Құрама Штаттар Әуе Күштерінің бұрынғы Бас Штабы

Кіріспе

Белсенді емес АҚШ Әуе күштерінің бас қолбасшылығы

Әуе күштері жүйелерінің қолбасшылығы (AFSC) – АҚШ Әуе күштерінің белсенді емес бас қолбасшылығы. Ол 1951 жылдың сәуір айында құрылған, бұрынғы Әуе күштері материалдық қолбасшылығынан бөлініп шыққан. 1961 жылғы қайта ұйымдастыру кезінде Әуе күштері жүйелерінің қолбасшылығы Әуе күштері логистикалық қолбасшылығынан материалдық сатып алу функциясын қабылдады. 1992 жылы ол Әуе күштері логистикалық қолбасшылығымен қайта біріктірілді. Американың авиациялық дамуы 1930 жылдардың ортасынан бастап Германия континенттік қарулану жарысын бастарған кезде еуропалық қарсыластарынан қалып қойды. Онжылдықтың соңындағы соғыс қаупі жағдайды өзгерте бастады. 1930 жылдардың соңында американдық өнеркәсіп авиациялық зерттеулерге жыл сайын 100 миллион доллардан астам қаражат жұмсады. Университеттерге берілетін гранттар өсті және әскери қызметшілердің ғылым курстарына қатысуы көбейді. Әскери-әуе күштерінің (AAF) басшылары шетелдік зертханалардан шыққан және әуе соғысын революциялайтын көптеген жаңа қаруларға алаңдады. Радар, реактивті ұшақтар (Messerschmitt Me 262, Fieseler Fi 103 (V 1 ұшатын бомбасы)) және баллистикалық зымырандар (V 2 зымыраны) барлығы АҚШ-тан тыс жерде пайда болды немесе жетілдірілді. Конгресс ғылыми-зерттеу және тәжірибелік-конструкторлық жұмыстарға (ҒЗТЖ) қаржыландыруды арттырды. Кейіннен инженерлік функция Материалдық қолбасшылық, AAF Техникалық қызмет қолбасшылығы, Әуе техникалық қызмет қолбасшылығы және Әуе материалдық қолбасшылығында болды. 1950 жылдары жаңа қолбасшылық өзінің із қалдыра бастады. ARDC көптеген амбициялы ұшақтар мен зымырандардың прототиптерін жасады. Осы кезеңнің табыстарының ішінде Солтүстік Американың F-86 Sabre қанатты итеркіш күшті ұшағы, Boeing B-52 Stratofortress құрлықаралық бомбалаушысы, Boeing KC-135 Stratotanker реактивті жанармай құюшы танкерлік ұшағы, Lockheed C-130 Hercules турбовинттік көліктік ұшағы және Lockheed U-2 өте биік биліктік стратегиялық барлау ұшағы бар. Сонымен қатар, ARDC континентаралық баллистикалық зымырандарды (ICBM) әзірлеуге үлкен үлес қосты, ол 1953 жылдың 23 тамызында КСРО термоядролық (сутекті) бомбасын сынағаннан кейін басымдыққа ие болды. Американың алғашқы ICBM-ін (SM-65D Atlas) құру үшін жедел бағдарлама іске қосылды, ол 1959 жылы қолданысқа енгізілді. Маңыздылығы, ресурстары және табыстылығы тұрғысынан ICBM бағдарламасы Екінші дүниежүзілік соғыстағы атақты Манхэттен жобасымен ғана теңесе алатын еді. Атлас бағдарламасы жаңа қару жүйелерін орналастыру үшін барлық жауапкершілік – зерттеу, әзірлеу және сынаудан бастап сатып алу және өндіріске дейін – бір қолбасшылыққа жүктелуі керек деген сенімге әкелді, егер ол Әуе күштері материалдық қолбасшылығы (AMC) мен ARDC арасында бөлінбесе. 1957 жылдың қазанында КСРО-ның "Спутник-1" спутнигін ұшыруы АҚШ Әуе күштерінің бас штабы мен ARDC ойлауына үлкен әсер етті. 1958 жылдың маусымында аяқталған Стьер есебі, ол қару-жарақ алу үшін жаңа Әуе күштері қолбасшылығын ұсынды. Осы есеп және Қорғаныс министрлігінің әскери ғарыш миссиясын Әуе күштеріне беруге деген ниетімен, Әуе күштері 1961 жылы Қорғаныс министрі Роберт С. Макнамарадан жаңа бас қолбасшылыққа келісім алды. Осы даулы кезеңде жаңа және жаңартылған қару жүйелері Әуе күштеріне қосыла берді. B-1B Lancer SAC-ке рекордтық уақытта жеткізілді, бірақ оның қызметтік карьерасына біраз уақытқа кедергі келтіретін маңызды мәселелер болды. Стелс технологиясы F-117 Nighthawk соғыс ұшағы және B-2 Spirit бомбалаушысы түрінде ұшу-қону жолақтарына енді. Space Shuttle Challenger апатынан кейін AFSC Delta II сияқты жаңа бір реттік ұшыру құралдарының отбасын жылдам дайындау арқылы елдің ғарышқа ұшыру мүмкіндігін қалпына келтіруге көмектесті. Сенімділік және техникалық қызмет көрсету (R&M) 2000 бағдарламасы арқылы операциялық дайындық деңгейінде үлкен жетістіктерге қол жеткізілді.

