Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өлім салты
Death custom
Үндеу сәті (бір минут үнсіздік немесе минуттық үнсіздік деп те аталады) – үнсіз ой елегі, дұға, терең ойға дамылу немесе медитация уақыты. Туды жартылай түсіріп ілгендей, үндеу сәті көбінесе құрмет көрсетудің белгісі болып табылады, әсіресе жақында қайтыс болғандарға аза тұту кезінде немесе трагикалық тарихи оқиғаның бір бөлігі ретінде, мысалы, Еске алу күнінде. Еске алу үшін әдетте бір минут немесе 60 секунд бөлінеді, бірақ ұйымдастырушылар оқиғаның маңызына байланысты басқа уақыт аралықтарын да таңдауы мүмкін (мысалы, әрбір қаза болған адам үшін бір минуттан берілуі мүмкін). Үндеу сәті кезінде қатысушылар әдетте бас иіп, бас киімдерін шешіп, осы уақыт ішінде сөйлеуден немесе қимыл жасаудан аулақ болады.
A moment of silence (also referred to as a minute's silence or a one minute silence) is a period of silent contemplation, prayer, reflection, or meditation. Similar to flying a flag at half mast, a moment of silence is often a gesture of respect, particularly in mourning for those who have died recently, or as part of a tragic historical event, such as Remembrance Day. A minute, or 60 seconds, is a common length of time for the memorialization, though organizers may choose other periods of time, normally connected in some way with the event being commemorated (there might be a minute given for every death commemorated, for example). During a moment of silence, its participants may typically bow their heads, remove their hats, and refrain from speaking, or moving, for the duration of it.
Шығу тегі
Өлген адамға арналған алғашқы ресми үнсіздік сәті 1912 жылдың 13 ақпанында Португалияда болды. Португалия Сенаты 10 минуттық үнсіздікпен Бразилияның Рио-Бранко бароны, сондай-ақ Бразилия үкіметінің сыртқы істер министрі Жозе Мария да Силва Паранос Жуниорды еске алды, ол 10 ақпанда, үш күн бұрын қайтыс болған еді. Бұл үнсіздік Сенаттың сол күнгі хаттамасына енгізілді. Сол жылы АҚШ-тың көптеген аймақтарында «Мэйн» және «Титаник» кемелерінің қаза тапқандарын құрметтеу үшін салтанатты үнсіздік сақталды. Соғыстың қайғысы мен зиянын еске алу үшін үнсіздік сәтін алғаш ұсынған адам – Оңтүстік Африкалық жазушы және саясаткер Джеймс Перси Фитцпатрик немесе Бірінші дүниежүзілік соғыстың қатысушысы, австралиялық журналист Эдвард Джордж Хони болды. Австралия үкіметі Хонидің идеяның бастамашысы болғанын мәлімдесе де, соғыс естелігіне қатысты Хонидің ұсынысы Фитцпатриктің ұсынысынан бұрынғы күнін нақты растайтын бастапқы деректер жоқ. Дегенмен, екеуінің де идеялары бір жылдай уақыт аралығында пайда болған, сондықтан ортақ идеяның параллель ойлаудың нәтижесі болуы мүмкін. Эрик Хардингтің 1965 жылы орнатылған ескерткішті қолдау мақсатында жазылған кітапшасында бұрын да үнсіздіктер болғаны мойындалады (Эдуард патшаның қайтысымен байланысты, Оңтүстік Африкада «соғыс одақтастар үшін қиын болған кезде», Австралияда жоғалған шахтерлерге арналған рәсімдер, АҚШ-та «Мэйн» суға батқан кезде және т.б.), бірақ оның сөзімен айтқанда, «Хонидің ұсынысының ерекшелігі – тарихта алғаш рет жеңіс оған қол жеткізу үшін өмірін және денсаулығын құрбан еткендерге құрмет ретінде тойланды». Хардинг сондай-ақ, жан-жақты зерттеулерге қарамастан, Хонидің Букингем сарайындағы репетицияға қатысқанына ешқандай дәлел табылмағанын, сондай-ақ Хонидің хаты ескерткіш дәстүрін қабылдауға ықпал еткенін көрсететін ресми хабарлама жоқ екенін мойындайды, ал жалғыз «дәлел» – хаттың Патшаға ресми түрде жүгінуден бірнеше ай бұрын жазылғаны. Алайда ол сондай-ақ «Сэр Персидің мәселені ресми түрде көтергені үшін танылуға құқығы, Хонидің ұсынысты бірінші жасағаны үшін танылуға құқығын ешқандай жағдайда жоққа шығармайды» деп жазады. Австралиялық соғыс мемориалында жарияланған мақалада Хони Букингем сарайындағы Гренадер гвардиясымен бірге сынаққа қатысқандығы, сондай-ақ Фитцпатрик та қатысқандығы айтылады (бірақ олардың кездесіп, идеяларын талқылаған-жоқпағы белгісіз). Алайда, Хонидің әйелі (ол оны «Милли» деп атаған), оның досы М. Ф. Орфордтың 1961 жылғы мақаласында айтқандай, ол «Үнсіздік сақтау кезінде ешқашан көшеге шықпаған» және олар алғашқы Екі минуттық үнсіздік туралы тек Букингем сарайынан жарияланған бұйрық арқылы естіген.
