Жаңа Зеландия саяхатшысы Адам Гамильтон өмірі мен саяси жолы
Adam Hamilton
Адам Гамильтон – Жаңа Зеландия саяхатшысы, Ұлттық партияның алғашқы басшысы. Өмірбаяны, мансабы және шағын бизнесі туралы ақпарат. Жаңа Зеландия тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адам Хамильтон (20 тамыз 1880 – 29 сәуір 1952) – Жаңа Зеландия саясаткері. Ұлттық партия оппозициядағы алғашқы жылдары ол партияның бірінші тұрақты басшысы болды.
New Zealand politician
Adam Hamilton (20 August 1880 – 29 April 1952) was a New Zealand politician. He was the first non interim Leader of the National Party during its early years in Opposition.
Ерте өмір
Гамильтон Оңтүстіклендтегі Винтон қаласының жанындағы Форест Хиллде дүниеге келген. Бастапқыда пресвитериан пасторы болуға дайындықтан өткен, бірақ кейін бұл жолдан бас тарған. 1913 жылы Мэри Энн Макдоналдқа үйленді, ал 1914 жылы ағасы Джон Рональд Хамильтонмен бірге Винтонда астық саудасын бастады. Бірінші дүниежүзілік соғыста медициналық көрсеткіштер бойынша әскери қызметке жарамсыз деп табылған.
Hamilton was born in Forest Hill, near Winton, Southland. He originally trained to become a Presbyterian minister, but later decided not to pursue this course. He married Mary Ann McDonald in 1913, and in 1914, he and his brother John Ronald Hamilton started a grain business in Winton. In World War I, he was rejected for service on medical grounds.
Парламент мүшесі
1919 жылғы сайлауда Гамильтон Реформа партиясының кандидат ретінде Оңтүстіклендтегі Уоллес округінен Парламентке сайланды. Оның інісі Джон Рональд Гамильтон да сайланды, ол Джозеф Уордтан көршілес Аваруа округін жеңіп алды. Ағайындылар кейіннен өз бизнесін сатты, бірақ Адам Гамильтон Оңтүстікленд аграрлық секторында белсенді қызметін жалғастырды. 1922 жылғы сайлауда екеуі де жеңіліске ұшырады, бірақ 1925 жылғы сайлауда олар өз орындарын қайта иеленді. Адам Гамильтон зейнеткерлікке шыққанға дейін өзінің мандатын сақтап қалды, алайда 1928 жылы оның інісі тағы жеңіліске ұшырады. Реформа партиясы Біріккен партиямен коалиция құрғанда Гамильтон Ішкі істер министрі болып тағайындалды. Ол сонымен қатар түрлі уақыттарда телеграф министрі, пошта бас директоры, еңбек министрі және жұмыспен қамту министрі қызметтерін атқарды. Ол бұл лауазымдарда аса танымал болған жоқ. Ұлы депрессия нәтижесінде жұмыссыздық деңгейі жоғары болды, және Гамильтон үкіметтің жағдайды жақсартудағы сәтсіздігі үшін жиі сынға іріктелді. 1935 жылғы жалпы сайлауға дейін Пошта және телеграф департаменті Колин Скримджордың жеке радиостанциясы арқылы таратылатын, лейбористерді қолдайтын деп күтілген хабарламаны тоқтатып тастады, бұл да сынға түсті. Гамильтон бұл тоқтату туралы ештеңе білмейтінін мәлімдеді, бірақ оның беделіне бұл оқиға зиян келтірді. 1935 жылы Гамильтон Король Георг V күміс мерейтойлық медалімен марапатталды. Атқарушы кеңестің мүшесі ретінде үш жылдан астам қызмет еткен Гамильтонға 1935 жылғы сайлаудан кейін «Құрметті» атағын сақтауға рұқсат берілді.
