Қайықпен жүзу спорты және шағын қайықтар тарихы

Кіріспе

Шағын қайықтарда желкендеу, көбінесе спорт үшін.

Диңкелік желкендеу – бес негізгі басқару құралын қолдана отырып шағын қайықтарда желкендеу қызметі:
желкендер
фольгалар (яғни, қылыш тәрізді тақта немесе орталық тақта және руль, және кейде Moth-тағыдай көтерілетін фольгалар)
трим (судағы қайықтың алдыңғы/артқы бұрышы)
желді күшті болғанда экипаждың денені бір жаққа иісімен немесе қозғалысымен диңкеліктің тепе-теңдігін сақтау ("жылдам қозғал немесе жүз")
бағытты таңдау (ағымдағы және күтілетін желдің өзгеруі, мүмкін болатын кедергілер, басқа су көліктері, ағыстар, толқындар және т.б. ескеріледі). Жарыс кезінде жоғарыда аталған дағдыларды жетілдіріп, қосымша дағдылар мен техникаларды үйрену қажет, мысалы "желкендесу жарыс ережелерін" қолдану, қайықты старт алғанда және белгілерді айналып өткенде басқару дағдылары, сондай-ақ тактика мен стратегия білімі. Жарыс тактикасы қайықты әртүрлі бұрыштарда орналастыруды қамтиды. Жарыста жылдамдықты арттыру үшін теңізшілер "таза ауа" алу үшін жел бағытына ең жақын орналасуы керек. Ұлыбританиядағы желкендесу оқытуын реттейтін RYA органы былай дейді: "Табиғат пен стихияға тәуелділік арқасында желкендесу – бұл оқиғалар, зерттеулер, командалық жұмыс және көңіл көтеру".

Бастапқы бастамасы

Кемеде жүкті және адамдарды тасымалдау үшін әрдайым кішігірім тендерлік қайықтар қажет болған. Балық аулау және жеңіл жүк сияқты басқа да шағын жұмыс кемелерімен бірге, жағалаудағы шағын кемелер де әрқашан көзге түскен. Англия королі II Карл 17 ғасырда Англияға жер аударылудан оралғанда, оған жеке желкенді қайық сыйға тартылды. Ол демалыс пен жарыс үшін теңізге шықты. 1887 жылы Дублиннің заңгері Томас Миддлтон яхта жарысының тым қымбатқа түсетінін, жыл сайын жаңа, жақсы жобалар пайда болып, бұрынғыларын басып озатынын айтты. Ол "Бір үлгі" принципін ұсынды. Оның ойынша, яхта жарысы – барлық қайықтар бірдей жобамен салынғанда шеберлікті көрсетудің жарысы болу керек еді. Ол "Су арабасы" деп аталатын қайыққа келісім білдірген әлеуетті иелер тобын жинады. "Су арабасы" клубы бүгінде Дун Лаугер портында өркендеп келеді және жазғы маусымда әр сәрсенбі күні кешке жарыстар өткізіледі. 19 ғасырдың соңына қарай адамдар осы шағын қайықтарды спорт пен демалыс үшін пайдалана бастады, өнеркәсіптік революцияның ұсынып берген бос уақыт мүмкіндіктерін пайдаланды. Жеке меншіктегі үлкен желкенді қайықтар жеке дамыды, нәтижесінде бүгінгі яхталар пайда болды. Кейбір байланыстар болды, атап айтқанда, шлюптік желкен схемасы ертедегі шағын қайықтарды жобалаушылар үшін стандартты және ең ыңғайлы деп танылды.

