Сауген – Оджибве Халықтарының Тарихы мен Мәдениеті

Кіріспе

Онтарио, Канададағы тайпалық кеңес, Онтарионың оңтүстік-батысында орналасқан алғашқы ұлт.

Сауген алғашқы ұлысы – Онтарио, Канададағы Сауген өзені мен Брюс түбегі бойында орналасқан Ожибвей алғашқы ұлысының тайпасы. Тайпа өзінің заңды атының «Сауген Чиппевалары» екенін мәлімдейді. 1970-ші жылдардың ортасында құрылған Сауген алғашқы ұлысы, Сауген Ожибвей аумағы Чиппеваларының негізгі «саяси мұрагері» болып табылады; Сауген Ожибвей аумағы Чиппеваларының бір бөлігі болып табылатын тағы бір алғашқы ұлт – Кейп Крокер. Ожибвайлар алгонкин тілдер отбасынан шыққан. Алғашқы ұлыс төрт резервациядан тұрады: Басшының 28-орыны, Саугеннің 29-орыны, Саугеннің 60А аң ауру жерлері және Сауген мен Кейп Крокердің 1-балық аулау аралдары. Сауген алғашқы ұлысының веб-сайтында «Ожибвай мұрасы өте бай және әртүрлі. Бұл биде, өнер туындыларында және қолмен жасалған бұйымдарда көрінеді» делінген.

Шығу тегі

Саугеннің түпкілікті тарихи халқы – оджибвейлер. Оджибвей сөзін дұрыс айта алмайтын ағылшын тілді адамдар оларды чиппева деп атаған. «Сауген чиппевалары» – қауымның ресми атауы. Канададағы басқа түпкі халықтар сияқты, 1970-ші жылдардың басында Сауген чиппевалары өз қауымдастығын «Бірінші Ұлт» деп атауды бастады. Археологиялық дәлелдер қазіргі Брюс түбегін (немесе оджибвейлер оны «Сауген түбегі» деп атайды) Сауген чиппеваларының мекені болғандығын көрсетеді. Бұл аймақта ежелден аң аулау мен балық аулау өте кең таралған. Археологтар ерте орман кезеңінен (б.з.д. 1000 – б.з. 1000 жылдар аралығы) артефакттар тапқан және осы мәдениетті археологиялық терминдерде «Сауген кешені» деп атаған. Сауген нүктесі деп аталатын жебе ұштары, керамикадан басқа, Сауген мәдениетінің ерекше белгілері болып табылады. Оуэн-Саунд, Кейп-Крокер және Коллингвуд аймақтарындағы қысқы лагерьлер, сондай-ақ Уолкертон, Виартон, Годерич, Тобермори және Ред-Бейдегі жазғы лагерьлер Сауген кешенімен және Сауген Оджибвей аумағының чиппева ұрпақтарымен байланысты. Дәстүрлі аумаққа Сауген өзенінің су жиналатын алабының барлығы кірді. Осылайша, Тобермори, Мифорд, Годерич, Кейп-Крокер, Оуэн-Саунд және Оранжвилл сияқты елді мекендер дәстүрлі Сауген Оджибвей Ұлтының аумағында орналасқан. Сауген өзенінің сағасындағы тұрақты елді мекен, аймаққа және оның халқына атын берген, Заагеенг деп аталды, яғни «өзен сағасы» деген мағынаны білдіреді. Сауген Оджибвей чиппевалары Оджибвей, Одава және Поттаватоми ұлттарының «Үш от кеңесінің» мүшесі болып табылады. Конфедерация Бас сүйекті төбе шайқасында және Көк тау шайқасында көмекке келді. Уайандотт/Вендат ұлты да осы аймақты өз үйі етіп алды, сондай-ақ, олармен туыс Петун немесе Темекі халқы да солай істеді. Бұл екеуі де ирокез тілінде сөйлейтін халықтар еді. Сауген чиппеваларының арасында жеті негізгі рудың төртеуі кездеседі. Солтүстік Америкадағы тәж бен түпкі халықтар арасындағы қарым-қатынасты мойындаған ең алғашқы құжаттардың бірі – 1763 жылғы Корольдік жариялауда «үндістердің жері» тек тәжге ғана сатылуы мүмкін деп айтылған. Ол Он үш колониядағы америкалықтар үшін Аллегей тауларынан батысқа қарайғы аумақтарды сақтауға тырысты, бірақ тәж отаршылардың қозғалысын толығымен бақылай алмады. 1812 жылғы АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы соғыстың салдарынан көптеген ұлттардың адамдары Сауген Оджибвей Ұлтының аумағына көшіп келді. Көптеген адамдар Огайо және Нью-Йорк штаттарынан келді. 1830-шы жылдардағы америкалық үндістерді көшіру саясатының және 1833 жылғы Чикаго шартының нәтижесінде Мичиган мен Висконсин штаттарынан көптеген поттаватоми үндістері өздерінің отандарынан қуылды және Крокер мысы, Сауген және Онтариодағы көптеген басқа да резервацияларда қоныстанды. 1907 жылы АҚШ Конгресі W. M. Wooster-ге Канадаға қашқан поттаватомилерді іздеп табу және олардың санын анықтау тапсырмасын берді. Wooster аудармашы Чарльз Кишиктің көмегімен Кейп-Крокерде тұратын 318 және Саугенде тұратын 306 поттаватомиді тіркеді. Кейбіреулері Манитоулин аралына, Одаваның дәстүрлі отанына бара жатқан еді. Басқалары Колдвотерден (Narrows) көшіп келді. Тағы басқалары Торонто және Ниагара аймақтарынан келді, өйткені жаңа келгендер олардың жерлеріне еніп кірді. Осы аймаққа басқа жерлерден келген адамдардың көптеп келуіне байланысты, Сауген чиппеваларының тарихы Америка революциясынан кейін Оджибвей аумағына қоныс аударған басқалардың тарихымен шатастырылады. Әсіресе, 1854 жылы Кейп-Крокерде қоныстанғандардың тарихы Сауген чиппеваларының тарихымен шатастырылған.