In the 1919 election, Hamilton was elected to Parliament in the Southland seat of Wallace, standing as a Reform Party candidate. His brother John Ronald Hamilton was also elected, winning the neighbouring seat of Awarua from Joseph Ward. The brothers then sold their business, although Adam Hamilton remained active in the Southland agricultural sector. In the 1922 election, the brothers were both defeated, but they regained their seats in the 1925 election. Adam Hamilton retained his seat until his retirement, although his brother was defeated again in 1928. When the Reform Party formed a coalition with the United Party, Hamilton was made Minister of Internal Affairs. He also served, at various times, as Minister of Telegraphs, Postmaster General, Minister of Labour, and Minister of Employment. He was not popular in these roles. The Great Depression had resulted in high levels of unemployment, and Hamilton was often criticised for the government's failure to improve the situation. He was also criticised when the Post and Telegraph Department jammed a broadcast that was expected to be pro Labour by a private radio station by Colin Scrimgeour just before the 1935 general election. Hamilton denied knowledge of the jamming, but his reputation was nevertheless damaged. In 1935, Hamilton was awarded the King George V Silver Jubilee Medal. Having served as a member of the Executive Council for more than three years, Hamilton was granted the retention of the title of "Honourable" following the 1935 election.
Партия басшысы
1936 жылы, Еңбек партиясына билікті жоғалтқаннан кейін, Реформа және Біріккен партиялар бірігуге келісіп, Ұлттық партияны құрды. Оның қоғамдық беделінің шақырылуына қарамастан, Гамильтон жаңа партияны басқаруға таңдалды және уақытша жетекші Джордж Форбстың орнын басты. Гамильтон негізінен келісімдік кандидат болды. Форбс пен оның басты қарсыласы Гордон Коутс бір-біріне бағынудан бас тартты, ал Коутс фракциясы Гамильтонды қабылданатын балама ретінде қолдады. Джордж Форбс өзінің Чарльз Уилкинсонды артық көретініне сендіріледі, бірақ бұрын Реформа партиясының жетекшісі болған Коутс, өзінің Реформашы әріптесін басшылыққа тағайындауға бекінді. Гамильтон бір ғана дауыспен сайланды. Жеңісінің тарлығына байланысты, көптеген адамдар Гамильтонды Ұлттық партияның нағыз жетекшісі деп санамады. Ол жиі Коутстың құрылығы деп айыпталды, тіпті Гамильтон Коутс күш жинап өз қолымен алуға дейін оны тек уақытша ұстап тұрды деген пікірлер де айтылды. Гамильтон ерекше харизматикалық емес еді және әріптестерінен зор адалдық күтпеді. Ол сондай-ақ жұртшылықтың санасында Ұлы Депрессия дәуірімен байланысты болды. 1938 жылғы сайлауда Гамильтон мен Ұлттық партия Еңбек үкіметін қатаң сынап, оны коммунизмді насихаттау және Британ империясын құлдырату деп айыптады. Көптеген адамдар бұл науқанды алаңдатушы және теріс бағытталған деп есептеді, ал Гамильтонның өзінің өнеріне көп сын айтылды. Сайлау күні Ұлттық партия ауыр жеңіліске ұшырады. Ұлттық партияның жеңілісі Гамильтонның жетекшілік позициясын әлсіретті, бірақ оның болашағы туралы кез келген пікірталас Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуымен тоқтатылды. 1940 жылы Гамильтон Еңбек және Ұлттық партиялар соғыс кезеңінде коалиция құруды ұсынды, бірақ Еңбек партиясының жетекшісі Питер Фрейзер одан бас тартты, бірақ ол алты адамнан тұратын «Соғыс кабинетін» құруға келісті. Бұл кабинет Жаңа Зеландияның әскери әрекеттерін бақылап, ішкі мәселелерді тұрақты кабинетке қалдыратын еді. Соғыс кабинеті төрт Еңбек партиясының депутатынан және екі Ұлттық партиясының депутатынан тұратын болды. Гамильтон мен Коутс Ұлттық партияның екі өкілі болды. Соғыс кабинетіне қатысу Гамильтонның Ұлттық партияны жетекшілігіне қатысты жағдайды қиындатты, өйткені көптеген Ұлттық партиясының депутаттары ол Еңбек партиясының басшылығымен кеңесте қызмет еткенде партия жетекшісі бола алмайды деп мәлімдеді. 25 қарашада өткен дауыс беруде 13-ке қарсы 8 дауыспен Гамильтонның орнына Сидни Холланд сайланды.