Планингі және трапецинг

20-ғасырдың басында ағылшын қайық дизайнері және желкенді жарысқа құштар Уффа Фокс (1898–1972) шағын қайықтарды дамытуға үлкен үлес қосты. Ол қазірге дейін қолданылып келе жатқан көптеген қайық кластарын жасады және олардың дамуына көмектесті: Альбакор, International 14, National 12, Jet 14, Firefly және Flying Fifteen. Scorpion қайығы 1959 жылы Тапрелл Дорлинг жобалаған. Ол сонымен қатар, корпустың жазық беттерге ие болуының маңызды жетістігін енгізді, бұл кішкентай желкенді қайықтардың әдеттегі жылдамдық шегінен асып түсуге мүмкіндік берді. Бұл қайық су бетінде сырғанап бақатын сияқты, ал қайықтың мұрты суға батпайды. Бұл сумен жанасатын беттің азаюына, суырудың төмендеуіне (қайық суды ығыстыру үшін қанша су итергісі керек) және «суға батқан ауданың» азаюына байланысты сүзілудің азаюын қамтамасыз етеді. Желкеннің қозғаушы күші аз қарсылықты жеңуі керек, сондықтан жылдамдық күрт артады. 1928 жылы Уффа Фокс өзінің International 14 қайығымен – «Avenger» – ағылшын жағажай жарыстарына жазық беттік жылғаюды енгізді. Ол сол жылы 57 жарыстың 52-сінде бірінші орынды, екі екінші орынды және үш үшінші орынды жеңіп алды. Ескерту: Грэм Андерсон өзінің 1999 жылғы «Fast Light Boats, a Century of Kiwi Innovation» кітабында, жазық беттік жылғаюға қабілетті ортаңғы тақталы желкенді қайықтар 20-ғасырдың басында Жаңа Зеландияға, Уффа Фокс бұл тұжырымды танымал еткенге дейін енгізілгенін айтады. 1930 жылдары трапеция техникасы енгізілген кезде шағын қайықтардағы тағы бір жетістік орын алды. Бұл экипаждың желкендерді тік ұстау және қайықты теңгерімде ұстау үшін (жоғары көтерілу арқылы мүмкін болатыннан гөрі) көбірек тетік пайдалануын қамтиды; мұны жасау қайықтың сыртында, «құс» немесе жоғарғы мачтаға бекітілген арқанға ілініп, қайықтың құлауын болдырмауға көмектеседі. Нәтижесінде қайықты тік ұстап тұру оңай болады және желкендер көбінесе максималды қуатты жеткізеді. Трапеция жылдамдықты арттыруға көмектесе алады, бірақ экипаж жылдам босатылатын арнаны кимесе немесе тәжірибесіз болса, ол өте қауіпті болуы мүмкін. Жылдам босатылатын арна экипаж қайық құлаған жағдайда суға түсіп қалмау үшін жылдам босап алуға мүмкіндік береді. Жарыс кезінде трапецияны алғаш рет 1934 жылы Amazon A Class Rater қайығында қолданды. Уффа Фокс 1923 жылы 14 класты қайықтар құрастыруды бастады және 1925 жылы оларды жобалай бастады. Ол 1927 жылы өзінің алғашқы жазық беттік корпусын – «Avenger» – енгізу арқылы класты өзгертті. Оның 14 класты қайықтарының құрылысы мен аяқталуы көптеген адамдар сапа мен шеберлік тұрғысынан ең жақсы деп санайтын, ал 1938 жылы салынған «Thunder and Lightning» да осыдан ерекшеленбеді. Корпус екі жұқа шпоннан жасалған, ішкі жағы диагональ, ал сыртқы жағы алдыңғы және артқы бөліктерінде, барлығы мыс шегелермен бекітілген және кішкентай тас қайырмалармен нығайтылған. Оның мақсаты сол кездегі материалдарды пайдалана отырып, мүмкіндігінше жеңіл конструкция жасау еді – онда көміртек талшығы немесе кевлар болған жоқ. «Thunder & Lightning» құрастырылғаннан бір апта өткен соң, сол жылы Фалмутта өткен «Принц Уэльс кубогы» жарысының ең бағалы жүлдесінің бірін жеңіп алды. Осы серияда қайықтың иелері Питер Скотт (Антарктиканың әйгілі Скоттының ұлы) және Джон Винтер қазіргі кезде трапеция деп аталатын құрылғыны қолданды. Сол кезде ол «Король Георгийдің мерейтойлық тірегі» деп аталды. Бұл құрылғыны спорттық емес деп айыптап, пайдаланушыларға әділетсіз артықшылық бергендіктен Яхта жарыстары комитеті дереу тыйым салды. «Thunder and Lightning» қазір Корнуоллдың Ұлттық теңіз мұражайында сақталады. Жаңаша техникаға дереу тыйым салынды және ол 1954 жылы Джон Вестеллдің және 1960 жылдардың басында Flying Dutchman класының (505) қайта енгізуіне дейін аз дамыды.

