Джордж Сэмюэл Шуйлер: Американдық жазушы және саяси комментатор

Кіріспе

Америкалық автор (1895–1977)
Нью-Йорк штатының қазынашысы

Джордж Сэмюэл Шкайлер (25 ақпан 1895 – 31 тамыз 1977) – америкалық жазушы, журналист және әлеуметтік комментатор. Ол бұрын социализмді қолдағаннан кейін, одан бас тартып, өзінің ашық саяси консерватизмімен белгілі болды.

Ерте өмір

Джордж Сэмюэл Шейлер Род-Айленд штатының Провиденс қаласында аспаз Джордж Фрэнсис Шейлер мен Элиза Джейн Шейлер (қызметкер аты Фишер) отбасында дүниеге келген. Шейлердің әкесінің бабасы генерал Филипп Шейлерге қызмет еткен қара нәсілді солдат болған деп саналады, сол солдат оның фамилиясын қабылдаған. Шейлердің анасының бабасы Мадагаскарлық қызметші әйел болған, ол Бавариядағы Саксе-Кобургтен келген кеме капитанына үйленген. Шейлердің әкесі оның кішкентай кезінде қайтыс болды. Джордж өмірінің алғашқы жылдарын Сиракузада (Нью-Йорк) өткізді, анасы қайта тұрмысқа шыққаннан кейін отбасымен бірге көшіп келді. 1912 жылы, 17 жасында Шейлер АҚШ армиясына қатарына еніп, Сиэтл мен Гавайиде қызмет етіп, бірінші лейтенант шеніне көтерілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Нью-Джерси штатындағы Дикс лагеріне, содан кейін Мэриленд штатындағы Мид лагеріне жіберілді. Жаңа сарбаздарды даярлауға жауапты болды, соғыс аяқталғаннан кейін құрметпен запасқа шығарылды.

Социалистік бастамалар

Бостандыққа шыққаннан кейін, Скайлер Нью-Йорк қаласына көшіп келді, онда ол шебер болып жұмыс істеді, түрлі шаруалық жұмыстар атқарды. Осы кезеңде ол көптеген кітаптар оқыды, олар оның социализмге деген қызығушылығын оятты. Бір уақыт бойы ол қара ұлтшыл Маркус Гарвидің «Жалпы негр халқын жақсарту қауымдастығы» (UNIA) басқаратын Филис Уитли қонақ үйінде тұрып, UNIA отырыстарына қатысты. Скайлер Гарвидің философиясына қарсылық білдіріп, өзінің жеке пікірлерін жаза бастады. Социалистік ойларға толыққанды көнуге дайын болмаса да, Скайлер социалистік достар тобына, соның ішінде «Негр бостандығының достары» деген қара социалистік ұйымға қосылды. Осы байланыс оны А. Филипп Рэндольф пен Чендлер Оуэннің «The Messenger» журналына, ұйымның басылымына жұмысқа орналастырды. Скайлердің «Шафттар мен жебелер: Қарғыс және сатира беті» деген бағанасы АҚШ-тағы жетекші афроамерикандық газеттердің бірі болған «Питтсбург курьерінің» директоры Айра Ф. Льюистің назарына ілікті. 1924 жылы Скайлер «Курьерден» апталық бағана жазу туралы ұсынысты қабылдады.