The original historic people of Saugeen are Ojibway. They became known as Chippewa by English speaking people who could not pronounce the word Ojibway. "Chippewas of Saugeen" is the legal name of the community. Like other Aboriginal people in Canada, in the early 1970s the Chippewas of Saugeen began referring to their community as a "First Nation." Archaeological evidence proves the modern Bruce Peninsula (or the "Saugeen Peninsula" as it is known by the Ojibway) was home to the Chippewas of Saugeen. From time immemorial, hunting and fishing were plentiful in this area. Archaeologists have found artifacts from the Early Woodland Period (1000 BCE to 1000 CE), and have called this culture the Saugeen complex, in archeological terms. Other than pottery, the projectile points called Saugeen Point are typical characteristics of the Saugeen culture. Winter camps around Owen Sound, Cape Croker and the Collingwood area, as well as summer camps in Walkerton, Wiarton, Goderich, Tobermory and Red Bay were associated with the Saugeen complex and descendant Chippewas of Saugeen Ojibway Territory. Traditional territory also included all of the Saugeen River watershed. Thus, places such as Tobermory, Meaford, Goderich, Cape Croker, Owen Sound, and Orangeville are located in the traditional Saugeen Ojibway Nation Territory. The permanent settlement at the outlet of the Saugeen River, which lent its name to the region and its people, was called Zaageeng, meaning "mouth of river." The Chippewas of Saugeen Ojibway are a member of the Council of Three Fires of the Ojibway, Odawa, and Pottawatomi nations. The Confederacy came to help in the Battle of Skull Mound and in the Battle of Blue Mountain. The Wyandotte/Wendat Nation also made the area their home, as did the related Petun or Tobacco people. Both of these were Iroquoian speaking peoples. Four of seven major clans or doodem are found among the Chippewas of Saugeen. One of the earliest documents recognizing Nation to Nation relations between the Crown and Indigenous peoples in North America, the Royal Proclamation of 1763 stated "Indian land" could only be sold to the Crown. It attempted to reserve areas west of the Allegheny Mountains in the Thirteen Colonies to Native Americans, but the Crown could not control the movement of colonists. People from many nations moved into Saugeen Ojibway Nation Territory after the disruption of the War of 1812 between the United States and Great Britain. Many came from Ohio and from the State of New York. As a result of the American Indian Removal Policies of the 1830s and the 1833 Treaty of Chicago, a large number of Potawatomi Indians from Michigan and Wisconsin were forced from their homelands, settling at Cape Croker, Saugeen, and many other reserves in Ontario. In 1907, W. M. Wooster was tasked by the United States Congress to locate and record a census of Potawatomi that fled into Canada. Wooster, with the assistance of interpreter Charles Keeshick, recorded 318 Potawatomi living in Cape Croker and 306 Potawatomi living in Saugeen. Some were on their way to the Manitoulin Island project, the traditional homeland of the Odawa. Some moved from Coldwater on the Narrows. Others came from the Toronto and Niagara regions after newcomers encroached on their territories. Due to these influxes of people from other areas, the history of the Chippewas of Saugeen is often confused with others who settled in Ojibway Territory after the American Revolution. Particularly, the history of those who settled in Cape Croker in 1854 has been confused with the history of the Chippewas of Saugeen.