The development of the sailing dinghy was helped in the early 20th century by Uffa Fox (1898–1972), an English boat designer and sailing enthusiast. He developed and contributed to many dinghy classes that are still with us nearly a century later: the Albacore, International 14, National 12, Jet 14, Firefly and Flying Fifteen. The Scorpion was designed in 1959 by Taprell Dorling. He also introduced the major advance of hull shapes that can plane, and which can therefore reach beyond the usual speed limits for small sailing boats. In effect, a boat which is planing is skimming along the surface, with the bow of the boat not in the water. This results in less friction because of reduced waterline length, reduced displacement (the amount of water needing to be pushed aside by the boat), and reduced 'wetted area'. The driving force provided by the sails has to overcome less resistance, and therefore speed increases dramatically. In 1928 Uffa Fox introduced planing to the English dinghy racing world in his International 14 boat, the Avenger. He achieved 52 first places, two second places and three third places out of 57 race starts that year. Note: Graham Anderson in his 1999 book Fast Light Boats, a Century of Kiwi Innovation argues that planing centreboard sailing boats were introduced into New Zealand in the early 20th century – well before Uffa Fox popularised the concept. Another advance in dinghy sailing was introduced in the 1930s, when the technique of trapezing was introduced. This involves using the crew to provide more leverage (than possible by hiking out) to keep the sails vertical and the boat balanced; doing this can prevent the boat from capsizing, by hanging outside the boat on a harness and rope attached to the 'hounds' or upper mast. As a result, the boat is easier to keep upright, and the sails can deliver maximum power most of the time. While trapezing can be helpful and increase speed, it can also be very dangerous if the crew is not wearing a quick release harness or is inexperienced. The quick release harness allows the crew to unstrap themselves quickly so as to not get forced under the boat if it were to capsize. Trapezing during a race first appeared in 1934, on the Amazon A Class Rater. Uffa Fox started building 14s in 1923, and was designing them by 1925. He was to transform the class with the introduction of his first planing hull design, Avenger, in 1927. The construction and finish of his 14s was considered by many to be the ultimate in quality and craftsmanship, and Thunder and Lightning built in 1938 was no exception. The hull was built of two thin veneers; diagonal internally and fore and aft externally, and stiffened by tiny rock elm frames, all fastened with thousands of copper nails. His aim was to achieve as light a construction as possible using the materials of the day – there was no carbon fibre or Kevlar then. Within a week of being launched, Thunder & Lightning won one of yachting's premier racing trophies, the Prince of Wales Cup, held that year at Falmouth. It was during this series that the boat's owners, Peter Scott (son of the famous Scott of the Antarctic), and John Winter, used a device now commonly known as the trapeze. At that time, it was known as King George's Jubilee Truss. The device was immediately banned by the Yacht Racing Committee on the grounds that it was unsporting and gave an unfair advantage to its users. Thunder & Lightning is now in the National Maritime Museum Cornwall. The innovative technique was immediately banned, and received little development until it was reintroduced on the Osprey and Fiveohfive Class (505) in 1954 by John Westell and the Flying Dutchman class in the early 1960s.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі оқиғалар

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде фанера ұшақтарды салу үшін маңызды материалға айналды. Соғыстан кейін фанера желкенді қайықтар жасауға бейімделді. Құрылыстың екі негізгі әдісі қабылданды: тігіс және желімдеу және ағаш қаңқалы құрылыс. Джек Холт осы құрылыс техникаларын пайдаланып үй шаруаларымен салынатын көптеген қайықтарды жобалады. "Mirror Dinghy" көбінесе тігіс және желімдеу арқылы салынды, ал "Enterprise" және "Heron" ағаш қаңқаға фанера жабылып салынған қайықтың мысалы болып табылады.

Қазіргі заманғы даму

XXI ғасырдың басында шағын қайықпен жүзу спорты әлі де қарқынды дамып келеді. Ол бұрынғы қымбат, көп уақыт талап ететін және тек шектеулі адамдарға ғана арналған спорт түрі деген бейнесінен айырылып келеді. Бұл Uffa Fox сияқты пионерлердің бұрынғы жұмыстарының және заманауи дизайн мен техникаларды қолданудың нәтижесінде мүмкін болды. Мысалы, жеңіл корпус материалдары (мысалы, шыны талшық және көбік қабатты корпус конструкциясы), бұл ағаш корпусқа қарағанда күтімді азайтады және уақытты үнемдейді (дегенмен, олар сирек кездеседі және оларды жасаушылар аз, бірақ әлі де ағаш қайықпен жүзушілер бар), жауаптырақ желкен материалдары мен дизайны, оңай тасымалданатын қайықтар (көптегенін автокөліктің үстіне орнатуға болады) және күрделі шпинакерлердің орнына генакерлер сияқты қарапайым жабдықтар. Бұл жетістіктер уақыт пен ақшаны үнемдеп, шағын қайықпен жүзу спортының тартымдылығын арттыра түсті. Ұлыбританияда RYA жарыстарды реттейді және демалыс және бәсекелестік жүзу үшін модульдік және аккредиттелген оқу курстарын ұсынады. Бастапқы деңізшілік курсын бірнеше күнде аяқтауға болады. Әлем бойынша демалыс және жарыстық жүзуді басқару және дамыту үшін осындай ұйымдар жұмыс істейді.

