Кіріспе

Данилов монастыры (Свято-Данилов монастыры немесе Ысқылы Данилов монастыры; Данилов монастырь, Свято-Данилов монастырь) – Мәскеудегі Мәскеу өзенінің оң жағалауында орналасқан қабырғалы монастырь. 1983 жылдан бері Ресей Православ шіркеуінің бас штабы және Мәскеу және барлық Русь патриархының ресми резиденциясы болып табылады.

Тарих

Данилов монастыры 13 ғасырдың соңында Александр Невскийдің ұлы Даниил құрған деп есептеледі. 1303 жылы қайтыс болғанға дейін Даниил монахқа кіріп, сол жерге жерленген. Ресей православие шіркеуі оны қасиетті санап, қадірлейді. Даниилдің ізбасарлары осы монастырды Кремльге көшірген. Алғашқы орнында тек зират қалған. 1560 жылы Иван Грозный Даниловское ауылына келгенде, қараусыз қалған зиратты байқаған. Ескі монастырь туралы білген соң, монахтарды қайтадан қоныстануға шақырған. 1591 жылы Қырым ханы Қаза Ғырайдың әскері Мәскеуге жақындағанда, бұл жер бекітіліп, жылжымалы лагерь ретінде пайдаланылған. 1606 жылы Иван Болотников пен Истома Пашков бастаған көтерілісшілер монастырьға жақын жерде Василий IV әскерімен қақтығысқан. 1607 жылы Данилов монастырының жанында өзін-өзі Царевич Петр (Ресейдің Федор I-нің ұлы) деп таныстырған Илейка Муромец атты алдамшы қазаға кесілген. Ұлы қару-жарақ кезінде көптеген әскери оқиғалардың орталығы болғандықтан, монастырь 1610 жылы ауыр зақымдалған. 17 ғасырдың басында ол жеті мұнарасы бар кірпіш қабырғамен қоршалған. 1710 жылы Данилов монастырында 30 монах болған. 1764 жылы олардың тек он екісі ғана штат есебінде болған. Бірақ 1900 жылға қарай олардың саны он жетіге жеткен. Данилов монастырында тұрған монахтардың арасында белгілі грек ғалымы Никефор Теотокис болған. Ол 1792 жылы Оңтүстік Ресейдегі епископтық лауазымынан зейнетке шығып, 1800 жылы қайтыс болғанға дейін осы монастырда тұрған. 1805 жылы монастырьда қарт әйелдерге арналған қайырымдылық үйі ашылған, кейін ол қарт дін қызметкерлері мен олардың жесірлеріне арналған қайырымдылық үйіне айналған. 1812 жылы монастырь француз әскері тарапынан тоналған. Алайда, монастырьдің сақтаушысы мен қазынасы француздар Мәскеуді басып алғанға дейін Вологда мен Троице-Сергиева Лаврасына жеткізілген. Данилов монастырының жер иелігі туралы алғашқы жазбалы мәліметтер 1785 жылға дейін жетеді, ол кезде ол 18 десятина жерге ие болған. 19 ғасырдың соңына қарай монастырь 178 десятина жерге және Мәскеудегі бірнеше ғимаратқа ие болған. 19 ғасырдың екінші жартысында Данилов монастырының зираты көптеген жазушылар, суретшілер және ғалымдардың соңғы бейіті болған, мысалы, Николай Гоголь, Николай Языков, Василий Перов, Николай Рубинштейн, Владимир Соловьев және тағы да басқалар. Алайда, олардың көпшілігінің денелері Кеңес кезеңінде Новодевичье зиратына көшірілген. 1917 жылы Данилов монастырында 19 монах және төрт жаңа монах болған, сонымен қатар 164 десятина жерге ие болған. Қазан революциясынан кейін монастырь діни қызметтен шеттетілген архимандриттерге пана болған. 1929 жылы кеңес үкіметі монастырды жабу және оның аумағында НКВД-нің (приёмник распределитель НКВД, немесе priyomnik raspredelitel' NKVD) басқаруымен ұстау орталығын құру туралы арнайы қаулы шығарған. Мәскеудегі соңғы жабық монастырь 1983 жылы Мәскеу патриархатына қайтарылған алғашқы монастырь болды және Ресей православие шіркеуінің рухани және әкімшілік орталығына айналды. 1988 жылы монастырь толыққанды қалпына келтірілді. Патриарх пен Синодқа арналған резиденция, сондай-ақ жерлеу шіркеуі мен Ресейдің шомылдыру рәсімінің 1000 жылдығына арналған шіркеу салынды.

Ғимараттар

17 ғасырдағы қорғаныс мұнаралары мен қабырғаларынан басқа, сақталған ғимараттардың ішінде католикон (басты шіркеу), Неоклассикалық стильдегі Қасиетті Үштік соборы (1833–1838), Барокко стиліндегі қақпа шіркеуі және Әйгілі Симеон Стилиттің қоңырау мұнарасы (1681, 1732), 19 ғасырдағы монахтар мен басты монахтың тұрғын үйлері, сондай-ақ Киелі Синод пен Патриархтың кең ауқымды заманауи резиденциясы (1988) бар. Жанында Иерусалимдегі ғибадатхананың жаңаруына арналған үлкен приход шіркеуі орналасқан, ол 1832–1837 жылдары Федор Шестаковтың неоклассикалық жобасымен салынған. Ең көне ғимарат – бірінші жеті Экуменикалық кеңестің қасиетті әкелеріне арналған католикон (мұндай арнау христиан әлемінде басқа еш жерде кездеспейді). Төменгі шіркеу патша Алексейдің тұсында Құдай ананың Қамқорлығы мерекесіне арналған шіркеу ретінде салынған. Екі Барокко стиліндегі жоғарғы шіркеу тиісінше 1730 және 1752 жылдары аяқталды. Католикон – Мәскеудегі жалғыз ғимарат, онда екінші қабаттағы шіркеулердің үстінде екі бөлек шіркеу орналасқан.

Қоңыраулар

1929 және 1930 жылдары монастырь жабылғанда, оның қоңыраулар жинағы америкалық өнеркәсіпші Чарльз Р. Крейн сатып алуы арқылы коммунистердің оларды балқытуынан сақталды. Ең үлкен қоңырау, Большой (немесе Гарвардта "Ана Жер Қоңырауы" деп аталатын Үлкен), салмағы 13 тонна және 700 фунт салмақты соққышы бар. Ең кішкентайының салмағы 22 фунт. Крейн қоңырауларды Гарвард университетіне сыйға берді, олар Гарвардтың Лоуэлл үйінің басты мұнарасына және Гарвард Бизнес мектебінің Бейкер кітапханасына орнатылды. 1980 жылдардың басынан бастап, Горбачевтің ашық саясаты тұсында қоңырауларды қайтару туралы ұсыныстар айтылды. Көптеген жылдар бойында өткен кездесулерден кейін, 2008 жылдың күзінде қоңыраулар Ресей Православ шіркеуіне қайтарылды. Ресейлік өнеркәсіпші Виктор Вексельберг, Фаберже жұмыртқаларын сатып алуымен танымал, 18 қоңырауды елге қайтаруға және Гарвардта ілу үшін Ресейде олардың орнына жаңаларын құю шығындарын төлеуге келісті. 2,2 тонна салмақты "Күнделікті (немесе апталық)" қоңырауы деп аталатын қоңыраудың біріншісі 2007 жылдың 12 қыркүйегінде Данилов монастырына жеткізілді; қалған он жеті қоңырау 2008 жылдың 12 қыркүйегінде қайтарылды.