Клемсон классы эсминец «Маккалла» және HMS «Стэнли» тарихы
USS McCalla (DD-253)
USS McCalla (DD 253) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Clemson классы эсминеці. Екінші дүниежүзілік соғыста HMS Stanley ретінде Ұлыбританияға өткен. Тарихы мен техникалық деректері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Клемсон класының эсминеці
Clemson class destroyer
Бірінші USS McCalla (DD 253) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эсминеці болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде HMS Stanley (I73) ретінде Ұлыбритания Корольдік теңіз флотына берілді.
The first USS McCalla (DD 253) was a in the United States Navy. She transferred to the Royal Navy as HMS Stanley (I73) during World War II.
USS McCalla ретінде
Боуман Х. МакКалланың құрметіне аталған ол 1918 жылдың 25 қыркүйегінде "Бейтлехем кеме құрылысы корпорациясы" тарапынан салынды және 1919 жылдың 18 ақпанында суға түсірілді. Ол МакКалла 7 айдан кем уақыт бойы активті қызметте болды. 1919 жылдың 26 қарашасында Норфолк теңіз кемежайында резервке қойылды және 1922 жылдың 30 маусымында қызметтен босатылды. Еуропада соғыс басталғаннан кейін, эсминец 1939 жылдың 18 желтоқсанында қайтадан қызметке кірісті және Ұлыбританияға беруге дайындалды.
Named for Bowman H. McCalla, she was laid down 25 September 1918 and launched 18 February 1919 by the Bethlehem Shipbuilding Corporation; sponsored by Mrs. Elizabeth McCalla Miller, daughter of Rear Admiral McCalla, and commissioned 19 May 1919. McCalla remained in active status for less than 7 months. On 26 November 1919 she went into reserve at the Norfolk Navy Yard and decommissioned 30 June 1922. After war broke out in Europe, the destroyer recommissioned 18 December 1939 and prepared for turnover to Great Britain.
HMS Stanley ретінде
Ол 1940 жылғы 23 қазанда Галифакста, Нова-Скотияда, Батыс Индиядағы базалар үшін Англияға берілген эсминецтердің бірі ретінде қызметтен босатылды. HMS Stanley (I73) ретінде тағайындалған ол Төртінші "Town" флотилиясында қызмет етуге жіберілді және 1 қарашада Галифакстан шықты. 97 шақырым қашықтықта кемелермен кездесіп, 15 кемені Тринити портына сүйемелдеді. Жөндеу жұмыстары кейінге шегерілді, ол 14 желтоқсанда жолға шықты және 1941 жылғы 2 қаңтарда Плимутқа, Англияға жетті. Стенли екі алдыңғы қазандықты алып тастап, олардың орнына қосымша отын бактерілерін орнату арқылы алыс сауда конвойларын сүйемелдеуге бейімделді. Бұл өзгеріс төзімділігін арттырды, бірақ максималды жылдамдығы төмендеді. Үш 4 дюймдік/50 калибрлі зеңбірек және бір үштік торпедалық аппарат қосымша тереңдік зарядтарын орналастыру және Hedgehog суға қарсы минометін орнату үшін алынып тасталды, бұл кеменің үстіңгі салмағын азайтты. Тамыз айында қызметке дайын болған Стенли алдымен Батыс бағыттарының командасына, содан кейін 40-шы эскорт тобына тағайындалды. Оның алғашқы конвойларының бірі оны Сьерра-Леонедегі Фритаунға жеткізді, ол Орта Шығыстағы Ұлттар Достастығының бөлімдеріне әскерлер мен жабдықтарды тасымалдаған кемелерді сүйемелдеді. Қайтар жолда ол 30 қарашада шыққан сауда конвойын сүйемелдеді. Желтоқсан ортасында Гибралтарда ол 14 желтоқсанда Ұлыбританияға бағыт алған HG 76 конвойына қосылды. 17 желтоқсанда конвойдың сол жағынан 35 шақырым қашықтықта эскорт кемелерінің бірі су асты кемесін байқады. Стенли және тағы төрт эскорт кемесі дереу байланыс орнатып, 1941 жылы U 131 су асты кемесін батырып, 55 адамды құтқарып алды. Келесі күні Стенли тағы бір сәттілікке қол жеткізіп, U 434 су асты кемесін батырып, 42 экипаж мүшесін құтқарып алды. Бірақ 1941 жылғы 19 желтоқсанда сәттілік аяқталды. Конвойдың артындағы күзетте тұрған Стенли тағы бір су асты кемесінің бар екенін хабарлады. Жарты сағаттан кейін U 574 су асты кемесі тікелей соққы берді; Стенли жарылып, суға батып, экипажының 25 адамынан басқасының барлығы қаза тапты. Алайда, 12 минуттан кейін сүйреу кемесі жауап беріп, су асты кемесін батырды, 16 адамды құтқарып алды.
She decommissioned and became a ship of the Royal Navy 23 October 1940 at Halifax, Nova Scotia as one of the destroyers transferred to England in exchange for bases in the West Indies. Commissioned as HMS Stanley (I73) she was designated for service in the Fourth "Town" Flotilla and departed Halifax 1 November. At St. John's on the 5th, when the German pocket battleship German cruiser Admiral Scheer attacked a convoy underway for the United Kingdom, sinking six ships, Stanley was dispatched to escort the convoy back to Nova Scotia. She rendezvoused with ships 60 mile (97 km) out and escorted 15 vessels to Trinity Harbour. Delayed further for repairs, she finally got underway 14 December, arriving at Plymouth, England, 2 January 1941. Stanley was modified for long range trade convoy escort service by removal of the two forward boilers and substitution of additional fuel tanks. This modification improved endurance but reduced top speed to Three of the original 4"/50 caliber guns and one of the triple torpedo tube mounts were removed to reduce topside weight for additional depth charge stowage and installation of Hedgehog anti submarine mortar. Ready for service by August, Stanley was assigned first to the Western Approaches Command and then to the 40th Escort Group. One of her first convoys took her to Freetown, Sierra Leone, escorting ships carrying troops and equipment for Commonwealth units in the Middle East. On the return voyage she escorted a merchant convoy, departing 30 November. At Gibraltar in mid December she joined Convoy HG 76, departing 14 December for Britain. On 17 December one of the escort carrier s aircraft sighted a submarine 22 mile (35 km) on the port beam of the convoy. Stanley and four other escorts quickly established contact, sank U 131 was launched in 1941., and picked up 55 survivors. The next day, Stanley, with , scored another success, sinking U 434 was launched in and picking up 42 of her crew. On 19 December 1941, success ran out. Stanley, on station astern of the convoy, reported the presence of another U boat. Half an hour later U 574 was launched in scored a direct hit; Stanley exploded and sank with the loss of all but 25 of her crew. Within 12 minutes, however, the sloop responded and sank the submarine; 16 survivors were picked up.