The Air Force Systems Command (AFSC) is an inactive United States Air Force Major Command. It was established in April 1951, being split off from Air Materiel Command. In the reorganization of 1961, Air Force Systems Command acquired the materiel procurement function from Air Force Logistics Command. It was re integrated with Air Force Logistics Command in 1992. American aviation development fell behind its European rivals after the mid 1930s when Germany started a continental arms race. The threat of war at the decade's end began to change the situation. During the late 1930s American industry spent over $100 million annually on aviation research. University grants grew and military personnel enrollment in science courses increased. Leaders of the Army Air Forces (AAF) were alarmed by many of the new weapons that would revolutionize air warfare which had emerged from foreign laboratories. Radar, jet aircraft (Messerschmitt Me 262, Fieseler Fi 103 (V 1 flying bomb)) and ballistic missiles (V 2 rocket) had all either originated or been perfected outside the United States. Congress greatly increased funds for R&D. Subsequently, the engineering function resided in the Materiel Command, the AAF Technical Service Command, the Air Technical Service Command, and the Air Materiel Command. During the 1950s, the new command began to make its mark. ARDC developed many ambitious aircraft and missile prototypes. Among the successes of this period were the North American F 86 Sabre swept wing fighter, the Boeing B 52 Stratofortress intercontinental bomber, the Boeing KC 135 Stratotanker jet powered refueling tanker aircraft, the Lockheed C 130 Hercules turboprop transport and the Lockheed U 2 very high altitude strategic reconnaissance aircraft. In addition, ARDC played a major contribution in the development of Intercontinental ballistic missiles (ICBMs), which became a priority after the world learned that the Soviet Union had detonated a thermonuclear (hydrogen) bomb on 23 August 1953. A crash program was employed which developed America's first ICBM (the SM 65D Atlas), that became operational in 1959. In terms of importance, resources, and success, the ICBM program was rivaled only by the famed Manhattan Project of World War II. The Atlas program led to the belief that the entire responsibility for deploying new weapons systems – from research, development and testing through procurement and production – should be vested in one command, rather than split between Air Materiel Command (AMC) and ARDC. It was the Soviet Union's launch of Sputnik 1 in October 1957 that greatly influenced HQ USAF and ARDC thinking. The Stever Report, completed in June 1958, which proposed a new Air Force command for weapons acquisition. With this report and a realization of DoD's desire to assign the military space mission to the Air Force, the Air Force won the approval of Secretary of Defense Robert S. McNamara in 1961 for a new major command. During this turbulent period, new and updated weapons systems continued to join the USAF. The B 1B Lancer was delivered to SAC in record time, though with significant problems that would hamper its service career for some time. Stealth technology found its way to the ramps in the form of the F 117 Nighthawk fighter bomber and the B 2 Spirit bomber. After the Space Shuttle Challenger disaster, AFSC helped restore the nation's space launch capability by quickly making available a family of new expendable launch vehicles such as the Delta II. Major gains were made in operational readiness rates through the Reliability and Maintainability (R&M) 2000 program.

Әуе күштерінің жүйелік қолбасшылығының қолбасшылары

Жоқ. ImageNameTenureNotes1Gen. Бернард А. Шривер1961–19662Gen. Джеймс Фергюсон1966–19703Gen. Джордж С. Браун1970–1973 Жетінші Әуе күшінің командирі, 1968–1970 жж. АҚШ Әуе күштері Бас штабының бастығы (CSAF), 1973–1974 жж. Біріккен штабтар төрағасы (CJCS), 1974–1978 жж.4Gen. Сэмюэл К. Филлипс1973–1975 NASA-ның Аполлон бағдарламасының директоры, 1964–1969 жж. Космостық және зымырандық жүйелер ұйымының (SAMSO) қолбасшысы, 1969–1972 жж. Ұлттық қауіпсіздік агенттігінің (DIRNSA) директоры, 1972–1973 жж.5Gen. Уильям Дж. Эванс1975–1977 Еуропадағы АҚШ Әуе күштерінің (CINCUSAFE) Бас қолбасшысы, 1977–1978 жж.6Gen. Лью Аллен1977–1978 АҚШ Әуе күштері Бас штабының орынбасары (VCSAF), 1978 ж. АҚШ Әуе күштері Бас штабының бастығы (CSAF), 1978–1982 жж.7Gen. Алтон Д. Слей1978–19818Gen. Роберт Т. Марш1981–19849Gen. Лоуренс А. Сканце1984–198710Gen. Бернард П. Рэндольф1987–199011Gen. Рональд У. Яйтс1990–1992 жж. Әуе күштері Материалдық командалығының (COMAFMC) қолбасшысы, 1992–1995 жж.