Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мануэль Азнар Зубигарай (Эксалар, Наварра, Испания, 1893 – Мадрид, Испания, 1975) Франко режимі кезінде дипломат қызметін атқарды және Испанияда 20 ғасырдың ең белгілі журналистерінің бірі болды.
Manuel Aznar Zubigaray (Etxalar, Navarre, Spain, 1893 – Madrid, Spain, 1975) was a diplomat under the Franco regime and one of the most important journalists of the 20th century in Spain.
Өмірбаян
Ол сол кездегі ең маңызды испан газеттерінің бірі, мысалы, El Sol (Мадрид) және La Vanguardia Española газеттерінің директоры болды, соңғысы Франко режимі кезінде жарық көрді. Ол өзінің досы, Вильяр-дель-Таджо графы Мануэль Халконмен бірге көптеген әдеби жобаларға қатысты. Сонымен қатар, ол EFE ақпарат агенттігінің директоры және негізін қалаушылардың бірі, Мадрид журналистер қауымдастығының президенті, Америка Құрама Штаттарында өкілетті министр, БҰҰ-да Испанияның, Марокконың және Аргентина мен Доминикан Республикасы сияқты Латын Америкасы елдерінің елшісі қызметін атқарды. Дипломатиялық және журналистік мансабынан басқа, Хуан Лладо и Санчес Бланкомен жақын достығының арқасында, ол Banco Urquijo (қазіргі Banco Sabadell Urquijo) басқаруында жұмыс істеді, досының президенттігі кезінде банк басшысы болды. Ол Хендайда Мария де лас Мерседес Гомес Аседо и Вильянуэваға (футболшы Доминго Аседоның қарындасы) үйленді және бес ұлы болды. Оның немересі Хосе Мария Азнар 1996 және 2004 жылдар аралығында Испанияның премьер-министрі болды. Жастығында ол баск ұлтшылдығының жақтаушысы болды, «La Tradición Navarra» радикалды газетіне үн қосты және «Euzkadi» (күнделікті) газетінің редакторы болды. 1914 жылы ол «El jardín del mayorazgo» атты пьесасын сахналады, ол қазір қолжетімді емес, ал оның қарсыласы Индалесио Прието оны испанға қарсы деп сипаттады. Азнар Зубигарай 1916 жылы Баск ұлтшыл партиясына қосылды, кейін ол партияны басып алған радикалды тезисті ешқашан қолдамағанын айтты. 1914 жылдан бастап ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың майданынан хабарлар жіберіп, «El Sol» газетінің бас редакторы лауазымын иеленді. Директор болып жұмыс істеген кезінде ол Фернандо де лос Риос, Америко Кастро, Рамон Бастерра, Рамон Дж. Сендер, Мигель де Унамуно және Азорин сияқты замандастарының ең беделді зиялыларын жұмысқа алды. 22 жасында ол Испанияның ең маңызды газеттерінің біріне жетекшілік етті және оның Испаниядағы ең жақсы жалақы алатын журналист екендігі туралы әңгімелер тарады. 1922 жылы ол отбасымен Кубаға кетіп, онда Мануэль Азнар Зубигарай бірнеше жергілікті газеттерде жұмыс істеді. Ол «El Diario de la Marina» және «El País» газеттеріне жетекшілік етті, екінші испан республикасы жарияланғаннан кейін (1931) оралды. Дегенмен, ол Латын Америкасымен байланысын сақтап, Кубаның «Diario de la Marina» және Аргентинаның «La Nación» газеттерінің Мадридтегі тілшісі болды. Оның «Cuba, lecciones de una derrota» атты мақаласы жылдың ең үздік мақаласы үшін испандық «Premio Juan Palomo» сыйлығына ие болды. Республикалық кезеңде ол құрылтайшылардың бірі болды және Мигель Маура сияқты консервативті саясаткерлерді қолдады, кейін Портела Вальладарестің орталықтық Демократиялық орталық партиясына өтті. Осы орталық партиямен ол Испания парламентіне сайлануға тырысты, бірақ сәтті болмады. 1936 жылы Испанияда азамат соғысы басталған кезде Азнар Зубигарай Бургосқа кетіп, франкистік армия мен Фалангаға қызметін ұсынды. Либералды және жаңарушы «El Sol» газетін басқарғаны оған қиындықтар туғызды, соғыстың екі тарапы да оны өлім жазасына кесті. Соғыс кезінде ол негізгі әскери оқиғалардың хроникаларын жазуға үлкен үлес қосты. 1940-1943 жылдары Азнар өзінің ең маңызды еңбектерін жазды: «Historia militar de la Guerra de España (1936–1939)» («Испания соғысының әскери тарихы») және «Historia de la Cruzada» («Крест жорығының тарихы»). 1964-1967 жылдары ол Испанияның Біріккен Ұлттар Ұйымындағы елшісі болды. Ол Мароккода, Аргентинада және Доминикан Республикасында да қызмет атқарды. Ол көптеген испандық және халықаралық сыйлықтарға ие болды. Оның халықаралық сыйлықтарының көпшілігі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде одақтастарға жақтас көзқарастарынан туындады. Ұлыбритания, Нидерланды және Франция оны азаматтық ордендерінің рыцары етіп құрметтеді. Сонымен қатар, Сирия оны өзінің «Құрмет ордені» кавалері деп атады. Испания оны елдегі ең маңызды азаматтық награда – Карл III орденінің кавалері және басқа да азаматтық және әскери наградалармен марапаттады. «El País» газетінің директоры Хуан Луис Себриан Мануэль Азнардың маңыздылығын атап өтіп, оның демократияны нығайту және қалпына келтіру үшін журналистиканың маңыздылығын алға тартқанын айтты. Ол әлі де Испанияда сыншылармен, мысалы, Грегорио Моран, баск ұлтшылы Иняки Анасагасти немесе оның социалистік қарсыласы Индалесио Прието, сондай-ақ Родас графы, адвокат Антонио Гарригес Диас Кабанате, Араб лигасы және Мануэль Фрага сияқты қолдаушылармен даулы тұлға болып қала береді, олар оны қайтыс болғанда ұлы дипломат және журналист деп мақтады.
