Уильям Нельсон: Американдық теңізші және армия генералының өмірі мен қазасы

Кіріспе

19 ғасырдағы американдық әскери-теңіз офицері және армия генералы

Уильям "Булл" Нельсон (1824 жылдың 27 қыркүйегі – 1862 жылдың 29 қыркүйегі) – Америка Құрама Штаттарының әскери-теңіз офицері, ол Америка Азамат соғысы кезінде Одақ генералы болды. Кентукки штатының тұрғыны ретінде Нельсон Конфедерация тарапын жақтауы мүмкін еді, бірақ штаты сияқты, ол Америка Құрама Штаттарына адал қалды. Қазынашылық министрі Салмон П. Чейс Нельсонның іс-қимылдары Кентуккидің адал болуын сақтады деп сенді және оны 1861 жылдың қыркүйегінде бригадир генерал шеніне көтерді. Нельсонның 4-дивизиясы Шило шайқасындағы қаһарлы шайқастың ең ауыр жүгін көтерді және Коринф қамалына қатысты; ол қалаға бірінші болып кірді. Ричмонд шайқасында жараланған Нельсон жаңа шабуылды жоспарлау үшін Луисвиллге шегінуге мәжбүр болды. Сол жерде генерал Джефферсон С. Дэвис, әлі ресми түрде ауру демалысында бола тұра, Нельсонқа есеп берді, ол оның қызметіне наразылық білдіріп, куәгерлердің алдында оны сөккен. Бірнеше күннен кейін Дэвис көпшілік алдында кешірім сұрауды талап етті, алайда жағдай тез физикалық төбелесге ұласты, нәтижесінде Дэвис Нельсонды тапаншамен жаралады, ол жарақаттан қайтыс болды.

Ерте өмір

Уильям "Булл" Нельсон – доктор Томас В. Нельсонның (1796–1849) және Фрэнсис Донифанның (1795–1845) Кентукки штатының Мейсвилл қаласында туған үшінші және кіші ұлы болды. Ол Мейсвилл академиясына (семинария) қабылданды және 13 жасында Норвич университетіне оқуға түсті. Екі жыл өткен соң, Нельсонның Вермонт әскери мектебіндегі дайындық курсы аяқталды, сол кезде өкіл Гаррет Дэвис оны АҚШ Әскери-теңіз күштеріне мічман болып тағайындады. 1840 жылдың көктемінде Нельсон "Делавэр" кемесіне оқуға барып тіркелді. Келесі бес жыл бойы ол Оңтүстік Тынық мұхитында теңіз сапарларында болды. Содан кейін Нельсон Мэриленд штатының Аннаполис қаласында жаңадан құрылған Әскери-теңіз академиясының алғашқы курсына қабылданды. 1846 жылдың 11 шілдесінде Нельсон мічман болып аттанды, ал келесі қазанда Мексика шығанағындағы Тұрмыстық эскадрильяның флагмандық кемесі болған "Раританға" қызметке кірісті. Веракрус қамалында ол №5 Теңіз батареясында қызмет етті, ал екінші Табаско экспедициясында Нельсон Екінші артиллерия дивизиясының құрамында болды. 1848 жылдың ақпанында ол "Сквордж" кемесінің қарулы күштерінің бастығы болды. Қызметінің соңында Нельсон батырлығы мен артиллерист ретіндегі шеберлігі үшін қылыш алды. 1849 жылдың жазында ол Жерорта теңізі эскадрильясына қосылды, ал 1851 жылдың 1 қыркүйегінде ол "Миссисипи" кемесінің лейтенанты болып тағайындалды, сол кезде қуылған венгр революционері Луис Коссут АҚШ-қа келу үшін кемеге көтерілді. Желтоқсан айында Нельсон Коссуттың АҚШ бойынша танымал сапарына сүйемелдеді. 1854 жылдың 19 қыркүйегінде ол желкендік шебер болып жоғарылатылды, ал 1855 жылдың 18 сәуірінде лейтенант шеніне ие болды. 1858 жылдың қыркүйегінде Нельсон Ниагараға қосылып, тұтқынға алынған құлдарды Либерияның Монровия қаласына қайтару миссиясын орындады. Екі жылдан кейін ол Вашингтон Әскери-теңіз базасында қару-жарақ офицері қызметін атқарды.