The first recorded instance of an official moment of silence dedicated to a dead person took place in Portugal on February 13, 1912. The Portuguese Senate dedicated 10 minutes of silence to José Maria da Silva Paranhos Júnior, baron of Rio Branco, Brazil, and Minister of the Exterior of the Brazilian government, who had died three days earlier on February 10. This moment of silence was registered in the Senate's records of that day. In the same year, large parts of the United States kept a ceremonial silence to honour the dead of the Maine and the Titanic. The first person to publicly suggest a moment's silence as a vessel to hold the sorrow and loss of war was either by South African author and politician James Percy FitzPatrick or by Australian journalist Edward George Honey, himself a World War I veteran. While the Australian government claims Honey was the originator of the idea as it pertained to war remembrance, there are no primary sources to conclusively confirm a date in which Honey's proposal predated FitzPatrick's. Nevertheless, each person's idea was conceived less than a year from each other, so it's possible the shared idea was a matter of parallel thinking. Eric Harding's booklet written in support of the monument to Honey erected in 1965 acknowledges that other silences had been held before (upon the death of King Edward, the silences in South Africa "when the war was going badly for the Allies", ceremonies in Australia for lost miners, in the US when the Maine was sunk, amongst others), but in his words "the originality of Honey's suggestion is based on the fact that this was the first time in history that a victory had been celebrated as a tribute to those who sacrificed their lives and their health to make the victory possible". Harding also acknowledges that, despite extensive research, no evidence of Honey's attendance at any rehearsal at Buckingham Palace, nor any record of an official communication mentioning Honey's letter having played a part in the adoption of the remembrance tradition, could be found, and that the only "proof" was that the letter preceded the formal approach to the King by several months. However he also writes that "Sir Percy's right to recognition for bringing the matter to official notice does not detract in any way from Honey's right to recognition as the first to make the suggestion." According to an Australian War Memorial article, Honey attended a trial of the event with the Grenadier guards at Buckingham Palace, as did Fitzpatrick (although it was not known whether they ever actually met or discussed their ideas). However, Honey's wife (whom he called "Millie"), as reported by her friend M. F. Orford's 1961 article, states that he "never went out into the streets near the crowds at any time during the observance of the Silence ", and they only heard about the observance of the first Two Minutes' Silence when the order was announced by Buckingham Palace.
