Өмірбаян

Кастельнауарьде (Ода) туған, Луккадан шыққан ежелгі итальяндық ақсүйек отбасының мүшесі, ол атақты инженер-құрылысшы және Миди каналының сәулетшісі Франсуа Андреоссидің (1633-1688) шөбересі болды. Мец артиллерия мектебінің үздік курсанты Андреосси 1781 жылы Корольдік артиллерия полкіне кірді, Голландияның Азамат соғысында (1787) қатысты; 1788 жылы капитан болып тағайындалды. Революция басталғанда, ол оның принциптерін қабылдады. Революциялық соғыстардың басында ол 1794 жылы Рейнде, 1795 жылы Италияда, ал 1796-1797 жылдардағы науқанда Наполеон Бонапартпен инженерлік қызметте болды, 1796 жылдың маусымынан бастап Италия армиясының көпірлік жасағына қолбасшылық етті. Арколь көпірі шайқасында және Мантуя қоршауында көзге түсті. 1798 жылы ол бригадир-генерал болып жоғарылатылды. Сол жылы ол Бонапартпен бірге Мысырға аттанды. Мысыр жорығында өзгеше көзге түсті – Нилдегі француз флотилиясына қолбасшылық етті, содан кейін Сирияда маршал Луи Александр Бертьедің көмекшісі болды және Еуропаға оралғанда Наполеонның серіктерінің бірі ретінде таңдалды. Андреосси 18 Брумердің төңкерісіне қатысты және 1800 жылдың 6 қаңтарында дивизия генералы болды. Оның Ұлыбританиядағы елші ретіндегі қызметі ерекше маңызға ие болды. (Кокиль, Наполеон және Англия, 1904) Андреосси Наполеонды британ үкіметі бейбітшілікті сақтауға ниеттенгенін, бірақ олармен есептесу қажет екенін бірнеше рет ескерткенін көрсетті. Алайда оның кеңесіне құлақ аспады. Наполеон император болғанда Андреоссиді артиллерияның бас инспекторы, Империяның рыцары (1803) және 1809 жылдың 24 ақпанында Бірінші француз империясының графы етіп тағайындады. 1805 жылғы соғыста Андреосси Наполеон штабында қызмет етті. 1808 жылдан 1809 жылға дейін ол Венадағы француз елшісі болды, онда ол 1802-1803 жылдары Англияға көрсеткен достығына қарамастан Австрияға қарсылық танытты. 1809 жылғы соғыста Андреосси француз оккупациясы кезінде Венаның әскери губернаторы болды. 1812 жылы Наполеон оны Константинопольдегі Портаға елші етіп жіберді, онда ол Себастьян бастаған саясатты жалғастырды. Келуінен кейін көп ұзамай ол ағасы Димитрийдің орнына Портаның драгоманы қызметін атқаратын жоғары дәрежелі грек шенеунігі Панагиос Мурусидің өліміне қатысты. 1812 жылдың маусымында Франция Ресейге шабуыл жасағанда Андреосси Ресей мүддесіне байланысты аудармашы арқылы Осман үкіметімен келіссөздер жүргізе алмайтынын мәлімдеді. Муруси жұмысынан босатылып, содан кейін күзетпен Портаға жеткізіліп, онда басы кесілді. 1814 жылы Андреосси Людовик XVIII тарапынан Константинопольден шақырылды. Андреосси жеке өмірге шығып, Наполеон Эльбадан қашқанда қайтадан қызметке қайта оралды. Ол соғыс министрлігінің басшысы болып тағайындалды. Ватерлоодағы жеңілістен және Наполеонның тақтан басқаныннан кейін ол Коалиция державаларымен келіссөздер жүргізуге жіберілген бес комиссардың бірі болды, осы оқиғада ол Людовик XVIII-ді қайта шақыруға келісім берді. Андреосси Бурбон монархиясы қайта орнатылғанда жоғары әкімшілік лауазымдарды иеленді, соның ішінде Бас штаб бастығы және Мемлекеттік кеңесші. 1826 жылы Моральдық және саяси ғылымдар академиясының құрметті мүшесі болып сайланды. Кейін 1827 жылы ол депутаттар палатасына сайланды және 1828 жылы қайтыс болғанға дейін Ода облысын өкілдік етті. Оның есімі Жеңіс аркасының астына жазылған.

Отбасы

1810 жылы 15 қыркүйекте Андреосси Мари Флоримонде Стефани де Фейге, Шарль, Ла Тур Маубур маркизінің қызына үйленді. Олардың жалғыз ұлы Этьен Огюст (1811-1835) 1828 жылы 2-ші граф Андреосси атанды және француз армиясындағы болашағы зор офицер болды, бірақ үйленбей, аттан құлап қаза тапты, соның салдарынан титул тоқтатылды; жесір графиня Стефани 1868 жылы 21 ақпанда Жоғарғы Гароннада қайтыс болды.