Кентукки штаты

Авраам Линкольнның инаугурациясынан кейінгі екінші күні АҚШ Әскери-теңіз күштерінің лейтенанты Уильям Нельсон Кентуккиліктерге тән ерекше мінез-құлқымен атқарушы резиденциясына кірді: "Міне, мен келдім; егер сіз маған риза болмасаңыз, жағдайыңыз нашар болады". Теңізде "он екі жыл алты ай" қызмет еткен бұл беделді тұлға, "төрт жылдан астам уақыт жағалауда және басқа да міндеттерді атқарды, ал бес жылға жуық жұмыссыз болды, жалпы қызмет мерзімі жиырма бір жылды құрады". Ол өзінің салмағын "жеңіл" көтерген "көрнекті тұлға" ретінде, "күшті зиялы қабілетке және есте сақтауға ие болды, бұл оған сүйікті авторларының әр бетін сөзсіз қайталауға мүмкіндік берді". Нельсон "шебер әңгімеші, сөйлеуге бейім, ал жағымды болғанда, ешкімге де жағымпаздық таныта білді". Керісінше, "ашуланғанда немесе қарсылық көрсеткенде", "Ескі Әскери-теңіз күштерінің" ардагері "өрескел және догматикалық" бола алатын. Ол Оңтүстік өміріне табиғи бейімділік танытты, және Линкольн құл иелерімен "жақын қарым-қатынас құруға" тырысатын "жылы жүректі, әдемі" және "аристократиялық" бейнелі адамға ұқсайтын осындай тұлғаны сезіп тұрды. Линкольннің өтініші бойынша Нельсон туған штатының саяси ағымдарын бағалап, 1861 жылдың 3 мамырында "Кентуккилік одақтастарға қару-жарақ беру жоспарымен" атқарушы резиденцияға оралды. Линкольн өзіне қажетті адамды тапқанын түсінді. Нельсон Луисвиллде Джошуа Фрай Спидпен бірге Кентуккиде қару-жарақ таратудың егжей-тегжейін пысықтады, ал ол жолға шыққанда Соғыс министрі Саймон Кэмерон Одақтың ішкі күзет күштеріне күш тепе-теңдігін өзгерту үшін соққыға айналдырылған 5000 ескі прус кремнийлі мылтықтарды шығарды. 1861 жылдың 1 шілдесінде Нельсон шығыс Теннессиге экспедиция үшін 10 000 сарбаздық күш құру туралы нұсқаумен Әскери-теңіз күштерінен босатылды. Екі аптадан кейін Нельсон Кентуккидің оңтүстік-шығысындағы Ланкастер және Краб Орчардтағы одақ жетекшілерімен сөйлесті. Соңғы қала Гаррард округінің оңтүстігінде орналасқан және Wilderness Road басында, Камберленд Gap-тан солтүстікке қарай 65 миль жерде, Bryant Springs-тегі ескі қонақүйіндегі алғашқы штаб-пәтерде болды. Жетекшілер отыз жаяу әскер және бес атты әскер жасақтарын жинауға келісті. Томас Брамлеттің ротасының бірі 20 шілдеде, екіншісі 24 шілдеде лагерьде болды. Ланкастерден солтүстікке қарай жеті шақырым және Николасвиллдегі теміржол станциясынан он екі шақырым жерде, Джессамин округінде Ричард М. Робинсон Хоскинс қиылысындағы бірінші сыныпты жайылымның 425 акрын жалға беруді ұсынды. Нельсон мұны оқу лагері үшін әлдеқайда жақсы орын деп есептеді, және жаңадан келген сарбаздар Кентуккидің екіұшты бейтараптық позициясын бұза отырып, Дик Робинсон лагеріне аттанды. 1861 жылдың 5 тамызында Кентуккидегі одақ өкілдері 75 адамды Өкілдер палатасына сайлады, оларға штаттардың құқықтарын қолдаушылардың 24 адамы қарсы шықты. Сенатта одақтастар 27 адамды сайлады, оларға 11 штат құқықтарын қолдаушы қарсы болды. Осылайша, 138 орынның 103-і (мемлекеттік заң шығарушы органның 75 пайызы) Одақты қолдады. Полковник Спид С. Фрай Кентукки ерікті жаяу әскерінің екінші полкінің (кейін төртінші полк) бөлігін Дик Робинсон лагеріне қарай бастады, ал кешкі маусымда Кентукки атқыш әскерінің бірінші полкі оларды таулық гаубицадан салютпен қарсы алды. Келесі күні АҚШ өкілі Чарльз А. Уиклифф әріптестеріне Кентуккидің "толығымен Одақ жағында" екенін хабарлады. АҚШ қазынашылық министрі Салмон П. Чейз Нельсонның әрекеттері Кентуккидің Одаққа адал болуына себеп болды деп сенді және 1861 жылдың 16 қыркүйегінде Нельсон бригадир-генерал атанды. Содан кейін ол Мейсвиллден төменгі үш шақырым жердегі Кемп Кентонда жаңа бригада құрды және оларды Кентукки штатының Бат округіне, Олимпиан Спрингске қарай аттанды. Қазанның соңында Огайо мен Кентукки әскерлері Конфедерация әскерлерін Хазел Грин мен Батыс Либертиде жеңді. 8 қарашада Конфедерация әскерлері капитан Эндрю Джексон Мей басқаруымен Айви тауы шайқасында Нельсонға қарсы кешіктіру шараларын жүргізді. Сол түні және келесі күні Конфедерация әскерлері полковник Джон Стюарт Уильямс басқаруымен Пикетоннан (Пайквилл, Кентукки) кетуге мәжбүр болды. Келесі күні таңертең ертерек Нельсонның солтүстік тобы, полковник Джошуа У. Силл басқаруымен, қалаға келді, бұл Үлкен құм экспедициясының аяқталуын білдірді.