Қайықтың түрлері

Кейбір қайықтар бірнеше санатқа жатады, себебі шекаралар үстіне түсіп жатады немесе әртүрлі санаттар әртүрлі нәрселерді өлшейді; мысалы, "бір үлгідегі" қайықтар және әлдеқайда еркін үлгідегі қайықтар төмендегі негізгі санаттардың әрқайсысында кездеседі. Қайық конструкциялары көбінесе "класс" деп аталады; бұл класс әдетте бір үлгідегі, ашық немесе шектеулі болып жіктеледі. Ашық кластың ресми атауы – "Даму класы". Бір үлгідегі қайықтар бірдей болуы керек, бірақ шындығында бұл әрқашан осылай бола бермейді. Тек ең қатаң бір үлгідегі класс ғана жеке құрылғыларды шектейді. Содан кейін рұқсат етілген өзгертулердің немесе үлгі айырмашылықтарының жылжу шкаласы пайда болады; шектеулі класс әдетте құрылғылардың немесе тіпті қайықтың бөліктерінің қозғалысына мүмкіндік береді, бірақ корпус пішініне немесе желкендерге үлкен өзгерістер енгізуге мүмкіндік бермейді. Шынымен ашық даму класс та белгісіз, 18 футтық қайық туралы "қайықтың ұзындығы 18 фут болуы керек және жарыс сағат 2-де басталады" деген әйгілі сөз – аңыз, бірақ ашық класс әдетте тереңдігін, ұзындығын, енін, мачта биіктігін және кейде ең төменгі салмақ пен желкен ауданын анықтайтын қорап тәрізді ережеде өте радикалды өзгерістерге жол береді. Даму класы емес класс әдетте "Бір үлгідегі" деп аталады. Бұл идея бойынша, бір үлгідегі класс тең бәсекелестік үшін әділ және тең жағдай жасайды, ал даму кластары қайықтың жылдамдығы мен технологиясын алға жылжытады. Бірінші бір үлгідегі қайық – Томас Миддлтон жасаған Water Wag, ол 1887 жылы Дублин шығанағында алғаш рет жүзіп шықты. Бұл класс әлі күнге дейін жүзіп келеді, жүз жылдан астам уақыт өткен соң да. Бірінші Халықаралық бір үлгідегі класс – 1914 жылы Джордж Кокшотт Ғарлық Кирби теңіз көлі үшін жобалаған B.R.A. 12 футтық қайық. Бұл үлгі Голландия, Нидерланды, Германия, Франция, Ирландия және т.б. және одан да алыс елдерге тарады. Келесі класс барлығын ойын-сауық және жарыс мақсатында пайдалануға болады. Кейбіреулері демалыс үшін жақсы жұмыс істейді, өйткені олар аз күтімді қажет етеді және сүйреуге қалдыруға болады, ал басқалары (әдетте жарысқа арналған) қайықтарды сүйреуге қалдыруға болмайды, өйткені олар айналып кетуі мүмкін, бұл мачта мен корпус сияқты кейбір бөліктерге зақым келтіруі мүмкін. Желкенді қайықтар – ең жылдам және ең қиын басқарылатын қайықтардың бірі. Желкенді қайықта жазық, тар корпус және пропорционалды түрде үлкен желкен жабдығы болады, әдетте асимметриялық спиннакер, блейд-джиб және толықтай жабысқан негізгі желкеннен тұрады. Теңізшілер тіректер (қанаттар) мен трапеция арқылы желкендерді басқарады. Мысалдары: Олимпиадалық 49er, 18 Footers (төменде қараңыз) және озық International 14. Жоғары өнімділікті қайықтар – Олимпиадалық үшбұрыш (Олимпиадалық жарыс жолы) айналасында жарысуға арналған жылдам және қуатты қайықтар. Мұндай қайықтар: International Flying Dutchman, International 505, Jet 14, Fireball, Osprey, Thistle, 14 футтық John Spencer Javelin және International 470. Олардың барлығы желге қарсы да оңай жылдамдыққа ие болады және трапеция мен симметриялық спиннакерді қолданады. Олардың барлығы екі адаммен басқарылатын қайық емес: International Contender және RS600 – трапециямен жабдықталған, бірақ спиннакері жоқ, жоғары өнімділігі бар бір адаммен басқарылатын қайықтар. Скифтер әдетте жоғары өнімділікті қайықтар болып саналады. Жарыс қайықтары жарыс үшін жасалған, бірақ олардың барлығы бірдей жоғарыда көрсетілгендей бірдей деңгейде өнімді емес. Алайда, көптеген жағдайларда олар әлі де бірдей бәсекелестікке ие болады, бұл көптеген жарыс рульдері мен экипаждар үшін ең маңызды мәселе. Олар кең ауқымды, олардың көбісі Уффа Фокстың "International 14" класынан тараған. Адамдар көбінесе Италиядағы Гарда көлі сияқты әйгілі желкенді орындарда халықаралық жарыстарға өздерінің қайықтарымен "саяхаттайды". 