Мысалдар
Көптеген адамдар Ұлттар Достастығында әр жыл сайын 11 қарашада сағат 11:00-де екі минут үнсіздік сақтайды (Кару-қару тоқтату күні), бұл қарулы күштердің мүшелерінің және соғыс кезінде бейбіт тұрғындардың құрбандықтарын еске алу үшін жасалады. Сонымен қатар, Ұлыбританияда қарашаның екінші жексенбісінде де екі минут үнсіздік сақталады, ол соңғы кезде Еске алу жексенбісі деп аталады және Big Ben сағатының сағат 11-ді соғуы мен кернейшілердің сағат 11:02-де соңғы сигналды орындауы тікелей эфирде көрсетіледі. Австралия мен Жаңа Зеландияда бұл рәсім тез арада 25 сәуірде ANZAC күні таңертең өткізілетін еске алу рәсімдеріне қабылданды. Бұл үнсіздік сәті Бірінші дүниежүзілік соғыста және одан кейінгі қақтығыстарда қаза тапқан әскерилер мен әйелдерді еске алуға арналады. Израильде Холокост құрбандарын еске алу үшін Йом ХаШоа күні, ал Израильдің тәуелсіздік күнінен бұрын қаза тапқан сарбаздар мен терроризм құрбандарын еске алу үшін үнсіздік сәттері өткізіледі. Жапонияда әр тамыз айында Хиросима мен Нагасаки қалаларында атом бомбасы түскен сәтте бір минут үнсіздік сақталады (және бүкіл ел бойынша теледидардан көрсетіледі). Үнсіздік сәттері көбінесе басқа шаралар алдында, соның ішінде спорттық жарыстар сияқты жиналыстар алдында сақталады, мұндай үнсіздіктің себептері ұлттық және халықаралық трагедиялар немесе белгілі бір топқа байланысты адамдардың қаза болуымен байланысты. Соңғы жылдары Ұлыбритания мен Израильде футбол сияқты спорттық іс-шараларда бір минут үнсіздік бір минуттық қол соғумен ауыстырылды.
Many people in the Commonwealth of Nations observe the two minute silence at 11:00am on November 11 each year (Armistice Day) to remember sacrifices of members of the armed forces and of civilians in times of war. In addition, a two minutes of silence is also observed in the United Kingdom on the second Sunday of November which is more recently known as Remembrance Sunday and is televised with a close up image of the Big Ben clock chiming 11 and the buglers sounding the Last Post at 11:02am. In Australia and New Zealand, the ceremony was quickly adopted for commemorations held at dawn on ANZAC Day, 25 April. This moment of silence is held to remember the service men and women who died in WWI and subsequent conflicts. In Israel, moments of silence are held in memory of the victims of the Holocaust on Yom HaShoah and in memory of fallen soldiers and of terrorist victims on the day before Israel's independence day. In Japan, a minute of silence is observed (and televised nationally) at ceremonies every August in both Hiroshima and Nagasaki cities at the same time as the atomic bombings. Moments of silence are often observed prior to other events including gatherings such as sports matches, with reasons for silences ranging from national and international tragedies or to the death of individuals connected to a group. In recent years, in the United Kingdom and Israel, at sports events like association football, the minute's silence has been replaced by a minute applause.
Үнсіз дұға
Құдайға үндемей дұға етудің Киелі кітаптағы тамырлары бар, және еврейлер мыңдаған жылдар бойы үнсіз дұға етеді. Квакерлер 300 жылдан бері үнсіз ғибадат етуді қанағаттандырып келеді, олардың пікірінше, әрбір адамның ішінде Құдайдың нұры бар және Құдайдың сөйлеуі үшін діни қызметкердің араласуы қажет емес. Квакерлер қауымының жиналыстарындағы үнсіз ғибадат әдетте толық үнсіздік емес, адамдар рухтың шақыруымен сөйлейді. Мүмкін, кең қоғам үнсіз дұғаны қоғамдық жиналыстарда қабылдады, себебі үнсіздікте сенімдерге қатысты ешқандай мәлімдеме немесе болжам жоқ. Оны түсіну үшін тіл білудің қажеті болмағандықтан, әртүрлі діни және мәдениеттік топтар бірге қатысқанда ауызша дұғаға немесе рәсімге қарағанда оңай қабылданады және қолданылады. Бүгінде үнсіздік сәті діни пафоспен адамдарды ренжітпеу және жеке тұлғаларға осы сәтті өздері қалағандай түсіндіруге мүмкіндік беру үшін қолданылады. АҚШ-тың отарлық кезеңінде Пенсильвания квакерлері квакер емес адамдармен бірге ғибадат етпеді, тек олардың дінге өтуі мүмкін болғандармен ғана. Олар өздерін бөліп алып, экуменикалық жиналыстарда немесе мекемелерге қызмет етуде дұға етпеді. Соңғы уақытта квакер стиліндегі үнсіздіктің секталық емес және даулы емес қоғамдық шаралар үшін қолданылуы ағылшын тілді әлемде және басқа да көпұлтты қоғамдарда оның кеңінен қолданылуына әкелді. Бұл сондай-ақ үкімет, мектептер, коммерциялық компаниялар және әскери сияқты әртүрлі топтардың қатысуы күтілетін, бірақ міндетті түрде сенімдерін бөліспейтін көптеген зайырлы институттарда да орын алады. Мысалы, қаза тапқан әскерлерді еске алу немесе мемлекеттік мектептерде жеке ойлануға мүмкіндік беру үшін үнсіздік минутын енгізуді квакерлердің өзі бастаған жоқ.
