Кіріспе

Швейцарияда туған неміс генетигі, швейцариялық слалом каноэші Эрнст Рудин (19 сәуір 1874 – 22 қазан 1952) – Швейцарияда туған неміс психиатры, генетик, евгеник және нацист. Ол Эмиль Крейпелиннің басшылығымен көзге түсіп, Мюнхендегі Германия психиатриялық зерттеулер институтының директоры болды. Психиатриялық мұрагерлік зерттеулерінің пионері ретінде танылғанымен, ол ересектер мен балаларды жаппай стерилизациялау мен клиникалық жойғызуды қолдады, жобалады, ақтады және қаржыландырды.

Ерте мансап

Рудин 1874 жылғы 19 сәуірде Швейцарияның Сент-Галлен қаласында, мата сатушы Конрад Рудиннің ұлы ретінде дүниеге келді. 1893 жылдан 1898 жылы бітіргенге дейін Женева, Лозанна, Неаполь, Гейдельберг, Берлин, Дублин және Цюрих қалаларында медицинаны оқыды. 1909 жылы Алоис Альцгеймерден кейін Мюнхен психиатриялық ауруханасының аға оқытушысы және аға дәрігері болды. Рудиннің зерттеу деректері шизофренияның жай рецессивті генге байланысты екенін көрсетпеді, бірақ ол және Крапелин ойлағандай, осыған есеп беру үшін екі рецессивті ген теориясын ұсынды. Бұл жағдайға бір немесе аздаған гендік өзгерістер себеп болады деген "қате сенімге" байланысты болды. Дегенмен, Рудин мұрагерлік зерттеулері үшін күрделі әдістерді дамытып, жетілдірді, ондаған жылдар бойы халықаралық әдебиетте жиі сілтеме жасалды және қазір де "психиатриялық генетиканың әкесі" деп есептеледі. Рудинге сол кездегі жекжаттысы, ұзақ жылғы досы және әріптесі Альфред Плетц үлкен әсер етті, ол нәсілдік гигиенаның "әкесі" деп саналды және шындығында 1895 жылы осы терминді енгізген. 1904 жылы ол жаңадан құрылған Нәсілдік гигиена және әлеуметтік биология архивінің бас редакторы болып тағайындалды, ал 1905 жылы Плетцпен бірге Нәсілдік гигиена жөніндегі неміс қоғамын (кейін халықаралық болып қайта құрылды) құруға қатысты. Ол 1910 жылы "Архивтерде" өзінің мақаласын жариялады, онда психикалық ауруларға, алкоголиктерге, эпилептиктерге және басқаларға медициналық көмек көрсету табиғи таңдаудың табиғи заңдарын бұрмалау екенін, ал медицина генетикалық қорды тазартуға көмектесуі керек деп мәлімдеді.

Үстемдік

1917 жылы Мюнхенде жаңа неміс психиатриялық зерттеу институты құрылды (неміс тілінде DFA деп аталады; Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Макс Планк психиатрия институты деп аталды), оны Эмиль Крейпелин жобалады және дамытуға жетекшілік етті. Институтта генеалогиялық және демографиялық зерттеулер бөлімі (неміс тілінде GDA деп аталады) ашылды – әлемдегі алғашқы психиатриялық генетикаға маманданған бөлім. 1924 жылы институт беделді Кайзер Вильгельм қоғамының қанатына көшті. Рюдин 1925 жылы Швейцарияға оралды, онда үш жыл психология профессоры және Базель университетінің психиатриялық клиникасының директоры қызметін атқарды. Рюдин тұқым қуалайтын кемістіктердің «қауіптері» және скандинавиялық нәсілдің «мәдениет жаратушылар» ретіндегі шартты құндылығы туралы алғашқылардың бірі болып жазды. 1930 жылы Рюдин АҚШ-тың Вашингтон қаласында өткен психикалық гигиена жөніндегі бірінші халықаралық конгресте евгениканы қолдаған жетекші неміс өкілі болды. 1935-1945 жылдары ол Неміс неврологтары мен психиатрлары қоғамының (GDNP) президенті болды, кейіннен ол Неміс психиатрия, психотерапия және неврология қауымдастығы (DGPPN) болып қайта аталды. Американың Рокфеллер қоры Рюдиннің психиатриялық генетика бөлімінде жұмыс істеу үшін көптеген халықаралық зерттеушілерді қаржыландырды, тіпті 1939 жылға дейін. Олардың қатарында Британияда және Скандинавияда психиатриялық генетиканың негізін қалаушылар деп есептелетін Элиот Слейтер және Эрик Стромгрен, сондай-ақ 1936 жылы эмиграциядан кейін АҚШ-та егіздерді зерттеудің жетекші фигурасы болған Франц Йозеф Каллман болды. Рюдин бастапқыда «герман халқының» тазалығы үшін «расалық фанат» болды. Алайда, 1988 жылы ол «шартты түрде нацист емес, генетикалық фанат» деп сипатталды. Оның шизофренияның жаңа жағдайларын азайтуға бағытталған идеялары толық сәтсіздікке ұшырады, диагноз қойылғандардың 73%-дан 100%-ы стерильденді немесе өлтірілді.