Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кахаба түрмесі, сонымен қатар Касл Морган деп те аталады, Алабама штатының Даллас округінде соғыс тұтқындарын ұстады, онда Конфедерация АҚШ Азамат соғысы кезінде Одақ әскерлерін тұтқынға алды. Түрме Сельмадан алыс емес, Алабама және Кахаба өзендерінің қосылған жеріндегі Кахаба деген шағын қалашықта орналасқан еді. 1865 жылы ауыр су тасқыны болды. Сол кезде Кахаба әлі округ орталығы болып табылды, бірақ 1866 жылы Сельмаға көшірілді. Кахаба түрмесі Азамат соғысы тұтқындары лагерлері арасындағы ең төмен өлім-жітім көрсеткішімен белгілі болды, бұл негізінен Конфедерация комендантының гуманитарлық қарым-қатынасының арқасы.
Cahaba Prison, also known as Castle Morgan, held prisoners of war in Dallas County, Alabama where the Confederacy held captive Union soldiers during the American Civil War. The prison was located in the small Alabama town of Cahaba, at the confluence of the Alabama and Cahaba rivers, not far from Selma. It suffered a serious flood in 1865. At the time, Cahaba was still the county seat, but that was moved to Selma in 1866. Cahaba Prison was known for having one of the lowest death rates of any Civil War prison camp mainly because of the humane treatment from the Confederate commandant.
Тарих
Конфедерация әскері Алабама өзенінің жанындағы үлкен мақта қоймасының айналасына бекініс салды. Кахаба түрмесі 1863 жылғы маусымда ашылды. Түрменің басқарушысы – методист пасторы капитан Х. А. М. Хендерсон. Түрме 1860 жылы Алабама өзенінің жағасындағы Арч көшесінде салынған кірпіштен жасалған мақта қоймасын пайдаланды. 3-ші Огайо кавалериясының Джейкоб Раш 15 жасында жасын өтірік айтып, әскерге жазылды. Ол тыңшы ретінде тұтқындалды, генерал Нейтан Бедфорд Форрестпен кездесті және 1864 жылғы 13 қазанда Кахаба түрмесіне жіберілді. Түрмеде ол Одақ капитаны Ханчеттпен танысып, қашуға әрекет етуді ұйымдастыруға көмектесті. Олар күзетшілерді ұстауға жетті, бірақ тұтқындардың рухсыздығы салдарынан қашу әрекеті сәтсіз аяқталды. Конфедерация күштері қаладан келді және тұтқындар қастандық жасады деп айыпталды. Капитан Ханчетт іске қатысқандардың есімдерін беруден бас тартты, және басқа тұтқындар да оларды мойындаған жоқ. Күдіктілер төрт күн бойы азықтан толыққанды алынбады. Кейін Джейкоб Раш және Джесси Хоуес, М.Д., түрме, оның жағдайлары және қашу әрекеті туралы өздерінің басынан өткендерін жазды. Олар капитан Ханчетт Виксбургтегі конфедерация генералымен айырбасталатынын білді. Раш хабарлағандай, полковник Джонс, оның құрбанына жек көрумен қатар қорқыныш та сезінген, оны өлтіру үшін екі жаман адамды күзетші ретінде таңдап, Кахабадан Сельмаға апарып бара жатқанда оқтап алуға себеп табуға бұйрық берді. Капитан Ханчетт қараңғы түрмеден шығарылды, оның денесі соншалықты әлсіз болғандықтан, тіпті үмітпен де тұруға күші жетпеді, кісі өлтірушілердің қолына беріліп, Сельмаға қарай жолға шықты. Ол қаладан бір шақырымдай жерде суыққан қанмен оқталды, бұл 19 ғасырдағы ешбір цивилизациялы елде сирек кездесетін жазаға сай келетін тағдыр болды. Аймақтық округ командирі, лейтенант-полковник Сэмюэл Джонс, Кахабадан Одақ тұтқындарын конфедерация тұтқындарымен айырбастау туралы келісім жасады, ал түрме 1865 жылғы наурыз айында эвакуацияланды. Алмасу 1865 жылғы 9 сәуірде Миссисипи штатының Виксбург қаласында, тұтқындардың ұзақ және қиын сапарынан кейін өтті.
The Confederate Army built a stockade around a large cotton warehouse near the Alabama River to prepare the site. Cahaba Prison was opened as such in June 1863. The commanding officer was Captain H. A. M. Henderson, a Methodist minister. The prison made use of a brick cotton warehouse built in 1860 on Arch Street, above the banks of the Alabama River. Jacob Rush of the 3rd Ohio Cavalry enlisted at age 15, having lied about his age. He was captured as a spy, met with General Nathan Bedford Forrest, and was sent to Cahaba Prison, arriving on October 13, 1864. While there he met Union Captain Hanchette and helped organize an escape attempt. They were successful in capturing the guards, but the demoralized condition of the prisoners resulted in a failed attempt. Confederate reinforcements came from the town and the prisoners were charged with conspiracy. Captain Hanchette refused to give up the names of the men involved, and none of the other prisoners admitted to them, either. The suspected conspirators were kept four days without rations. Jacob Rush and Jesse Hawes, M. D. later wrote first hand accounts of the prison, the conditions, and the escape attempt. They learned that Captain Hanchette was to be exchanged for a Confederate general confined at Vicksburg. Rush reported that Colonel Jones, who both hated and feared his victim, selected two villainous men to act as his guard, and gave them instructions to find some excuse for shooting him while taking him from Cahaba to Selma, where the exchange was to be conducted. Captain Hanchette was taken forth from the dark dungeon, his strong frame so reduced that he was scarcely able, even under the stimulus of hope, to stand, placed in the custody of the assassins, and started toward Selma. He was shot down in cold blood before he was a mile from town, a fate perfectly in accord with a confinement rarely paralleled in the bounds of any civilized country in the nineteenth century. The regional district commander, Lt. Col. Samuel Jones, negotiated an exchange of Union prisoners from Cahaba for captured Confederates, with the prison being evacuated in March 1865. The exchange took place at Vicksburg, Mississippi in April 9th 1865, after a long and arduous journey by the prisoners.
Шарттар
Түрмедегі хирург Р. Х. Уитфилд лагерьдегі санитарлық жағдайдың нашар екенін хабарлады, себебі таза су көзі болмады. Өте қайғылы және ірілікке толы жағдай, соғыс тұтқындары лагерінде аман қалған көптеген тұтқындар бостандыққа шыққаннан кейін, "Султана" қайғысында қаза тапты; олар солтүстікке тасымалдау кезінде кеме суға батты.
R. H. Whitfield, the prison surgeon, reported unhygienic conditions at the camp, citing the lack of a sanitary water supply. Tragically and sadly ironic, after having survived in the prisoner of war camp, once freed, many of these prisoners later died in the subsequent Sultana disaster; it sank while transporting them to the North.