The second day after the inauguration of Abraham Lincoln, US Navy Lieutenant William Nelson walked into the Executive Mansion with the peculiar manner of Kentuckians that said: "Here I am; if you don't like me, the worse for you." The imposing personality had served at sea for "twelve years and six months. He performed shore and other duty for over four years, and was nearly five years unemployed, making a total of twenty one years of service" to his nation. A "striking figure" who carried his weight "lightly," he "was endowed with a strong intellect and a memory [,] which enabled him to repeat, verbatim, page after page of his favorite authors." Nelson was a "fluent and captivating talker, and when he wished to please, no man could be more congenial and companionable." Conversely, when he was "irritated or opposed," the veteran of the Old Navy could become disgustingly "dictatorial and dogmatic." He had a natural affinity for the Southern way of life, and Lincoln could see that subversive elements might want to court such a "warm hearted, handsome," and "aristocratic" individual who gave the impression of someone who was apt to "cast his lot" with slaveholders. At the request of Lincoln, Nelson measured the political currents of his native state and returned to the Executive Mansion on May 3, 1861, with "his plan for furnishing arms to the Kentucky Unionists." It was apparent to Lincoln that he had found the right man. Nelson was to work out details for a distribution of arms in Kentucky with Joshua Fry Speed in Louisville, and as he headed off, Secretary of War Simon Cameron released 5,000 ancient Prussian flintlocks that had been converted into percussion cap rifles to shift the balance of power to the Union Home Guard. On July 1, 1861, Nelson was detached from the Navy with instructions to organize a force of 10,000 troops for an expedition into East Tennessee. Two weeks later, Nelson spoke with Union leaders from southeastern Kentucky at Lancaster and Crab Orchard. The latter town was conveniently located at the south end of the turnpike in Garrard County and was at the head of the Wilderness Road, 65 mi north of the Cumberland Gap at the old inn at Bryant Springs, the first headquarters, and it was agreed the leaders would raise thirty companies of infantry and five of cavalry. Thomas E. Bramlette had one company in camp on July 20 and another on July 24, 1861. Some seven miles north of Lancaster and twelve miles from the rail depot at Nicholasville, Jessamine County, Richard M. Robinson offered to lease 425 acres of first class rolling pastureland at Hoskins Crossroads. Nelson considered that to be as a much better site for a camp of instruction, and the new recruits were marched into Camp Dick Robinson, in violation of Kentucky's somewhat duplicitous position of neutrality. On August 5, 1861, Union men in Kentucky elected 75 men to the House of Representatives who were opposed by the 24 men in the States' Rights movement. In the Senate, the Unionists elected 27 men, who were opposed by 11 States' Rights men. Thus, out of 138 seats, there were now 103 (75 percent of the state legislature) who supported the Union. Colonel Speed S. Fry marched a detachment of the Second Regiment Kentucky Volunteer Infantry (later the Fourth) toward Camp Dick Robinson, and at dusk, the First Regiment Kentucky Cavalry welcomed them with a salute from a mountain howitzer. The next day, US Representative Charles A. Wickliffe informed his colleagues in the House that Kentucky "is wholly for the Union." US Secretary of Treasury Salmon P. Chase believed that Nelson's actions were responsible for keeping Kentucky loyal to the Union and saw that Nelson became a brigadier general on September 16, 1861. He then organized a new brigade at Camp Kenton, three miles below Maysville, and marched them to Olympian Springs, Bath County, Kentucky. Near the end of October, those troops from Ohio and Kentucky routed the Confederates at Hazel Green and West Liberty. On November 8, Confederate troops, under Captain Andrew Jackson May, fought a delaying action against Nelson at the Battle of Ivy Mountain. That night and the following day, Confederates, under Colonel John Stuart Williams, abandoned Piketon (Pikeville, Kentucky). Early the next morning, Nelson's northern prong, under Colonel Joshua W. Sill, arrived at the town, which marked the end of the Big Sandy expedition.