In 1936, after losing power to the Labour Party, Reform and United agreed to merge, creating the National Party. Despite his somewhat tarnished public image, Hamilton was selected to lead the new party and took over from interim leader George Forbes. Hamilton was essentially a compromise candidate. Forbes and his main opponent, Gordon Coates, refused to serve under each other, and the Coates faction backed Hamilton as an acceptable alternative. George Forbes himself is believed to have preferred Charles Wilkinson, but Coates, formerly the leader of Reform, was determined to have a fellow Reformist as leader. Hamilton was duly elected although only by one vote. Given the narrowness of his victory, many did not see Hamilton as the National Party's real leader. He was frequently accused by being a puppet of Coates, with suggestions even being made that Hamilton was merely holding the position until Coates built up the strength to take it himself. Hamilton was not particularly charismatic and did not inspire great loyalty from his colleagues. He was also closely associated in the public mind with the Depression era. In the 1938 election, Hamilton and the National Party were harshly critical of the Labour government and accused it of promoting communism and undermining the British Empire. The campaign was seen by many as alarmist and negative, and Hamilton's own performance was widely censured. On election day, National was heavily defeated. The National Party's defeat weakened Hamilton's grasp on the leadership somewhat, but any debate as to his future was cut short by the onset of World War II. In 1940, Hamilton suggested that Labour and National should form a wartime coalition, but that was rejected by the Labour leader, Peter Fraser, who, however, agreed to establish a six person "War Cabinet". This cabinet would control New Zealand's military endeavours and leave domestic concerns to the regular cabinet. The War Cabinet would consist of four Labour MPs and two National MPs. Hamilton and Coates were National's two representatives. Participation in the War Cabinet was fatally damaging to Hamilton's leadership of the National Party, however, as many National MPs argued that he could not be party leader while he served on a Labour led council. On 25 November, a vote of 13 to 8 replaced Hamilton with Sidney Holland.
Кейінгі мансап
Гамильтон соғыс кабинетінің құрамында қалды және бастапқыда Ұлттық партияның басшысы оған кіре алмайды деген мәлімдемелерге қарамастан, Голландия оған қосылды. Алайда, 1942 жылы Ұлттық партия Еңбек партиясымен барлық ынтымақтастығын тоқтатты. Гамильтон, Коутспен бірге, бұл қадамға қарсылық білдірді және Ұлттық партияның мәжілістеріне қатысуын тоқтатты. Содан кейін Гамильтон мен Коутс партиялық әріптестерінің наразылығына қарамастан, соғыс әкімшілігіне қайта оралды. Ақырында, Коутс тәуелсіз саяхаткер болғаннан өзгеше, Гамильтон Ұлттық партиямен келісімге келді. Гамильтон 1943 жылғы сайлауға Ұлттық партияның үміткері ретінде қатысты. 1946 жылғы сайлауда ол қайта сайлануға түспеді және саясаттан шығуды жөн көрді. Гамильтон 1952 жылдың 29 сәуірінде Инверкаргилде қайтыс болды және Винтон зиратында жерленді.
Hamilton remained a part of the War Cabinet and was eventually joined by Holland despite the original claims that a National Party leader could not be in it. In 1942, however, National withdrew from all co operation with the Labour Party. Hamilton, along with Coates, protested that move and ceased attending National caucus meetings. Both Hamilton and Coates then rejoined the war administration despite condemnation from their party colleagues. Eventually, Hamilton managed to bring about a rapprochement with the National Party, unlike Coates, who became an independent. Hamilton contested the 1943 election as a National candidate. He did not seek re election in the 1946 election and chose to retire from politics. Hamilton died in Invercargill on 29 April 1952 and is buried at Winton Cemetery.