Канаданың соғыс ескерткіші және естелік күні тойы

Кіріспе

Канадалық соғыс мемориалы
басқа канадалық соғыс мемориалдары

Ұлттық соғыс мемориалы, "Жауап" деп аталатын, Вернон Марч жобалаған және 1939 жылы король Георг VI-ның қатысуымен тұңғыш рет ашылған, Оттава қаласындағы (Онтарио провинциясы) биік, граниттен жасалған, қоладан жасалған мүсіндермен безендірілген мемориалдық арка. Бастапқыда Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан канадалықтарды еске алу үшін салынған, 1982 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс және Корея соғысында қаза тапқандарды еске алу мақсатымен қайта арналды, ал 2014 жылы Екінші буер соғысы мен Ауғанстандағы соғыста қаза тапқандарды, сондай-ақ өткен және болашақтағы барлық қақтығыстарда қаза тапқан барлық канадалықтарды қамту үшін тағы да қайта арналды. Қазір ол Канададағы 76 кенотафтың ең маңызды соғыс мемориалы болып табылады. 2000 жылы мемориалдың алдына Белгісіз сарбаздың қабірі қосылды, ол өз елі үшін қаза болған немесе болашақта қаза болуы мүмкін барлық канадалықтардың құрбандықтарын символдайды.

Контекст және қолдану

Ұлттық соғыс мемориалы – Канаданың астанасы Оттавадағы Конфедерация алаңының орталық нүктесі. Алаң бірнеше маңызды ғимараттар мен нысандардың арасында орналасқан, солтүстік-батысында Парламент төбесі, солтүстік-шығысында Ридо каналы және шығысында Ұлттық өнер орталығы бар. Алаңның батысында Bell Block, Central Chambers ғимараты, Премьер-министр кеңсесі және Жеке кеңес, сондай-ақ Шотландия-Онтарио палатасы ғимараты сияқты бірнеше ғимарат орналасқан. Жақын жерде Бейбітшілік мұнарасы (және Ескерткіштер залы) парламент ғимараттарында, Ұлттық аборигендер ардагерлері ескерткіші, Соғыстағы жануарларға арналған ескерткіш, Буер соғысы ескерткіші, Бейбітшілік сақтаушылар ескерткіші, Батырлар ескерткіші және 1812 жылғы соғыс ескерткіші сияқты бірнеше басқа ескерткіш ғимараттар мен ескерткіштер де бар. 1940 жылдан бері Ұлттық соғыс мемориалы – ұлттық Еске алу күні салтанатының өткізілетін орны, оны жыл сайын 11 қарашада Корольдік Канада легионы ұйымдастырады. Салтанатқа Канадалық соғыс ардагерлерімен бірге генерал-губернатор, кейде Канада Корольдік отбасының мүшелері, премьер-министр, Күміс крест анасы, Канада Қарулы күштерінің және Корольдік Канадалық шаруа полициясының өкілдері, дипломатиялық корпустың мүшелері және жастар өкілдері қатысады. Кейбір топтар соғыс мемориалының табанына гүл шоқтарын қояды. Шараға 25 000 мен 45 000 аралығында адам қатысады және ол ұлттық телеарналарда көрсетіледі. Әр Еске алу күніне дейін Канаданың Ғ қоғамдық жұмыстар және үкіметтік қызметтер департаменті соғыс мемориалының аймағындағы тастарды жөндеп, тегістейді, тігістерді толтырады, қоладан жасалған бұйымдарды жылтыратады және Белгісіз сарбаздың қабіріндегі жазуға қорғаныш жабыны жағады. Гүлзарлардың үстіне фанера жабылады және дыбыс жүйелерін және 12 телекамераны қосу үшін шамамен кабель тартылады. Салтанаттан кейін келушілер қалдырған естелік заттары мен суреттері Канада Соғыс мұражайына қарауға және мүмкін сақтауға жіберіледі, ал қалған ақша Перли және Ридо ардагерлерінің денсаулық орталығына қайырымдастырылады. Шетелдік мемлекеттік қызметкерлер де кейде ескерткішке гүл шоқтарын қояды; олардың қатарында 1961 жылы АҚШ президенті Джон Кеннеди, 1990 жылы Кеңес Одағының басшысы Михаил Горбачев, АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джон Керри және 2014 жылы Франция президенті Франсуа Олланд болды. Канада Мұра департаменті мен Ардагерлер істері департаменті де осы орында жазғы студенттерді жұмысқа тартады, олар орын және оның тарихы туралы ақпарат беру үшін жалданады.