Жолдама келісім

Патшалық жарияланғаннан кейін 50 жыл ішінде Жоғарғы Канаданың еуропалық тұрғындары мен олардың серіктестері Саугин Оджибвей Ұлтының аумағын қоса алғанда, айналасындағы үндістердің жерлерін иеленгісі келді. Армия, Үндістер ісі жөніндегі басқарма және миссионерлерге Канаданың басқа аймақтарынан келген кейбір аборигендер Саугин аумағының «тапсырылуына» қол жеткізуге көмектесті. Фрэнсис Бонд Хед Жоғарғы Канада үкіметін, Т. Г. Андерсон Үндістер ісі жөніндегі басқарманы, Дж. Стинсон Уэсли миссияларын, ал Ф. Л. Ингалл армияның 15-ші полкін өкілдік етті. Үш бейтарап ер адам қол қоюға куә болды. Саугиннің басшылары немесе бастықтары емес, төрт «үнді» өздерінің туыстық белгілерімен (doodem) қол қойып, «Саукинг аумағын тапсыруға» және «(Маннитулин) аралына немесе Оуэн-Саундтың солтүстігіндегі аумаққа көшуге» келісті. Олар Меттивабе, Какута Бунэвайр, Коугисвасис және Меттаванш еді. Саугеннің түпкі тұрғындары ешқашан өздерінің жерлерін немесе суларын тапсырған жоқ. 1834 жылы кейбір адамдар Саугеннің Балық аулау аралдарын Хурон Балық аулау компаниясына жалға беру арқылы тапсыруға тырысты. Бірақ олар Саугеннің чиппевалары емес еді; олар Манитулин аралынан Джейкоб Метигвоб, Кристиан аралынан Джон Ансанс және Пойнт-Пелидегі чиппевалардың Колдуэлл тобынан Матвеош отбасылары болды. Сол кезде провинциялық үкімет барлық анишинаабе халқынан өздерінің дәстүрлі аумақтарын тапсырып, Манитулин аралына көшіп баруды талап етті. Сондай-ақ, Колдвотер және Пойнт-Пели аймағындағы көптеген адамдар басқа оқиғалардан кейін және олардың туған жеріне басқа адамдар қоныстанғанда Сауген аумағында баспана іздеді. Кейбір адамдардың айтуынша, Сауген келісімінің кезінде Сауген Оджибвейдің бастығы Вахбахдик болған. Басшы Вахбахдиктің аты немесе туыстық белгісі (doodem) Сауген келісімінде көрсетілмеген. Бірінші Ұлттың әңгімелеріне сәйкес, Сауген Оджибвей аумағының чиппеваларының соңғы дәстүрлі бастығы Джон Кедугегван/Кевакуом болған. Чиппева төбесіндегі зираттағы ескерткіште Джон Кедугегван Саугеннің соңғы мұрагерлік бастығы ретінде жазылған.

Within 50 years of the Royal Proclamation, European residents of Upper Canada and its partners wanted the surrounding Indian lands, including the Saugeen Ojibway Nation Territory. The army, Indian Affairs and missionaries were aided by some Aboriginal people from other parts of Canada in achieving the “surrender” of the Saugeen territory. Sir Francis Bond Head, represented the government of Upper Canada, T. G. Anderson signed on behalf of Indian Affairs, J. Stinson signed for Wesley Missions, and F. L. Ingall represented the 15th Regiment of the Army. Three other non Aboriginal men witnessed the signing. Four “Indian” men, who were not chiefs or head men of Saugeen, signed by their doodem and agreed to: “surrender Sauking Territory” and to “repair to (Manitoulin) Island or to the territory north of Owen Sound.” They were Mettiewabe, Kaquta Bunevairear, Kowgiswasis, and Mettawansh. The original people of Saugeen never surrendered or signed away their land or water. In 1834 some people attempted to surrender Saugeen’s Fishing Islands by leasing them to the Huron Fishing Company. But again they were not the Chippewas of Saugeen; they were Jacob Metigwob, from Manitoulin Island, John Ansance from Christian Island, and the Matweyosh families from the Caldwell Band of the Chippewas of Point Pelee. Around that time, the provincial government wanted all Anishinaabe people to agree to surrender their traditional territory and move to Manitoulin Island. And, many people from the Coldwater and Point Pelee area sought shelter in Saugeen territory after other events and when other people moved into their homeland. According to some people, the chief of the Saugeen Ojibway at the time of the Saugeen Tract Agreement was Wahbahdick. Chief Wahbahdick’s name or doodem is not on the Saugeen Tract Agreement. According to the First Nation stories, the last traditional chief of the Chippewas of Saugeen Ojibway Territory was John Kedugegwan/Kewaquom. A memorial in the cemetery at Chippewa Hill records John Kedugegwan as the last hereditary chief of Saugeen.