Silent prayer as a mode of prayer has antecedents in the Bible, and Jews have been praying silently for thousands of years. Quakers have practiced silent worship for more than 300 years, believing that all people have the light of God within and that no priestly intercession is needed for the divine to speak. Silent worship in Quaker meetings is seldom entirely silent, and individuals speak as they are moved to by the spirit. The larger society perhaps adopted the practice of silent prayer in public gatherings because silence contains no statements or assumptions concerning beliefs. Since it requires no understanding of language to interpret, it is more easily accepted and used than a spoken prayer or observance when persons of different religious and cultural backgrounds participate together. Today, the moment of silence is used to avoid offending people with religious pontification and to empower individuals to interpret the moment as they wish. In the US colonial period, Pennsylvania Quakers did not worship together with non Quakers, except those who might become converts. They were separatists and did not pray in ecumenical gatherings or in service to institutions. In recent times the co opting of Quaker style silence for non sectarian and non controversial public observances has led to its almost universal use in the English speaking world as well as in other plural societies. This is also the case within many secular institutions where diverse groups are expected to participate but not necessarily share beliefs such as in government, schools, commercial companies and the military. The use of a moment of silence to memorialize fallen soldiers or to allow private reflection in public schools, for example, was not introduced by Quakers themselves.
АҚШ мектептерінде
1962 жылы АҚШ Жоғарғы Соты АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуіне сәйкес, мемлекеттік мектептерде мектеп дұғаларын ресми ұйымдастыру, демеушілік ету немесе қолдау көрсетуге тыйым салынды деп шешті. Мұғалімдер мен мектеп қызметкерлері сабақтарды дұғамен бастауға құқылы емес, бірақ ерікті діни клубтарда дұға етуге рұқсат етіледі, ал оқушылар өздері дұға етуге тыйым салынбайды. Басқа да шешімдер мектеп жиналыстарында, спорттық жарыстарда және мектеп ұйымдастырған басқа да іс-шараларда қоғамдық, ұйымдастырылған дұға етуге тыйым салды. АҚШ-тағы үнсіздік минуты мәселесі дұға мен дін мен мемлекеттің бөлінуі туралы пікірталасқа себеп болып отыр. Үнсіздік минутының нақты діни мазмұны жоқ, сондықтан ол белгілі бір дінді қолдамай, ойлану мен құрмет сезімін қалыптастырудың бір жолы ретінде ұсынылады. Президент Рональд Рейган американдық мектептерде үнсіздік минуттарын қолдады. 1981 жылы Рейган мемлекеттік мектептерде ұйымдастырылған дұғаға рұқсат беретін конституциялық түзетуді ресми түрде ұсынды. 1984 жылы Рейган Конгреске сөз сөйлегенде, күнделігін дұғамен бастайтын конгрессменге: "Егер сіздер күніңізді дін қызметкерінің осы жерде тұрып, дұға етіп бастауымен бастай алсаңыздар, онда неге осы елдегі әрбір мектеп баласы Құдайды тану еркіндігінен айырылған?" - деп сұрады. Колин Пауэлл, бұл мәселені ұзақ жылдар бойы қолдап келген саясаткер, әрбір оқу күнінің басында үнсіздік минуттарын енгізуді ұсынды. Оның сөзіне қарағанда, оқушылар осы уақытты дұға етуге, медитациялауға, ойлануға немесе оқуға пайдалана алады. Дегенмен, кейбір сыншылар үнсіздік минуттарын жасырын түрде дұғаны қолдау ретінде қарастырады. Бұл мәселені әсіресе атеисттік топтар мен жақтастары көтерді, олар ресми үнсіздік минуттарының дінге жат мақсаты жоқ екенін