The National War Memorial is the focal point of Confederation Square in Canada's capital city, Ottawa, Ontario. The square is located between several major buildings and features, with Parliament Hill to the northwest, the Rideau Canal to the northeast, and the National Arts Centre to the east. A number of buildings is situated west of the square, including the Bell Block, the Central Chambers building, the Office of the Prime Minister and Privy Council, and the Scottish Ontario Chambers building. There are several other commemorative buildings and monuments nearby, including the Peace Tower (and the Memorial Chamber) at the parliament buildings, the National Aboriginal Veterans Monument, the Animals in War Memorial, a Boer War memorial, the Peacekeeping Monument, the Valiants Memorial, and the War of 1812 Monument. Since 1940, the National War Memorial is the site of the national Remembrance Day ceremony, organized every year by the Royal Canadian Legion for 11 November. Along with Canadian war veterans, the ceremony is attended by the governor general, sometimes members of the Canadian royal family, the prime minister, the Silver Cross mother, representatives of the Canadian Armed Forces and Royal Canadian Mounted Police, members of the diplomatic corps, and youth representatives. Some of these groups place wreaths at the foot of the war memorial. The event is attended by between 25,000 and 45,000 people and is nationally televised. Before each Remembrance Day ceremony, Public Works and Government Services Canada repairs and levels stones in the area of the war memorial, fill joints, waxes the bronzes, and applies a protective coating to the lettering on the Tomb of the Unknown Soldier. Plywood is placed over surrounding flower beds and approximately of cable is run to connect sound systems and 12 television cameras. Any mementos or pictures attendees leave at the memorial following the ceremony are given to the Canadian War Museum for review and possible storage, while any money left is donated to The Perley & Rideau Veterans' Health Centre. Visiting foreign dignitaries will also sometimes lay a wreath at the monument; prominent figures who have done so include US President John F. Kennedy in 1961, Soviet Union leader Mikhail Gorbachev in 1990, US Secretary of State John Kerry, and French President François Hollande in 2014. The Department of Canadian Heritage and the Department of Veterans Affairs also fund summer students at the site, hired to provide information on the site and its history.

Дизайн

Ескерткіштің биіктігі негізден мүсіндердің қанаттарының ұшына дейін шамамен 21,34 м (70 фут) құрайды, ал арканың өзі 3,05 м (10 фут) ені, 2,44 м (8 фут) тереңдігі және 8,03 м (26 фут 4 дюйм) биіктігінде. Тіреудің ең төменгі сатысы 15,9 м (52 фут 2 дюйм) х 8,08 м (26 фут 6 дюйм) өлшемдес. 503 тонна қызғылт сұр түсті канадалық гранит Квебек провинциясының Ривьер-а-Пьердегі Дюма карьерінен алынған.