1936 жылы шілдеде әлемдегі ең ірі қайықтар флотының мәртебесіне қол жеткізгеннен кейін, Snipe International Class әлі күнге дейін ең күшті класс болып табылады. Басқа үлгілерге GP14, Enterprise, Scorpion, Solo, Graduate, Firefly, Lark жатады. Арнайы топқа Scow жатады, ол әдетте орталық тақтаның орнына екі белбеу тақтасын қолданады және екі рульге ие болуы мүмкін. Көптеген жарыс қайықтары қайықты жүзу үшін екі немесе одан да көп адамды қажет етеді, капитан қайыққа байланысты рульді басқарады және негізгі желкенді басқарады, ал экипаж jib, spinnaker (тек жел соққан жаққа қарай ұшуға болады) және қайықтың тепе-теңдігін сақтайды. Круиздік қайықтар демалыс және отбасылық желкендеу үшін арналған және әдетте жоғары өнімділікті қайықтардан тұрақтырақ болады. Бұл "көк" (кем дөңгеленген) корпус, үлкен ығысу және пропорционалды түрде кіші желкен ауданымен қамтамасыз етіледі. Кейбіреулері ұзын сапарларға және/немесе кемеде кемпинг жасауға арналған. Мысалдары: Wayfarer, GP14, Tideway, Laser Stratos, Drascombe сериялы қайықтар, CL 16 және Laser 16, Eric Coleman жасаған Roamer Cruising Dinghy, сондай-ақ Iain Oughtred, John Welsford және François Vivier жасаған көптеген үлгілер. Мұндай қайықтармен жүзу әлі де қызығушылық тудырады. Круиздік-жарыс қайықтары екі алдыңғы топтың да элементтерін табысты үйлестіреді, жақсы жарыс өнімділігін ұсынады және сонымен қатар өте жақсы круиздік қайықтар болып табылады. Әлемдік деңгейдегі круиздік-жарыс қайықтарының тек екеуі бар, жоғары сапалы жарыстардың кең қолжетімділігі және круиздік сапарларға жарамдылығы тұрғысынан, Wayfarer және GP14; олардың Wayfarer круиздік сапарларда артықшылыққа ие, өйткені ол үлкен қайық, ал GP14 жарыстарда артықшылыққа ие. Алайда, Mirror және оның үлкен әпкелері, сондай-ақ Heron да осы санатқа жатады. Классикалық қайықтар әдетте яхталарға тиеу үшін немесе жағалаудағы қайықтар ретінде қолданылады және желкендеу өнімділігінен гөрі сұлулыққа және әмбебаптыққа баса назар аударады. Кейбіреулері әлі де толығымен ағаштан жасалған, бірақ ең танымал классикалық желкенді қайықтардың көпшілігі фиберглас корпусын жетілдірілген палисандр немесе махагонмен үйлестіреді, бұл "екі әлемнің ең жақсысы" тәсілі. Фиберглас корпус қайықты күтуді жеңілдетеді және кейбіреулер олардың мықтырақ екенін және ағаш сияқты тот баспайды деп санайды. Классикалық желкенді қайықтардың мысалдары: Minto, Mirror Dinghy, Fatty Knees, Trinka, Bauer, Whitehall және Gig Harbor. Қауіпсіздік қайықтары яхталарға тиеу үшін және өздігінен құтқаруға арналған, қауіпсіздікке дейін жүзіп жетуге болатын қайық ретінде пайдалануға арналған. Бұл қайықтар демалысқа арналған желкенді қайықтар ретінде де қолданылады. Олардың кейбіреулерін жабық шатырлармен, теңіз анкерлерімен және басқа да апатты жағдайларға арналған жабдықтармен жабдықтауға болады. Қауіпсіздік қайықтарының мысалдары: Portland Pudgy dinghy және Clam dinghy. Multihulls – екі немесе үш корпусты жылдам қайықтар, ол диңкелік қайықтың анықтамасына сәйкес келеді. Диңкелік қайықтардан айырмашылығы, multihulls жоғары қатынастағы желкендерге және толықтай жабысқан негізгі желкендерге және кейде айналатын мачтаға ие. Бұл желкендердің жоғары аэродинамикалық болуына және жұқа корпустардың тартылысын азайтуға мүмкіндік береді, бұл multihull-ға дәстүрлі монокорпустық қайықтардан үлкен жылдамдық артықшылығын береді. Диңкелік өлшемдегі multihulls кейде "Beach Catamarans немесе Beach Trimarans" деп аталады. International 14 әлі де танымал жарыс классы болып табылады, өйткені ол бастапқы дизайнынан бері тіректер (трапеция жасау үшін) және геннакерге ие болды. Laser Standard, Laser Radial және Laser 4.7 – Laser диңкелік қайығының нұсқалары, оның қарапайымдылығы, тасымалдануы және өнімділігі диңкелік жарыстар мен оқуды дамытуға үлкен үлес қосты. RS200, RS400, RS800 және RS Vareo Dinghies, Musto Skiff, Splash және RS600 сияқты жаңа диңкелік қайықтар Ұлыбританияда диңкелік желкендеуге қатысуды арттырды. Орта мектептер мен колледждерде жарысқа қолданылатын екі танымал диңкелік қайық – 420 және Flying Junior. Спорттық қайықтар: Бұл класс үлкен жағалау жарыс диңкелік қайықтары, ол бекітілген кильдері бар яхталар класына көшеді. Әдетте олар...

