Бугатти прототиптері: сериялық өндіріске жетпеген көліктер
List of Bugatti prototypes
Bugatti жасаған, өндіріске шықпаған прототип көліктері туралы мақала. Type 29 және Type 36 жарыс машиналарын таныстырады. Автокөліктер, тарих, Bugatti.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұл Bugatti компаниясы жасаған, бірақ ешқашан сериялық өндіріске шығарылмаған немесе шығару жоспары болмаған прототиптік көліктердің тізімі.
none
This is a list of prototype vehicles created by Bugatti that never reached or were never intended for serial production.
29-түрі
1921 жылы жасалуы басталған Type 29 жарыс машинасы жаңа 2 л (1991 см³/121 куб дюйм) тік 8 қозғалтқышын қолданды, ол кейіннен Type 30 өндіріс үлгісінде де пайдаланылды. 1922 жылғы Франция Гран-присіне төрт машина қатысып, жақсы өнер көрсетті, төрт машинаның үшеуі бастапқыда 18 машина қатысқан жарыста қалған жалғыз машина – FIAT-тан кейін толық қашықтықты аяқтады.
The Type 29 racing car, which began development in 1921, used a new 2 L (1991 cc/121 in³) straight 8 engine which would subsequently be used in the Type 30 production model. Four of the cars were entered in the 1922 French Grand Prix where they performed well, with three of the four completing the full distance behind the sole other surviving car, a FIAT, from an original field of 18 cars.
36-тип
Type 36 жарыс машинасы 1925 жылы жасалды және жаңа тік 8 цилиндрлі қозғалтқыш пайдаланылды. Цилиндр диаметрі мен поршеньнің жылжуы бар бұл қозғалтқыш кейін 39A типінде де қолданылды, алайда Type 36 өзі көбінесе тәжірибелік модель болды. Бастапқыда артқы ось тікелей рамаға бекітілді, серіппелер болған жоқ. 1926 жылы Бугатти Type 36 машинасына артқы серіппелер мен турбокомпрессор қосты. Бұл Type 35C үшін сынақ базасы болды.
The Type 36 racer was produced in 1925, and used a new straight 8 engine. With a bore and stroke, the engine later saw use in the Type 39A, though the Type 36 itself was more of an experiment. At first, the rear axle was bolted directly to the frame with no springs. In 1926, Bugatti added both rear springs and a supercharger to the Type 36. This was the experimental base for the Type 35C.
45 және 47 типті
45 типті жарыс машинасының U16 қозғалтқышы 2 параллель 8 цилиндрлік блоктан тұрды, сондықтан әр жағында 8 шығару түтігі болды және екі коленвалға ие болды. 45-ші және ұқсас 47-ші типті "Grand Sport" Bugatti компаниясының жаңа буыны болуға тиіс еді. 3 клапанды SOHC конструкциясы бар қозғалтқыш, 35 типтің 3 клапанды тік 8 цилиндрлі қозғалтқышының негізінде жасалған. Екі нұсқасы жасалды: 47 типті прототипіне орнатылған нұсқа 36 типтің цилиндр өлшемдерін бөлісті, ал 45 типті прототипінде ауысу көлемі үшін Roots типті турбокомпрессормен бірге қолданылатын соққы болды. Көліктің өзі де, шассиі де бірегей болды. 45 типтінің дөңгелек базасы болды, ал 47 типтісі ұзартылып, екеуінің де доңғалақ іздері болды.
The Type 45 racing car's U16 engine was made up of 2 parallel 8 cylinder banks, hence the 8 exhaust runners per side, and had two crankshafts. The Type 45 and similar Type 47 "Grand Sport" were to become a new generation of cars from Bugatti. The engine, a 3 valve SOHC design, was based on the 3 valve straight 8 from the Type 35. Two versions were made: a version fitted to a Type 47 prototype shared the Type 36's cylinder dimensions, while the Type 45 prototype used a stroke of for a displacement of Output would have been with a Roots type supercharger. The entire vehicle was unique, including its chassis. The Type 45 used a wheelbase, while the Type 47 was stretched to Both had a track.
