Кіріспе

Чех дипломаты және саясаткері (1872–1932)

Оттокар Теобальд Отто Мария Граф Чернин фон унд цу Худениц (26 қыркүйек 1872 – 4 сәуір 1932) – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде австро-венгр дипломаты және саясаткері, ең бастысы 1916 жылдан 1918 жылға дейін Сыртқы істер министрі қызметін атқарған.

Отбасы

Чернин Димокуриде (Димокур) ежелгі богемиялық ақсүйек Чарнин әулетіне туған. 1897 жылы ол Германштадтетте (Hermannstädtel) Мария Кински фон Вхиницинг және Теттау (1878–1945) графинясына үйленді. Оның кіші інісі Отто да дипломат болды және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Софиядағы елшілік қызметін атқарды.

Ерте мансап

Прагадағы Карл Фердинанд университетінде құқық білімін алғаннан кейін, 1895 жылы Австрия-Мажарстанның сыртқы қызметіне қабылданып, Париждегі елшілікке жіберілді. 1899 жылы Гаагаға жіберілді, бірақ үш жыл өткен соң өкпе инфекциясы салдарынан қызметтен босатылып, Богемиядағы иеліктеріне қайтып келді. 1903 жылы граф фон Чернин неміс Конституциялық партиясының өкілі ретінде Богемияның төменгі палатасына мүше болып сайланды. Ол тез арада консерватизмнің жақтаушысы және "монархиялық принциптердің" қорғаушысы атанды, монархияны сақтап, жалпыға бірдей сайлау құқығы мен парламентаризмге қарсы тұрды. Бұл оны екі монархияның тағына мұрагер, эрцгерцог Франц Фердинандтың назарына іліктірді. Франц Фердинандтың "Белведер тобының" белгілі бір мүшесі ретінде граф фон Чернин 1912 жылы Австрияның Жоғарғы палатасының (Herrenhaus) мүшесі болып тағайындалды.

Бухарестке министр

Тұрақты мұрагердің өтініші бойынша граф фон Чернин 1913 жылы қазан айында Бухарестке министр болып тағайындалған кезде дипломатиялық қызметке қайта оралды. Бұл тағайындама бастапқыда қырқыс пікір тудырды, себебі ол мадьярға қарсы деген репутациясы бар еді, бірақ ол Венгрияның премьер-министрі граф Тишаны келісуге көндірді. Дегенмен, 1914 жылдың қаңтар айындағы мажар газетіндегі сұхбаты оның қызметінен айырылуына себеп болуға жақын еді, венгр тарапы оның отставкасын талап етті. Бухаресттегі министр ретінде граф фон Черниннің міндеті Румыниямен одақтың маңыздылығын бағалау және оны нығайту мүмкіндіктерін зерттеу болды. Бірақ ол Венаға соғыс басталуы мүмкін болған жағдайда Румыния үкіметіне сенуге болмайтынын дереу хабарлады. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, ол Румынияны бейтарап күйде ұстауға сәттілікпен тырысты, бұл үшін ақсақал король Кароль I-нің қолдауына да сүйенді. Румыниялықтардың көпшілігі, соның ішінде премьер-министр Братиану мен оның үкіметі король Карольдің Германияға деген ыстық сезімімен келіспеді. Граф фон Чернин Венаға Румынияның бейтараптығын сақтау үшін Сибенбург (қазіргі Трансильвания) және Буковинаның бір бөлігін қайтаруды ұсынды, бірақ бұл жоспар Венгрия үкіметі тарапынан қатты қарсылыққа ұшырады. 1916 жылдың тамызында Румыния одақтастардың жағынан соғысқа қатысты, ал граф фон Чернин Венаға оралды.

