Кіріспе

Испан генералы Рамон Кабрера и Гриньо, 1-ші Маэстражго герцогі, 1-ші Тер маркизі, 1-ші Морелла графы (27 желтоқсан 1806 – 24 мамыр 1877) – Каталонияның карлист генералы. Ол біріктірілген және испандық гранд титулынан, 1-ші Маэстражго герцогі атағынан бас тартып, оның жылдық жәрдемақысын мұқтаждарға берді, ал орнына Борбон әулеті мойындаған карлист графы және одан кейінгі Борбон маркизі дворяндық атақтарын сақтап қалды.

Өмір және мансап

Ол Испанияның Таррагона провинциясындағы Тортоса қаласында дүниеге келген. Отбасының иелігінде екі шапағатхана болғандықтан, жас Кабрера Тортоса семинариясына жіберілді, онда ол тәртіпсіз оқушы ретінде көзге түсті, үнемі қырқыстарға қатысып, оқуда салғыштық танытты. Кіші діни шен алғаннан кейін, епископ оны дін қызметкері етіп санаудан бас тартты, себебі шіркеу оның шақыруы емес екенін, ал оның барлық бейімділігі сарбаз болуға екенін айтты. Кабрера осы кеңеске құлақ асқаннан кейін, Испания королі Фердинанд VII қайтыс болғаннан кейін болған Карлдық қастандықтарға қатысты. Оны жер аударып, Мореллаға қашып, Дон Карлос жақтастарына қосылды. Бірінші Карл соғысында (1833–1839) ол өте қысқа мерзімде Каталония, Арагон және Валенсиядағы Дон Карлос жасақтарының басшыларының арасында батылдығымен, фанатизмімен және қатыгездігімен алдыңғы қатарға шықты. Ол ауылдан ауылға саяхаттап, өз әскерін жинады. Шабуылшы ретінде ол көбінесе сәттілікке жетті және патшайым Изабелланың генералдарымен болған шайқастарда көп рет жараланды, мысалы, Маэлла шайқасында. Бірінші Карл соғысының басында ол офицерлерді және басқа иссабелино тұтқындарын, онымен қайтадан испандықтар ретінде соғыспауға уәде беріп, босатты. Кейіннен патшаның генералдары оның анасын кепіл ретінде ұстап алып, Кабрера бірнеше қала әкімдері мен офицерлерді атып өлтірді. Ақырсоңында генерал Агустин Ногерас Кабрераның анасын да жазалау үшін атып тастады. Кабрера оны өлтіргеннен кейін «Каталонияда қан өзендері ағып кетеді» деп ант берді, содан кейін Карлшыл көшбасшысы өте аяусыз жазалау саясатын бастады, сондықтан халық оны Маэстражгоның жолбарысы деп атады. Ол 1110 әскери тұтқынды, 100 офицерді және көптеген азаматтарды, соның ішінде төрт жетекші иссабелиноның (либералдардың) әйелдерін өзінің анасының өліміне кек қайтару үшін өлтірді. Маршал Эспареро солтүстік-батыс провинцияларындағы Карлистерді, Марото басшылығымен, Вергара келісіміне сәйкес мойынсұнуға итермелеген кезде, бұл 1000 Карлистік офицердің шені мен атақтарын тануды қамтамасыз етті, Кабрера Орталық Испанияда шамамен бір жыл бойы қарсылық көрсетті. Маршалдар Эспареро мен О'Доннель, Изабеллино әскерлерінің басым бөлігімен, 1840 жылдың шілдесінде оны француз аумағына айдап әкеткенге дейін Кабрераға қарсы ұзақ және қанды науқан жүргізуі керек болды. Луи-Филипп үкіметі оны бірнеше ай қамалға қамап, содан кейін Англияға баруға рұқсат берді, онда ол Монтемолин графының тақтан бас тарғандығына наразылық білдіріп, талапкермен дауласты. 1848 жылы Кабрера Каталония тауларында Карлистік жасақтардың басында қайта пайда болды. Олар тез тарап кетті, ол қайтадан Францияға қашып кетті. Осы соңғы әрекеттен кейін ол Карлистердің үгіт-насихаттарына және кейінгі көтерілістеріне белсенді қатыспады, бірақ олар одан әрі кеңес сұрады. Ол үшінші Карл соғысында (шамамен 1870–1876 жылдар) Дон Карлостың кеңесшісі және лейтенанты болған жаңа адамдар, олардың көпшілігі - тұрақты офицерлер болғандықтан ренжіді. Шындығында, Англияда ұзақ тұруы, Мисс Ричардспен некелесуі және Испаниядан ұзақ уақыт қалуы оның ескі ісіне деген адалдығын және оның табысқа жететініне сенімін қатты шайқалтты. 1875 жылдың наурыз айында Кабрера Дон Карлосқа манифест жіберді, онда ол талапкердің жақтастарын өзінің үлгісіне еліктеуге және королева Изабелланың ұлы Альфонсо XII-нің қалпына келтірілген монархиясына мойынсұнуға шақырды, ол Кабрераға бірінші капитан-генерал шені мен Морелла графының атағын берген. Оның шешімін ұзаққа созылған азаматтық соғыстың бекер екендігіне сенімінің күшеюі себеп болды. Тек бірнеше маңызды емес Карлистер ғана Кабрераның үлгісін ұстанды, ал Дон Карлос оны сатқын деп жариялап, барлық құрметтері мен атақтарынан айырды. Кабрераның, капитан-генералдың және бұрынғыда барлық Карлистік күштердің жеңістерін анықтаған жетекшісінің шешімінен кейін Карлистік себеп саяси күш ретінде ешқашан қалпына келмеді, осылайша қанды азаматтық соғысты түпкілікті аяқтады. Веллингтон герцогы мен замандастары Кабрираны ерекше партизандық көшбасшы ретінде мойындады. Кейіннен Карлистер тарапынан жеккөрінішпен қарастырылған Кабрера 1877 жылдың 24 мамырында Лондонда қайтыс болды. Ол өзінің бұрынғы ісіне деген адалдығын жоғалтып, жаңа жағдайға зиян келтіргенін айтқан көптеген отандастарынан көп назар алмады. Оның жесіріне берілген зейнетақы 1899 жылы колониялардың жоғалғанынан кейін испан қазынасын қолдау үшін бас тартты. Оның қабірі, екінші дәрежелі мәдени ескерткіш ретінде тіркелген, Англиядағы Суррей графтығындағы Вирджиния Вотердегі Христ Чёрч шіркеуінің ауласындағы қоршалған бөлікте орналасқан. Оның адал әйелі және белсенді табиғатты қорғаушысы Марианна Вон Ричардс, одан 35 жылға артық өмір сүрген, оның қасында жерленген. Олардың некесінен бес бала дүниеге келді: Мария Тереза (1852 ж.т.), Рамон Александр (1854 ж.т.), Фердинанд Август (1856 ж.т.), Чарльз Леопольд (1860 ж.т.) және Ада Констанс (1862 ж.т.).