Журналистік алғашқы жылдары

1920 жылдардың ортасына қарай, Шкайлер социализмді жек көріп, социалистерді негрлер туралы шынайы ойланбайтын алдаушылар деп санай бастады. Шкайлердің жазбалары журналист және әлеуметтік сыншы Х. Л. Менкеннің назарына ілікті, ол: «Мен [Шкайлер] осы ұлы еркін республикадағы ең қабілетті редакторлық жазушы екеніне көз жеткізіп келе жатырмын» деп жазды. Менкен редактор болып жұмыс істеген кезде, Шкайлер «Америкалық Меркурий» журналына он мақала жазды, олардың барлығы қара нәсілділердің мәселелеріне арналған және Шкайлердің өткір әзілі мен терең талдауымен ерекшеленді. Менкенмен тығыз байланысы, сондай-ақ олардың үйлесімді идеологиялары мен сатираны шебер қолдануының нәтижесінде, Шкайлер сол кезде жиі «Қара Менкен» деп аталды. 1926 жылы «Питтсбург Курьер» газеті Шкайлерді Оңтүстікке редакциялық мақсатта жіберді, онда ол өзінің журналистік тәртібін қалыптастырды: такси жүргізушісімен бірге саяхаттау, содан кейін жергілікті шаштараз, қызметші, үй иесі және полицеймен әңгімелесу. Осы кездесулер жергілікті билік өкілдерімен сұхбаттасуға дейін жүргізілетін. 1926 жылы Шкайлер «Курьер» газетінің бас редакторы болды. Сол жылы ол «The Nation» журналында «Негр өнері – жалғандық» атты даулы мақала жариялады, онда қара нәсілділердің 300 жыл бойы еуропалық-американдық мәдениеттің ықпалында болғандықтан, «афроамерикалықтар – тек қаралаған англосаксон» және АҚШ-та ерекше «негр» өнер стилі жоқ деп мәлімдеді. Лэнгстон Хьюздің «Негр суретшісі және нәсілдік тау» атты мақаласы, Шкайлердің мақаласына жауап ретінде, сол журналда жарық көрді. Шкайлер өнерді нәсіл бойынша бөлуге қарсы болды және 1936 жылы «The Courier» газетінде жарияланған эссесінде, «Негр өнері – жалғандық» мақаласынан шамамен он жыл өткен соң: «Өнер мен әдебиеттегі Негр Ренессансы туралы осы шу барлық жағынан маңызды әдебиеттерді жазуға ынталандырды. Алайда, оның көлемі өте шағын, бірақ қандай болса да, ол әдебиет болғандықтан құнды, ал негр әдебиеті емес. Ол әдебиеттік стандарттармен бағаланады, нәсілдік емес, және осылай болуы керек». 1929 жылы Шкайлердің «АҚШ-тағы нәсілдік неке» атты памфлеті елдің нәсілдік мәселесін ұлтараю арқылы шешуге шақырды, бұл көптеген штаттарда заңсыз болды. 1931 жылы Шкайлер «Қаралар енді жоқ» атты кітап жариялады, онда қара адамдарды аққа айналдыратын процесті әзірлеген ғалым туралы айтылады, бұл кітап қазірге дейін екі рет қайта басылды. Шкайлердің кітабындағы екі мақсаты – христиандық және ұйымдасқан дін, бұл оның екеуіне де тән күмәндануын көрсетеді. Оның анасы дінге жақын болғанмен, үнемі шіркеуге бармайтын. Шкайлер қартайған сайын ақ және қара шіркеулерді де жек көретін. Оның ойынша, екеуінде де тыңдаушыларын жеке пайдалары үшін пайдаланған білімсіз, қулықшы уағыздаушылар бар