Нэшвилл/Питсбург Лэндинг/Шило

1861 жылдың қараша айының соңында Нельсон Луисвилл қаласында Дон Карлос Бьюэллдің басшылығымен Огайо армиясына қосылды. Нельсон Төртінші дивизияға қолбасшылық етті және осы бөлім 1862 жылдың 25 ақпанында Нешвилл қаласына бірінші болып кірді. Одақ әскерлері Нешвиллді қайта басып алғаннан кейін, Капитолий ғимаратын 6-шы Огайо жұмыскерлік полкі ұстады. Сол жерде Бригадир генерал Нельсонға Уильям Драйвер, Нешвиллге зейнеткерлікке шыққан және Одаққа адал болған теңіз капитаны жүгінді. Драйвердің қолында "Ескі Даңқ" деп аталған АҚШ туы болды, оны ол бүлікшілерден жасырып сақтаған. Ол осы танымал туды Капитолий ғимаратының үстінде желбіретуге рұқсат етуін сұрады, бұл штат енді Одақтың бақылауында екенін көрсетер еді. Нельсон өтінішті қабылдады және ту бір күн бойы Капитолийдің үстінде желбірегеннен кейін, адал иесіне қайтарылды. Келесі айда Бьюэлл Саванна қаласында (Теннесси штаты) Бригадир генерал Улисс С. Грантқа қосылуға бұйрық алды, ал Нельсон Бьюэлл оның әскеріне Колумбияда (Теннесси штаты) Қасқыр өзенін кесіп өтуге рұқсат бергенде, осы шабуылдың алдына тұрды. Нельсон 1862 жылдың 5 сәуірінде Саваннаға келді. Сол күні таңертең Грант Нельсон мен Уоллеске Питтсбургке қарай жылжуға бұйрық берді. Сағат 16:30-ға қарай Конфедерация әскері Одақ әскерін Теннесси өзенінен шамамен бір шақырым қашықтықтағы Питтсбургке қарай кері шегіндірді. Нельсонның жаңа әскерлері шамамен сағат 17:30-да Одақтың шебіне жетіп, Гранттың сол қанатын нығайтып, күнінің соңғы екі Конфедерация шабуылын тойтарды. Дүйсенбі күні таңертең Нельсонның Төртінші дивизиясы және Хёрлбуттың дивизиясы Гранттың сол қанатына қарсы шабуылға шықты. 1862 жылдың 7 сәуірінде түстен кейін Конфедерация әскері шегінді, ал Батыс жарты шардың тарихындағы ең қанды шайқас аяқталды. Эбенезер Ханнафорд Нельсонның 6-шы Огайо жұмыскерлік полкінде қызмет етті және "соғыс кезінде ешбір командир өз әскерінің сенімін Нельсонның Огайо армиясының 4-ші дивизиясының басшысы ретінде алғаннан гөрі жоғары деңгейде пайдаланбады, оны оның өзі құрған деуге болады" деп жазды. Бұл әскерлер "Биг Бастердің" қатал мінезін ұнатпады, бірақ олар өздерінің міндеттерін орындамаған офицерлерді ашық сынауға дайындығын шын жүректен бағалады.

At the end of November 1861, Nelson joined the Army of the Ohio under the command of Don Carlos Buell at Louisville. Nelson commanded the Fourth Division and that unit became the first to enter Nashville on February 25, 1862. After Union troops recaptured Nashville, the capitol building was held by the 6th Ohio Infantry. It was there that Brigadier General Nelson was approached by William Driver, a sea captain who had retired to Nashville and remained loyal to the Union. Driver had in his possession the U. S. flag nicknamed "Old Glory" which he had hidden from rebel marauders. He requested that this famous flag be flown over the capitol building to signify the state was now held by the Union. Nelson granted the request and the flag, after flying over the capitol for a day, was returned to its loyal owner. The next month, Buell received orders to join Brigadier General Ulysses S. Grant at Savannah, Tennessee, and Nelson obtained the lead for that advance when Buell gave him permission to wade his men across the Duck River at Columbia, Tennessee. Nelson arrived at Savannah on Saturday, April 5, 1862, and at dawn the following morning, the enemy assaulted Federal troops below Shiloh Church. That morning, Grant ordered Nelson and Wallace to advance to Pittsburg Landing. By 4:30 p. m., the Confederates had driven the Union army back toward Pittsburg Landing within a mile of the Tennessee River. Fresh troops under Nelson reached the Union line around 5:30 PM, and reinforced Grant's left flank and helped repulse the final two Confederate charges of the day. On Monday morning, Nelson's Fourth Division along with Hurlbut's division led the Union counterattack on Grant's left flank. Late in the afternoon on April 7, 1862, the Confederates withdrew, and the bloodiest fighting that had ever occurred in the Western Hemisphere was over. Ebenezer Hannaford served in the 6th Ohio Infantry under Nelson and wrote that "no commander during the war enjoyed the confidence of his troops in a greater degree than did Nelson at the head of the Fourth Division Army of the Ohio, which might almost be said to have been his own creation." Those men had no love for the harsh ways of "Big Buster," but they genuinely valued his willingness to chastise officers openly who shirked their responsibilities.

