Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Желкенді қайық класы
Sailboat class
"Көк жаңбыр" – американдық желкенді қайық, ол Sparkman & Stephens компаниясының Дрейк Спаркман Lightning One дизайны бойынша жарысқа арналған жаттықтырушы ретінде жобаланған. "Көк жаңбыр" алғаш рет 1947 жылы салынды.
The Blue Jay is an American sailing dinghy that was designed by Drake Sparkman of Sparkman & Stephens as a trainer for the Lightning one design racer. The Blue Jay was first built in 1947.
Өндіріс
Бұл дизайн жылдар бойы АҚШ-та бірнеше өндірушілермен, оның ішінде Вашингтон штатының Кент қаласындағы Clark Boat Company, Lippincott Boat Works, Beaton Boat Works, McNair Boat Works, Сайбрук яхталық кеме жасаушылығы және Коннектикут штатының Гротон қаласындағы Formula Yachts компанияларымен жасалған. Қазіргі кезде оны Нью-Йорк штатының Буффало қаласындағы Allen Boat Company жасап шығаруда. Халықаралық Blue Jay Class Association бұл дизайн үшін екі корпус қалыптарына ие, оларды бұрынғы өндірушілер, Formula Yacht және Saybrook Yacht Yard клубқа сыйға берген. Бұл екі қалып қазіргі өндірушіге өндіріс мақсатында уақытша берілген.
The design has been built in the United States by a number of manufacturers over the years, including the Clark Boat Company of Kent, Washington, Lippincott Boat Works, Beaton Boat Works, McNair Boat Works, Saybrook Yacht Yard and Formula Yachts of Groton, Connecticut. The current builder is the Allen Boat Company of Buffalo, New York. The International Blue Jay Class Association owns two hull molds for the design, which were donated to the club by past builders, Formula Yacht and Saybrook Yacht Yard. These two molds have been loaned to the current manufacturer for production use.
Дизайн
Қайық жобаланған кезде дизайнердің досы оны «Көк құс» деп атауды ұсынды, бірақ Дрейк Спаркман «Көк сұңқар» атауын таңдады, себебі сынып белгісін көк түсті «J» әрпімен көрсетуге болады. «Көк сұңқар» – бастапқыда фанерадан салынған демалысқа арналған желкенді қайық. 1960 жылдардың басында Халықаралық «Көк сұңқар» классының қауымдастығы шыны талшықтан жасауға рұқсат берді, алайда кейбір қайықтар, әсіресе әуесқойлар жасағандары, ағаштан жасауын жалғастырды. Дизайнның құрамында алюминий тіректері, көлбеу мұрын, тік корпус, корпуске ілінген руль (түйреуішпен басқарылады) және қайтарылатын орталық тақтасы бар. Ол суды ығыстыра алады және спиннакермен жабдықталуы мүмкін. Қайықтың суға батып тұратын бөлігі орталық тақтасы түсірілгенде 1 метр (3.67 фут) тереңдікке жетеді, ал тақтасы жиналғанда жағаға немесе тіркемемен тасымалдауға мүмкіндік береді. Желкендеу үшін дизайнды реттелетін аутхаул және тіреу белбеулерімен жабдықтауға болады. Дизайнның Портсмут Ярдстик бойынша орташа жарыс есебі 108,7-ге тең, және әдетте екі немесе үш теңізшіден тұратын экипажбен жарысады.
When the boat was designed, a friend of the designer suggested calling it the Blue Bird, but Drake Sparkman settled on the name Blue Jay, as the class badge could then simply be a letter "J", blue in color. The Blue Jay is a recreational sailboat, that was initially built of plywood. In the early 1960s the International Blue Jay Class Association voted to allow construction from fiberglass, although some boats, particularly amateur built ones, have continued to be built from wood. The design has a fractional sloop rig with aluminum spars, a raked stem, a vertical transom, a transom hung rudder controlled by a tiller and a retractable centerboard. It displaces and can be fitted with a spinnaker. The boat has a draft of 3.67 feet (1 m) with the centerboard extended and with it retracted, allowing beaching or ground transportation on a trailer. For sailing the design may be equipped with an adjustable outhaul and hiking straps. The design has a Portsmouth Yardstick racing average handicap of 108.7 and is normally raced with a crew of two or three sailors.
Пайдалану тарихы
Ертеде қайық жаңадан бастағандар мен жастардың желкендесу бағдарламаларында қолданылды, бірақ бүгінде ерлер мен әйелдердің жарыстарында да пайдаланылады. 1990-жылдардың ортасына қарай 140-тан астам жарыс флоты құрылғандығы хабарланды, олардың көп бөлігі Флоридада, Ұлы көлдерде, Сан-Францискода және Лонг-Айленд бұғазында шоғырланған. 1994 жылғы шолуда Ричард Шервуд бұл қайықтың "бастапқыда спиннакерге мүмкіндік беретін жасөспірімдерді оқыту үшін жасалғанын, бірақ қазір көптеген қайықтар ересектерге тиесілі және жарысқа қатысады. Мач салыстырмалы түрде қысқа, бұл тұрақтылықты арттырады. Бастапқы жобалау ниетіне сәйкес, сынып ережелері жарыс кезінде кемеде ілмектерді, PFD-лерді, суды шығару құралдарын және ескекшені алып жүруді талап етеді. Флоттау құрылғысы міндетті емес."
Early on the boat was used in novice and youth sailing programs, but today is also used in men's and women's competitions as well. More than 140 racing fleets were reported to have been formed by the mid 1990s, with concentrations in Florida and the Great Lakes, San Francisco and Long Island Sound. In a 1994 review Richard Sherwood wrote that the boat, "was originally designed as a junior trainer that would allow for a spinnaker, but many boats are now owned and raced by adults. The rig is relatively short, increasing stability. In line with the original design intent, class rules require anchors, PFDs, bailing equipment, and a paddle to be carried on board while racing. Flotation is optional."