Солтүстік Ирландиядағы алғашқы электр трамвайы: Giant's Causeway трамвайы тарихы, құрылысы, және оның маңызды рөлі. Бушламилс теміржолы туралы да ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
ерте электр трамвайы
the early electric tramway
Гиганттар жолы трамвайы, Гиганттар жолы, Портруш және Буш аңғары темір жолы мен трамвай компаниясы Ltd компаниясымен пайдаланылды, ол Солтүстік Ирландияның Антирим графтығының жағалауында Портруш пен Гиганттар жолы арасында жұмыс істейтін 3 фут тарамды электр темір жолы болды. Желінің ұзындығы шамалы болды, ашылған кезде "әлемдегі ең алғашқы ұзақ электр трамвайы" деп жарияланды. Бүгінде Гиганттар жолы мен Бушмилл темір жолы трамвайдың бұрынғы бағытының бір бөлігінде дизельдік және бумен жүретін туристік пойыздарды іске қосады.
The Giant's Causeway Tramway, operated by the Giant's Causeway, Portrush and Bush Valley Railway & Tramway Company Ltd, was a pioneering 3 feet narrow gauge electric railway operating between Portrush and the Giant's Causeway on the coast of County Antrim, Northern Ireland. The line, long, was hailed at its opening as "the first long electric tramway in the world". The Giant's Causeway and Bushmills Railway today operates diesel and steam tourist trains over part of the Tramway's former course.
Тарих
Гиганттар жолы трамвайы Уильям Атчесон Трейлдің (1844–1934), Ballylough қаласынан, және оның ағасы доктор Энтони Трейлдің ынтасы арқасында құрылды. Олар желіні ілгерілету және қаржы жинаудың көп бөлігін өздеріне алды. В. А. Трейл теміржолдарға ғана емес, сонымен қатар инженерлік технологияның дамуына да қызығушылық танытқан адам болды. "The Giant's Causeway, Portrush, and Bush Valley Railway and Tramway Company" компаниясын құру туралы парламент актісі 1880 жылдың 26 тамызында қабылданды. Ол Портруштан Бушмиллге дейінгі трамвай және одан Балликасл теміржолына (дәл 3 фут өлшемді) Дервокте қосылатын теміржолды бекітті. Теміржолдың құрылған жалғыз бөлігі – Дервоктегі қысқа тармақ болды. Дервок бөлігі 1885 жылғы актімен таратылды, ол Бушмиллден Коузвейге дейін кеңейтуге рұқсат берді. 1879 жылғы Берлиндегі сауда жәрмеңкесінде Siemens алғашқы теміржол электрлендіру жүйесін көрсетті, және осыдан кейін фирманың британдық бөлімшесіне осы жаңа технологияны Гиганттар жолы трамвайы жобасына енгізу тапсырылды. Сэр Уильям Сименс (1823–83) қысқа мерзімге директор болды, ал Лондонның Siemens Brothers компаниясы компанияның электр инженерлері болып тағайындалды, олардың өкілі доктор Эдвард Хопкинсон болды, ол кейін Бессбрук және Ньюри трамвайы және Сити және Оңтүстік Лондон теміржолында жұмыс істеді. Жер өлшеу және азаматтық инженерлік жұмыстарды әйгілі ирланд азаматтық инженері Джеймс Прайстің ұлы Эдвард Прайс жүргізді. Бұл желі әлемдегі алғашқы гидроэлектр қуатымен жұмыс істейтін желі болды, бұл кейінірек Бессбрукта және Швейцарияда дамыды. Трейл Бушмиллдің жанында, Уолкмилл шатқалында генераторлық станция салды, оның желісі үшін 250 вольтқа дейін 100 ампер электр қуатын өндіру үшін Alcott су турбиналарын орнатты. Кейіннен қосымша турбиналар орнатылды. Бұл ғимарат, жабдықтарыз жоқ болса да, қазірге дейін сақталған. Су құқықтарына қатысты заңдық мәселелерге байланысты Уолкмилл турбиналарын орнату кешіктірілді, және 1883 жылдың 29 қаңтарында Портруштан Бушмиллге дейінгі трамвайдың бірінші бөлігі ашылғанда, жолаушылар ағынының бір бөлігі парлы трамвай локомотивтерімен жүзеге асырылды, олар кез келген жағдайда Портруштағы қалалық бөлігінде электр қуатын қамтамасыз ету мүмкін болмады, өйткені бастапқыда электр қуаты желі бойымен жүретін үшінші рельс арқылы пойыздарға жеткізілді. Сондықтан Портруш депосында бу генераторы орнатылды (1936 жылы Портруш-Данлус учаскесі үшін 550 вольт дизель генераторымен ауыстырылды). 1907 жылы Бушмилл электр станциясын жаңарту нәтижесінде 550 В қуатын өндіруге мүмкіндік болды. Бұрынғы геолог-картограф Трейл желі бойындағы және Портруш портындағы карьерлер арасындағы минералды тасымалды күткен, және бастапқыда Бушмиллдің басты алаңында тауарлық бөлімше болды. Алайда, бұл тасымалдау азайды, тар телімді порт тармағы 1893 жылы Солтүстік округтер станциясы ашылған кезде алынып тасталды, және өмірінің көп бөлігінде желі негізінен Коузвейге келген туристерге қызмет етті. 1925/26 жылдардан бастап желі әр қыста жабылып тұрды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери тасымалдаудың артуы қысқы қызметтердің қысқа мерзімді қайта жаңғыруына әкелді, бірақ компанияның ескірген активтерін ұстау үшін түсімдер жеткіліксіз болды, және желі 1949 жылғы маусым аяқталғаннан кейін қайта ашылмады (регулярлы қызметтің соңғы күні 30 қыркүйек 1949 ж.), содан кейін демонтаждалды. Кейіннен трамвайдың соңғы екі милі (3,2 км) бойына Гиганттар жолы және Бушмилл теміржолы салынды және 2002 жылғы Пасхада алғашқы жолаушыларын тасымалдай бастады.