Some dinghies come into more than one category, either because boundaries overlap or because different categories are measuring different things; e. g. both "one design" boats and boats of much freer design can be found in each of the main categories below. Dinghy designs are often referred to as "classes"; these classes are usually categorised as one design, open, or restricted. A more formal term for open is "Development Class". One design dinghies are supposed to be identical, though in reality this is not always the case. Only the most restrictive one design classes will restrict individual fittings. Then there becomes a sliding scale of allowable modification or design differences; restricted classes would typically allow the movement of fittings or even parts of the boat around, but are unlikely to allow major changes to hull shape or sails. Truly open development classes are also almost unknown, the famous line about the 18 ft skiff "the boat shall be 18ft long and the race starts at 2 o'clock" is a myth but open classes will usually allow pretty radical changes within usually some kind of box rule which specifies depth, length, width of hull height of mast and sometimes a minimum weight and sail area. Classes which are not development classes are usually referred to as "One design". The idea is that One Designs provide a fair and level playing field for even competition, whereas Development Classes drive boat speed and technology forwards. The first one design was the Water Wag designed by Thomas Middleton, which first sailed in Dublin Bay in 1887. The class is still sailed today, well over a hundred years later. The first International one design class was the B. R. A. 12 foot dinghy which was designed by George Cockshott in 1914 for West Kirby marine lake. This design expanded to Holland, Netherlands, Germany, France, Ireland etc. and further afield. All of the following classes can be used for recreational as well as racing purposes. Some function better for recreation use because they require less maintenance and can be left on a mooring, while other (usually racing) boats can't be left on mooring because they will capsize, which can cause certain parts like the mast and hull to be damaged. Sailing skiffs are the fastest and arguably most difficult type of dinghy to sail. A skiff has a flat narrow hull with a disproportionately large sailplan, usually consisting of an asymmetric spinnaker, blade jib and fully battened main. Sailors manage the rig with the use of racks (wings) and trapeze. Examples are the 49er, an Olympic boat, 18 Footers (see below) and the advanced International 14. High performance dinghies are fast and powerful dinghies designed for racing around an Olympic triangle (Olympic Racing Course). Examples of such dinghies are the International Flying Dutchman, the International 505, the Jet 14, the Fireball, the Osprey, the Thistle, the 14 ft John Spencer Javelin and the International 470. They can all plane easily, even upwind and they use trapeze and a symmetric spinnaker. Not all are two handed boats: the International Contender and the RS600 are high performance single handed boats equipped with a trapeze, but not a spinnaker, and demonstrate a comparable performance. Skiffs are usually classed as High performance dinghies. Racing dinghies are designed for racing, but not all have necessarily the same calibre of performance as the above. However, in many cases they can still offer equally close competition, at the very highest standards, which for many racing helmsmen and crews is the most important consideration. They cover a wide range, and many are descended from Uffa Fox's seminal International 14. People often "travel" with their dinghies to international races in famous sailing spots such as Lake Garda in Italy. The Snipe International Class still stands as one of the strongest classes, after reaching the status of world's largest fleet of dinghies in July 1936. Other examples include the GP14, Enterprise, Scorpion, Solo, Graduate, Firefly, Lark. A specialized subgroup is the Scow, which typically uses two bilgeboards instead of a centerboard, and may have two rudders. Many racing dinghies require two or more people to sail the boat, the skipper is in charge or steering and the main sail depending on the boat, and the crew is in charge of the jib, the spinnaker, (which can only be flown while going downwind) and keeping the boat level