Арканың ең жоғары нүктесінде бейбітшілік пен бостандықтың екі аллегориялық бейнесі тұр, олардың жақын орналасуы осы екі ұғымның ажырамас екенін көрсетеді. Бірақ, шамды ұстаған бейне рим мифологиясында Деметраға сілтеме жасайды, ал лавр жапырақтарымен қанатты бейне – грек құдайы Никеге, тиісінше егіншілік пен жеңіс құдайына байланысты. Төменде Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан Канада армиясының барлық түрлерінен және басқа да ұйымдардан 22 әскери қызметкердің бейнесі бейнеленген. Алдыңғы жағында сол жақта Льюис автоматтарынан оқ атып тұрған әскер, оң жақта Викерс автоматтарымен қаруланған, килт киген жаяу әскері. Олардан кейін толық жабдықталған ұшқыш пен Корольдік Канада Әуе Күштерінің әуе механигі, сондай-ақ HMCS Stadacona кемесінен Корольдік Канада Әскери-теңіз күштерінің теңізшісі бейнеленген. Аркадан екі атты әскер – Канадалық кавалерия бригадасының мүшесі мен хабар жеткізуші – бірге шығып келеді, олардың артынан аркадан өтетін екі жаяу әскерінің мергені және олардың артында қолдау көрсету қызметтерінің ерлер мен әйелдері, оның ішінде әскери медициналық корпустан екі медбике, салғышты көтеруші, сондай-ақ Корольдік Канада инженерлері мен Канадалық орман шаруашылығы корпусынан бір-бір мүше бар. Артқы бейнелерде QF 18 фунттық зеңбірек тартылып жатыр. Бұдан өзге, Канада армиясының қызмет корпусынан, Канада сигнал корпусынан, Канада теміржол әскерлері корпусынан, Корольдік Канада артиллерия полкінен және Моторлы пулемет корпусынан бір-бір мүше бар. Үш қосымша жаяу әскері бар; олардың барлығы алтысы бірге тыныс алу аппараты және жаяу әскерінің әрбір мүшесі тасымалдайтын "негізгі жүк" деп аталатын басқа да заттарды алып жүреді. Бейнелер тұғырдың үстіндегі міндет шақыруына қарай қозғалады. Көрерменнің көзқарасынан перспективаның бұрмалануын болдырмау үшін фигуралар тобы көше деңгейінен жоғары белгілі бір биіктікте орналастырылған; әр дене шамамен орташа бойдан үштен бір бөлігі үлкен. Олардың поздары жанды және ширығулы, парад түрінде емес, ал мінез-қалпы "мақтан, құштарлық, қарсылық, мақсатқа деген берік сезім, бос орын, достық және мүмкін аздап көңілсіздік, бірақ көбінесе нық қадам" көрсетеді. Бұл бейнелер мүсінші Вернон Марчтың қалауы бойынша жасалған, олардың ешқайсысы елдің нақты аймағымен, этникалық тобымен немесе тілімен байланысты болмауы үшін, осылайша бірлікті көрсету үшін. Аркадан шығып келе жатқан адамдар Канаданың "өмірге қадам басуы" немесе "жетілуі" ретінде де түсіндіріледі, бұл өткенде, қазірде және болашақта барлық қарулы қақтығыстарда қызмет еткен барлық канадалықтарды қамтиды. 1939–1945 (Екінші дүниежүзілік соғыс) және 1950–1953 (Корея соғысы) жылдары базаның шығыс және батыс жақтарында, ал 1899–1902 (Екінші буер соғысы) және 2001–2014 (Ауғанстандағы соғыс) жылдары тиісінше шығыс және батыс аркалық іргетастарында көрсетілген. Беймәлім сарбаздың мазары соғыс ескерткішінің алдындағы және оның осімен тура сызықта орналасқан тұғырдың бетінде жатыр.

Two allegories of peace and freedom stand at the apex of the arch, their proximity to each other representing the inseparability of the two concepts, though, the figure bearing a torch alludes in Roman mythology to Demeter and the winged figure with a laurel depicts Nike, the Greek goddesses of agriculture and victory, respectively. Below are the depictions of 22 Canadian servicemembers from all branches of the forces and other groups engaged in the First World War. At the front, to the left, a Lewis gunner, to the right, a kilted infantryman with a Vickers machine gun. Following these are a pilot in full gear and an air mechanic of the Royal Canadian Air Force, as well as a sailor in the Royal Canadian Navy from HMCS Stadacona. Two mounted figures—a member of the Canadian Cavalry Brigade and a dispatch rider—are emerging from the arch, side by side, followed by two infantry riflemen pressing through the arch and behind them are the men and women of the support services, including two nurses from the Militia Army Medical Corps, a stretcher bearer, and one member each of the Royal Canadian Engineers and the Canadian Forestry Corps. The rear figures are pulling a QF 18 pounder gun. Further, there is one member each of the Canadian Army Service Corps, the Canadian Signals Corps, the Corps of Canadian Railway troops, the Royal Regiment of Canadian Artillery, and the Motor Machine Gun Corps. There are three additional infantrymen; all six carry among them respirators and other items of the "basic load" carried by every member of the infantry. The figures are moving towards the call of duty atop a pedestal. To avoid foreshortening from a pedestrian viewpoint, the group of figures is placed at a specific height above street level; each body is approximately high, or one third larger than life size. The postures are animated and strained, not in parade form, and the expressions "convey pride, longing, defiance, a strong sense of purpose, vacancy, camaraderie and perhaps a touch of dejection, but mostly firm resolve." and they were deliberately rendered by the sculpture's artist, Vernon March, so as to not associate any with a particular region of the country nor any ethnicity or language, thus highlighting unity. The persons emerging through the arch have also been interpreted as representing Canada's "rite of passage" or "coming of age", which are intended to include all Canadians who served in all armed conflicts, past, present, and future. The dates 1939–1945 (the Second World War) and 1950–1953 (the Korean War) are on the east and west flanks of the base, while the years 1899–1902 (the Second Boer War) and 2001–2014 (the War in Afghanistan) are on the east and west arch pier footings, respectively. The Tomb of the Unknown Soldier rests in the podium surface immediately in front of and on axis with the war memorial.

