Роберт ле Кок: Франция саяхаты мен Арагон епископы

Роберт ле Кок (1373) – француз бискупы және кеңесші. Орлеанда туып, Лаон бискупы болды. Наварр корольімен келісім шарттарын жасастырды. Тарих, Франция.

Кіріспе

Роберт ле Кок (1373 жылы қайтыс болды) – француз епископы және кеңесші. Ле Кок Мондидье қаласында дүниеге келген. Ол Орлеан қаласының буржуазиялық отбасынан шыққан, Парижге келгенге дейін алғаш рет мектепке сонда барған. Парижде ол парламент адвокаты болды (1347); кейін Иоанн II оны тілектер шебері етіп тағайындады, ал 1351 жылы, көптеген басқа да құрметтерге ие болған жылы, Лаон епископы болды. 1354 жылдың басында ол Булонь кардиналы, Пётр I, Бурбон герцогы және Жан VI, Вендом графымен бірге Наварра королі Шарль Зұлыммен келіссөздер жүргізу үшін Мантеге жіберілді. Шарль Зұлым констебль Шарль д’Эспанияны өлтіруге бұйрық берген еді, содан бері оның осы корольмен байланысы басталды. 1356 жылдың қазан айында Парижде ашылған өкілдер жиналысында Ле Кок жетекші рөл атқарды және ең белсенді сөйлеушілердің бірі болды, әсіресе дофин Карлға өтініштер ұсынылған кезде, патшалықтың жаман басқаруын айыптап, патша кеңесшілерін қууды талап еткенде. Бірақ көп ұзамай, өкілдер жиналысының беделі төмендеп, ол өзінің епархиясына қайтып кетті, бірақ Париж буржуазиясының өтінішімен ол тез қайта оралды. Наварра королі түрмеден қашып, Парижге кірді, онда оның партиясы күшейді; Роберт ле Кок оның кеңесіндегі ең ықпалды адамға айналды. Ешкім оған қарсы келуге батыл болмады, ол қалағанын кеңеске кіргізді. Ол Наварра короліне құпия кеңестерді ашудан тартынбады, бірақ оның бақыты көп ұзамай өзгерді. 1358 жылдың мамырында Компиеньдегі өкілдер жиналысында ол үлкен қауіпке ұшырады, оның жұмыстан босатылуын талап етті және ол Сен-Дениге қашуға мәжбүр болды, онда Шарль Зұлым мен Этьен Марсель оны іздеп келді. Марсельдің өлімінен кейін ол өзінің епископтық қаласы Лаонды Наварра короліне беруге тырысты, бірақ ол Шарль Зұлымның жақтастарына король Джонның Кале шартында (1360) уәде еткен кешірімнен шеттетілді. Оның жер-мүлкі тартылып алынды, ол Франциядан қашуға мәжбүр болды. 1363 жылы Наварра королінің қолдауымен оған Арагон корольдігінің Калахорра епископтығы берілді, оны ол 1373 жылы қайтыс болғанға дейін басқарды.

Robert le Coq (died 1373) was a French bishop and councillor. Le Coq was born in Montdidier. He belonged to a bourgeois family of Orléans, where he first attended school before coming to Paris. In Paris he became advocate to the parlement (1347); then John II appointed him master of requests, and in 1351, a year during which he received many other honors, he became bishop of Laon. At the opening of 1354 he was sent with the cardinal of Boulogne, Peter I, Duke of Bourbon, and Jean VI, count of Vendôme, to Mantes to treat with Charles the Bad, king of Navarre, who had caused the constable, Charles d'Espagne, to be assassinated, and from this time dates his connection with this king. At the meeting of the estates which opened in Paris in October 1356 le Coq played a leading role and was one of the most outspoken of the orators, especially when petitions were presented to the dauphin Charles, denouncing the bad government of the realm and demanding the banishment of the royal councillors. Soon, however, the credit of the estates having gone down, he withdrew to his diocese, but at the request of the bourgeois of Paris he speedily returned. The king of Navarre had succeeded in escaping from prison and had entered Paris, where his party was in the ascendant; and Robert le Coq became the most powerful person in his council. No one dared to contradict him, and he brought into it whom he pleased. He did not scruple to reveal to the king of Navarre secret deliberations, but his fortune soon turned. He ran great danger at the estates of Compiègne in May 1358, where his dismissal was demanded, and he had to flee to Saint Denis, where Charles the Bad and Étienne Marcel came to find him. After the death of Marcel, he tried, unsuccessfully, to deliver Laon, his episcopal town, to the king of Navarre, and he was excluded from the amnesty promised in the treaty of Calais (1360) by King John to the partisans of Charles the Bad. His temporalities had been seized, and he was obliged to flee from France. In 1363, thanks to the support of the king of Navarre, he was given the bishopric of Calahorra in the kingdom of Aragon, which he administered until his death in 1373.