1903 жылғы «Ескі 97» пойыз апаты — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

1903 жылғы Оңтүстік темір жолының пошта пойзының апаты

«Ескі 97» апаты – 1903 жылдың 27 қыркүйегінде Монро, Вирджиниядан Спенсер, Солтүстік Каролинаға бағытталған Оңтүстік темір жолының пошта пойзының (ресми атауы – Fast Mail, пойыз нөмірі 97) апаты. Пойыз кестеге сәйкес жүру үшін шамадан тыс жылдамдықпен келе жатып, Вирджиния штатының Данвилл қаласына жақын Стиллхаус-Трестлде рельстен шығып, көпірден құлап, 11 адам қаза тауып, жеті адам жарақат алды. Апаттан кейін танымал теміржол балладасы жазылды, ол авторлық құқыққа қатысты сот процесіне айналды және кантри музыка жанрындағы маңызды туынды болды. Қаза тапқандардың арасында дирижер Блэр, инженер Броуди және флагман Муди болды. Екі өрт сөндірушінің денесі де табылды, бірақ олар настолько қирағандықтан тану мүмкін болмады. Апаттан аман қалғандардың көптегені, қақтығысқа дейін пойыздан секіріп түскендіктен аман қалғанын айтты. Аман қалғандардың арасында пошта кызметкерлері Томпсон мен Харрис болды. Экспресс-хабаршы Пинкни де апаттан аман қалды, Солтүстік Каролинадағы Шарлоттаға үйіне қайтып, өмірін өзгерткен оқиғадан кейін дереу отставкаға кетті. Тағы екі аман қалған, Дженнингс Дж. Дунлап және М. К. Мопин, жаңа бөлімдерге ауысқанмен, отставкаға кетпеді. Дунлап Вашингтон мен Шарлотта арасындағы пойызбен жұмыс істеуге кетті, ал Мопин Шарлоттадағы одақ станциясында жұмыс істеді. Поштаның тек бір бөлігі ғана аман қалды, соның ішінде қашқан канарейкаларға толы үлкен қорап та болды. 1102 локомотиві қалпына келтіріліп, жөнделгеннен кейін 1935 жылдың шілдесінде бөлшектелгенге дейін қызметін жалғастырды. Апаттан кейін вице-президент Финли сөз сөйлеп: «Пойыз екі пошта вагонынан, бір экспресс вагонынан және пошта сақтауға арналған бір багаж вагонынан тұрды», – деді. Оңтүстік темір жолы апатты Броудидің кінәсіне жатқызды, ол кестеге сәйкес мүмкіндігінше жылдам жүруге бұйрық берілгенін жоққа шығарды. Темір жол сонымен қатар ол пойызға алып баратын төбеден сағатта 80 миль жылдамдықпен түскенін мәлімдеді. Бірақ апатқа куә болған көптеген адамдар жылдамдық шамамен сағатта 60 миль болғанын айтты. Әрине, темір жол да кінәлі болуы мүмкін, өйткені ол АҚШ Пошта басқармасымен пошта тасымалдау бойынша тиімді келісімшартқа ие болды және келісімшартта пойыз Спенсерге кешігіп келген әр минуты үшін айыппұл қарастырылған. Fast Mail жүргізушілері әрдайым уақытында болу үшін үлкен қысымға ұшырағанын және темір жол поштаны кешіктіргені үшін жазаланбауын түсінуге болады. 1903 жылдың сәуір айында Fast Mail тағы бір қазалы оқиғаға ұшырады. 13 сәуірде сағат 8:00-де пойыз Вашингтоннан Нью-Орлеанға қарай жолға шықты. Пойыз Солтүстік Каролина штатының Лексингтон қаласына жақындап келе жатып, жолға түскен тасқа соқтығысып, рельстен шығып, инженер мен өрт сөндіруші қаза тапты. Пойызды тартқан локомотивтің моделі белгісіз.