Ұстап беру және жаңа келісімдер

Питер Джонс, 1802 жылдың 1 қаңтарында туған, 1856 жылы қайтыс болды, Кредит өзенінен шыққан миссиссауга тайпасынан. Ол сонымен қатар методист миссионері болған. Оджибвайлар оны Кахкевакоонаби (Қасиетті толқынатын қауырсындар, құрбылдақтан алынған қауырсындарға сілтеме) деп білген. Кеваквоом есімі Сауген аумағының түпкі аталарынан шыққан. Ол «Үйіне оралатын нөсер жаңбыр» дыбысымен байланысты. Олар – бүркіт руынан. Питер Джонс: «Мен осы есімді қабылдап, нөсер жаңбыр құдайына адал болдым» деді. Нөсер жаңбыр құстары бүркіттермен бейнеленеді. Бүркіт қауырсындары барлық қасиетті оджибве рәсімдерінде қолданылады. Питер Джонс – бас әмірші Вабансайдың қызы Тухбенанекуэй мен Уэльс геодезисі Август Джонстың ұлы. Оның немересі Нахнебахуэква, немесе Кэтрин, және оның күйеуі Уильям Саттон онымен бірге Сауген аумағына сапар шекті және Оуэн-Саундтағы оджибвай лагерінде тұрды. Олар миссионерлік жұмыстарына қаржы жинау үшін Англияға барды. Кэтрин Саттон сондай-ақ королева Викториямен кездесіп, оның мүлкі үшін өтемақы сұрады. Питер Джонс ағылшын әйелі Элиза Филдке үйленді және бес баласы болды. Питер Джонс бас әмірші Кегедонсты крещение рәсімінен өткізді. Кегедонс – Нагувезеби Аусабл өзені тайпасының басшысы, ол қазіргі Пинэри Иппервош аймағы деп белгілі Порт-Франкс маңындағы жерді иеленген. Кегедонс христиан есімін Петір қабылдап, Питер Кегедонс Джонс деп аталды. Ол Питер Джонсқа Сарниядан бас әмірші Ваванош оны қабылдаса, христиан дінін қабылдайтынын айтты. Грег Керноудың «Оңтүстік-Батыс Онтариодағы алғашқы халықтар» (1750–1850 жылдар) анықтамалығында Кегедонс Пастер Питер Джонсқа Саугенге қоныстанғысы келетінін және Годериштегі Қызыл өзеннің құйылысынан сыйлықтарды қабылдағысы келетінін айтқандығы жазылған. Кегедонс Джонс 1831 жылы Годерих маңында өлтірілген күйде табылған. Оның әйелі мен отбасы «Кегедонс жауларынан қашу үшін» (Маллин, 1997) Оуэн-Саунд ауылына көшті. Оның ұлы, сондай-ақ Питер Кегедонс Джонс аталған, кейіннен бас әмірші болды. Келісімге сәйкес, Үндістер істері басқармасы сегіз үй салды. Үндістер істерінің бастығы Томас Андерсон 1845 жылдың 6 қарашасында «Сауген аумағынан тыс төрт отбасы, Мичиганнан келген екі поттаватоми және Канаданың басқа жерлерінен келген екі отбасы сол үйлерді иеленді» деп жазды. 1847 жылғы Императорлық жарлық жерді тапсыру үшін түрлі шарттар қояды және ешқандай тапсыру «аталған оджибвай үндістерінің сахемдерінің, басшыларының немесе басты адамдарының жиналысында бекітілмесе немесе мақұлданбаса, мақұлданбайды немесе орындалмайды». 1854 жылдың 13 қазанында шіркеу мен үкімет Сауген аумағының көбірек бөлігін беру және бөлу туралы ұсыныстарына қол қою үшін бірнеше адамды жинады.

Peter Jones b. January 1, 1802 d.1856, was a Mississauga from the Credit River. He was also a Methodist missionary. To the Ojibway he became known as Kahkewaquonaby (Sacred Waving Feathers, referring to the feathers taken from the eagle). The Kewaquom name is from an original family of the Saugeen Territory. It is associated with the sound Thunder Going Home. They are of the Eagle Clan. Peter Jones said, that by "taking this name I was dedicated to the Thunder God." Thunder birds are represented by eagles. Eagle feathers are used in all sacred Ojibwe ceremonies. Peter Jones was the son of Tuhbenahneequay, the daughter of Head Chief Wahbansay, and a Welsh surveyor, Augustus Jones. His niece Nahnebahwequa, or Catherine, and her husband William Sutton traveled with him to Saugeen Territory and also lived at the Ojibway camp at Owen Sound. They went to England to solicit funds for their missionary work. Catherine Sutton is also reported to have met with Queen Victoria to ask for compensation for her property. Peter Jones married an Englishwoman, Eliza Field, and had five children. Peter Jones baptized Chief Kegedonce. Kegedonce was the Chief of the Naguhweseebee Ausable River Band, who occupied territory near Port Franks, now known as the Pinery Ipperwash area. Kegedonce took the Christian name Peter and became known as Peter Kegedonce Jones. He told Peter Jones he would accept Christianity if Chief Wawanosh from Sarnia did. In the directory of First Nations Individuals in South Western Ontario 1750 1850, by Greg Curnoe, Kegedonce is recorded as telling Rev. Peter Jones that he wanted to settle at Saugeen and accept presents at the mouth of the Red River Goderich. Chief Kegedonce Jones was found murdered near Goderich in 1831. His wife and family moved to the Owen Sound village, "to escape Kegedonce's enemies" (Mullin 1997). His son, also named Peter Kegedonce Jones, would later become a chief. In compliance with their agreement, Indian Affairs built eight houses. Thomas Anderson, Superintendent of Indian Affairs noted on November 6, 1845 that “Four families from outside Saugeen Territory, two Michigan Pottawatomi and two from elsewhere in Canada occupied those houses.”