еді. Шкайлер ақ христиандықты құлдық пен расизмді жақтаған деп қарастырды. «Америкалық Меркурий» журналында жарияланған «Қара Америка күмәндана бастайды» атты мақаласында Шкайлер былай деп жазды: «Көріністегі бейнелерді жоққа шығаратын және атеисттердің саны артып келеді, олар оқи алатын, ойлана алатын және сұрақ қоя алатын қара нәсілді жас ерлер мен әйелдер; және олар негрлердің неліктен линчтеуге, Джим Кроудың қанын шаюға және құқықтан айыруға рұқсат беретін құдайды құрметтеу керектігін білгісі келеді». Ол сондай-ақ Георг Брандестің «Иисус: миф» атты кітабын «Сыртқы аңыздарды ашу» атты мақаласында жақсы бағалады. Шкайлер өзінің шолуында былай дейді: «Ақылды адамның Жазбалардағы Иса Мәсіхті шындық ретінде қабылдағаны күмәнді. Оның айтылған ерліктері, мансабы, өлімі мен қайта тірілуі тек Кони Айлендтегі шоу-шоуларға жиналған сол бір қарапайым адамдар ғана толықтай жұта алады; олар Джордж Вашингтон ешқашан өтірік айтпады деп санайды; Конгрессмендер ерекше адал; Рецензент бұл Иса аңызын Санта Клаусты теңізге лақтырған уақытта тастады; яғни сегіз жасында. Енді танымал даниялық сыншы Мистер Брандес келеді. Ол бұл көне аңызды өте тиімді түрде жояды. Оның Исаны құтқаруы ақыл-есі бар кез келген адамды қанағаттандырады, яғни адамдардың жиырмадан бір бөлігін қанағаттандырады. Ал қалғандары осындай аңыздарға содан келетін қанағат пен сыйақыға сенеді. Егер олар Иса туралы аңызды қабылдамаса, Буддаға, Озириске немесе Юпитерге табынатын болар еді. Ақыл-есі төмен адамдар бір нәрсеге немесе біреуге құлшылық етуі керек. Осылайша, ақылды азшылық осы кітапты қызығушылықпен оқитын болса, баптистер, католиктер, методистер, қасиетті роллер, христиандық ғалымдар, ротариандар және басқалар оны қоқыс шелегіне тыныш тастайды. Автор Исаны Уильям Телл сияқты аңыз деп санайды. . Автордың сын-пікірлері әрқашан жіті және терең. . Бұл, әдетте, «Адамзаттың құтқарушысы» деп аталатын адамның шынайылығына жазылған ең күшті және темірдей шабуыл болып табылады». 1936 жылдан 1938 жылға дейін Шкайлер «Питтсбург Курьер» газетінде апталық түрде жариялаған, кейін роман ретінде жариялаған «Қара империя» атты туындысын жариялады. Ол сондай-ақ өте даулы «Бүгінгі құлдар: Либерия туралы оқиға» атты кітапты жариялады, ол 1820 жылдары Либерияға қоныстанған американдық құлдар құрған құлдық туралы роман. 1930 жылдары Шкайлер «Питтсбург Курьер» газетінде әртүрлі псевдонимдермен көптеген қысқа әңгімелер жариялады. Ол «Negro Digest», «The Messenger» және В. Е. Б. Дюбуаның «The Crisis» сияқты беделді қара журналдарда жарияланды. Шкайлердің журналистикасы «The Nation» және «Common Ground» сияқты негізгі журналдарда, сондай-ақ «The Washington Post» және «The New York Evening Post» (кейін «New York Post» болған) сияқты газеттерде де жарияланды.