56-тип
56-типті көлік электрлі болды. Алғашында Этторе Бугатти жеке пайдалану үшін, зауыт ішінде жүретін көлік ретінде жобалаған, бірақ бұрынғы клиенттердің үлкен сұранысы оны одан да көп үлгілер жасауға ықпалдады. Қанша дана салынғаны туралы әртүрлі пікірлер бар, бірақ алты дана ең мүмкін жауап сияқты көрінеді. 56-типті – 2 орындық, ашық, өте кішкентай автомобиль, ол ғасыр басындағы жылқысыз кареталар немесе воюреттер стилінде жасалған. Энергия бір 28 амперлік электрмотор арқылы өндірілді. Энергия алты 6 вольтты аккумуляторда тізбектей жиналып, жалпы 36 вольтты құрады. Мотор тікелей шассиге орнатылып, артқы дөңгелектерді беріліс арқылы қоздырды. Электрлі тежегіш жүйесі енгізілген, ал қол және аяқ тежегіштері артқы дөңгелектердің барабандарына әсер етті. Төрт жылдамдық режимі болды және көлік 28 км/сағ (17.4 миль/сағ) жылдамдыққа дейін үдеуге қабілетті. Басқару рульдік механизм арқылы жүзеге асырылды. Этторе Бугаттидің жеке 56-типті көлігі Мульхаус автомобильдерінің ұлттық мұражайының коллекциясында сақталады.
The Type 56 was an electric vehicle. Originally designed for private use by Ettore Bugatti as a factory runabout, popular demand from previous customers convinced him to build more examples. The number built is controversial; six seems the most likely answer. The Type 56 was a tiny 2 seat open car very much in the style of turn of the century horseless carriages or voiturettes. Power came from a single 28 amp electric motor producing Energy was stored in six 6 volt accumulators in series for a total of 36 volts. The motor was mounted directly to the frame and drove the rear wheels through gears. Electric braking was integrated, and both hand and foot brakes operated on rear wheel drums. Four forward speeds were available, and the vehicle could accelerate to 28 km/h (17.4 mph). Steering was via a tiller. Ettore Bugatti's personal Type 56 is part of the collection at the Musée National de l'Automobile de Mulhouse.
64 типті
Type 64 – 1939 жылы Жан Бугатти жасаған, папильон [француз тілінде "көбелек"] есіктері бар Атлантик стиліндегі купе. Ол 2 клапанды DOHC тік 8 қозғалтқышымен жабдықталған және белгілі бір дөңгелек базасында жасалған. Үш машинаны жасау басталды, бірақ 1939 жылы Жан Бугатти қайтыс болғанға дейін тек бір корпусы ғана аяқталды; екіншісі 2012 жылы толыққанды аяқталды.
The Type 64 was an Atlantic style coupe produced in 1939 with papillon [French for "butterfly"] doors, designed by Jean Bugatti. It was fitted with a 2 valve DOHC straight 8 engine and rode on a wheelbase. Production was begun on three cars, but only one body was finished before Jean Bugatti's death in 1939; a second was completed in 2012.
251 түрі
Алғашқы Bugatti-дің соңғы қайта жандануы 1955 жылы аяқталған 251-ші модель болды. Ferrari-де танымал Джоачино Коломбо жобалаған бұл машина жаңа түзу 8 цилиндрлі қозғалтқышпен жабдықталған. Ерекшелігі, бұл қозғалтқыш жүргізушінің артына көлденең орналастырылған. Bugatti тарихында алғаш рет, цилиндр диаметрі соққысынан артық болатын қозғалтқыш пайдаланылды. Де Дион артқы серігін қолдану да компания үшін жаңалық болды, бірақ сол кезде бұл кең таралған еді. 251-ші модель 1956 жылғы Франция Гран-присіне Морис Тринтиньян басқаруымен қатысты, бірақ бәсекеге төтеп бере алмады және 18 айналымнан кейін жарыстан шықты.
The final resurgence of the original Bugatti was the Type 251, completed in 1955. Designed by Gioacchino Colombo of Ferrari fame, it was powered by a new straight 8. Uniquely, this engine was mounted transversely behind the driver. For the first time in a Bugatti, an oversquare engine was used, with a bore and stroke. The use of a de Dion tube rear suspension was also a novelty for the company, though it was in vogue at the time. The Type 251 was entered in the 1956 French Grand Prix, driven by Maurice Trintignant, but was not competitive and retired after 18 laps.