Кіріспе
Агранулоциттер (сонымен қатар нонгранулоциттер немесе мононуклеарлы лейкоциттер деп те аталады) иммунологияда лейкоциттердің (ағарған қан клеткаларының) екі түрінің бірі, екіншісі – гранулоциттер. Агранулярлы жасушалар цитоплазмасында гранулдардың болмауымен ерекшеленеді, бұл оларды гранулоциттерден ажыратады. Лейкоциттер – ауруға қарсы қорғанудың бірінші деңгейі. Қан айналымында агранулоциттердің екі түрі бар: лимфоциттер және моноциттер. Олар гематологиялық қан көрсеткіштерінің шамамен 35% құрайды. Гранулоциттер мен агранулоциттер арасындағы айырмашылық бірнеше себепке байланысты маңызсыз. Біріншіден, моноциттерде ұсақ және нашар боялған гранулдар болады (моноциттер туралы бөлімді қараңыз). Екіншіден, моноциттер мен гранулоциттер клеткалық даму, физиологиялық және функционалдық тұрғыдан тығыз байланысты. Үшіншіден, гематологтар бұл айырмашылықты қолданбастайды; бұл мағынасы жоқ, қате жіктеме. Лимфоциттер лимфа жүйесінде көптеп кездеседі және табиғи өлтіруші T-клеткаларын қамтиды. Қанда лимфоциттердің үш түрі бар: B-клеткалары, T-клеткалары және табиғи өлтіруші клеткалар (NK-клеткалары). B-клеткалары патогендерге байланысатын антиденелерді жасайды, олардың жойылмасына мүмкіндік береді. CD4+ (көмекші) T-клеткалары иммундық жауапты үйлестіреді (олар ВИЧ инфекциясында зақымданады). CD8+ (цитотоксикалық) T-клеткалары мен табиғи өлтіруші клеткалар вируспен зарарланған организм жасушаларын өлтіре алады. T-клеткалары иммундық жауап үшін өте маңызды, себебі оларда ерекше «жад» жүйесі бар, ол бұрынғы шабуылдарды есте сақтауға және ұқсас шабуылдар қайталанғанда аурудың алдын алуға мүмкіндік береді. Моноциттер нейтрофилдердің фагоцитоздық функциясын бөліседі, бірақ олар ұзақ өмір сүреді, себебі оларда қосымша рөл бар: олар T-клеткаларына патогендердің бөліктерін ұсынады, соның арқасында патогендер қайта танылып, жойылса немесе антиденелік жауап қалыптасса болады. Моноциттер қаннан шығып, тіндерге енгеннен кейін макрофагтар деп те аталады. Гранулоциттер – нейтрофилдер, эозинофилдер, базофилдер және маст жасушалары.
In immunology, agranulocytes (also known as nongranulocytes or mononuclear leukocytes) are one of the two types of leukocytes (white blood cells), the other type being granulocytes. Agranular cells are noted by the absence of granules in their cytoplasm, which distinguishes them from granulocytes. Leukocytes are the first level of protection against disease. The two types of agranulocytes in the blood circulation are lymphocytes and monocytes. These make up about 35% of the hematologic blood values. The distinction between granulocytes and agranulocytes is not useful for several reasons. First, monocytes contain granules, which tend to be fine and weakly stained (see monocyte entry). Second, monocytes and the granulocytes are closely related cell types developmentally, physiologically and functionally. Third, this distinction is not used by haematologists; it is an erroneous separation that has no meaning. Lymphocytes are much more common in the lymphatic system and include natural killer T cells. Blood has three types of lymphocytes: B cells, T cells and natural killer cells (NK cells). B cells make antibodies that bind to pathogens to enable their destruction. CD4+ (helper) T cells co ordinate the immune response (they are what becomes defective in an HIV infection). CD8+ (cytotoxic) T cells and natural killer cells are able to kill cells of the body that are infected by a virus. T cells are crucial to the immune response because they possess a unique 'memory' system which allows them to remember past invaders and prevent disease when a similar invader is encountered again. Monocytes share the phagocytosis function of neutrophils, but are much longer lived as they have an additional role: they present pieces of pathogens to T cells so that the pathogens may be recognized again and killed, or so that an antibody response may be mounted. Monocytes are also known as macrophages after they migrate from the bloodstream and enter tissue. The granulocytes are neutrophils, eosinophils, basophils, and mast cells.
Кіру
Мононуклеарлық клеткалардың инфильтрациясы қабыну зақымдануларының ерекшелігі болып табылады, онда ақ қан жасушалары, негізінен макрофагтар және лимфоциттер, зақымдалған жерге жиналып, ұсылдыларды (қалдықтарды) тазалауға көмектеседі. Бұл трансплантаттың қабылдануын қабылдамаудың басталу белгісі.