Cruising dinghies are designed for leisure and family sailing and are usually more stable than high performance dinghies. This is provided by a 'chined' (less rounded) hull, greater displacement, and proportionally smaller sail area. Some are specifically designed for longer passage making, and/or for camping aboard. Examples of these include the Wayfarer, arguably the GP14, the Tideway, the Laser Stratos, the Drascombe series of dinghies, the CL 16 and the Laser 16, the Roamer Cruising Dinghy, designed by Eric Coleman an early member of the Dinghy Cruising Association, plus many designs of Iain Oughtred, John Welsford and François Vivier. Sailing these boats can still give much excitement. Cruiser racer dinghies successfully combine elements of both the immediately previous two groups, offering good racing performance and also being very viable cruising boats. Arguably the only two world class cruiser racer dinghies, in terms of both the extensive availability of top class racing and their suitability for serious cruising, are the Wayfarer and the GP14; of these the Wayfarer has the edge for cruising, once on the water, in part because she is the larger boat, while the GP14 has the edge for racing. However the Mirror and her larger sisters, and the Heron, can also be regarded as coming into this category. Classic dinghies are typically used as yacht tenders or shore boats, and emphasize beauty and versatility over sailing performance. Although some are still made entirely from wood, the majority of the most popular classic sailing dinghies combine a fiberglass hull with enough finely finished teak or mahogany to represent the "best of two worlds" approach. The fiberglass hull makes the boat maintenance easier and some think they are sturdier and will not corrode like wood. Examples of classic sailing dinghies are Minto, Mirror Dinghy, Fatty Knees, Trinka, Bauer, Whitehall, and Gig Harbor. Safety dinghies were designed to be used as yacht tenders with the added function of proactive self rescue boat that can be sailed to safety. These boats are also used as recreational sailboats. Some of them can be fitted out with exposure canopies, sea anchors, and other survival gear. Examples of safety dinghies are the Portland Pudgy dinghy and the Clam dinghy. Multihulls are fast twin or three hulled boats that fall under the definition of dinghy. Unlike dinghies, multihulls have high aspect ratio rigs with fully battened mainsails and sometimes, a rotating mast. This allows the rig to be highly aerodynamic and the reduced drag from the thin hulls, gives a multihull its great speed advantage over traditional monohulls. Dinghy sized multihulls are sometimes referred to as "Beach Catamarans or Beach Trimarans". The International 14 remains a popular racing class, having acquired racks (for trapezing crews) and a gennaker since its original design. The Laser Standard, Laser Radial and Laser 4.7 are the variants of the Laser dinghy, a single hander whose combination of simplicity, portability and performance has done much to advance dinghy racing and training. More modern dinghies like the Phil Morrison designed RS200, RS400, RS800 and RS Vareo Dinghies, the Musto Skiff, Splash and RS600 have also increased dinghy sailing participation around the UK. Two popular dinghies used in high school and college racing are the 420 and Flying Junior. Sports boats: These classes are larger off shore racing dinghies which shade off into classes of yachts with fixed keels. Usually they have several crew members as well as the helm. Melges 24 and Laser SB3 are current examples of this type. Development classes: Most dinghy classes have a fairly fixed layout of sails and hull design, and changes are very infrequent. However, some classes can compete and sail with less rigid definitions and measurements. This encourages experiment which often leads to innovation in techniques and construction. Examples are the International 14, National 12, the 18ft Skiff, the Puddle Duck Racer and the Moth. The International Moth is worth noting because of its use of lifting foils on the rudder and daggerboard. These generate enough lift to push the hull above the water, significantly reducing friction and allowing speeds in excess of .