Ұсынысы мен талқылау

Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқандарды еске алу үшін мемориал құру мәселесі тіпті соғыс аяқталғанға дейін көтерілді; Премьер-министр Роберт Борден 1915 жылы: «Бұл елде, мүмкін Доминионның астанасында, міндетке соншалықты тамаша жауап берген ерлерді еске алатын керемет ескерткіш орнатылуын қалаймын және ниеттенем» деді. Бұл идеяға қарсылық болды, көбінесе оның құнына байланысты, әсіресе дау Ұлы депрессия кезінде жалғасты. Лорд Бивербрук 1918 жылдың сәуірінде үкіметпен серіктестік құрып, «Канаданың осы соғыста қол жеткізген жетістіктерін мәңгі есте сақтау» мақсатымен Канад соғыс мемориалдық қорын (CWMF) құрды. 1919 жылы алғашқы ұсыныс – Оттавадағы мемориалдық зал, ол 2000 мен 4000 адамға арналған әлеуметтік орталық ретінде және Ұлы соғыста қызмет еткен канадалықтарға ескерткіш ретінде қызмет етуі керек еді. Бұл идея жобалық кезеңнен аса алмады, бірақ CWMF-тің мемориалдық ғимаратқа қатысты идеясы егжей-тегжейлі жобалау кезеңіне жетті. Ол Римдегі Пантеонға ұқсап, CWMF коллекциясындағы өнер туындыларын қамтитын және «өзінен ұлы соғыс мемориалы» ретінде танылатын болар еді. Бірақ соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай назар қабірлерді жабдықтауға – маркерлер мен қабір тастарын жасауға ауысты. Парламент сессиясының соңғы күні Үкімет Оттавада соғыс мемориалын салу үшін қаржы бөлуді сұрады. Бастапқыда Гатино төбелеріндегі жер қарастырылды, бірақ ең жақсы шешім – Оттаваның орталық бөлігіндегі Коннаут алаңын қайта жаңарту және кеңейту екені анықталды. 1923 жылдың мамырында қоғамдық жұмыстар министрі Джеймс Хорас Кинг заң шығарушы органнан мемориалға 10 000 доллар бекітуді сұрады. Алайда, министр мүшелердің ақшаны не үшін жұмсау жоспарланғаны туралы сұрақтарына толыққанды жауап бере алмағандықтан және Премьер-министр қатыспағандықтан, мәселені кейінге қалдыруға шешім қабылданды. Кейіннен, 1923 жылдың 11 мамырында бұл мәселе тағы да көтерілді, ол кезде Кинг: «Әлемнің әр елінде ұлттың рухы ұлы оқиғаларға байланысты, егер оқиғалар ұлттық тұрғыдан осындай мойындауға лайық болса, тұрақты ескерткіштер түрінде өзін-өзі көрсетеді. Үкімет Канаданың астанасында Ұлы соғысқа қатысып, адамзатқа қызмет етуде қаза тапқандардың естелігіне арналған, канадалықтардың сезімдерін білдіретін ескерткіш орнату қажет деп санайды» деді. Мюррей Маклареннің жаңа Орталық блоктың негізгі кіреберісіндегі Конфедерация залының орталық бағанасында шетелде соғысқан канадалықтардың қызметі туралы жазу бар екендігі туралы мәлімдемесіне жауап ретінде Маккензи Кинг бұл жазуда Канада тарихындағы көптеген басқа оқиғаларға сілтеме жасалғанын және ол ұлттық соғыс мемориалы ретінде қарастырылмағанын айтты; ол: «Доминионның астанасында әлі ұлттық сипаттағы ескерткіш жоқ» және Министрлер кабинеті ұсынған нәрсе «ұлттық астанадағы ұлттық ескерткіш болуы тиіс» екенін түсіндірді, және «ескі елдердің үлгісін сліптей беру» емес. Жалпы, оппозиция бұл идеяны қолдады, бірақ жоспарланған шығындарды сынға алды. Маккензи Кинг: «Бір ұлт өзінің өнерінен айырылса, ол өзінің рухын жоғалтады, ал ол өзінің еркіндігін иемдену үшін жасаған құрбандықтары мен ерліктерін ұмытса, ол халықты ұлы ететін барлық көріністерден айырылады» деді.