Chief Wahbudick lived at the Owen Sound village of the Saugeen people when others sought shelter in the territory. The Imperial Proclamation of 1847 imposes various conditions for surrender of lands and states that no surrender "shall be approved of or acted upon unless resolved on or approved at a meeting of Sachems Chiefs or principal men of the said Ojibway Indians . .”

On October 13, 1854, the church and the government gathered some men to place their name on their proposed cession and division of more of the Saugeen territory.

Дәстүрлі басқарудан сайлауға

Кезигкоенен (Giizhigowinini) немесе Дэвид Сойер, Питер Джонс Кахкевакуонабидің туысы болды; ол Кредит өзенінен шыққан. Ол 1786 жылы Нью-Йорк штатының Генсеси округінде туған Наваххеджежевабе, бас Джозеф Сойердің ұлы болды. Канада мұрағатындағы жазбаларда Дэвид Сойер Оуэн Саунд ауылында тұруға келгені айтылған. Наваш тайпасы 1855 жылдың 9 наурызында Кегедонце орнына Дэвид Сойерді басшы және аудармашы етіп тағайындады деген қаулы қабылдады. Дэвид Сойер Питер Джонстың інісі Тайенданега немесе Джон Джонстың миссионерлік мектебіне барған. Дэвид Сойер 1854 жылғы келісімге қол қойып, Соуген аумағының көп бөлігін берді. Канада кітапханасы және мұрағаттарындағы жазбаларда "1856 жылы Сойер Оуэн Саунд аймағынан кеткен кезде, Үндістер департаменті берілуді қамтамасыз етті" делінген, яғни "бірнеше үндістер Торонтоға келісімге қол қоюға шақырылды", олар Оуэн Саунд ауылын, "Сойердің шаруашылығын" және Кэтрин Саттонның жаңа үйін берді. 1857 жылдың 9 ақпанында Торонтода №82 келісімге қол қойылды. Онда "Біз қазір тұрып жатқан жер, әдетте Наваш немесе Оуэн Саунд қорығы деп аталатын жер" сатылды.

Kezigkoenene (Giizhigowinini), or David Sawyer, was the cousin of Peter Jones Kahkewaquonaby; he was from the Credit River. He was the son of Nawahjegezhewabe, Chief Joseph Sawyer who was b.1786 in Genesee County, New York. Records in the Canadian Archives note that David Sawyer came to live with some of the people at the Owen Sound village that eventually became known as Nawash. It is recorded that the Nawash, "on March 9, 1855, passed a resolution that David Sawyer replace Kegedonce as their chief and interpreter." David Sawyer attended the mission school taught by Peter Jones' brother Thayendanega or John Jones. David Sawyer signed the treaty of 1854 to surrender most of Saugeen Territory. Records in Library and Archives Canada state that, "when Sawyer was absent from the Owen Sound area in 1856, the Indian Department" secured the surrender" when, "a few Indians were invited to Toronto to sign a Treaty" where they surrendered the Owen Sound village, "including Sawyer's farm" and Catherine Sutton's new home. Treaty No. 82 was signed at Toronto, February 9, 1857. It sold “the land upon which we now reside, commonly known as the Nawash or Owen Sound Reserve.”

Treaty No. 93, surrendered the area known as Colpoy’s Bay of Saugeen Territory. The 1851 census lists John Johnston as American Potawatomi. He signed the treaty of 1854. In the Directory of First Nations Individuals in South Western Ontario 1750–1850, Greg Curnoe records James Newash as an Odawa. He is reported to have moved to Saugeen after the War of 1812 and the Battle at Moraviantown in Ohio. It is said that Nawash fought with Tecumseh. He settled with his community on the fighting islands of Detroit River around 1815 and moved to the Miami River in 1819. James Newash also signed the Treaty of 1854
Charles Keeshig is recorded as being a highly educated Pottawatomi from the United States who worked as an interpreter in Saugeen Territory. He was the brother in law of Peter Jones Kegedonce. That Kegedonce was the son of Kegedonce, Chief of the Ausable River people by Kettle and Stony Point. The Department of Indian Affairs replaced David Sawyer with Charles Keeshick as agent for the people who became known as the Nawash of Owen Sound. Library and Archives Canada, notes that "during Keeshick's term of office the band ceded to the government in 1854, almost all of the Bruce Peninsula." He signed the Treaty of 1854. The Treaty of 1854 was one of the biggest land grabs in history. It involved the surrender of 1.5 million acres (6070 km2) of the traditional territory of the Saugeen Ojibway. It is recorded as No.72 : Surrender of the Saugeen Peninsula. The doodem of Chief Wahbudick appears on that treaty even though Thomas Anderson, as Superintendent of Indian Affairs, had removed him from official office as the Chief of the Saugeen Ojibway. The time of surrenders and treaties was very difficult for the Saugeen Ojibway. Most could not read or write English, which was the language used to sign and record land surrenders and treaties. It was also the time that people from other places allowed the Department of Indian Affairs into Saugeen Ojibway Territory to set up an elected form of government. A historical plaque, erected by the Province of Ontario, provides the following summary of developments during that era. (Location: Allenford, picnic area on the south side of Highway 21 just west of Allenford Road.) The plaque reads as follows:

№93 келісім Сауген территориясының Колпойн шығанағы деп белгілі аймағын тапсырды. 1851 жылғы санақта Джон Джонстон американдық Потаватоми тайпасынан екені тізімделген. Ол 1854 жылғы келісімге қол қойды. Оңтүстік-Батыс Онтариодағы алғашқы халықтар тізімінде Грег Керноу Джеймс Ньюашты Одава тайпасынан екені жазған (1750-1850). Ол 1812 жылғы соғыс және Огайодағы Моравиантаун шайқасынан кейін Саугенге көшіп келгені хабарланған. Науаш Текумсехпен соғысқан делінеді. Ол 1815 жылы өзінің қауымымен Детройт өзенінің шайқас аралдарында қоныстанды және 1819 жылы Майами өзеніне көшіп барды. Джеймс Ньюаш 1854 жылғы келісімге де қол қойды.

Чарльз Кишиг АҚШ-тан келген, білімді Потаватоми тайпасынан шыққан, Сауген территориясында аудармашы болып жұмыс істеген адам ретінде тізімделген. Ол Питер Джонс Кегедонцедің қайын інісі болды. Кегедонце – Кегедонцедің ұлы, Kettle and Stony Point-тегі Ausable өзенінің басшысы. Үндістер істері департаменті Дэвид Сойерді Оуэн Саундтың Наваш тайпасының агенті ретінде Чарльз Кишикпен алмастырды. Канада кітапханасы және мұрағаттары "Кишиктің қызмет ету кезеңінде 1854 жылы бұл тайпа Брюс түбегінің көп бөлігін үкіметке бергенін" жазды. Ол 1854 жылғы келісімге қол қойды. 1854 жылғы келісім тарихтағы ең ірі жер басып алулардың бірі болды. Ол Сауген Оджибвей тайпасының дәстүрлі аумағының 1,5 миллион акрын (6070 км²) берілуін қамтыды. Ол №72 ретінде тіркелген: Сауген түбегінің берілуі. Басшы Вахбудиктың бейнесі осы келісімде бар, тіпті Томас Андерсон, Үндістер істерінің бастығы, оны Сауген Оджибвей тайпасының басшысы лауазымынан ресми түрде шеттетуге қарамастан. Сауген Оджибвей тайпасы үшін жерді бас тарту және келісімдер кезеңі өте қиын болды. Көбісі жерді бас тарту және келісімдерді жазу үшін қолданылатын ағылшын тілін оқып, жаза алмады. Сондай-ақ, басқа жерлерден келген адамдар Сауген Оджибвей тайпасының аумағына Үндістер істері департаментін сайлау арқылы басқару формасын орнатуға рұқсат берген кез болды. Онтарио провинциясы орнатқан тарихи тақтада сол кезеңдегі оқиғалардың қысқаша мазмұны келтірілген. (Орналасқан жері: Алленфорд, Алленфорд жолының батысындағы 21-ші тас жолдың оңтүстік жағындағы пикник алаңы.) Тақтада былай деп жазылған:

Жерге меншік мәселелері

1994 жылы Сауген бірінші ұлысы мен Наваштың Чиппевалары бірінші ұлысы Канада үкіметін сотқа берді; ертедегі шарттарда талқыланған жерлерге және жерлерді пайдалану үшін төленетін жалдақыға қатысты талаптар маңызды. Сот ісі әлі де шешілмеген. Саугин жағалаулары қаласының ресми жоспарында (2014) осы мәселе туралы келесі пікір келтірілген: «Саугин бірінші ұлтының чиппевалары мен Наваш бірінші ұлтының чиппевалары Саугин өзеніндегі аралдарға, Саугин өзенінің солтүстік жағымен шектесетін жерлерге және Саугин өзенінің сағасынан Брюс түбегінің солтүстігіне дейінгі жағалау жолағына қатысты жергілікті талаптарды ұсынды». Сондай-ақ, Саубле Бич және Саутгемптон аудандарындағы көптеген коттедждер бұрын қауымдық немесе округтік меншікте болған, бірақ қазірде жергілікті жерлердің бөлігі деп есептелетін жерлерде орналасқан. Бір жаңалықта хабарланғандай, бірнеше жыл бұрын Сауген бірінші ұлысы «Саубле Бичтен Саутгемптонға қарай 18 шақырымға созылатын жерді» қайта иеленді. Саугин бірінші ұлысы мен Саубле Бич арасындағы көл жағалауындағы жерлерге маусымдық үйлер салғандар арасында жалға алу қатынасы бар. Олар бірінші ұлтқа жыл сайынғы жалға төлеу ақысын төлейді. Коттедж иелері мен Сауген бірінші ұлысының қоныстары – Сауген 29 және Шефтің 28-орындары арасындағы жалға шарты 2021 жылдың 30 сәуіріне дейін қолданыста болады. Сауген бірінші ұлысы қазірдің өзінде Саубле Бич қауымдастығындағы жағалаудың үлкен бөлігіне (оңтүстік бөлігіне) ие және оны басқарады, бұл аудан топтың ішінде Sauble Park немесе South Sauble Beach Park деп аталады. Саубле паркі ауданынан өзге, Сауген бірінші ұлысы жағалау бульварынан батысқа қарай, 1-ші көше оңтүстік және 6-шы көше солтүстік аралығында орналасқан, шамамен 2 шақырымдық қоғамдық жағалау учаскесіне құқықтарды талап етеді. Бұл мәселе 1990 жылдан бері сотта қаралып келеді, ал федералды үкімет бірінші ұлттың талабын қолдайды.

Резервтер

Сауген алғашқы ұлтының резерватына төрт жер резерваты және Гурон көлінің бір бөлігі кіреді.

Басшының 28 тармағы

Қорықтың ауданы 5,18 км² (2,00 шаршы миль) құрайды.

Сауген 29

Қорықтың аумағы 41,43 км² (16,00 шаршы миль). 2011 жылғы мәлімет бойынша, халқы 726 адамды құрайды. Бұл бірінші ұлттың басты қорығы саналады.

Саугендер аңшылық алқаптары 60А

Қорықтың ауданы 7,28 км² (2,81 шаршы миль) құрайды.

Саужин және Крокер мысық аралдары

Қорық 89 аралдан тұрады, олар Сауген алғашқы ұлтымен ортақ. Осы аралдардың арасында 63,81 км² (24,64 шаршы миль) аумақты Неяашиингминг 27 негізгі қорық болып есептеледі, ал Сауген және Кейп Крокер балық аулау аралы 1 Сауген алғашқы ұлтымен ортақ пайдаланылады.

Су жобасы

Бірінші ұлтқа жеткілікті ауыз су жеткізілмегендіктен, Сауген бірінші ұлысы 2006-2007 қаржы жылында бірінші ұлтты таза, тазартылған ауыз сумен қамтамасыз ету мақсатында 14 миллион доллар көлемінде су және кәрізді жақсартуға көмек алды. Жаңа жүйе Сауген-Шорс қаласының муниципалды сумен жабдықтау жүйесіне қосылудан, сорғы станциясы мен жер үстіндегі су резервуарының құрылысынан, су тарату жүйесінен, қосалқы электр генераторлық жүйеден, биік орналасқан су резервуарынан (су мұнарасынан) және алты сорғы станциясының және олармен байланысты шағын диаметрлі су құбырларының істен шығарылуынан тұрады. Ішуге арналған су әлі де Саутгемптонның жаңа Zenon экологиялық су тазарту станциясында тазартылады. Жақсарту жобасы 2008 жылдың шілдесінде аяқталды.

Өнер

Сауген алғашқы ұлтында көптеген қолөнершілер бар, олар түрлі-түрлі қолөнер бұйымдарын және суреттерді жасайды. Ұлттың ең белгілі суретшілері – Роберт Генри-күлкі, ол жақында қауымға оралды, және Келли Рут, ол Австралияда тұрады, бірақ халықаралық жағынан жұмыс істейді.

Ойын-сауық

Сауген алғашқы ұлтының демалыс орталығы ет үшін дартс ойындары, каратэ, фитнес залы, әр дүйсенбі сайын бинго, доп-хоккей, волейбол, бадминтон, баскетбол және доджбол сияқты іс-шараларды ұйымдастырады; сонымен қатар, демалыс орталығы жас балалар мен жасөспірімдер үшін басқа да шараларды ұсынады. Мұндай бағдарламалардың бірі – S. Y. C. O. P. S., онда топ мүшелері ақсу рафтинги сияқты саяхаттарға қатысады және бұл шара көбінесе Торонто полиция департаментімен, Анишинабек полициясымен және Сауген демалыс орталығымен бірлесіп өткізіледі. Сауген Уэсли Біріккен шіркеуінің амфитеатры Сауген өзеніне қарап тұрған ескерткіш тасты бақтармен әлемнің түкпір-түкпірінен келген қонақтарды қарсы алады, өзенге қарай бірнеше табиғат жолдары салынған, сондай-ақ өзен жазығындағы "ДОСТЫҚ" деген жазу ғарыштан да көрінеді. Бақтарды қаржыландыруға донорлардың көмегі және Сауген алғашқы ұлтының қаржылық қолдауы қарастырылған. Сауген алғашқы ұлты жыл сайын 24 мамыр күні (ауа райына қарай) салтанатты фейерверк көрмесін өткізеді. (Амфитеатрға кіру тегін, қайырымдылық көмек күтіледі). Сауген алғашқы ұлты жыл сайын Джеймс Мейсон ескерткіш орталығында, 21 тас жолының жанындағы француз шығанағында өзінің жылдық Пау-Вау мерекесін өткізеді.