айтады. Үнсіздік минуттары АҚШ Конституциясы мен қоғамындағы дінге ымыраға келу мен қолдау арасындағы шиеленісті көрсетеді. Дінге ымыраға келу – адамның немесе оқушының өз дінін таңдау және оны ұстану ортасын қамтамасыз ету. "Үнсіздік минуттары" заңдарына қатысты мәселе – оқушының ресми үнсіздік минуттары болмаса да, өз бетінше дұға етуіне немесе медитациялауына мүмкіндік берілгендігіне қол жеткізілді ме екендігі. "Дін мен мемлекеттің бөлінуі үшін біріккен американдықтар" ұйымының өкілі Барри Линн "үнсіздік минуты" ісі бойынша: "Заңға түзетулер енгізілгенге дейін студенттерге дұға етуге, медитациялауға немесе ойлануға рұқсат етілген. Қажетсіз жерге "дұға" деген сөзді қосу, заң шығарушылардың дінді қолдау ниетін анық көрсетеді, ал бұл олардың жұмысы емес" деді. Соттар осы үнсіздік минуттарына қатысты істерде зайырлы мақсаттың қажет екенін айтты және Уоллес пен Джафри ісіне сәйкес, "егер заң дінді ілгерілету мақсатымен қабылданған болса, онда ол күшін жояды". 1976 жылдан бастап Вирджиния штатының заңы мектеп округтеріне әрбір оқу күнінің басында 60 секунд үнсіздік ұстауға рұқсат берсе де, 1985 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Алабама штатының "үнсіздік немесе ерікті дұға" заңының конституцияға қайшы екенін шешті, Уоллес пен Джафри ісі бойынша. 2000 жылдың сәуір айында жаңа заң қабылданды, ол Вирджиния штатының барлық мемлекеттік мектеп оқушыларын бір минут үнсіздік сақтауға міндеттейді. Сондай-ақ, 2005 жылы Индиана штатында барлық мемлекеттік мектептерде оқушыларға әр күні адалдық ант беруге және үнсіздік минуттарын сақтауға мүмкіндік беретін заң қабылданды. 2007 жылдың қазанында Иллинойс штаты мемлекеттік мектептерге оқу күнінің басында оқушыларға үнсіздік минуттарын ұсынуды талап ететін заң қабылдады, бұл заң қазіргі уақытта Иллинойс штатының соттарында қаралып жатыр. Мемлекеттік заң шығарушы органдардың ұлттық конференциясының мәліметінше, Алабама, Джорджия, Луизиана, Массачусетс, Невада, Нью-Гэмпшир, Оклахома, Род-Айленд, Оңтүстік Каролина, Теннеси, Техас және Вирджиния штаттары да сыныпта үнсіздік минуттарын талап етеді. 20-дан астам басқа штаттарда мұғалімдерге осындай сыныптағы үзіліс жасау туралы шешімді өздері қабылдауға рұқсат беріледі. 2000 жылдың қазанында АҚШ-тың аудандық судьясы Клод М. Хилтон "үнсіздік минуты" заңының конституциялық екенін шешті. Хилтон судья былай деді: "Сот Комонвеллдің бір минут үнсіздік актісін күнделікті сақтауын конституциялық деп санайды. Акт зайырлы мақсатпен қабылданды, дінді қолдамайды, оған кедері келтірмейді және дінмен тым жақын байланысқа түспейді. Оқушылар өздері қалаған нәрселерді ойлай алады – бұл ойлар діни сипатта да, зайырлы сипатта да болуы мүмкін. Олар тек үнсіз отырулары керек". Оның шешімі 4-ші апелляциялық сотта бекітілді. Басқалар заңның зайырлы мақсатпен қабылданбағанын, заңды қолдаушылардың мәлімдемелеріне назар аударды. Вирджиния штатының сенаторы Чарльз Р. Хокинс (Р, Пенсильвания) үнсіздік минуты "өте үлкен мәселені шешуге арналған өте шағын қадам" екенін айтты. Ол сондай-ақ: "Дұға менің сөздігімде жаман сөз емес" деді. Вирджиния штатының Американдық азаматтық еркіндіктер одағының атқарушы директоры Кент Уиллис заң шығарушылар "кем дегенде Вирджиния заңын дін мен мемлекеттің ажыратылуының шегінде немесе одан да асып түсуде" екенін айтты. Ол сондай-ақ: "Мемлекет отпен ойнап отыр" деді. Американдық азаматтық еркіндіктер одағы 1990-жылдардың басында Ньют Гингрич ұсынған конституциялық түзетуге қарсы болды, ол мектеп күнінде ерікті дұға сәтін бөлуді көздеді, бұл кейінірек президент Билл Клинтон "үнсіздік минуты" деп сипаттады.
