Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қағазхана түрік тілінде "қағаз фабрикасы" дегенді білдіреді. Бұл аймақ Еуропаның «Тәтті сулары» деп аталатын танымал демалыс орнының бір бөлігі болған. Қала әкімі – биліктегі «Ақ партияның» өкілі Мевлүт Өзтекін. Қағазхана 1954 жылға дейін Бейоғлу құрамында, ал 1954-1987 жылдар аралығында Шишли құрамында болды. Қағазхана M7 және M11 метро желілерімен, ал Чағлаян тек M7 желісімен қамтамасыз етіледі.
Kağıthane means 'paper mill' in Turkish. The area formed part of the popular picnicking area known as the Sweet Waters of Europe. The mayor is Mevlüt Öztekin of the governing Ak Parti. Kâğıthane was part of Beyoğlu until 1954 and part of Şişli between 1954 and 1987. Kağıthane is served by the metro lines M7 and M11 and Çağlayan served by M7 only.
Тарих
Сүлеймен шаһандығы тұсында Қағытане, кейін Садабад, Осман әмірлерінің аң аулау, атпен саяхаттау және басқа да ат спортымен айналысу үшін пайдаланған, тым көп орманды аймақ болды. 17- және 18-ғасырларда бұл аймақ, әсіресе сұлтан Ахмет III-нің лале дәуірінде ерекше танымал болды, себебі көптеген ақсүйектер мұнда сарайлар мен үйлер салдырды. Атап айтқанда, 1722 жылы мемлекет қайраткері Йирмисекиз Мехмет Челеби үшін Садабад сарайы салынды. Ол 1730 жылы Патрона Халил көтерілісі деп аталатын, соттың шектен шығуына қарсы болған көтеріліс кезінде қиратылды. Бұрын осы аймақты көркейтіп тұрған сарайлар мен фонтандардың сирек іздерін Қағытане муниципалитетінің (Қағытане Беледиеси) аумағындағы ашық аспан астындағы шағын мұражайда көруге болады. Сұлтан Селим III отставкаға кеткен кезде кейбір сарайлар қайта жаңартылды, сондай-ақ 19-ғасырдың ортасында Садабадты қайта тірілту үшін Крикор Балян шақырылғанда да қайта жаңартылды. 19-ғасырдың соңы мен 20-ғасырдың басындағы суреттер мен салыныстар Қағытаненің жергілікті тұрғындардың жұма күндері жиналатын сұлу орын ретінде бейнеленгенін көрсетеді. 1923 жылы Түркия Республикасы құрылғаннан кейін Алтын мүйіздің солтүстік бөлігі өнеркәсіптік аймаққа айналды. Садабад көптеген зауыттарға мекен болды. 1950 жылдардан бастап Қағытане аймағына қоныстану басталды, түрік тілінде "гецеконду" деп аталатын заңсыз шатырлар пайда болды, себебі мыңдаған көшіп келушілер Анатолиядан зауыттарда, құрылыс алаңдарында немесе қызмет көрсету саласында жұмыс істеу үшін келді. Көп ұзамай, гецекондулар заңдастырылып, олардың орнына тұрғын үйлер салынды. 21-ғасырдың басында Қағытане қалалық жаңару жобаларының арқасында, орталық орналасқандығы мен қала ішіндегі жаңа көлік желілерімен байланысының нәтижесінде қарқынды түрде өзгерді.
During the reign of Suleiman the Magnificent, Kâğıthane, then Sadâbad, was an extensively forested area used by the Ottoman court for hunting, riding and other equestrian pursuits. In the 17th and 18th centuries the area became increasingly fashionable especially during the Tulip Age reign of Sultan Ahmed III when many nobles had mansions and palaces built here. In particular the Sadabad Palace was built here for the statesman Yirmisekiz Mehmet Çelebi in 1722. It was destroyed in 1730 during the uprising against court excesses known as the Patrona Halil Revolt. Scant traces of the mansions and fountains that once graced the area can be seen in a small open air museum in the grounds of the Kağıthane Municipallity (Kağıthane Belediyesi). During the resign of Sultan Selim III some of the mansions and palaces were rebuilt, as they were again in the mid 19th century when Krikor Balyan was employed to bring Sadabad back to life. Paintings and drawings from the late 19th and early 20th centuries still show Kağıthane as a beauty spot to which locals would flock on Fridays. After the founding of the Turkish Republic in 1923, the northern end of the Golden Horn was turned into an industrial zone. Sadâbad became home to numerous factories. From the 1950s onwards settlement of the Kâğıthane area began with illegal slums (known as gecekondus in Turkish) as thousands of migrants moved from Anatolia to work in the factories, building sites or services sector. Eventually, the gecekondus were legalised and replaced by residentially zoned buildings. In the early 21st century Kâğıthane was rapidly transformed by urban regeneration projects due to its central location and connections to the new intra city transport networks.
Көрікті жерлер
Орталық Стамбул 1911 жылдан 1983 жылға дейін жұмыс істеген Орталық Стамбулдың алғашқы электр станциясы – Силахтараға электр станциясы ретінде құрылды. Қызметтен тоқтатылғаннан кейін, Билги университетінің кампусы аумағында өнер мен мәдениет орталығымен бірге Энергия мұражайына айналдырылды. Қағытане мешіті алғаш рет сұлтан Ахмет III тұсында салынған, кейіннен сұлтан Селім III және Махмұд II тұсында қайта жаңартылды. Соңында, түрік армян сәулетшілері Балян отбасынан шыққан бірі Сұлтан Әбділәзиз үшін оны қайтадан салдырды. Мешіт су жағасындағы көркейтілген жерде орналасқан. Стамбул Сапфиры – сауда және тұрғын үй кешені бар көктайғақ. 2010 жылы ашылғанда, ол Стамбулдағы ең биік мұнара болып есептелді және оның қарау платформасынан тамаша көріністер ашылады.
Santralistanbul started life as the Silahtarağa Power Station, Central Istanbul's first electricity power station, in operation from 1911 to 1983. After decommissioning it was converted into an Energy Museum with an arts and culture space attached in the grounds of the Bilgi University campus. Kağıthane Mosque was originally built in the reign of Sultan Ahmed III, then rebuilt in the reigns of sultans Selim III and Mahmud II. Finally it was rebuilt for Sultan Abdülaziz by one of the Balyan family of Turkish Armenian architects. It occupies a pretty waterside site. Istanbul Sapphire is a combined shopping and residential skyscraper which was, when it opened in 2010, the tallest tower in İstanbul, offering fine views from its viewing platform.