Өмірбаян
Кастельнауарьде (Ода) туған, Луккадан шыққан ежелгі итальяндық ақсүйек отбасының мүшесі, ол атақты инженер-құрылысшы және Миди каналының сәулетшісі Франсуа Андреоссидің (1633-1688) шөбересі болды. Мец артиллерия мектебінің үздік курсанты Андреосси 1781 жылы Корольдік артиллерия полкіне кірді, Голландияның Азамат соғысында (1787) қатысты; 1788 жылы капитан болып тағайындалды. Революция басталғанда, ол оның принциптерін қабылдады. Революциялық соғыстардың басында ол 1794 жылы Рейнде, 1795 жылы Италияда, ал 1796-1797 жылдардағы науқанда Наполеон Бонапартпен инженерлік қызметте болды, 1796 жылдың маусымынан бастап Италия армиясының көпірлік жасағына қолбасшылық етті. Арколь көпірі шайқасында және Мантуя қоршауында көзге түсті. 1798 жылы ол бригадир-генерал болып жоғарылатылды. Сол жылы ол Бонапартпен бірге Мысырға аттанды. Мысыр жорығында өзгеше көзге түсті – Нилдегі француз флотилиясына қолбасшылық етті, содан кейін Сирияда маршал Луи Александр Бертьедің көмекшісі болды және Еуропаға оралғанда Наполеонның серіктерінің бірі ретінде таңдалды. Андреосси 18 Брумердің төңкерісіне қатысты және 1800 жылдың 6 қаңтарында дивизия генералы болды. Оның Ұлыбританиядағы елші ретіндегі қызметі ерекше маңызға ие болды. (Кокиль, Наполеон және Англия, 1904) Андреосси Наполеонды британ үкіметі бейбітшілікті сақтауға ниеттенгенін, бірақ олармен есептесу қажет екенін бірнеше рет ескерткенін көрсетті. Алайда оның кеңесіне құлақ аспады. Наполеон император болғанда Андреоссиді артиллерияның бас инспекторы, Империяның рыцары (1803) және 1809 жылдың 24 ақпанында Бірінші француз империясының графы етіп тағайындады. 1805 жылғы соғыста Андреосси Наполеон штабында қызмет етті. 1808 жылдан 1809 жылға дейін ол Венадағы француз елшісі болды, онда ол 1802-1803 жылдары Англияға көрсеткен достығына қарамастан Австрияға қарсылық танытты. 1809 жылғы соғыста Андреосси француз оккупациясы кезінде Венаның әскери губернаторы болды. 1812 жылы Наполеон оны Константинопольдегі Портаға елші етіп жіберді, онда ол Себастьян бастаған саясатты жалғастырды. Келуінен кейін көп ұзамай ол ағасы Димитрийдің орнына Портаның драгоманы қызметін атқаратын жоғары дәрежелі грек шенеунігі Панагиос Мурусидің өліміне қатысты. 1812 жылдың маусымында Франция Ресейге шабуыл жасағанда Андреосси Ресей мүддесіне байланысты аудармашы арқылы Осман үкіметімен келіссөздер жүргізе алмайтынын мәлімдеді. Муруси жұмысынан босатылып, содан кейін күзетпен Портаға жеткізіліп, онда басы кесілді. 1814 жылы Андреосси Людовик XVIII тарапынан Константинопольден шақырылды. Андреосси жеке өмірге шығып, Наполеон Эльбадан қашқанда қайтадан қызметке қайта оралды. Ол соғыс министрлігінің басшысы болып тағайындалды. Ватерлоодағы жеңілістен және Наполеонның тақтан басқаныннан кейін ол Коалиция державаларымен келіссөздер жүргізуге жіберілген бес комиссардың бірі болды, осы оқиғада ол Людовик XVIII-ді қайта шақыруға келісім берді. Андреосси Бурбон монархиясы қайта орнатылғанда жоғары әкімшілік лауазымдарды иеленді, соның ішінде Бас штаб бастығы және Мемлекеттік кеңесші. 1826 жылы Моральдық және саяси ғылымдар академиясының құрметті мүшесі болып сайланды. Кейін 1827 жылы ол депутаттар палатасына сайланды және 1828 жылы қайтыс болғанға дейін Ода облысын өкілдік етті. Оның есімі Жеңіс аркасының астына жазылған.
He was promoted to brigadier general in 1798, in which year he accompanied Bonaparte to Egypt. He served in the Egyptian Campaign with distinction—he commanded the French flotilla on the Nile, before serving as Marshal Louis Alexandre Berthier's aide de camp in Syria—and was selected as one of Napoleon's companions on his return to Europe. Andréossy took part in the coup d'état of the 18 Brumaire, and on 6 January 1800 was made general of Général de division. Of particular importance was his term of office as ambassador to Great Britain during the short peace which followed the treaties of Amiens and Lunéville. It had been shown (Coquille, Napoleon and England, 1904) that Andréossy repeatedly warned Napoleon that the British government desired to maintain peace but must be treated with consideration. His advice, however, was disregarded. When Napoleon became emperor he made Andréossy inspector general of artillery, a Chevalier de l'Empire (1803) and on 24 February 1809, Count of the First French Empire. In the war of 1805 Andréossy was employed on the headquarters staff of Napoleon. From 1808 to 1809 he was French ambassador at Vienna, where he displayed a hostility to Austria which was in marked contrast to his friendliness to England in 1802–1803. In the war of 1809, Andréossy was military governor of Vienna during the French occupation. In 1812 he was sent by Napoleon as Ambassador to The Porte in Constantinople, where he carried on the policy initiated by Sébastiani. Shortly after his arrival, he was implicated in the death of the senior Greek official Panagios Mourousi, who deputised for his brother Demetrious as Dragoman of the Porte. After France began its invasion of Russia in June 1812, Andréossy declared that he could not treat with the Ottoman government through an interpreter attached to the Russian interest. Mourousi was first dismissed and then taken under guard to the Porte, where he was beheaded. In 1814 Andréossy was recalled from Contantinople by Louis XVIII. Andréossy then retired into private life, until the escape of Napoleon from Elba once again called him forth. He accepted the office of head of the War Department. After the defeat at Waterloo and the abdication of Napoleon, he was one of the five commissioners sent to negotiate with the Coalition powers, on which occasion he gave his consent to the recall of Louis XVIII. Andréossy held high administrative office under the Bourbon Restoration, including Chief of General Staff and Councillor of State. He was awarded honorary fellowship of the Académie des Sciences Morales et Politiques in 1826, He was later elected to the Chamber of Deputies in 1827, representing Aude as Deputy until his death in 1828. His name is inscribed in his memory under the Arc de Triomphe.
Отбасы
1810 жылы 15 қыркүйекте Андреосси Мари Флоримонде Стефани де Фейге, Шарль, Ла Тур Маубур маркизінің қызына үйленді. Олардың жалғыз ұлы Этьен Огюст (1811-1835) 1828 жылы 2-ші граф Андреосси атанды және француз армиясындағы болашағы зор офицер болды, бірақ үйленбей, аттан құлап қаза тапты, соның салдарынан титул тоқтатылды; жесір графиня Стефани 1868 жылы 21 ақпанда Жоғарғы Гароннада қайтыс болды.