Кеме жүзуді үйрену

Көптеген адамдар аккредиттелген желкеншілік мектептерінде немесе жергілікті желкеншілер клубы арқылы желкен жүзуді үйренеді. Жаңадан бастаушыларға өз уақытында білімдерін жетілдіруге мүмкіндік беретін көптеген кітаптар мен оқу DVD-лері де бар. Көптеген балалар "Оптимист", "Топпер", "Лазерлік ойын қайығы" және "Лазерлік Пико", сондай-ақ "Портланд Пудги" қайықтарында жүзуді үйренеді. "Оптимист" көбінесе қадағалау астындағы жарыстарда қолданылады, себебі ол оңай аударылып, судан тіктеуі өте қиын. АҚШ-та "Портланд Пудги" қауіпсіздік қайығы жарысқа қатыспайтын, демалыс мақсатындағы жаңадан бастаушыларға арналған танымал қайыққа айналды, себебі ол батпайды және өте тұрақты. Балаларға кішкентай қайықтарда үйрену және олар өскен сайын үлкен қайықтарға көшу оңайырақ. Балалар желдің ашық теңізге қарағанда аз болатын қорғалған портода немесе шығанақта жақсы оқиды. "Wayfarer" ересектерге арналған стандартты оқу қайығы болды; алайда, көптеген орталықтар "Centre Main" сияқты көбірек заманауи қайықтарға, мысалы, "Laser Stratos" және "Topaz Omega" қайықтарына көшті. Австралияда балалар көбінесе "Сабот" (динги), "Мэнли Джуниор", "Херон", "Топаз Динги", "Флайинг Елевен", "Оптимист" және "O'pen BIC" қайықтарында сабақ алады, соңғысы күннен-күнге танымал болып келеді. Ересектер көбінесе "Спираль" немесе "Сабре" қайықтарында немесе "NS14" немесе "Тазар" қайықтарында экипаж ретінде үйренеді. Ұлыбританияда Корольдік яхтинг қауымдастығы барлық қайықта жүзу біліктіліктерін басқаратын орган болып табылады, ол 1-ден 4-ке дейінгі жастар деңгейі сертификаттарын және 1-ден 3-ке дейінгі ересектер деңгейі сертификаттарын ұсынады. Қайықтарды жалға беруші компаниялардың саны артып келеді және олар сізге қайық беруге рұқсат беру алдында сертификаттарыңызды көрсетуді сұрайды. Австралияда "Yachting Australia" ұқсас рөл атқарады. Австралиядағы яхталарда "Білікті экипаж" курсы әдетте, алғашқы ресми желкен жүзу курсы болып табылады.

Жарыс қайықтары

Жарыс – қайықта жүзудің ең танымал түрлерінің бірі, және ол желкенді жүргізу дағдыларын дамытуға, сондай-ақ қайықтар мен желкендердің құрылысын және дизайнын жақсартуға үлкен үлес қосады. Орын болған жағдайда, қайықтар жарысы үшін Олимпиадалық үшбұрыш трассасы жиі қолданылады, әсіресе мемлекеттік және ұлттық чемпионаттар сияқты, жергілікті артықшылықтардың аз болуы қажетті жарыстарда, сондай-ақ негізінен жылдамдыққа емес, суды ығыстыру арқылы қозғалатын Heron (қайық) сияқты кластар үшін. Олимпиадалық үшбұрыш қайық жарысы үшін ең көп таңдалатын трасса, бірақ желге қарсы және желмен жүзу трассасы да танымал нұсқа болып табылады.