The U. S. Supreme Court ruled in 1962 that official organization, sponsorship, or endorsement of school prayer in public schools is forbidden by the First Amendment to the United States Constitution. Teachers and school officials may not lead classes in prayer, but prayer is permitted at voluntary religious clubs, and students are not prohibited from praying themselves. Other rulings have forbidden public, organized prayer at school assemblies, sporting events, and similar school sponsored activities. Public moments of silence in the United States both arise from and contribute to this debate over prayer and the separation of church and state. A moment of silence lacks any specific religious formulation, and therefore it has been presented as a way of creating reflection and respect without endorsing any particular religion. President Ronald Reagan was a supporter of a moment of silence in American schools. In 1981, Reagan formally proposed a constitutional amendment permitting organized prayer in public schools. In his 1984 state of the union address, Reagan asked Congress, who begin their day with an invocation: "If you can begin your day with a member of the clergy standing right here leading you in prayer, then why can't freedom to acknowledge God be enjoyed again by children in every schoolroom across this land?" Colin Powell, a longtime advocate, has recommended a simple moment of silence at the start of each school day. Further, he states that students could use this interval to pray, meditate, contemplate or study. However, critics often view the moment of silence as publicly endorsing prayer "in disguise". This issue has been especially raised by atheist groups and advocates, who argue that no non religious purpose is served by designating an official moment of silence. Moments of silence point to the tension in the U. S. Constitution and society between accommodation and endorsement. Accommodation of religion is to ensure an environment where a person or student can practice their religion. A question with "moments of silence" laws is whether accommodation was already achieved by the fact that a student can pray or meditate on his/her own without an official moment of silence. Barry Lynn of Americans United for Separation of Church and State said, on a "moment of silence" case, "Students were already allowed to pray, meditate, or reflect under the statute before it was amended. The addition of the word 'pray' where it wasn't needed clearly shows that legislators intended to promote religion, and that's not their job." Courts have stated on these moments of silence cases that a secular purpose is necessary and according to Wallace v. Jaffree, a "statute must be invalidated if it is entirely motivated by a purpose to advance religion." Although since 1976 the state Virginia law permitted school districts to implement 60 seconds of silence at the start of each school day, in 1985, the U. S. Supreme Court ruled that an Alabama "moment of silence or voluntary prayer" law was unconstitutional, in the case Wallace v. Jaffree. In April 2000, a new law came into being; requiring all Virginian public school students to observe a moment of silence. Also, in 2005, a law was passed in Indiana requiring all public schools to give students a chance to say the pledge of allegiance and observe a moment of silence every day. In October 2007, Illinois enacted legislation to require public schools to provide students with a moment of silence at the start of the school day, a statute that is currently being challenged in Illinois state courts. According to the National Conference of State Legislatures, Alabama, Georgia, Louisiana, Massachusetts, Nevada, New Hampshire, Oklahoma, Rhode Island, South Carolina, Tennessee, Texas, and Virginia also require such moments of quiet in the classroom. In more than 20 other states, teachers are allowed to decide whether they want such a classroom time out. In October 2000, the U. S. District Judge Claude M. Hilton ruled that the "moment of silence" law was constitutional. Judge Hilton stated, "The court finds that the Commonwealth's daily observance of one minute of silence act is constitutional. The act was enacted for a secular purpose, does not advance or inhibit religion, nor is there excessive entanglement with religion Students may think as they wish – and this thinking can be purely religious in nature or purely secular in nature. All that is required is that they sit silently." His ruling was upheld in the 4th circuit. Others argued that the law was not enacted for a secular purpose, pointing to statements made by supporters of the legislation. State Senator Charles R. Hawkins (R Pennsylvania) stated the moment of silence is "a very small measure to address a very large problem." He also said, "Prayer is not a bad word in my vocabulary." Kent Willis, executive director of the ACLU of Virginia, stated lawmakers are "at the very least placing Virginia law right on the line of separation of church and state or they are crossing it . the state is playing with fire here." The American Civil Liberties Union was opposed to a proposed constitutional amendment by Newt Gingrich in the early 1990s which would have set aside a voluntary moment of prayer during the school day, which was later independently described by President Bill Clinton as a "moment of silence".