Императорлық сыртқы істер министрі

Карл I жаңа император болғаннан кейін, граф фон Чернин 1916 жылғы 23 желтоқсанда барон Буриан фон Раецтің орнына Сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Екеуі де Габсбург империясының ыдырауын болдырмау үшін бейбітшілікке жұмыс істеудің қажеттігін мойындады. Сондықтан граф фон Черниннің басты мақсаты Германиямен жасалған келісімдерді сақтай отырып, келісімге қол жеткізу болды. Бірақ ол тез арада екі монархияның Германияға артқан тәуелділігінің салдарынан толыққанды тәуелсіз сыртқы саясат жүргізу мүмкін емес екенін түсінді. 1917 жылғы ақпанда ол шексіз суасты кемелерімен соғыс жүргізуге қарсы болды, бірақ сол жылы Германияның саяси және әскери басшыларын келісім арқылы бейбітшілікке көндіруге тырысты. 1917 жылғы 17-18 наурызда Германия мен Австрия-Мажарстан арасындағы соғыс мақсаттарына арналған конференцияда ол Антантамен тез бейбітшілікке қол жеткізу үшін Орталық державалардың территориясын беруді ұсынды. Оның пікірінше, АҚШ соғыс жариялағаннан кейін Орталық державалардың жеңіске жеткені екіталай болды. Нақтырақ айтқанда, ол Германияға Польшадағы аумақтық пайдаға ие болу үшін Эльзас-Лотарингия мен Бельгиядан бас тартуды ұсынды. Граф фон Черниннің жоспарында Австрия-Мажарстанға негізінен Румыния территориясы берілуі керек еді. 12 сәуірде ол Австрия-Мажарстанның соғыс жағдайына қатысты пессимистік болжамдарды қамтитын меморандум жобасын дайындады. Бұл меморандум император Карл I арқылы Германия рейхстагының мүшесі Маттиас Эрцбергерге жіберілді. Нәтижесінде 1917 жылғы 19 шілдеде жақсы ниет білдірген, бірақ тиімсіз бейбітшілік резолюциясы қабылданды. 1917 жылғы 2 қазанда Будапештте сөйлеген сөзінде ол халықаралық әділдік, қарусыздану, төрелік және теңіз бостандығын бейбітшілік пен жаңа Еуропаның құқықтық негізі ретінде қолдады. Ресейде большевиктер билікті басып алғаннан кейін, Австро-Мажарстан империясындағы жұмысшылар азық-түлік тапшылығы және "аннексиясыз бейбітшілік" қалауына байланысты белсенділік танытты. Бұл 1918 жылғы қаңтарда Австро-Мажарстан ереуіліне әкелді, онда Чернин жеке араласуға мәжбүр болды. 1918 жылғы 24 қаңтарда ол Вильсонның он төрт қағидасын қабылдағанын жариялады. Содан кейін ол жаңадан құрылған Украина Халық Республикасымен 1918 жылғы 9 ақпанда қол қойылған және ол Хелмді беруге келіскен жеке бейбітшілік шартын жасасты. "Нан бейбітшілігі" деп аталған бұл келісім екі монархияның азық-түлікпен қамтамасыз етілу мәселесін шешпеді, бірақ граф фон Чернинге австриялық поляктардың наразылығын тудырды, олар да Хелмге талапкер болған. Ол 3 наурызда Ресеймен, 7 мамырда Румыниямен бейбітшілік шартына қол қойып, мансабының шыңына жетті және Орталық державалардың жетекші дипломаты саналды. Алайда, "Сикст ісі" граф фон Черниннің құлауына себеп болды. Император Карл I өзінің қайын інісі Парма Бурбон князі Сикстіні делдал ретінде пайдаланып, 1917 жылғы 24 наурызда Франция президенті Пуанкареге Эльзас-Лотарингияны қайтару туралы Францияның "әділ талабын" қолдайтынын жасырын түрде хабарлады. Оның бұл істегі рөлі әлі де нақты емес болғанымен, ол хаттың нақты мазмұнына қарамастан, құпия келіссөздер туралы білген. Француз премьер-министрі Клемансо бір жылдан кейін хатты жариялаған кезде, граф фон Чернин император Карл I-дің сатқындығына ұшырағанын сезініп, жүйкелік күйзеліс жағдайында 1918 жылғы 14 сәуірде отставкаға кетті. Тарихшылар граф фон Чернинге қатал баға берді. Ол өзінің ізашарлары граф фон Берхтольд пен барон Буриан фон Раецке қарағанда көбірек қиялы мен энергияға ие болғанымен, сонымен бірге ол болжамсыз және тұрақсыз болды, кенеттен туындайтын ойларға бой алдырды. Бұл оның сыртқы саясатына тұрақсыздық элементін қосты, бұл, мүмкін, оның бейбітшілікке жұмыс істеген тараптарға сенімсіздік тудырды. Ол сол кезде "бейбітшілік министрі" ретінде мақталып жүргенімен, оның елін Бірінші дүниежүзілік соғыстан шығаруға жасаған дипломатиялық күш-жігері Австро-Мажарстанның ыдырауына тосқауыл қоймады.

Соғыстан кейінгі мансап

Соғыстан кейін Чехословакияның аграрлық реформалары оны Богемиядағы жерлерінен айырды және ол Австриядағы Зальцкаммергутқа көшіп кетті. 1920-1923 жылдары ол Австрия Республикасының Ұлттық кеңесінде Демократиялық партияның депутаты қызметін атқарды. 1917 жылы ол Әулие Стефан орденінің Ұлы крестімен марапатталды және Алтын Жүн орденінің рыцарі атанды. Соғыстан кейін ол императрица Зитаға хат жазып, сыртқы істер министрі ретіндегі өзінің тұрақсыз мінез-құлқы үшін оны соңғы орденнен шығарып тастамауды сұрады. 1919 жылы ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Аустрия-Мажарстанның саяси және дипломатиялық аренасындағы ішкі жағдайларын қамтитын естеліктерін жариялады, ол "Дүниежүзілік соғыста" деп аталды. Бұл кітап соғыс салдарынан ыдырап бара жатқан ежелгі империяның ішкі тегеуріндеріне қызықты көзқарас ұсынады. Кітапта ол болашақ ұрпақтар Бірінші дүниежүзілік соғысты әлемдік революцияның алғыкүші ретінде есінде сақтайтынын айтты. Граф фон Чернин 1932 жылғы 4 сәуірде Венада қайтыс болды.

Танымал мәдениетте

Граф фон Чернин американдық "Жас Индиана Джонс хроникалары" телесериалының бір эпизодында актер Кристофер Ли бейнеленді. Эпизодтың атауы "Австрия, 1917 жылдың наурызы" болды және ол 1992 жылдың 21 қыркүйегінде ABC телеарнасында тұңғыш рет көрсетілді.

Шығармалары

Im Weltkriege, Vienna, Ullstein & co, 1919 (Дүниежүзілік соғыста, Вена, Ullstein & co, 1919). "Менің африкалық күнделігім" (Mein afrikanisches Tagebuch), Цюрих, Amalthea, 1928 жыл.