The subject of a memorial to commemorate those killed in the First World War was raised even before the conflict had ended; Prime Minister Robert Borden said in 1915 "[i]t is my desire and intention that some splendid monument shall be erected in this country, perhaps in the capital of the Dominion, which will commemorate the men who responded so splendidly to the call of duty." There was opposition to the idea, mostly to its cost, especially as the argument continued through the Great Depression. The Lord Beaverbrook initiated, in partnership with the government, the Canadian War Memorial Fund (CWMF) in April 1918 with the purpose of "perpetuating the memory of what Canada has accomplished in this war" through paintings, photographs, and the erection of memorials. An early proposal in 1919 was a memorial hall in Ottawa, to act as a social centre for between 2,000 and 4,000 people as well as a monument to the Canadians who served in the Great War. It did not grow past the concept stage, but, an idea from the CWMF for a memorial building did progress to the detail design phase. It would have resembled the Pantheon in Rome and housed the art in the CWMF's collection while acting "as a great war memorial in itself." Immediately after the war's end, however, the focus shifted to the burial of the dead: the design of markers and headstones. in parliament on the last day of the session, the Cabinet requested appropriation for a war memorial to be built in Ottawa. A site in the Gatineau Hills was originally considered but it was determined the best option was the redevelopment and expansion of downtown Ottawa's Connaught Place into a plaza for the memorial,

In May 1923, the Minister of Public Works James Horace King asked the legislature to approve $10,000 for the memorial. However, with the minister unable to satisfactorily answer members' questions on what the money would be used for and the Prime Minister absent, it was determined to leave the matter for another time. Subsequently, the issue was again raised on 11 May 1923, when King stated "[i]n every country in the world the spirit of the nation has found some expression in regard to great events in the form of permanent monuments if the occasions have been sufficiently worthy of such recognition from the national point of view. The government felt that a monument should be erected in the capital of Canada expressive of the feelings of the Canadian people as a whole to the memory of those who had participated in the Great War and had lost their lives in the service of humanity." In response to a statement by Murray MacLaren that the central column of Confederation Hall (the main entrance) of the new Centre Block already had an inscription noting the service of Canadians who had fought overseas, Mackenzie King said the inscription made reference to many other events in Canadian history and, as such, was never meant to act as a national war memorial; he elaborated: "there is, as of yet, no monument of a national character in the capital of the Dominion" and what the Cabinet proposed was "intended to be a national monument in the national capital." and not reflexively "follow precedent, to follow ancient countries." Generally, the opposition was in favour of the idea, but criticized the projected costs. Mackenzie King responded: "When a nation loses what is signified by its art it loses its own spirit, and when it loses the remembrance of the sacrifices and heroism by which it has gained the liberty it enjoys, it loses all the vision that makes a people great."