Террорлық шабуылдар
2015 жылғы қаңтардағы Франциядағы теракт, 2015 жылғы қарашадағы Париж шабуылы немесе 2023 жылғы Хамас Израильге жасаған шабуыл сияқты террористік шабуылдар болған кезде, футбол федерациялары келесі матчтарда бір минут үнсіздік жариялауға құқылы. Бұл үнсіздік террористік шабуылдардың салдарынан қаза тапқан барлық құрбандарға көрсетілетін құрметтің белгісі болып табылады.
When a terrorist attack occurs such as the January 2015 Île de France attacks, November 2015 Paris attacks or 2023 Hamas attack on Israel, association football federations can order minutes of silence for upcoming matches, these minutes of silence are a gesture of respect for all of the victims who were killed from terrorist attacks.
Футболшы қайтыс болды
Футболшы қайтыс болған кезде, футбол федерациялары қайтыс болған адамға бір минут үнсіздік жариялауға құқылы. 2016 жылдың қарашасында «Шапекоэнсе» клубының LaMia 2933 рейсі апатына ұшырап, Бразилия құрамасының дерлік барлық ойыншысы қаза тапты. Олар 2016 жылғы Копа Судамерикана финалының бірінші ойынын 2016 жылғы Копа Либертадорес жеңімпазы «Атлетико Насьональға» қарсы өткізуге тиіс болған. Апаттың салдарынан финал тоқтатылды, көптеген еуропалық футбол федерациялары бір минут үнсіздік жариялады, ал «Атлетико Насьональ» КОНМЕБОЛ-дан «Шапекоэнсеге» титул беруді сұрады. Ойынның жоспарланған күні «Насьональ» және Медельин қалалық кеңесі апатта қаза тапқандарды еске алу үшін ескерткіш шарасын ұйымдастырды. Стадионда 45 000-ға жуық адам, ал көшелерде мыңдаған адам болды. 5 желтоқсанда КОНМЕБОЛ «Атлетико Насьональдің» өтінішін қабылдап, «Шапекоэнсеге» 2016 жылғы Копа Судамерикана титулын берді, ал «Атлетико Насьональ» «CONMEBOL Centenario Fair Play» сыйлығымен марапатталды. 2019 жылдың қаңтар айында тағы бір оқиға болды: «Эмилиано Сала» француз Лига 1-дегі бұрынғы клубы «ФК Нанттан» Англия Премьер-лигасындағы «Кардифф Ситиге» Piper PA 46 ұшағымен ауыстырылды. Алайда, ұшқыштың бақылауын жоғалту салдарынан ұшақ Гернси аралынан бірнеше шақырым қашықтықта құлады. 2019 жылдың 7 ақпанында теңізден мәйіт табылып, анықтау үшін Дорсет полициясына жеткізілді. Кейін полиция қызметкерлері мәйіттің «Салаға» тиесілі екенін ресми растады. Осы хабардан кейін Премьер-лига, Лига 1 және Еуропа чемпионаттарының матчтары алдында көптеген минуттар үнсіздік сақталды.
When a footballer dies, association football federations can order a minute of silence for the deceased person. In November 2016, the Chapecoense case of the LaMia Flight 2933 crash that killed almost the entire Brazilian squad while they had to play the first leg of 2016 Copa Sudamericana Final against 2016 Copa Libertadores winners, Atletico Nacional. The final was suspended as a result and most European football federations ordered a minute of silence because of the crash, and Atletico Nacional requested CONMEBOL to award Chapecoense with the title. On the planned date of the match, a memorial was organised by Nacional and Medellín City Council to honor the deceased persons from the crash. About 45,000 people were present inside the stadium and thousands more in the streets. On 5 December, CONMEBOL accepted Atletico Nacional's request and awarded Chapecoense the 2016 Copa Sudamericana title, and Atletico Nacional received the "CONMEBOL Centenario Fair Play" award for their gesture. Another example in January 2019, when a Piper PA 46 carried Emiliano Sala out of his French Ligue 1 former club FC Nantes transferred to Premier League side, Cardiff City. However, a loss of control from the pilot crashed the plane a few kilometers from Guernsey. On 7 February 2019, a corpse was recovered from the sea and carried to Dorset Police for identification. Later, police officers officially confirmed that the corpse was Sala's. After the announcement, many minutes of silence were observed before Premier League, Ligue 1 and European competitions matches.