Қорынттың қоршалуы

Нельсонның дивизиясы Коринфті қоршауға алуда елеулі рөл атқарды. 21 мамырда Нельсон полковник Томас Д. Седжвиктің басқаруымен бригадаға Жесір Сурратт үйінің жанындағы биік жерді басып алуға бұйрық берді. 28 мамырда Нельсон Седжвиктің бригадасымен Бридж-Крик арқылы өтетін Конфедерация әскерлерінің бақылауын алды. Бұл қоршаудың соңғы маңызды шарасы болды және Нельсонның дивизиясын Коринф қаласына жақын орналастырды. Сондықтан Нельсон 1862 жылғы 30 мамырда қалаға бірінші болып кірді және бірден бригадир генерал Джон Поуппен тастап кетілген қаланы кім басып алғаны үшін мақтауға лайық екендігі туралы артық кеткен дауға қатысты. Бірнеше аптадан кейін Нельсон Чаттанугаға қарсы сәтсіз шабуылға қатысты, бұл оны жаудың атты әскеріне қарсы ауыр жүкті жаяу әскерімен күресуге мәжбүр етті. Кентуккиге Конфедерацияның шабуылы оны Луисвиллге, Нэшвиллмен байланыс жолдарын қайта ашу туралы нұсқаумен қайтарды, онда ол Чикаго, Иллинойс штатынан өмір бойы серігі Томас Дж. Адлермен кездесті.

Ричмонд шайқасы (Кентукки штаты)

Бригадир генерал Дон Карлос Бьюэллдің басқаруындағы Огайо армиясы Теннеси штатының Чаттануга қаласын бағытқа алды. Луисвилл мен Чаттануга арасында үш жүз мильдік теміржол желісі жатыр, ал Конфедерация күштері рельстерді бұзумен айналысып, үздіксіз жұмыс істеп тұрды. Теміржолдар қозғалыстағы одақтық әскерлерге қажетті жабдықтаманы қамтамасыз етті. Осының салдарынан Бьюэлл күштерін бөліп, генерал Уильям "Булл" Нельсонды солтүстікке, Кентуккиге, аймақты басқару үшін жіберуге мәжбүр болды. Нельсон Луисвиллге келгенде, президент Линкольн генерал-майор Горацио Г. Райтты бақылау үшін жібергенін, бұл Бьюэллді екінші деңгейге түсіргенін анықтады. Тамыз айының соңында генерал-майор Эдмунд Кирби Смит және генерал Бракстон Брэгг басқаратын екі Конфедерация армиясы Кентукки мен Теннессиге Кентуккиден одақтық күштерді ығыстыру мақсатымен шабуылға шықты. Смиттың Шығыс Теннесси армиясында шамамен 19 000 сарбаз, ал Брэггтың Теннесси армиясында шамамен 35 000 сарбаз болды. Райт Нельсонға Кентукки штатының Лексингтон қаласын қорғауға көшуді бұйырды. 1862 жылдың 23 тамызында Конфедерацияның атты әскері Білгі дөңгелек шайқасында одақтық әскерлермен кездесіп, жеңіске жетті. Бұл алдағы ірі шайқасқа әзірлік болды: 1862 жылдың 29 тамызында Смит армиясының бір бөлігі Нельсон күштерінің шамамен 6000-7000 сарбазымен тең шайқасты. 30 тамызда аяқталған екі күндік Ричмонд шайқасы Конфедерацияның барлық жағынан басым жеңісімен аяқталды: одақтың жоғалғандары 5000-нан асты, ал Конфедерацияның жоғалғандары 750 болды, сонымен қатар Лексингтон, Ричмонд және штатының астанасы Франкфурт қалаларына дейін маңызды аумақтар басып алынды. Шайқастағы одан әрі шығындар бригадир генерал Махлон Д. Мэнсонның тұтқындалуымен және мойнынан жараланған Нельсонның, ол Луисвиллге шегініп, күтілетін шабуылға дайындалды. Конфедерация әскерлері енді соғысты солтүстікке жеткізуге мүмкіндік алды.

