Луи Мишель Эйлшемиус: Американ суретшісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Луи Мишель Эйлшемиус (4 ақпан 1864 – 29 желтоқсан 1941) – американдық суретші, көбінесе пейзаждар мен бейнелер салған. Ол музыкалық шығармалар, өлеңдер, романдар, әңгімелер жазды және мерзімді басылымдар шығарды.

Өмірбаян

Ол голландиялық әке мен швейцариялық ананың ұлы болды. Оның бай отбасы Ньюарк қаласына жақын жерде тұрды. Ол Еуропада білім алып, екі жыл Корнелл университетінде оқығаннан кейін Нью-Йорктегі Art Students League-де сурет өнерін оқуға кірісті. Сонымен қатар, ол американдық пейзаж суретшісі Роберт Краннелл Майнормен (1839-1904) жеке сабақтар алды. Кейін ол Париждегі Джулиан академиясында Бугеродан оқыды және Еуропа, Африка және Оңтүстік теңіздерде кеңінен саяхаттап, Нью-Йорктегі отбасылық үйіне оралды, онда ол өмірінің соңына дейін тұрды. Барбизон мектебінің, сондай-ақ Коро, Джордж Иннес және Альберт Пинкхэм Райдердің ықпалы байқалатын оның ерте пейзаждары сыншылар мен жұртшылықтан көп танылмады. 1910 жылға қарай, оның туындыларында фантазиялық элементтер күшейді, ал техникасы шикірек болды; содан бері ол көбінесе кенептің орнына картонға сурет салды. Оның туындыларының ерекшелігі арта түскен сайын, оның мінез-құлқы да өзгере бастады, ол галереяларды аралап, көрмедегі туындыларды қатты сынау әдетіне ие болды. (1913 жылы ол бастапқы жазу нұсқасына қайта оралды). Хат қағаздарында және гиперболалық, жеке басылған жарнама парақшаларында ол өзінің жетістіктерін мақтан тұтатын: "Білім беруші, бұрынғы актер, әуесқой дәрігер, мезмерист, Пайғамбар және мистик, қол мен бет пішінін оқитын, 5 тілді білетін лингвист", сондай-ақ әлемдік деңгейдегі спортшы және мерген, "Ұлы рухты суретші" және Шопеннің композицияларымен теңестірілетін импровизацияларын орындайтын музыкант. Бұл барлығы оның көптеген суреттеріндегі ерекше бейнелер арқылы туған күдіктің, яғни оның ақылдан тоқыған немесе шарлатан екендігінің әсерін күшейтті. Дегенмен, оның қолдаушылары да болды. Эльшемиусты 1917 жылы Марсель Дюшан таныстырып, сол жылы оны Парижге бірге көрмеге шақырды. Джозеф Стелла оның жанкүйері болды және оның ерекше күміспен салынған портретін жасады. Оның туындылары француз көрермендері мен сыншылары тарапынан жақсы қабылдады; оның жанкүйерлерінің арасында Матисс болды. Дюшан кейіннен 1920 жылы Нью-Йорктегі Société Anonyme-де Эльшемиустың алғашқы жеке көрмесін ұйымдастыруға көмектесті. Алайда, бұл көрменің сыншылар тарапынан теріс қабылдануы оны 1921 жылы сурет салудан толығымен бас тартуға мәжбүр етті, бірақ 1937 жылы салынған бір ғана картина белгілі. Өмірінің қалған бөлігін өзін өзі танытуға арнады, ал 1931 жылы өзін "Махатма" деп атауды бастады.

Eilshemius was the son of a Dutch father and a Swiss mother. His wealthy family lived near Newark, New Jersey. He was educated in Europe, after which he spent two years at Cornell University before beginning his art studies at the Art Students League of New York. He also studied privately with the American landscape painter Robert Crannell Minor (1839 1904). He subsequently studied under Bouguereau at the Académie Julian in Paris and traveled widely in Europe, Africa and the South Seas, returning to the family brownstone in New York City where he was to live for the rest of his life. His early landscapes, which show the influence of the Barbizon School and of Corot, George Inness and Albert Pinkham Ryder gained him little recognition from critics or the public. Around 1910, the element of fantasy in his work became more pronounced and his technique became coarser; henceforth, he often painted on cardboard instead of canvas. As his works became more idiosyncratic, so did his behavior, and he developed an unsettling habit of visiting galleries and loudly condemning the works on display. (he reverted to the original spelling in 1913). On letterheads and in hyperbolic, self published flyers he would proclaim his accomplishments: "Educator, Ex actor, Amateur All around Doctor, Mesmerist Prophet and Mystic, Reader of Hands and Faces, Linguist of 5 languages", as well as world class athlete and marksman, "Spirit Painter Supreme", and musician whose improvisations rivaled the compositions of Chopin. All of this only reinforced the impression, already suggested by the peculiar imagery in many of his paintings, that he was either mad or a charlatan. He was not without supporters, however. Eilshemius was championed by Marcel Duchamp, who discovered Eilshemius in 1917 and invited him to exhibit with him in Paris that year. Joseph Stella was an admirer and drew a particularly fine silverpoint portrait of him. His work was generally well received by French viewers and critics; his admirers included Matisse. Duchamp subsequently helped to arrange Eilshemius's first solo exhibition in 1920, at the Société Anonyme in New York City. The hostile critical reception to this exhibition, however, finally drove him to give up painting entirely in 1921, although there is a single known painting dated 1937. The remainder of his life was dedicated to self promotion, and in 1931 he took to referring to himself as "Mahatma."