The Giant's Causeway Tramway came about through the enthusiasm of William Atcheson Traill, M. A. Ing., of Ballylough (1844–1934), together with his brother Dr Anthony Traill, who between them undertook most of the promotion and fundraising for the line. W. A. Traill was a man with not only an interest in railways but also a keen interest in technological developments in engineering. The Act of Parliament incorporating 'The Giant's Causeway, Portrush, and Bush Valley Railway and Tramway Company' was passed on 26 August 1880. It authorised a tramway from Portrush to Bushmills and a railway from there to join the Ballycastle Railway (also 3 ft. gauge) at Dervock. The only section of the railway ever built was a short spur at Dervock. The Dervock section was abandoned by an 1885 Act, which authorised extension from Bushmills to the Causeway. At the Berlin Trade Fair of 1879 Siemens was demonstrating the first railway electrification system and it was that which led the British branch of the firm to be commissioned to incorporate this new technology into the Giant's Causeway Tramway venture. Sir William Siemens (1823–83) was briefly a Director and Siemens Brothers of London were appointed electrical engineers to the company, their representative being Dr Edward Hopkinson, who later went on to work on the Bessbrook and Newry Tramway and the City & South London Railway. Surveying and civil engineering work was carried out by Edward Price, son of the eminent Irish civil engineer James Price. The line was the world's first to be powered by hydroelectricity, something that was later developed at Bessbrook and in Switzerland. Traill built a generating station at Walkmill Falls (24 feet (7 m)) head), near Bushmills, installing Alcott water turbines to produce up to 250 volts at 100 amps of electrical power for his line. Later turbines were installed. This building, although without its equipment, is still in existence. Because of legal problems over water rights, erection of the Walkmills turbines was delayed and when the first section of the tramway, from Portrush to Bushmills, was opened on 29 January 1883 some of the timetabled passenger traffic was handled by steam tram engines which were in any case necessary on the town section in Portrush where it was impossible to provide electric power since this was originally fed to the trains via an elevated third rail which ran alongside the line. Therefore, a steam generator was installed at the Portrush depot (by 1936 replaced by a 550 volt diesel generator for the Portrush Dunluce section). After upgrading of the Bushmills generating station in 1907 it was possible to produce a 550 V output. Traill, a former geological surveyor, expected a considerable mineral traffic between quarries along the line and Portrush harbour, and there was originally a goods branch into the main square of Bushmills. However, this traffic fell away, the narrow gauge harbour branch being taken up when the Northern Counties station was opened in 1893, and for most of its life the line primarily served tourists visiting the Causeway. From 1925/26 the line was closed down during each winter. Increased patronage, partly from military traffic, during World War II meant a brief revival of winter services, but receipts were becoming inadequate to support maintenance of the company's ageing assets, and the line did not reopen after the end of the 1949 season (last day of regular service 30 September 1949), and was subsequently dismantled. The Giant's Causeway and Bushmills Railway was later constructed over the final two miles (3.2 km) of the Tramway and carried its first passengers at Easter 2002.
