Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Агникаяна (ати ратра агни чаяна; ) немесе Атиратрам – бұл Шраутаның күрделі рәсімдерінің санаты. Егер адам күнделікті екі рет Агнихотра құрбандықтарын және ай сайынғы дарша пурна маса құрбандықтарын (Толық және Жаңа Ай рәсімдерін) тұрақты түрде орындаса, онда ол ең қарапайым сома рәсімі – Агнистоманы орындауға құқылы болады. Агнистомадан кейін, адам одан да кеңейтілген сома және Агникаяна рәсімдерін орындауға құқылы. Агникаянаның түрлі нұсқалары бар. Агникаяна бүгінгі күні Керала және Андхра-Прадеш штаттарында орындалып келеді.
The Agnicayana (ati rātra agni cayana; ) or Athirathram is a category of advanced Śrauta rituals. After one has established the routine of the twice daily routine of Agnihotra offerings and biweekly darśa purna masa offerings (Full and New Moon rites), one is eligible to perform the Agnistoma, the simplest soma rite. After the agnistoma, one is eligible to perform more extensive soma rites and Agnicayana rites. There are various varieties of Agnicayana. Agnicayana continues to be performed in Kerala and Andhra Pradesh.
Шолу
Бүкіл рәсімді орындау он екі күнге созылады, оның барысында құс пішіндес үлкен құрбандық алаңы, uttaravedi "солтүстік алаңы" 1005 кірпіштен салынады. Литургиялық мәтін Кришна Яджурведаның 20-25 тарауларында кездеседі. Агникаянаның негізгі мақсаты – құрбандық етуші үшін өлімсіз дене құру, ол өмірдің өткінші табиғатынан, азаптан және өлімнен толығымен тыс болады, бұл рәсімге сәйкес, адамның өмір бойындағы өлімге ұшырауын сипаттайды. Бұл рәсім б.з.д. 10-ғасырдың шамамен ортасында негізгі құрылыс бөліктері ретінде енгізілген бұрынғы рәсімдерден пайда болды және Веда дәуірінің соңына дейін, яғни б.з.д. 6-ғасырға дейін үздіксіз орындалған болуы мүмкін. Ведадан кейінгі дәуірде, Гупта империясы тұсында солтүстікте (шамамен б.з.д. 4-6 ғасырлар) және Чола империясы тұсында оңтүстікте (шамамен б.з.д. 9 ғасыр) практиканы жаңартуға әртүрлі тырысыстар жасалды, бірақ 11 ғасырда бұл практика Кераланың Намбудирилерінен басқа тоқтатылған деп есептелді. Фритс Стаал түсірген 1975 жылғы Намбудири Агникаянасы Андхра Шраутин тарапынан сынға ұшырады, олар Намбудирилер жануарларды құрбандыққа шалуды өткізіп алғандарын, ал олардың пікірінше, бұл рәсімнің маңызды бөлігі екенін мәлімдеді.
The entire ritual takes twelve days to perform, in the course of which a great bird shaped altar, the uttaravedi "northern altar" is built out of 1005 bricks. The liturgical text is in Chapters 20 through 25 of the Krishna Yajurveda. The immediate purpose of the Agnicayana is to build up for the sacrificer an immortal body that is permanently beyond the reach of the transitory nature of life, suffering and death that, according to this rite, characterizes man's mortal existence. The ritual emerged from predecessor rituals, which were incorporated as building blocks, around the 10th century BCE, and was likely continuously practiced until the late Vedic period, or the 6th century BCE. In post Vedic times, there were various revivals of the practice, under the Gupta Empire in the north (ca. 4th to 6th century), and under the Chola Empire in the south (ca. 9th century), but by the 11th century, the practice was held to have been discontinued, with the exception of the Nambudiris of Kerala. The 1975 Nambudiri Agnicayana filmed by Frits Staal, was criticized by Andhra Śrautins who claimed the Nambudiri omitted animal sacrifice, which is an element in their own opinion.