Мәскеудегі Данилов монастыры – Ресей православие шіркеуінің бас штабы, Мәскеу және бүкіл Ресей патриархының резиденциясы. XIII ғасырда негізі қаланды, қасиетті Даниил жерленген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Данилов монастыры (Свято-Данилов монастыры немесе Ысқылы Данилов монастыры; Данилов монастырь, Свято-Данилов монастырь) – Мәскеудегі Мәскеу өзенінің оң жағалауында орналасқан қабырғалы монастырь. 1983 жылдан бері Ресей Православ шіркеуінің бас штабы және Мәскеу және барлық Русь патриархының ресми резиденциясы болып табылады.
Monastery in Moscow
Danilov Monastery (also Svyato Danilov Monastery or Holy Danilov Monastery; Данилов монастырь, Свято Данилов монастырь) is a walled monastery on the right bank of the Moskva River in Moscow. Since 1983, it has functioned as the headquarters of the Russian Orthodox church and the official residence of the Patriarch of Moscow and all Rus'.
Тарих
Данилов монастыры 13 ғасырдың соңында Александр Невскийдің ұлы Даниил құрған деп есептеледі. 1303 жылы қайтыс болғанға дейін Даниил монахқа кіріп, сол жерге жерленген. Ресей православие шіркеуі оны қасиетті санап, қадірлейді. Даниилдің ізбасарлары осы монастырды Кремльге көшірген. Алғашқы орнында тек зират қалған. 1560 жылы Иван Грозный Даниловское ауылына келгенде, қараусыз қалған зиратты байқаған. Ескі монастырь туралы білген соң, монахтарды қайтадан қоныстануға шақырған. 1591 жылы Қырым ханы Қаза Ғырайдың әскері Мәскеуге жақындағанда, бұл жер бекітіліп, жылжымалы лагерь ретінде пайдаланылған. 1606 жылы Иван Болотников пен Истома Пашков бастаған көтерілісшілер монастырьға жақын жерде Василий IV әскерімен қақтығысқан. 1607 жылы Данилов монастырының жанында өзін-өзі Царевич Петр (Ресейдің Федор I-нің ұлы) деп таныстырған Илейка Муромец атты алдамшы қазаға кесілген. Ұлы қару-жарақ кезінде көптеген әскери оқиғалардың орталығы болғандықтан, монастырь 1610 жылы ауыр зақымдалған. 17 ғасырдың басында ол жеті мұнарасы бар кірпіш қабырғамен қоршалған. 1710 жылы Данилов монастырында 30 монах болған. 1764 жылы олардың тек он екісі ғана штат есебінде болған. Бірақ 1900 жылға қарай олардың саны он жетіге жеткен. Данилов монастырында тұрған монахтардың арасында белгілі грек ғалымы Никефор Теотокис болған. Ол 1792 жылы Оңтүстік Ресейдегі епископтық лауазымынан зейнетке шығып, 1800 жылы қайтыс болғанға дейін осы монастырда тұрған. 1805 жылы монастырьда қарт әйелдерге арналған қайырымдылық үйі ашылған, кейін ол қарт дін қызметкерлері мен олардың жесірлеріне арналған қайырымдылық үйіне айналған. 1812 жылы монастырь француз әскері тарапынан тоналған. Алайда, монастырьдің сақтаушысы мен қазынасы француздар Мәскеуді басып алғанға дейін Вологда мен Троице-Сергиева Лаврасына жеткізілген. Данилов монастырының жер иелігі туралы алғашқы жазбалы мәліметтер 1785 жылға дейін жетеді, ол кезде ол 18 десятина жерге ие болған. 19 ғасырдың соңына қарай монастырь 178 десятина жерге және Мәскеудегі бірнеше ғимаратқа ие болған. 19 ғасырдың екінші жартысында Данилов монастырының зираты көптеген жазушылар, суретшілер және ғалымдардың соңғы бейіті болған, мысалы, Николай Гоголь, Николай Языков, Василий Перов, Николай Рубинштейн, Владимир Соловьев және тағы да басқалар. Алайда, олардың көпшілігінің денелері Кеңес кезеңінде Новодевичье зиратына көшірілген. 1917 жылы Данилов монастырында 19 монах және төрт жаңа монах болған, сонымен қатар 164 десятина жерге ие болған. Қазан революциясынан кейін монастырь діни қызметтен шеттетілген архимандриттерге пана болған. 1929 жылы кеңес үкіметі монастырды жабу және оның аумағында НКВД-нің (приёмник распределитель НКВД, немесе priyomnik raspredelitel' NKVD) басқаруымен ұстау орталығын құру туралы арнайы қаулы шығарған. Мәскеудегі соңғы жабық монастырь 1983 жылы Мәскеу патриархатына қайтарылған алғашқы монастырь болды және Ресей православие шіркеуінің рухани және әкімшілік орталығына айналды. 1988 жылы монастырь толыққанды қалпына келтірілді. Патриарх пен Синодқа арналған резиденция, сондай-ақ жерлеу шіркеуі мен Ресейдің шомылдыру рәсімінің 1000 жылдығына арналған шіркеу салынды.