Бағыт
Жол бір рельстік, шамамен 1 миль (2 км) сайын өткізу тізбектерімен салынған және Портруш қаласынан өтетін көшеден басқа, төсектерге төселген. Маршрут Портруш теміржол станциясының қасындағы Эглинтон көшесінен басталады. Қала шетіндегі бас деподан өткеннен кейін, ол жағалау жолының теңіз жағында орналасып, Ақ Тастардан, Клуни төбесіндегі 59 метрлік биіктіктен және Данлус қамалынан өтіп, Бушмиллс станциясына жетті (оның бас ғимараты әлі де тұр). Мұнда қосалқы депо болған. Портболлинтрааға баратын жолмен қиылысқаннан кейін, жол жағалаудан алшақтады; бұл қазіргі теміржолдың бойындағы бөлік. Маршрут Бушфут гольф алаңынан өтіп, Виктория мерекелік көпірі арқылы Буш өзенін кесіп өтті, оның торлы фермалық конструкциясы болған. Ол жаңасымен ауыстырылды, бірақ әшекейлік темір бұйымдарының бір бөлігі қазіргі алыптар жолы станциясында сақталған. Осы жерден жол Бушфут жағажайындағы құмдардан өтіп, Каузуэй қонақ үйінің төменгі жағындағы терминалға дейін көтерілді. Станция құрылыстары көбінесе толқынды темірден жасалған павильоннан тұрды.
The line was single track with passing loops at about 1 mile (2 km) intervals and was laid on sleepers apart from the first of street running through Portrush. The route began in Eglinton Street alongside Portrush railway station. After passing the main depot on the edge of the town, it took up a position on the seaward side of the coast road, passing the White Rocks, a 193 feet (59 m) summit at Clooney Hill and Dunluce Castle before reaching Bushmills station (the main building of which still stands). There was a subsidiary depot here. Beyond the crossing of the road to Portballintrae the line left the roadside; this is the section occupied by the present day railway. The route crossed Bushfoot Golf Course and crossed the River Bush by the Victoria Jubilee Bridge, which had a lattice girder superstructure. This has been replaced, but some of the ornamental ironwork is preserved at the present Giant's Causeway station. From here the line passed by the dunes alongside Bushfoot Strand and climbed to the terminus just below the Causeway Hotel. The station facilities consisted of little more than a corrugated iron shelter.
Жабдық
Бастапқы вагондар Midland Railway Carriage and Wagon Company компаниясымен салынды, кейіннен GEC-тен 5 дана, әрқайсысы 2 x British Thomson Houston моторларымен, сондай-ақ Peckham вагоны да болды. Кез келген уақытта ең көп дегенде алты электрлік вагонға иелік етілді, барлығы бір осьті, бір қабатты көліктер, жабық және "тост-реке" типтес вагондардан құралды; әдетте олар бірнеше 4 дөңгелекті "тост-реке" тіркемелерін тартатын, олардың саны 15-ке жетті. Виган қаласының Wilkinson фирмасынан төрт булы трамвай двигательдері тапсырыс берілді. Олар тік қазандықтарға ие болды, 7 тонна салмақта және кокспен жұмыс істеді. No.2 1899 жылы жойылды, No.1 1910 жылы балласт вагонына айналдырылды, ал No.3 (Данлюс қамалы) және No.4 (Брайан Боройме) 1930 жылы Портстеварт маңындағы Банн өзенінің кеме жүру жұмыстары үшін сатылды. Бір электрлік вагон мен тіркемесі Ольстер халықтық және көлік мұражайында (Cultra) қалпына келтірілді, ал тағы бір электрлік вагон Ирландия Ұлттық Көлік мұражайының (Howth) қамқорлығында.
The original cars were built by the Midland Railway Carriage and Wagon Company and were later followed by 5 examples from GEC, each with 2 x British Thomson Houston motors, and also a Peckham car. There were a maximum of six electric power cars owned at any one time, all being single truck, single deck vehicles with both enclosed and “toast rack” examples; typically these would haul several 4 wheel "toast rack" trailers, of which there were 15. There were four steam tram engines, ordered from Wilkinson of Wigan. They had vertical boilers, weighed 7 tons and burnt coke. No.2 was scrapped in 1899, No.1 converted to a ballast wagon in 1910 and Nos. 3 (Dunluce Castle) and 4 (Brian Boroihme) were sold in 1930 for the River Bann Navigation works near Portstewart. A power car and trailer are restored at the Ulster Folk and Transport Museum, Cultra and another power car is in the care of the National Transport Museum of Ireland at Howth.