Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз әскери қолбасшысы (1764–1841)
French military commander (1764–1841)
Клод Виктор Перрин, Беллуно герцогы (klod viktɔʁ pɛʁɛ̃; 7 желтоқсан 1764 – 1 наурыз 1841) – француз революциялық соғыстары мен Наполеон соғыстары кезінде қызмет еткен француз әскери қолбасшысы. 1807 жылы император Наполеон I оны Империя маршалы етіп тағайындады.
Claude Victor Perrin, Duke of Belluno (klod viktɔʁ pɛʁɛ̃; 7 December 1764 – 1 March 1841) was a French military commander who served during the French Revolutionary Wars and the Napoleonic Wars. He was made a Marshal of the Empire in 1807 by Emperor Napoleon I.
Ерте өмір
Виктор 1764 жылдың 7 желтоқсанында Ламарш қаласында Шарль Перрин мен Мари Энн Флориот отбасында дүниеге келді. 1781 жылы ол Гренобльдегі артиллерия полкіне барабаншы болып қабылданып, он жыл қызметтен кейін босатуға өтініш беріп, рұқсат алды. Одан кейін оның ең маңызды қызметі – Березина өзенінен шегініп келе жатқан армияны қорғау болды. 1813 жылдың наурыз айында 2-ші армия корпусының командирі болып тағайындалды. Келесі айларда Дрезден, Лейпциг, Вахау шайқастарына қатысты және соңында 30 қазанда Ханау шайқасында күресті. Бұл зор наразылыққа және императордың оны генерал Этьен Морис Жерармен алмастыруына әкелді. Дегенмен, сол күні ол жас гвардияның екі дивизиясына жетекші болып тағайындалды. 7 наурызда Кран шайқасында оқтан жарақат алды, нәтижесінде үш ай бойы таяққа сүйеніп жүруге мәжбүр болды.
Victor was born in Lamarche on 7 December 1764 to Charles Perrin and Marie Anne Floriot. In 1781, he enlisted in an artillery regiment in Grenoble as a drummer, and after ten years' service he applied for and received his discharge. From here his most important service was in protecting the retreating army at the crossing of the Berezina River. He was appointed commander of the 2nd Army Corps in March 1813, and over the following months fought at the battles of Dresden, Leipzig, Wachau, and finally at Hanau on 30 October. The result was a scene of violent recrimination and his supersession by the emperor, who transferred his command to General Étienne Maurice Gérard. Nevertheless, he was put at the head of two divisions of the Young Guard the same day. He was wounded by a gunshot at the Battle of Craonne on 7 March, which forced him to walk on crutches for three months.
Бурбондық реставрация және кейінгі өмір
1814 жылы сәуірде Наполеон жеңілгеннен кейін Виктор адалдығын қайта орналасқан Бурбон әулетіне ауыстырды. Ол Saint Louis орденінің Chevalier-і болды, ал 1814 жылдың желтоқсанында Людовик XVIII-ден 2-ші әскери дивизияның басшылығын алды. 1815 жылы Наполеон Эльбадан жүз күнге оралғанда, Виктор патшаны Гентке сүйемелдеді. Ватерлоо шайқасынан кейін болған екінші қайта орналасу кезінде Виктор Людовик XVIII-мен бірге Парижге оралды және Францияның пэрі және Корольдік гвардияның генерал-майоры атанды. Қазан айында ол жүз күнде Наполеонға қосылған офицерлердің іс-әрекеттерін тергеу үшін комиссия төрағасы болып тағайындалды. Пэрілер палатасының мүшесі ретінде ол маршал Мишель Нейге өлім жазасын қолдады, бұл шешіміне қатты өкінді, және Виктор Нейдің өлім жазасы орындалған күнін (7 желтоқсан) өмірінің соңына дейін өкініш күні деп белгіледі. 1821 жылы Виктор соғыс министрі болып тағайындалды және бұл қызметті екі жыл атқарды. Осы лауазымда ол 1823 жылы Испанияға француз әскерін енгізуді дайындады, бірақ Ангулем герцогы Луи Антуан оны қызметтен босатып, министрлік портфелін қайта алды. 1830 жылғы шілде революциясынан кейін ол король Людовик Филипп үкіметіне адал болуға ант беруден бас тартты, Пэрілер палатасынан қуылды және толығымен жеке өмірге шықты. Ол 1841 жылы 1 наурызда Парижде қайтыс болды және Пэр-Лашез зиратында жерленді. Оның 1793–1800 жылдарға арналған қолжазбалары жарияланды (Париж, 1846).
Upon Napoleon's defeat in April 1814, Victor transferred his allegiance to the restored House of Bourbon. He was made a Chevalier de Saint Louis, and in December 1814 received from Louis XVIII the command of the 2nd military division. In 1815, on the return of Napoleon from exile in Elba during the Hundred Days, Victor accompanied the king to Ghent. When the second restoration followed the Battle of Waterloo, Victor returned to Paris with Louis XVIII and was made a peer of France and major general of the Royal Guard. In October, he was appointed chairman of a commission which inquired into the conduct of the officers who joined Napoleon during the Hundred Days. As a member of the Chamber of Peers, he voted in favor of the death penalty for Marshal Michel Ney, a vote he bitterly regretted, and Victor made the day of Ney's execution (7 December) a day of penance until the end of his life. In 1821, Victor was appointed Minister of War and held this office for two years. In this capacity, he prepared the 1823 French invasion of Spain but was dismissed by Louis Antoine, Duke of Angoulême and resumed his ministerial portfolio. After the July Revolution in 1830, he refused to swear allegiance to the government of King Louis Philippe, was expelled from the Chamber of Peers, and retired altogether into private life. He died in Paris on 1 March 1841 and was buried at the Père Lachaise Cemetery. His papers for the period 1793–1800 have been published (Paris, 1846).
Бағалау
Виктордың әскери дағдылары әрқашан бірдей болмады. Ол өте жақсы ұйымдастырушы және тактик еді. Испаниядағы уақытында ол бүкіл испан әскерлерін Канна шайқасы сияқты толық қоршауға алып жойды, тіпті Талавера шайқасында Веллингтонмен тактикалық тұрғыдан тең тартысты. Дегенмен, ол стратегиялық тұрғыдан ұяң, тәуекелге барудан қорқатын адам еді. Соған қарамастан, ол соғыстағы жаңалықтарды мойындап, оларды мансабы бойы қолданды. 1812 жылы Березина өзенінде ол кері беткейдегі қорғанысты тиімді пайдаланды, бұл оның Веллингтоннан бірдеңе үйренгенін көрсетті.
Victor had mixed military talents. He was an excellent organizer and tactician. During his time in Spain he destroyed entire Spanish armies with Cannae like envelopments and even fought Wellington to a virtual tactical draw at Talavera. However he was a timid strategist often afraid of taking risks. Nevertheless, he recognized new developments in warfare and implemented them throughout his career. At the Beresina River in 1812, he made excellent use of reverse slope defenses showing that he learned something from Wellington.