Danilov Monastery is claimed to have been founded in the late 13th century by Alexander Nevsky's son Daniel. Shortly before his death in 1303, Daniel is supposed to have taken monastic vows and been buried there. The Russian Orthodox church venerates him as a saint. Daniel's successors had this monastery relocated to the Kremlin. All that remained at the original location was a graveyard. In 1560, Ivan the Terrible visited the village of Danilovskoye and noticed the neglected graveyard. Upon learning about the old monastery, he invited monks to settle there again. In 1591, when the armies of a Crimean khan Kaza Giray approached Moscow, the grounds were fortified and used as a mobile camp. In 1606, the rebels led by Ivan Bolotnikov and Istoma Pashkov collided with the army of Vasili IV not far from the monastery. In 1607, an impostor by the name of Ileyka Muromets, who had pretended to be tsarevich Peter (son of Feodor I of Russia), was executed next to Danilov Monastery. Being in the center of many military events during the Time of Troubles, the monastery was severely damaged in 1610. In the early 17th century, it was surrounded by a brick wall with seven towers. In 1710, there were 30 monks in Danilov Monastery. In 1764, there were only twelve of them on staff. By 1900, however, the number rose to seventeen. Among the monks who lived in Danilov Monastery during its history was the renowned Greek scholar Nikephoros Theotokis, who retired to this monastery in 1792 from his bishop's position in South Russia, and lived here until his death in 1800. In 1805, an almshouse for elderly women was established at the monastery; later it was turned into an almshouse for elderly clergymen and their widows. In 1812, the monastery was ransacked by the French army. The monasterial sacristy and treasury, however, had been transported to Vologda and Troitse Sergiyeva Lavra shortly before the French occupied Moscow. First documented information on Danilov Monastery's landownership can be traced back to 1785, when it owned 18 desyatinas of land. By the end of the 19th century, the monastery had already possessed 178 desyatinas and a few buildings in Moscow. In the second half of the 19th century, Danilov Monastery's cemetery was a final resting place for many writers, artists and scientists, such as Nikolai Gogol, Nikolai Yazykov, Vasili Perov, Nikolai Rubinstein, Vladimir Solovyov and many others. The remains of most of them, however, were transported in Soviet years to the Novodevichy Cemetery. By 1917, Danilov Monastery had 19 monks and four novices and owned 164 desyatinas of land. After the October Revolution, the monastery housed archimandrites who had been deprived of their pulpits. In 1929, the Soviets issued a special decree on closing the monastery and organizing a detention facility on its premises under the auspices of NKVD (приёмник распределитель НКВД, or priyomnik raspredelitel' NKVD). The last monastery closed in Moscow became the first one to be returned in 1983 to the Moscow Patriarchy and became a spiritual and administrative centre of the Russian Orthodox Church. In 1988, the monastery was restored. A residence was built for the Patriarch and Synod, as well as a funeral chapel and a chapel in commemoration of the 1000 years of Russia's baptism.