The Wreck of the Old 97 was an American rail disaster involving the Southern Railway mail train, officially known as the Fast Mail (train number 97), while en route from Monroe, Virginia, to Spencer, North Carolina, on September 27, 1903. Travelling at an excessive speed in an attempt to maintain schedule, the train derailed at the Stillhouse Trestle near Danville, Virginia, where it careened off the side of the bridge, killing 11 on board personnel and injuring seven others. The wreck inspired a famous railroad ballad, which was the focus of a copyright lawsuit and became seminal in the genre of country music. and seven were injured. Among the deceased were the conductor Blair, engineer Broady and flagman Moody. The bodies of both firemen were recovered, but they were mangled so badly they were unrecognizable. Several survivors of the wreck believed they stayed alive because they jumped from the train just before the fatal plunge. Among the survivors were mail clerks Thompson and Harris. Pinckney, the express messenger, also survived the wreck, went home to Charlotte, North Carolina, and immediately resigned after his life changing experience. Two other survivors, Jennings J. Dunlap and M. C. Maupin, did not resign, although they transferred to new departments. Dunlap went to work on a train that ran between Washington and Charlotte, while Maupin worked at the Charlotte union station. Only a fraction of the mail had survived, including a large case filled with canaries that managed to escape and fly to safety. Engine 1102 was recovered and repaired, and it went on to perform further duties until it was dismantled in July 1935. The day after the wreck, vice president Finley made a speech in which he said: "The train consisted of two postal cars, one express and one baggage car for the storage of mail Eyewitnesses said the train was approaching the trestle at speeds of an hour." The Southern Railway placed blame for the wreck on Broady, disavowing that he had been ordered to run as fast as possible to maintain the schedule. The railroad also claimed he descended the grade leading to the trestle at a speed of more than Several eyewitnesses to the wreck, however, stated that the speed was probably around In all likelihood, the railroad was at least partially to blame, as it had a lucrative contract with the U. S. Post Office to haul mail, and the contract included a penalty clause for each minute the train was late into Spencer. It is probably safe to conclude that the engineers piloting the Fast Mail were always under pressure to stay on time so that the railroad would not be penalized for late mail delivery. The Fast Mail was in another fatal accident earlier in the year of 1903. On Monday, April 13, the train left Washington at 8:00 am, en route to New Orleans. As the train approached Lexington, North Carolina, it collided with a boulder on the track, causing the train to derail and ditch, killing the engineer and fireman. The locomotive that was pulling the train is unknown.

Баллада

Апат бірнеше әндерге ықпал етті, ең танымал - Вирджиния музыканттары Г. Б. Грейсон мен Генри Уиттер алғашқы рет коммерциялық жазбаға түсірген баллада. Вернон Далхарттың нұсқасы 1924 жылы шықты (Victor Record No. 19427), кейде американдық музыка индустриясындағы алғашқы миллиондық сатылымды кантри музыкасы ретінде аталады, Карсон Робисон гитарада, ал Далхарт гармоникада орындады. Содан бері "Wreck of the Old 97" әнін көптеген әртістер жазды, оның ішінде 1924 жылы Далхарт өзі Сид Тернер есімімен Perfect 12147, The Statler Brothers (feat. Джонни Кэш), The Louvin Brothers тобының Чарли Лувин, Флэтт және Скруггс, Вуди Гатри, Пит Сигер, Джонни Кэш, Хэнк Сноу, Хэнк Уильямс III, Патрик Скай, Nine Pound Hammer, Рой Акуфф, Boxcar Willie, Лонни Донеган, The Seekers, Эрнест Стоунмен және Кале Брюер, Кэролин Хестер, Хэнк Томпсон, Джон Меленкамп, Пинк Андерсон, Лоуголд, Чак Раган және Дэвид Холт. Ән көбінесе банджо мен скрипкамен сүйемелденді, ал сөздері әнделді, ырғалды, йодлмен айтылды, сыңғырланды, гулді, жатты немесе айтылды. Бұл ән "Кейси Джонс" әнімен барлық уақыттағы ең үздік теміржол әні атануы үшін бәсекелесті. Актриса Энн Дворак 1932 жылғы "Шрамды бет" фильмінде балладаның екі шумағын орындайды. Баллада 1865 жылы Генри Клей Уорк жазған "Ешқашан қайтып келмеген кеме" әуеніне сай әнделді. Алғашқыда әннің сөздері Фред Джексон Льюи мен Чарльз Уэстон Ноэллге жатқызылды. Льюи апаттан кейін бір күні ән жазғанын мәлімдеді, оның туысы Альбион Клэпп екі отты сөндірушінің бірі болды. Льюи апаттың іргесінде орналасқан мақта фабрикасында жұмыс істеді, сондай-ақ апат орнында болғанын және құрбандарды қирандылардан шығарғанын айтты. Музыкант Генри Уиттер кейіннен түпнұсқаны жетілдіріп, ән мәтінін өзгертті, нәтижесінде Далхарт орындаған нұсқа пайда болды. 1927 жылы "Ескі 97 апатының авторы" жергілікті тұрғын Дэвид Грейвс Джордж екені айтылды, ол оқиға орнына бірінші болып келгендердің бірі болды. Джордж тежегіш және телеграф операторы болды, сонымен қатар әнші де еді. Осы трагедияның куәсі болған ол балладаны жазуға шабыттанды. 1924 жылы Victor Talking Machine Company компаниясы жазғаннан кейін Джордж авторлық құқыққа талап қойды. 1933 жылдың 11 наурызында судья Джон Бойд Джорджты балладаның авторы деп жариялады. Victor Talking Machine Company Дэвидке сатылған шамамен бес миллион пластинкадан түскен пайданың 65 000 долларын төлеуге міндетті болды. Виктор үш рет шағымданып, алғашқы екі рет сот Джорджтың пайдасына шешім шығарды. Үшінші рет апелляциялық сот "Виктордың сөйлейтін машиналары" компаниясының пайдасына шешім шығарды. Джордж АҚШ Жоғарғы сотына шағым жасады, бірақ сот Джорджтың шағымын кешіктіргенін және оны қабылдамайтынын, осылайша Викторға балладаның иесі болу құқығын берді. "Ескі 97 апаты" Roud Folk Song Index-те 777 нөмірмен тіркелген. Баллада апатқа теміржол компаниясының Стив Броудиге қауіпсіз жылдамдық шегінен асыруға қысым жасағанын баяндайды, өйткені әннің сөзі (Далхарттың жазбасында) былай басталады: "Жақсы, олар оған Монро, Вирджинияда бұйрықтарын тапсырды, "Стив, сен уақыттан қалысың; бұл 38 емес, бұл ескі 97, сен оны Спенсерге уақытында жеткізуің керек".