By the mid 1920s, Schuyler had come to disdain socialism, believing that socialists were frauds who actually cared very little about Negroes. Schuyler's writing caught the eye of journalist and social critic H. L. Mencken, who wrote, "I am more and more convinced that [Schuyler] is the most competent editorial writer now in practice in this great free republic." Schuyler contributed ten articles to the American Mercury during Mencken's tenure as editor, all dealing with Black issues, and all notable for Schuyler's wit and incisive analysis. Because of his close association with Mencken, as well as their compatible ideologies and sharp use of satire, Schuyler during this period was often referred to as "the Black Mencken." In 1926, the Pittsburgh Courier sent Schuyler on an editorial assignment to the South, where he developed his journalistic protocol: ride with a cab driver, then chat with a local barber, bellboy, landlord, and policeman. These encounters would precede interviews with local town officials. In 1926, Schuyler became the Chief Editorial Writer at the Courier. That year, he published a controversial article entitled "The Negro Art Hokum" in The Nation, in which he claimed that because blacks have been influenced by Euroamerican culture for 300 years, "the Aframerican is merely a lampblacked Anglo Saxon" and that no distinctly "negro" style of art exists in the USA. Langston Hughes's "The Negro Artist and the Racial Mountain", a response to Schuyler's piece, appeared in the same magazine. Schuyler objected to the segregation of art by race, writing about a decade after his "Negro Art Hokum" in an essay that appeared in The Courier in 1936: "All of this hullabaloo about the Negro Renaissance in art and literature did stimulate the writing of some literature of importance which will live. The amount, however, is very small, but such as it is, it is meritorious because it is literature and not Negro literature. It is judged by literary and not by racial standards, which is as it should be." In 1929, Schuyler's pamphlet Racial Inter Marriage in the United States called for solving the country's race problem through miscegenation, which was then illegal in most states. In 1931, Schuyler published Black No More, which tells the story of a scientist who develops a process that turns black people to white, a book that has since been reprinted twice. Two of Schuyler's targets in the book were Christianity and organized religion, reflecting his innate skepticism of both. His mother had been religious but not a regular churchgoer. As Schuyler aged, he held both white and black churches in contempt. Both, in his mind, contained ignorant, conniving preachers who exploited their listeners for personal gain. White Christianity was viewed by Schuyler as pro slavery and pro racism. In an article for the American Mercury entitled Black America Begins to Doubt, Schuyler wrote: "On the horizon loom a growing number of iconoclasts and Atheists, young black men and women who can read, think and ask questions; and who impertinently demand to know why Negroes should revere a god that permits them to be lynched, Jim Crowed, and disenfranchised". He also positively reviewed Georg Brandes' book Jesus: A Myth in an article called "Disrobing Superstition." In his review, Schuyler states:"It is doubtful whether any intelligent person accepts the Jesus Christ of the Scriptures as a fact. His alleged exploits, career, death and resurrection can only be wholly swallowed by the same gullible folk who swarm into the sideshows at Coney Island; who believe that George Washington never told a lie; that Congressmen are exceptionally honorable; that the YMCA is something other than a training school for young babbits, or that the common people rule this country. The reviewer ditched this Jesus Myth about the same time that he threw Santa Claus overboard; i. e., at the age of eight. Now comes Mister Brandes, the noted Danish critic. He cleans up for this old myth in a very effective manner. His disposal of Jesus will satisfy most any rational being, that is to say, it will satisfy about one twentieth of the people. The rest want to believe such myth because of the satisfaction and compensation they derive therefrom. If they didn't swallow the Jesus Myth, they would be worshipping Buddha, Osiris or Jupiter. Mentally inferior people must worship something or somebody. Thus, while this book will be read with interest by the intelligent minority, it will be shoved into the trash can with shocked silence by Baptists, Catholics, Methodists, Holy Rollers, Christian Scientists, Rotarians and such folk. The author holds that Jesus is as much a myth as William Tell. . The author's criticism is always keen and searching. . This is probably the most Spirited and iron clad attack that has ever been written on the authenticity of the so called Savior of Mankind." Between 1936 and 1938 Schuyler published in the Pittsburgh Courier a weekly serial, which he later collected and published as a novel entitled Black Empire. He also published the highly controversial book Slaves Today: A Story of Liberia, a novel about the slave trade created by former American slaves who settled Liberia in the 1820s. In the 1930s, Schuyler published scores of short stories in the Pittsburgh Courier under various pseudonyms. He was published in many prestigious black journals, including Negro Digest, The Messenger, and W. E. B. Du Bois's The Crisis. Schuyler's journalism also appeared in such mainstream magazines as The Nation and Common Ground, and in such newspapers as The Washington Post and The New York Evening Post (forerunner of the New York Post).

