Кіріспе

Итальяндық мал күзетшісі иттері, Мареммано Абруцци, Маремма қойшы иттері немесе Абруцци қойшы иттері деп те аталады, – итальяндық мал шаруашылығына арналған иттер тұқылы. Олар Орталық Италияда, әсіресе Тоскана және Лацио облыстарының Маремма аймағында, сондай-ақ Оңтүстік Италияның солтүстік бөліктерінде, атап айтқанда Абруццода кең таралған. Итальяндық қойшылар оларды ғасырлар бойы қойларын қасқырлардан қорғау үшін пайдаланған. "Мареммано" атауы Маремма батпақтарынан шыққан, онда бұрын шопандар, иттің көптеген түрлері және жүздеген мың қой қыстаған, ал иттің саны әлі де көп болғанымен, қой шаруашылығы айтарлықтай азайды. Дегенмен, бұл тұқым әлі де кеңінен қолданылады және жақын орналасқан Абруццо аймағымен тығыз мәдени байланыста, онда қой шаруашылығы ауылдық экономика үшін маңызды болып табылады, ал қасқыр (әсіресе Апеннин қасқыры) белсенді және қорғалатын жыртқыш ретінде сақталады. Бұл тұқым сыртқы түрі ұқсас Пиреней тау иттері, Венгрияның Кувасы, Польшаның Татра қойшы иттері, Словакияның Словенский Кувасы, Шарпланинац (бірақ ол ақ түсті емес) және Түркияның Акбашы сияқты басқа тұқымдармен ортақ ата-бабаға ие болуы мүмкін.

Ежелгі тарих және иконография

Ақ түсті бағымдық иттер туралы сипаттамалар ежелгі Рим әдебиетінде, Колумелла, Варро және Палладий сияқты авторлардың еңбектерінде кездеседі. Осындай иттер рим дәуірінен бастап бүгінгі күнге дейін көптеген мүсіндер мен суреттерде бейнеленген. Ең ертегі мысалдардың бірі – Пергамоннан табылған эллиндік қоладан көшірілген үлкен мүсіндер сериясы (Римде екі, Флоренцияда біреуі, ал Англияда – Дункомб иті). Осы шамада Абруццодан қасқыр иттері Францияға әкелінді. Оларды Франсуа Антуан, "Антуан де Ботерн" 1765 жылы Гевадан құбыжығын аулауда сәтті пайдаланды.

Қой шаруашылығы Абруццо мен Молизе (сондай-ақ Италияның басқа аймақтары) таулы жайылымдарынан Пулияның төменгі жайылымдарына жыл сайынғы көшіп-қонуға, яғни трансгуманцияға дамыған кезде, иттер ғасырлар бойғы осы көші-қонның маңызды бөлігіне айналды. Бұл жылдық шара Абруццо мәдениеті үшін өте маңызды. Мареммано иттерін итальяндық қойшылар әлі де кеңінен пайдаланады, әсіресе жануарларға зиян келтіру жиі кездесетін Орталық Италияның Апеннин таулары мен Абруццодағы ұлттық саябақтардың ашық кеңістіктерінде. Бұл иттер Австралия, Канада және АҚШ-та да жануарларды күзету үшін қолданылады.

Сипаттамалары

Маремманоның денесі күшті, бұлшық еттері дамыған, қалың ақ жүні, үлкен басы және қара мұрыны болады. Тұқымдық стандартқа сәйкес, еркектердің салмағы 35–45 кг, ал иық биіктігі 65–73 см, ал аналықтардың салмағы 30–40 кг, иық биіктігі 60–68 см болуы керек. Кейбір иттер одан да ірі болуы мүмкін. Жүні ұзын және тығыз, қолға қатаң тиеді және мойынға қалың жаға тәрізді түзеді. Жүні толығымен ақ болуы тиіс, бірақ аздаған сарғыш түсқабылға алуға болады. Дегенмен, биологтар бұл жіктемеге, сондай-ақ ұсақ физикалық ерекшеліктерге артық сенуге қарсы шығады, себебі бұл иттер ғасырлар бойы үйірді қорғау үшін, мінез-құлқына қарай өсірілген.