He was director of some of the most important Spanish newspapers of the time, like [[El Sol (Madrid) and La Vanguardia Española, the latter under the Francoist regime. He participated in many literary projects with his friend, Manuel Halcón, Marquis of Villar del Tajo. He also was director and one of the founders of the news agency EFE, President of the Madrid Journalist Association, Plenipotentiary Minister in the United States of America, and Spanish ambassador to the UN, Morocco, and some countries in Latin America such as Argentina and the Dominican Republic. Besides his career in diplomacy and journalism, thanks to his close friendship with Juan Lladó y Sánchez Blanco, he worked in the management of Banco Urquijo (now Banco Sabadell Urquijo) being an executive of the bank during the presidency of his friend. He was married to María de las Mercedes Gómez Acedo y Villanueva (sister of the footballer Domingo Acedo) in Hendaye and had five sons. His grandson José María Aznar served as Prime Minister of Spain between 1996 and 2004. As a young man he was a firm supporter of Basque nationalism, a contributor to the radical newspaper La Tradición Navarra and the editor of [[Euzkadi (daily). In 1914, he staged his El jardín del mayorazgo theatre play, which is not accessible nowadays, and that his rival Indalecio Prieto described as strongly anti Spanish. Aznar Zubigaray joined the Basque Nationalist Party in 1916, later he said before that he never supported the radical thesis that later took over the party. Since 1914, he had worked as a correspondent from World War I frontlines, which earned him the position of editor in chief at the central El Sol newspaper. During his time as director, he incorporated many of the most prestigious intellectuals of his time like Fernando de los Ríos, Américo Castro, Ramón Basterra, Ramón J. Sender, Miguel de Unamuno or Azorín. With 22 years he was the director of one of the most important Spanish newspapers of all time and the rumors of him being the better paid journalist of Spain arose. In 1922, he and his family left for Cuba, where Manuel Aznar Zubigaray worked for several local newspapers. He directed El Diario de la Marina and El País of Cuba, returning with the proclamation of the Second Spanish Republic (1931). Nonetheless, he still had ties with Latin America, thus being correspondent in Madrid for the Cuban Diario de la Marina and the Argentinian La Nación. His article: Cuba, lecciones de una derrota was awarded the Spanish Premio Juan Palomo for the best article of the year. During the Republican period, he was part of the establishment and supported conservative politicians such as Miguel Maura, moving later to the centrist Democratic Centre Party of Portela Valladares. With this Centrist Party he tried being elected to the Spanish Parliament but he was unsuccessful. In 1936, with the start of the Spanish Civil War, Aznar Zubigaray left for Burgos and offered his services to the Francoist army and the Falange. Having directed the liberal and regenerationist El Sol caused him problems and at first he was sentenced to death by both sides of the Civil War. Throughout the war, he was an important author of chronicles of the main military events. In 1940 1943, Aznar wrote his most important works, the Historia militar de la Guerra de España (1936–1939) ("Military History of the Spanish War") and Historia de la Cruzada ("History of the Crusade"). Between 1964 and 1967 he was Spain's ambassador to the United Nations. He also served this role in Morocco, Argentina and the Dominican Republic. He received many Spanish and international awards. Most of its international awards came because of his pro Allies views during the First World War. The United Kingdom, the Netherlands and France honored him by making him Knight of their Civil Orders. As well as this, Syria named him Knight of its Merit Order. Spain named him Knight of the Order of Charles III, the most important civil decoration in the country, as well as other Civil and Military awards. Juan Luis Cebrián, director of El País, underlined the importance of Manuel Aznar saying that he promoted the importance of journalism to promote and restore democracy. He is still a controversial person in Spain with critics such as Gregorio Morán, Basque nationalist Iñaki Anasagasti or his socialist rival Indalecio Prieto and supporters such as the Count of Rodas, the lawyer Antonio Garrigues Díaz Cabañate, The Arab League or Manuel Fraga that praised him when he died as a great diplomat and journalist.