Саясаттағы өзгерістер

1930 жылдардың аяғына қарай Шлайлер бұрынғы социалистік көзқарастарынан шегініп, «Питтсбург Курьер» газетіндегі мақалаларында Рузвельт әкімшілігін күшейтіп сынады. Шлайлер Ф.Д.Р.-дың жапондық америкалықтарды концлагерлерге қамауына қарсы шыққан бірнеше белгілі афроамерикандықтардың бірі болды. Ол жапондық америкалықтардың ұлттық қауіпсіздікке нақты қауіп төндіретіні туралы айыптауларды бекер деп есептеді. Шлайлер афроамерикандықтарды ескертіп: «Егер үкімет жапондық текті американдықтарға мұндай жасай алса, онда ол кез келген текті американдықтарға да солай жасай алады. Олардың күресі – біздің күресіміз», – деді. ФБР өзінің мақалалары үшін тергеген Шлайлер 1944 жылы Рузвельттің оңшыл 30 сыншысының сотталуына да қарсы болды. Егер бұл сотталушылар өз пікірлері үшін қудаланса, «онда кім қауіпсіз? Мен Стимсон мырзаның армиядағы қара нәсілді жігіттерге жасаған қатыгездігі туралы ашық айтқаным үшін тұтқындалуым мүмкін», – деп мәлімдеді. 1947 жылы ол «Негрлерге қарсы коммунистік қастандық» атты еңбегін жариялады. Оның консерватизмі 1960-1970 жылдардағы азаматтық құқық қозғалысының басым либералды философиясына қарама-қарсы болды. 1964 жылы Шлайлер ультраконсервативті «Манчестер Юнион Лидер» газетінде Мартин Лютер Кингтің Нобель сыйлығына қарсы даулы мақала жазды. Ол: «Доктор Кингтің әлемдік бейбітшілікке қосқан ең басты үлесі – елді шарлап, ақыл-есі дұрыс емес адамдарды христиан дінінің бұрмаланған түсініктерімен улау және ақыл-ойы жетілмегендерден лекция оқу үшін көп ақша алу болды», – деп жазды. Шлайлер 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға да қарсы болды. Ақтардың қараларға қарсы дискриминациясы «моральдық тұрғыдан бұрыс, түсініксіз, әділетсіз, христиандыққа қайшы және қатыгездікпен әділетсіз» екенін мойындағанмен, ол қоғамдық пікірді өзгерту үшін федералдық шараларға қарсы шықты. «Жаңа елдер жаңалықтарға құмар», – деп жазды ол, – «және жаулап алу, иммиграция, революция және азаматтық соғыс арқылы өскен Америка сияқты ел, заң арқылы әлеуметтік өзгерістерді жеделдетуге бейім, немесе солай етуге тырысады, мұндай алдау арқылы адамдарды күшпен жақсартуға болатындығын есептейді». Расалық дискриминацияның туа біткен әділетсіздігіне қарамастан, ол жеке істерге федералдық араласуды жеке бостандыққа қол сұғу деп санады, түсіндіріп: «Дін, нәсіл және ұлт сияқты берік көп жылдықтар, тіпті әлеуметтік таптар туралы айтпағанда, әлеуметтік әдет-ғұрыптарды өзгерту үшін көп уақыт қажет». 1964 жылы ол консервативті партия тізімі бойынша Нью-Йорктің 18-ші сайлау округінен АҚШ Өкілдер палатасына үміткер болып түсті және президенттікке республикалық үміткер Барри Голдуотерді қолдады. «Курьер» басшылығы Шлайлердің редактордың орынбасары лауазымын қабылдамады. Бұл пікірге ресми жоққа шығару туралы хат «New York Times» газетінің редакторына жіберілді, оған 1920 жылдардан бері дос болған «Courier» газетінің бас редакторы және редакторы Персиваль Л. Праттис қол қойды. 1960 жылдары бұрын Оңтүстік Африкадағы қара нәсілділердің құқықтарын қолдаған Шлайлер өзінің антикоммунизміне байланысты Оңтүстік Африкадағы апартеидке қарсы шаралар қабылдауға қарсылық білдірді. Ол радио эфирінде: «Оңтүстік Африкада апартеид жүйесі бар. Бұл олардың ісі. Менің ойымша, басқа адамдардың олардың қоғамын өзгертуі – олардың ісі емес», – деді. 1977 жылы қайтыс болғанға дейін Шлайлердің жазбаларының таралуы азайды және ол белгісіз тұлғаға айналды. Либералды қара жазушы Исмаил Ридтің 1999 жылы қайта басылған «Black No More» кітабының кіріспесінде жазғанындай, 1931 жылы жарық көрген Шлайлердің нәсілдік сатирасы, Шлайлердің өмірінің соңғы жылдарында қара достар арасында тіпті қартайған жазушымен сұхбаттасу да тыйым салынған деп есептелді. Ол Солтүстік Америка газеттер альянсы үшін синдикаттық мақалалар жазды (1965-1977). Шлайлердің «Қара және консервативті» атты автобиографиясы 1966 жылы жарық көрді.