Дизайн және құрылыс

Екі жыл бойы конкурстың параметрлерін құрама команда жасады, оның құрамында, басқалармен қатар, Мемлекеттік жұмыстар вице-министрі Дж. Б. Хантер болды, ол Канадада көптеген ескерткіштерді құру процесінде тәжірибе алған; Канаданың Ұлттық галереясының бұрынғы директоры және Канадалық соғыс суретшілерінің кеңесші комитетінің мүшесі Эрик Браун; және Канадалық соғыс ескерткіштері комиссиясының құрметті хатшысы болған полковник Х. С. Осборн. 1925 жылдың 12 ақпанында ескерткіштің жобалау ұсыныстары сұралды, оның бюджеті 100 000 АҚШ долларына белгіленді. Ол «Ұлы соғыста қаза болғандардың өмірінде көрініс тапқан ерлік рухы, өзінен бұрынғылардың құрбандыққа бару рухы, олардың барлық асыл және ұлы іздері және теңіз артына кеткен ерлер мен әйелдердің көрсеткен қызметтері» туралы естелік болуы керек еді. Құжатта Империя туралы ешқандай сілтеме болмады, ол тек Канада мен оның күш-жігеріне назар аударды. Бұл соғыс ескерткішінің Канаданың ұлттық егемендікке қол жеткізуінің белгісі болуын көрсетті. Бір жүз жиырма жеті өтінім түсті – 66-сы Канададан, 24-і Англиядан, 21-і Франциядан, 7-сі АҚШ-тан, 5-і Бельгиядан, 2-сі Италиядан, 1-і Шотландиядан және 1-і Тринидадтан. Жеті финалист арасынан 1926 жылдың 18 қаңтарында жеңімпаз деп Вернон Марч (Фарнборо, Ұлыбритания) жарияланды. Оның тақырыбы – Канаданың соғысқа берген жауабы, ол сол кездегі дұрыс ретімен киімделген тұлғалармен бейнеленді. 1926 жылы Доминионның Мемлекеттік жұмыстар департаментінің басшылығымен ескерткіш құрылысы басталды. Марчқа оның алты бауыры мен әпкесі көмектесті, олардың барлығы Марчтың 1930 жылы қайтыс болғаннан кейін жұмысты аяқтады. Оның жобасы келесі жылдары қайта қаралып, түзетілді: фигуралардың саны және кейбір өлшемдер артты, соған сәйкес, шамамен есептелген құны 85 000 долларға өсті. Бұл парламенттік оппозицияға күш берді, олар бұл ақшаны ардагерлерге көмектесу үшін жұмсауға болатынын айтты. Прогрессивтік партияның парламент мүшесі (депутаты) Дж. С. Вудсворт 1931 жылы: «Егер келісімшарт болса, біз оны орындауымыз керек, бірақ елде жұмыссыз әскерлер болғанда, бізге біраз уақытқа дейін көптеген ескерткіштердің қажеті жоқ деп ойлаймын» деді. Тіпті Р. Б. Беннетт премьер-министр болған кезде (1930-1935), соғыс ескерткіші жобасын бақылайтын лауазымды тұлғалар Маккензи Кинг және басқа да конкурс директорлары белгілеген жобалау принциптерін сақтауды жалғастырды, бұл ескерткішке екіпартиялық қолдау көрсетті. Марчтың өтініші бойынша, киім-кешектер мен жабдықтардың (мысалы, түймелер мен белбеулер) дәлдігін бақылайтын Канадалық шенеуніктер Лондонның Хайд-паркінде граниттік арка мен тұғырдың макетіне орналастырды. Содан кейін көптеген адамдар арканың артиллериялық экипаж өтуі үшін тым тар екенін көрсетті. Бұл Марчтарды арканы 1 метрге кеңітіп, 2 метрге биіктетіп, фигуралар орналасатын тұғырдың көлемін ұлғайтуға итермеледі. Алайда бұл әрекеттер қоладан жасалған мүсіндердің екі жағында да кеңістіктер жасады, бұл Сидней Марч ескерткіштің жалпы көрінісіне кері әсер етеді деп санайды. Оның ұсынған шешімі – қазіргі 19 мүсінге тағы үш мүсін қосу болды. Бұл мақұлданды, қоладан жасалған мүсіндер құйылды және барлық коллекция Марчтың құю зауытында сақталды, өйткені ескерткіштің орналасқан жері туралы дау Оттавада жалғасты. Федералды округтік комиссия (Ұлттық астана комиссиясының алдыңғысы), қала әкімі Дж. Э. Стэнли Льюис, қоғамдық комментаторлар, журналистер және жұртшылық Коннаут-плейс орнына наразылық білдірді немесе оны ашық түрде қабылдамады. Кейбір топтар соғыс ескерткішін Парламент төбесінде орнатуды талап етті, ал басқалары Оттава өзеніне қарап, парламентке батысқа қарай орналасқан жердің қолайлырақ екенін айтты. Тіпті француз сәулетшісі Жак Гребер, онымен Маккензи Кинг (қайтадан премьер-министр) Оттаваның орталық бөлігін әдемілеу туралы сөйлескен және соғыс ескерткішін Коннаут-плейске қою идеясын қолдайтын болған, ол Оттаваны қайта дамыту туралы есеп жазды, онда соғыста қаза болғандарға арналған ескерткішті Мэйджерс-Хилл паркіне орнату ұсынылды. Алайда Маккензи Кинг парктің қыс айларында мейрамдылыққа және қолжетімділікке қолайлы емес екенін көрсеткеннен кейін Гребер келісіп, Коннаут-плейс орнына жоспарлар жасады. Бронзалық мүсіндер ақыры 1937 жылдың жазында Оттаваға көшірілді. Желтоқсан айында, жылдар бойы дауласып келгеннен кейін, бейбітшілік пен бостандықтың мүсіндері Германияда Мюнхен келісіміне қол қойылған күні граниттік арканың басына орналастырылды. Маккензи Кинг оптимист болды: «Канада өзінің тарихында осы екі символикалық мүсіннің 30 қыркүйекте, тағы бір Ұлы соғысты болдырмайтын 4 күш келісіміне қол қойылған күні Ұлттық ескерткіштің басында өз орнын тапқанын есте сақтайды».