The disaster inspired several songs, the most famous being the ballad first recorded commercially by Virginia musicians G. B. Grayson and Henry Whitter. Vernon Dalhart's version was released in 1924 (Victor Record no. 19427), sometimes cited as the first million selling country music release in the American record industry, with Carson Robison playing guitar and Dalhart playing harmonica. Since then, "Wreck of the Old 97" has been recorded by numerous artists, including Dalhart himself in 1924 under the name Sid Turner on Perfect 12147, The Statler Brothers (feat. Johnny Cash), Charlie Louvin of The Louvin Brothers, Flatt and Scruggs, Woody Guthrie, Pete Seeger, Johnny Cash, Hank Snow, Hank Williams III, Patrick Sky, Nine Pound Hammer, Roy Acuff, Boxcar Willie, Lonnie Donegan, The Seekers, Ernest Stoneman & Kahle Brewer, Carolyn Hester, Hank Thompson, John Mellencamp, Pink Anderson, Lowgold, Chuck Ragan, and David Holt. The music was often accompanied by a banjo and a fiddle, while the lyrics were either sung, crooned, yodeled, whistled, hummed, recited, or chanted. The song rivaled that of "Casey Jones" for being the number one railroading song of all time. The actress Ann Dvorak sings two verses of the ballad in the 1932 movie Scarface. The ballad was sung to the tune of "The Ship That Never Returned", written by Henry Clay Work in 1865. Originally, the lyrics were attributed to Fred Jackson Lewey and co author Charles Weston Noell. Lewey claimed to have written the song the day after the accident, in which his cousin Albion Clapp was one of the two firemen killed. Lewey worked in a cotton mill that was at the base of the trestle, and also claimed to be on the scene of the accident pulling the victims from the wreckage. Musician Henry Whitter subsequently polished the original, altering the lyrics, resulting in the version performed by Dalhart. In 1927 it was claimed that the author of "Wreck of the Old 97" was local resident David Graves George, who was one of the first on the scene. George was a brakeman and telegraph operator who also happened to be a singer. Witnessing the tragedy inspired him to write the ballad. After the 1924 recording by the Victor Talking Machine Company was released, George filed a claim for ownership. On March 11, 1933, Judge John Boyd proclaimed that George was the author of the ballad. Victor Talking Machine Company was forced to pay David $65,000 of the profits from about five million records sold. Victor appealed three times. The first two times, the courts ruled in favor of George. The third time the court of appeals ruled in favor of Victor Talking Machines. George appealed to the Supreme Court of the United States, but the court ruled that George had filed his appeal too late and dismissed it, thereby granting Victor ownership of the ballad. "Wreck of the Old 97" is 777 in the Roud Folk Song Index. The ballad clearly places the blame for the wreck on the railroad company for pressuring Steve Broady to exceed a safe speed limit, for the lyric (on the Dalhart recording) begins, "Well, they handed him his orders in Monroe, Virginia, saying, 'Steve, you're way behind time; this is not 38 it is Old 97, you must put her into Spencer on time.