Луисвиллдегі өлім

1862 жылдың тамыз айының соңында генерал Джефферсон К. Дэвис ауырып қалды, бұл, мүмкін, шаршаудың салдары болды. Ол өзінің қолбасшысы генерал Роускрансқа бірнеше апта демалыс беру туралы өтінішпен хат жазды. Дэвис: «Жиырма бір айлық қажырлы қызметтен кейін, физикалық әлсіздік пен шаршау себепті бірнеше аптаға қызметтен босатылуды сұрауға мәжбүрмін» деді. 1862 жылдың 12 тамызында Миссисипи армиясы Роускранстың жауабын №208 арнайы бұйрық ретінде жариялады, ол генерал Дэвиске 20 күндік емделуге рұқсат берді. Дэвис Индианадағы үйіне жол тартты, онда демалып, күш жинамақ болды. Дэвис демалыста болған кезде Кентуккидегі жағдай өте осал болды. Дэвис оңтүстіктегі көршілес штаттағы жағдайды, Ричмонд шайқасын және Конфедерация күштерінің штаттың көп бөлігін бақылауға алуын жақсы білді. Смит Цинциннати, Огайо қаласына шабуылдай алды, ал Брагг және/немесе Смит Луисвиллге. 18 қыркүйекте Дэвис өзінің қызметін ұсыну үшін штаб-пәтері Цинциннатиде орналасқан генерал Райтке хабарласты. Райт Дэвиске Нельсонға есеп беруді бұйырды. 18 қыркүйекте Дэвис Луисвиллге қарсы Конфедерация қатерінен қорғаныс күштерін басқаруға қайта оралуға жетті. 20 қыркүйекте Дэвис Нельсонға есеп берді. Нельсон Дэвистен әлдеқайда ірі тұлға болды. Нельсонның «Бұқа» деген лақап атының себебі оның алып бойы еді. Нельсонның салмағы 150 килограмм, ал бойы 1 метр 80 сантиметр болатын. Дэвис одан әлдеқайда кішкентай болды, оның бойы 1 метр 75 сантиметр, салмағы 57 килограмм шамасында болды. Нельсон Дэвиске Луисвилл азаматтарын қорғануға дайындау үшін ұйымдастыру және қаруландыруды тапсырды. 22 қыркүйекте, Нельсонның алғашқы бұйрығынан екі күн өткен соң, Дэвис Нельсонның штаб-пәтерін құрған Галт үйіне шақырылды. Нельсон жалдау науқаны қалай жүріп жатқанын және қанша адам жиналғанын сұрады. Дэвис білмейтінін айтты. Нельсон сұрақтарын қойғанда, Дэвистен нақты мәліметтерді білмейтіндігі туралы қысқа жауаптар алды, содан кейін Нельсон ашуланып, Дэвисті Луисвиллден қуды. Генерал Джеймс Б. Фрай, Дэвистің жақын досы ретінде танымал, сол жерде болды және кейін Нельсонның өліміне байланысты оқиғалар туралы жазба жазды. Фрай былай деді: Дэвис тұрып, салқынқанды түрде: «Генерал Нельсон, мен жай әскери қызметкермін және генерал ретінде маған тиіс қарым-қатынасты талап етемін» деді. Содан кейін Дэвис дәрігерлік директордің бөлмесіне келді, есіктер ашық еді. Осы сәтте Нельсон: «Иә, дәрігер, осы әңгімені есте сақтауыңызды өтінемін» деді. Содан кейін Дэвис Нельсонға: «Менің шеніме лайық сыпайылықты талап етемін» деді. Нельсон: «Сендерге лайықты түрде қараймын. Сендер маған сенім артпадың, опасыздық жасадыңдар, сондықтан сендерді бірден босатамын. Сендерді осы жердегі қызметтен босатып, Цинциннатиге жібереміз және генерал Райтке есеп беріңдер» деді. Дэвис: «Маған бұйрық беруге сізге құқық жоқ» деді. Нельсон генералға бұрылып: «Капитан, егер генерал Дэвис бүгін сағат тоғызға дейін қаладан кетпесе, маршалға оны Огайо өзенінің арғы жағына шығарып салуды тапсырыңыз» деді. Дэвис Цинциннатиге барып, бірнеше күн ішінде Райтке есеп берді. Сол аптада Бьюэлл Луисвиллге оралып, генерал Нельсонның қолбасшылығын қабылдады. Содан кейін Райт Бьюэлл Луисвиллдің қолбасшысы болғандықтан, Дэвисті Луисвиллден алып қалудың қажеті жоқ деп ойлады, өйткені оның басшылығы өте қажет болды. Райт Дэвисті сол жаққа қайтарды. Дэвис Луисвиллге 28 қыркүйекте түстен кейін келді және келесі күні таңертең ертерек, таңертеңгілік тамақта Галт үйіне есеп берді. Галт үйі Буэлл мен Нельсонның штаб-пәтері ретінде қызмет етуді жалғастырды. Бұл жерде, басқа да таңертеңдердегідей, көптеген аса көрнекті әскери және азаматтық басшылардың кездесу орны болды. Дэвис келіп, бөлмеге қараса, көптеген таныс тұлғаларды көріп, Индиананың губернаторы Оливер П. Мортонмен кездесті. Көп ұзамай Нельсон қонақ үйге кіріп, қабылдау бөлмесіне барды. Дэвис Нельсонға барып, оның бұрын жасаған реніші үшін кешірім сұрады. Нельсон Дэвисті: «Кетің, сенен еш нәрсені қаламаймын!» - деп, жұмыстан шығарып салды. Дэвис қолына тіркеу карточкасын алып, Нельсонмен бетпе-бет келгенде, ашуын картаға түсірді, алдымен оны ұстап, содан кейін оны кішкентай допқа айналдырды, оны алып, Нельсонның бетіне лақтырды, бала мәрмәрді лақтырған сияқты. Нельсон алға шығып, Дэвистің бетін қолының арқасымен шапалақпен шапты. Нельсон губернаторға қарап: «Сіз мені қорлау үшін келдіңіз бе?» - деп сұрады. Мортон «жоқ, мырза» деді. Содан соң Нельсон бөлмесіне қарай бет алды. Бұл оқиғалар...