Over two years, the parameters for the competition were created by a team consisting of, among others, the Deputy Minister of Public Works, J. B. Hunter, who had experience with the process of creating numerous memorials in Canada; Eric Brown, former Director of the National Gallery of Canada and a member of the Canadian War Artists Advisory Committee; and Colonel H. C. Osborne, who acted as Honorary Secretary of the Canadian Battlefields Memorials Commission. On 12 February 1925, design proposals were sought, with a budget for the monument set at $100,000. It was to evoke "the spirit of heroism, the spirit of self sacrifice, the spirit of all that is noble and great that was exemplified in the lives of those sacrificed in the Great War, and the services rendered by the men and women who went overseas." Absent from the document was a reference to the Empire, focusing only on Canada and its efforts. This illustrated the desire for the war memorial to be a marker of Canada's attainment of nationhood. One hundred and twenty seven entries were submitted—66 from Canada, 24 from England, 21 from France, seven from the United States, five from Belgium, two from Italy, one from Scotland, and one from Trinidad. From among seven finalists, the winner, announced on 18 January 1926, was Vernon March from Farnborough, United Kingdom. His theme was the response of Canada to war, signified by the uniformed figures, in the then correct order of precedence,

Work on the memorial began in 1926 under the auspices of the Dominion's Department of Public Works. March was assisted by his six brothers and his sister, all of whom completed the work after March's death in 1930. His design was, over the ensuing years, revised and adjusted: the number of figures and certain dimensions increased and, accordingly, so did the estimated cost, by $85,000. This gave fuel to the parliamentary opposition, who argued the money could be better spent aiding veterans. Progressive Party Member of Parliament (MP) J. S. Woodsworth asserted in 1931: "[i]f there is a contract we must go through with it but with poor unemployed soldiers in the country, I do not think we shall need many monuments for a while." Even through R. B. Bennett tenure as prime minister (1930 to 1935), the officials overseeing the war memorial project continued to adhere to the design principles set out by Mackenzie King and the other competition directors, demonstrating bipartisan support for the memorial. As the accuracy of the uniforms and equipment—at March's request, down to details such as buttons and straps—was directed by Canadian officials, put on display in Hyde Park, London, within a mock up of the granite arch and plinth. It was then that more than one member of the public pointed out that the archway was too narrow for the artillery carriage to pass through. This led the Marchs to make the arch 3 feet (1 m) wider and 6 feet (2 m) taller and enlarge the size of the plinth the figures would be mounted on. Those moves, though, created gaps on either side of the crowd of bronze statues, which Sydney March felt negatively impacted the overall appearance of the monument. His proposed solution was to add another three figures to the existing 19. This was approved, the bronze figures were cast, and the entire collection was put in storage at the Marchs' foundry as the argument continued in Ottawa over the monument's location. Disapproval or blatant rejection of the Connaught Place site was expressed by the Federal District Commission (predecessor of the National Capital Commission), Mayor J. E. Stanley Lewis, social commentators, journalists, and members of the public. Some groups demanded the war memorial be central on Parliament Hill, others said a spot overlooking the Ottawa River, west of parliament was more appropriate. Even the French architect Jacques Gréber, whom Mackenzie King (once again prime minister) had spoken to about the beautification of downtown Ottawa and was thought to be a supporter of the idea to put the war memorial in Connaught Place, penned a report on the redevelopment of Ottawa in which he recommended the monument to the war dead be put in Major's Hill Park. However, after Mackenzie King pointed out that the park would not be as hospitable or accessible during the winter months, Gréber agreed and drew up plans for the Connaught Place site. The bronzes were finally relocated to Ottawa in the summer of 1937, In December, after years of bickering, Still, the figures of peace and freedom were placed atop the granite arch on the same day the Munich Agreement was signed in Germany. Mackenzie King was optimistic: "Canada will remember throughout her history, that these two symbolical figures found their place at the top of the National Memorial on September the 30th, the day of the signing of the 4 power agreement which averted another Great War."