By the late 1930s, Schuyler was moving away from his previous socialist views and his columns at the Pittsburgh Courier became increasingly critical of the Roosevelt administration. Schuyler was only one of a few prominent African Americans to oppose FDR's incarceration of Japanese Americans in concentration camps. He dismissed accusations that Japanese Americans presented any genuine national security threat. Schuyler warned African Americans that “if the Government can do this to American citizens of Japanese ancestry, then it can do this to American citizens of ANY ancestry Their fight is our fight." For many of the same reasons, Schuyler, who was investigated by the FBI because of his columns, condemned the Sedition Trial of 1944 of thirty right wing critics of Roosevelt. If these defendants were prosecuted for their views, he charged, "then who is safe? I may be nabbed for speaking harshly about Brother Stimson’s treatment of Negro lads in the Army." In 1947, he published The Communist Conspiracy against the Negroes. His conservatism was a counterpoint to the predominant liberal philosophy of the civil rights movement in the 1960s and 1970s. In 1964, Schuyler wrote a controversial opinion column in the ultraconservative Manchester Union Leader that opposed Martin Luther King Jr.'s being awarded the Nobel Peace Prize. He wrote, "Dr. King's principal contribution to world peace has been to roam the country like some sable Typhoid Mary, infecting the mentally disturbed with perversions of Christian doctrine, and grabbing fat lecture fees from the shallow pated." Schuyler opposed the Civil Rights Act of 1964. While acknowledging that white discrimination against blacks was "morally wrong, nonsensical, unfair, un Christian and cruelly unjust", he opposed federal action to coerce changes in public attitudes. "New countries have a passion for novelty," he wrote, "and a country like America, which grew out of conquest, immigration, revolution and civil war, is prone to speed social change by law, or try to do so, on the assumption that by such legerdemain it is possible to make people better by force." Despite the inherent unfairness of racial discrimination, he considered federal intrusion into private affairs an infringement on individual liberty, explaining that "it takes lots of time to change social mores, especially with regard to such hardy perennials as religion, race and nationality, to say nothing of social classes." In 1964, he ran for the United States House of Representatives in New York's 18th congressional district on the Conservative Party ticket and endorsed Republican candidate Barry Goldwater for president. The Couriers leadership disallowed Schuyler's title of associate editor. A formal refutation was communicated in a letter to the editor of the New York Times, signed by Courier Associate Publisher and Editor Percival L. Prattis, who had been a long time friend since the 1920s. In the 1960s, Schuyler, who had earlier supported the rights of Black South Africans, was led by his anticommunism to oppose taking any action against South African apartheid, saying in a radio broadcast, "In South Africa you have a system of apartheid. That's their business. I don't think it's the business of other people to change their society." Outlets for Schuyler's written work diminished until he was a more obscure figure by the time of his death in 1977. As the liberal black writer Ishmael Reed notes in his introduction to a 1999 republication of Black No More, Schuyler's 1931 race satire, in the final years of Schuyler's life, it was considered taboo in black circles even to interview the aging writer. He wrote a syndicated column (1965–1977) for the North American Newspaper Alliance. Schuyler's autobiography, Black and Conservative, was published in 1966.

Ықпал

Шлайлер қара мұсылмандар мен Х.Г. Уэллс сияқты адамдардың ықпалында болды, ал ол өз кезегінде болашақ ұрпақтарға әсер етті. 1973 жылы жазушылар Исмаил Рид және Стив Кэннон Ридтің «Yardbird II» басылымы үшін Скайлермен оның мансабы және қозғаған даулары туралы сұхбат жүргізді.

Отбасы

1928 жылы Шлайлер Техастың либералды ақ нәсілді мұрагері және жазушысы Жозефина Льюис Кодделлге үйленді. Олардың қызы Филиппа Шейлер (1931–1967) – дарынды бала және танымал концерттік пианист болды, кейіннен әкесінің жолын жалғап, журналистика саласында карьера жасады. 1967 жылы Филиппа Вьетнамда «Манчестер Юнион Лидер» газетінің тапсырмасы орындау кезінде қаза тапты. Жозефина Шейлер екі жылдан соң өзіне-өзі қол жұмсады.