In the late summer of 1862, General Jefferson C. Davis became ill, probably caused by exhaustion. He wrote to his commander, General Rosecrans, requesting a few weeks leave. Davis stated, "After twenty one months of arduous service I find myself compelled by physical weakness and exhaustion to ask for a few weeks respite from duty " On August 12, 1862, the Army of Mississippi issued Rosecrans's response in Special Order No. 208, authorizing General Davis 20 days of convalescence. Davis would head for home in Indiana to rest and recuperate. While Davis was on leave, the state of affairs in Kentucky became quite precarious. Davis was quite aware of the circumstances in the neighboring state to the south, the Battle of Richmond, and Confederates taking control of much of the state. Smith was able to strike at Cincinnati, Ohio, and Bragg and/or Smith at Louisville. On about September 18, Davis reported to General Wright, whose headquarters was in Cincinnati to offer his services. Wright ordered Davis to report to Nelson. By September 18, Davis had recuperated to the point that he could resume command of the forces defending against the Confederate threat to Louisville. On September 20, Davis reported to Nelson. Nelson was quite an imposing figure over Davis. Nelson got his nickname, "Bull," in no small part to his stature. Nelson was 300 pounds and six feet two inches and was described as being "in the prime of life, in perfect health." Davis was quite small in comparison, measuring five feet nine inches and reportedly only 125 pounds. Nelson ordered Davis to take charge of organizing and arming the citizens of Louisville to prepare for its defense. On September 22, two days after Davis's initial orders from Nelson, Davis was summoned to the Galt House, where Nelson had made his headquarters. Nelson inquired how the recruitment was going and how many men had been mustered. Davis replied that he did not know. As Nelson asked his questions, receiving only short answers that Davis was unaware of any specifics, Nelson became enraged and expelled Davis from Louisville. General James B. Fry, described as a close friend of Davis, was present and would later write an account of the events surrounding Nelson's death. Fry stated:

Davis arose and remarked, in a cool, deliberate manner, "General Nelson, I am a regular soldier, and I demand the treatment due to me as a general officer." Davis then stepped across to the door of the Medical Director's room, both doors being open and said: "Dr Irwin, I wish you to be a witness to this conversation." At the same time Nelson said: "Yes, doctor, I want you to remember this." Davis then said to Nelson: "I demand from you the courtesy due to my rank." Nelson replied: "I will treat you as you deserve. You have disappointed me; you have been unfaithful to the trust which I reposed in you, and I shall relieve you at once. You are relieved from duty here and you will proceed to Cincinnati and report to General Wright." Davis said: "You have no authority to order me." Nelson turned toward the Adjutant General and said, "Captain, if General Davis does not leave the city by nine o'clock tonight, give instructions to the Provost Marshal to see that he shall be put across the Ohio River." Davis made his way to Cincinnati and reported to Wright within a few days. Within the same week, Buell returned to Louisville and took command from General Nelson. Then, Wright felt that with Buell in command at Louisville, there was no need to keep Davis from Louisville, where his leadership was desperately needed. Wright sent Davis back there. Davis arrived in Louisville in the afternoon on Sunday, September 28, and reported to the Galt House early the next morning, at breakfast time. The Galt House continued to serve as the command's headquarters for both Buell and Nelson. That, like on most other mornings, was the meeting place for many of the most prominent military and civil leaders. When Davis arrived and looked around the room, he saw many familiar faces and joined Oliver P. Morton, Indiana's governor. A short time later, Nelson entered the hotel and went to the front desk. Davis approached Nelson, asking for an apology for the offense that Nelson had previously given. Nelson dismissed Davis by saying, "Go away you damned puppy, I don't want anything to do with you!" Davis took in his hand a registration card and, while he confronted Nelson, took his anger out on the card, first by gripping it and then wadding it up into a small ball, which he took and flipped into Nelson's face, the way that a child would flip a marble. Nelson stepped forward and slapped Davis with the back of his hand in the face. Nelson then looked at the governor and asked, "Did you come here, sir, to see me insulted?" Morton said, "No sir." Then, Nelson turned and left for his room. That set events in motion. Davis asked a friend from the Mexican–American War if he had a pistol, which he did not. He then asked another friend, Thomas W. Gibson, from whom he got a pistol. Immediately, Davis went down the corridor towards Nelson's office, where he was now standing. He aimed the pistol at Nelson and fired. The bullet hit Nelson in the chest and tore a small hole in the heart, mortally wounding the large man. Nelson still had the strength to make his way to the hotel stairs and climb a floor before he collapsed. By then, a crowd started to gather around him and carried Nelson to a nearby room, laying him on the floor. The hotel proprietor, Silas F. Miller, came rushing into the room to find Nelson lying on the floor. Nelson asked of Miller, "Send for a clergyman; I wish to be baptized. I have been basely murdered." Reverend J. Talbot was called, who responded, as well as a doctor. Several people came to see Nelson, including Reverend Talbot, Surgeon Murry, General Crittenden, and General Fry. The shooting had occurred at 8:00 a. m., and by 8:30 a. m., he was dead. Davis did not leave the vicinity of Nelson. He did not run or evade capture. He was simply taken into military custody by Fry and confined to an upper room in the Galt House. Davis attested to Fry what had happened. Fry wrote that while Davis was improperly treated for a man of his rank, Davis never pursued any legal recourse, which was available to him. Fry attested that Davis was quite forthcoming and even included the fact that it was he who flipped a paper wad in Nelson's face. Davis wanted to confront Nelson publicly and wanted Nelson's disrespect witnessed. What Davis had not accounted for was Nelson's physical assault. Everything spiraled out of control. Many in close confidence with Nelson wanted to see quick justice with regards to Davis. A few, including General William Terrill, wanted to see Davis hanged on the spot. Even Buell stated that Davis's conduct was inexcusable. Fry stated that Buell regarded the actions as "a gross violation of military discipline." Buell went on to telegraph Henry Halleck, General in Chief of all Armies:

General H. W. Halleck:

Brigadier General Davis is under arrest at Louisville for the killing of General Nelson. His trial by a court martial or military commission should take place immediately, but I can't spare officers from the army now in motion to compose a court. It can perhaps better be done from Washington

D. C. Buell,
Major General. It would be Major General Horatio G. Wright who would come to Davis's aid by securing his release and return to duty. Davis avoided conviction for the murder because there was a need for experienced field commanders in the Union Army. Fry stated in his journal, of Wright's comments, "Davis appealed to me, and I notified him that he should no longer consider himself in arrest I was satisfied that Davis acted purely on the defensive in the unfortunate affair, and I presumed that Buell held very similar views, as he took no action in the matter after placing him in arrest." In all, there was no trial and significant confinement since it would appear that Davis was staying at the Galt House without guard, as is based partly on Wright's statement. Within two weeks of the murder, Davis simply walked away and returned to duty unpunished as if nothing had ever happened. The next afternoon, Nelson was interred at Cave Hill Cemetery. Early the next day, Buell started advancing the Army of the Ohio against Confederate Major Generals Edmund Kirby Smith and Braxton Bragg. Two days later, Buell sent a wire to Halleck in Washington to ask for a military tribunal to try Davis for killing Nelson. Halleck referred the matter to Major General Horatio G. Wright in Cincinnati and made the observation that since Buell had never proffered any charges to his attention, Davis should be returned to duty, and the matter was dropped. The only effort to prosecute Davis took place in the Jefferson County Circuit; it was removed from the docket several years later. On June 12, 1863, authorities honored the victim by naming the new supply depot in Jessamine County, Kentucky, Camp Nelson. Two months later, an escort detail removed the remains from Cave Hill Cemetery to Camp Dick Robinson. On March 8, 1872, the family plot at Maysville Cemetery became Nelson's final resting place. Today, his memory is honored by Camp Nelson National Cemetery. As a result of the event, Davis was never raised from brigadier general to the rank of major general in the regular Army although he held the rank by brevet. After the Civil War, he returned to his permanent rank of colonel. Davis continued in military service until his death. He was the first military governor of Alaska after its purchase. He died in Chicago in 1879, still with the rank of colonel. He stated before his death that it was because of Nelson he never saw promotion beyond colonel.