Ғимараттар
17 ғасырдағы қорғаныс мұнаралары мен қабырғаларынан басқа, сақталған ғимараттардың ішінде католикон (басты шіркеу), Неоклассикалық стильдегі Қасиетті Үштік соборы (1833–1838), Барокко стиліндегі қақпа шіркеуі және Әйгілі Симеон Стилиттің қоңырау мұнарасы (1681, 1732), 19 ғасырдағы монахтар мен басты монахтың тұрғын үйлері, сондай-ақ Киелі Синод пен Патриархтың кең ауқымды заманауи резиденциясы (1988) бар. Жанында Иерусалимдегі ғибадатхананың жаңаруына арналған үлкен приход шіркеуі орналасқан, ол 1832–1837 жылдары Федор Шестаковтың неоклассикалық жобасымен салынған. Ең көне ғимарат – бірінші жеті Экуменикалық кеңестің қасиетті әкелеріне арналған католикон (мұндай арнау христиан әлемінде басқа еш жерде кездеспейді). Төменгі шіркеу патша Алексейдің тұсында Құдай ананың Қамқорлығы мерекесіне арналған шіркеу ретінде салынған. Екі Барокко стиліндегі жоғарғы шіркеу тиісінше 1730 және 1752 жылдары аяқталды. Католикон – Мәскеудегі жалғыз ғимарат, онда екінші қабаттағы шіркеулердің үстінде екі бөлек шіркеу орналасқан.
Apart from the 17th century defensive towers and walls, the surviving buildings include the katholikon (main church), the Neoclassical cathedral of the Holy Trinity (1833–1838), the Baroque gate church and belltower of St Simeon Stylites (1681, 1732), a group of 19th century dwellings for monks and the father superior, and the extensive modern residence of the Holy Synod and the Patriarch (1988). Right next door is the large parish church of the Renovation of the Temple in Jerusalem, built in 1832–1837 to Neoclassical designs by Fyodor Shestakov. The oldest building is the katholikon dedicated to the Holy Fathers of the First seven ecumenical councils (a dedication not found anywhere else in the Christian world). The lower temple was built during the reign of Tsar Alexis as a church dedicated to the feast of the Intercession. Two Baroque upper churches were completed in 1730 and 1752, respectively. The katholikon is the only building in Moscow to feature two distinct churches above another church on the ground floor.
Қоңыраулар
1929 және 1930 жылдары монастырь жабылғанда, оның қоңыраулар жинағы америкалық өнеркәсіпші Чарльз Р. Крейн сатып алуы арқылы коммунистердің оларды балқытуынан сақталды. Ең үлкен қоңырау, Большой (немесе Гарвардта "Ана Жер Қоңырауы" деп аталатын Үлкен), салмағы 13 тонна және 700 фунт салмақты соққышы бар. Ең кішкентайының салмағы 22 фунт. Крейн қоңырауларды Гарвард университетіне сыйға берді, олар Гарвардтың Лоуэлл үйінің басты мұнарасына және Гарвард Бизнес мектебінің Бейкер кітапханасына орнатылды. 1980 жылдардың басынан бастап, Горбачевтің ашық саясаты тұсында қоңырауларды қайтару туралы ұсыныстар айтылды. Көптеген жылдар бойында өткен кездесулерден кейін, 2008 жылдың күзінде қоңыраулар Ресей Православ шіркеуіне қайтарылды. Ресейлік өнеркәсіпші Виктор Вексельберг, Фаберже жұмыртқаларын сатып алуымен танымал, 18 қоңырауды елге қайтаруға және Гарвардта ілу үшін Ресейде олардың орнына жаңаларын құю шығындарын төлеуге келісті. 2,2 тонна салмақты "Күнделікті (немесе апталық)" қоңырауы деп аталатын қоңыраудың біріншісі 2007 жылдың 12 қыркүйегінде Данилов монастырына жеткізілді; қалған он жеті қоңырау 2008 жылдың 12 қыркүйегінде қайтарылды.
When the monastery was closed in 1929 and 1930, its bell set was saved from Communist melting through the purchase by American industrialist Charles R. Crane. The largest of the bells, Bolshoi (or The Big One called The Mother Earth Bell at Harvard), weighs 13 tons and has a 700 pound clapper. The smallest weighs just 22 pounds. Crane donated the bells to Harvard University and they were installed in the main tower of Harvard's Lowell House and at the Harvard Business School's Baker Library. Beginning in the 1980s, with openness under Gorbachev, there were calls to return the bells, and after numerous meetings over the years, the bells were returned to the Russian Orthodox Church in the fall of 2008. Russian industrialist Viktor Vekselberg, famous for buying up a number of Faberge Eggs, agreed to pay for the repatriation of the 18 bells and for the cost of casting replacements of them in Russia to be hung at Harvard. The first of the bells, known as the Everyday (or Weekday) Bell, weighing 2.2 tons, arrived at the Danilov Monastery on September 12, 2007; the remaining seventeen were returned on September 12, 2008.