Бау-ау

Сауген алғашқы ұлты тамыз айының екінші апта соңында Powwow жарысын өткізеді, онда дәстүрлі билер, қолөнер бұйымдары және қазіргі заманғы халық музыкасы көрсетіледі. Көрермендерге кіру үшін шағын төлем қабылданады. Бишілер мен әншілер жүлде үшін жарысады. Powwow алаңы Джеймс Мейсон мәдени орталығында, Френч-Бей жолында орналасқан.

Дін

Саугин алғашқы ұлтында көптеген христиан діндері бар, мысалы, Уэсли Біріккен шіркеуі (Біріккен), Саугин толық Ізгі хабар шіркеуі (Пентекост), баптист шіркеуі, римдік католик, Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуі және француз шығанағындағы кішкентай көп діни ағымды шіркеу. Көптеген тұрғындар дәстүрлі жолдарға қайта оралып, қатарласа медеу және христиан діндерін ұстанады.

Қазіргі заманғы мәселелер

Басшы Вахбудик сияқты, Саугеннің көптеген халқы өздерінің құқықтарынан немесе балаларының туғаннан бергі құқықтарынан бас тартуға сенбейді. Саугеннің түпкі халқы әлі де өз аумағын қорғап келеді. Кегедонце қайда табылғанын еске түсіру де маңызды, өйткені Дадли Джордж және басқа да жауынгерлер Иппервош-Аузебл өзені бойындағы дәстүрлі зираттарды қорғады. 1995 жылғы Дулут декларациясы Сауген/Брюс түбегінің айналасындағы суларға қатысты Сауген алғашқы ұлтының билігін бекітеді. 1993 жылғы Канада Федералды сотының шешімі бойынша, Оджибвайлардың коммерциялық балық аулау құқығы басқа қызметтерден басым, бірақ Онтарио Табиғи ресурстар министрлігі Сауген алғашқы ұлтына аборигендік балық аулау лицензиясын таңуға тырысты, бұл Сауген алғашқы ұлты ешқашан жоймаған немесе басқа бір ұйымға бермеген тайпалық егемендікке тікелей шабуыл. 1830 жылдан бері халыққа Сауген аумағына келген жаңа адамдар әсер етіп, олардың өмірін өзгертті. Бұл әсерлерге мыналар кіреді:
Сауген алғашқы ұлтының қазіргі халқының үштен екісі Саугеннің мүшелері емес. Көптеген бейжүргіштер мен басқа тайпалардан келген Сауген мүшелерінің жұбайлары төмен пайызбен несие арқылы тұрғын үймен қамтамасыз етіледі, егер тайпа мүшесі мен тайпаға жатпайтын адам ажырасса, тайпа мүшесі барлық меншік құқығын сақтайды, өйткені тайпаға жатпайтын адамдар резерватта мүлікке ие бола алмайды, бірақ олар жерді жалға ала алады. Жерді жалға беру әдетте тек Оңтүстік Собл жағажайында шатыр салу үшін жасалады. Сауген халқының нәсілдік және мәдени құрамында қазір қара/Оджибвай, қытай/Оджибвай, шотланд/Оджибвай, украин/Оджибвай, еврей/Оджибвай, Оджибвай/Одава, Оджибвай/Онейда, Оджибвай/француз және Оджибвай/Поттаватоми сияқты түрлер бар, тек бірнешеуін атап өтейік.

Медиа

The Saugeen News, тобының кеңесі тарапынан жарияланатын, топ мүшелерінің туған күндері, жағажайдағы шаралар және жергілікті Демалыс орталығы мен Мино Бимаадсавин денсаулық орталығы сияқты қоғамдық ұйымдардан алынған ақпаратты қамтитын, барлық топ мүшелеріне ай сайын жіберілетін хабарлама. Саугин алғашқы ұлтының өз коммерциялық медиасы жоқ, бірақ Оуэн Саунд, Уингем, Порт Элгин және Кинкардин қалаларынан берілетін радио және телеарналарды аймақта тыңдауға болады. Баспа түрінде күнделікті шығатын "Оуэн Саунд Сан Таймс" және апталық "Шорлайн Бикон" газеттері де қауымға қызмет етеді. Мичиган штатынан (әсіресе Детройт, Сагинау, Флинт және Саулт Сент-Мари қалаларынан) алыс телесигналдар кейде осы аймақта қабылданады.