Пьер Альбер Биро: Авангардист, өзінің ішкі әлеміндегі жаңашылдық
Pierre Albert-Birot
Пьер Альбер Биро – француз авангардист ақын, драматург, театр директоры. Футуризм мен Кубизмді қолдады, Dada қозғалысымен байланысты болды. Нюник мектебінің негізқалаушысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пьер Альберт Биро (22 сәуір 1876 – 25 шілде 1967) – француз авангард ақыны, драматург және театр директоры. Ол 1916 жылдан 1919 жылға дейін шығарған «Sic» журналы арқылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде авангардтың тұрақты жақтасы болды. Ол футуризм мен кубизмді қорғады. Дадаистер оны өздерінің бірі деп есептеді, бірақ ол ешқашан бұл қозғалысқа қатыспады. Ол өзін «nunique» мектебінің негізін қалаушы деп жариялады (грек тілінен νῦν / nun, «қазір» деген мағынада), оқушылары жоқ, жалғыз шебері болған әдеби мектеп. Соғыстан кейін ол сюрреалистерден алшақтады, оларға Гийом Аполлинермен бірге ат берген болатын, және ол солипсистік туындылар жасады, әртүрлі салаға тырысып көрді, өз кітаптарын басып шығарды, көркемдік шығармашылықтың балалық қуанышын дамытты, өйткені ол өзі былай деп жазды: «Мен поэзиялық шығармашылықта қуанышымды табамын және мен өз қолыммен жасаған туындыларымда қуанышымды табамын. Бәрі де ойын сияқты, мен ойнауды жақсы көремін, мен балалық рухты сақтаймын». Сюрреалистердің көптеген өнер саласында өте тамаша болуға талпынуы үшін оны қысымға алуына және Филипп Супоның оны шынайы поэзиялық таланты жоқ, әдемі мінезді адам деп сынауына қарамастан, ол Франсис Пикабия мен Аполлинердің мақтауына және достығына ие болды, олар оны «Пироген» деп атады («от тудырушы»), өйткені ол инноватор және бұзушы ретінде «жанды» мінезге ие болды. Кейін Гастон Башелард оның философиялық көзқарастарының тереңдігін жоғары бағалап, «ол философтан гөрі денеге жақсы сана бергені үшін» оған алғыс айтты, сондай-ақ ол Жан Фоллен, Паскаль Пиа және тіпті бүгінгі Валери Рузо сияқты әртүрлі ақындарға әсер етті.
Pierre Albert Birot (22 April 1876 – 25 July 1967) was a French avant garde poet, dramatist, and theater manager. He was a steadfast avant garde during World War I, through the magazine Sic he created and published from 1916 to 1919. He was a defender of Futurism and Cubism. The Dadaists considered him one of their own, although he never took part in the movement. He declared himself the founder of the ″nunique" school (from the Greek adverb νῦν / nun, now), a literary school of which he was the only master, with no disciples. After the war, he distanced himself from the Surrealists, to whom he had, with Guillaume Apollinaire, given their name, and he created a solipsistic body of work and tried his hand at everything, printing his own books, cultivating the childlike joy of artistic creation, as he himself wrote: ″I find my joy in poetic creation and I find my joy in the creations of my hands. All of this is just like a game, I love to play, I keep the kid alive.″ Despite being mocked by the Surrealists for his pretensions to excel in too many arts, and being criticized by Philippe Soupault as an extravagant man without real poetic talent, he earned the praises and friendships of Francis Picabia and Apollinaire who dubbed him Pyrogène ("Pyrogen"), because of his "fiery" temperament as an innovator and disruptor. Later, Gaston Bachelard praised the depth of his philosophical views, thanking him for ″giving the body better consciousness than a philosopher″ and he influenced various poets such as Jean Follain, Pascal Pia, and even today, Valérie Rouzeau.
Балалық шақ пен жасөспірімдік кезең
Пьер Альберт Биро (оның тегіне әлі екінші есімін қосып қойған жоқ) 1876 жылдың 22 сәуірінде Ангулемде дүниеге келді. Оның анасы Маргарита "кесте тікті, пианинода ойнады және ән айтты". Оның әкесі Морис Биро "үнемі жаңа кәсіп бастады, бірақ олардың бәрі де тығыз болмады". Ол музыкант Жермен де Сурвиллмен танысты. Сол жылы ол балаларын тастап кетті. Оның қыздары Курбевоидегі Өнерлер жетімханасына, ал ұлдары Суретшілер бауырластығына түсті. 1913 жылы ол Герменге үйленді.
Pierre Albert Birot (he has not yet incorporated his second name into his surname) was born on April 22, 1876, in Angoulême. His mother, Marguerite, ″embroidered, played the piano and sang.″ His father, Maurice Birot, ″was constantly starting up businesses, but not very solid ones. that he met the musician Germaine de Surville. The same year, he abandoned his children. His daughters entered the Orphanage of the Arts in Courbevoie, and his sons entered the Fraternity of Artists. He married Germaine in 1913.
SIC
1916 жылдың қаңтарынан 1919 жылдың желтоқсанына дейін Альберт Биро авангардтық «SIC: Sons Idées Couleurs, Formes» журналын басқарды, онда футуристер, дадаистер және сюрреалистердің туындылары жарияланды. «SIC» журналы «Nord Sud» журналынан кейін Цюрих дадаистерінің, атап айтқанда Тристан Цараның мәтіндерін таратумен айналысқан екінші париждік басылым болды. «SIC» көптеген авангардтық бастамаларға орталық болды, тіпті Альберт Бироның өзі ұнатпағандарына дейін, бірақ ол тәуелсіздік пен объективтілік принципін сақтады. 1919 жылы жабылуға дейін «SIC» журналы 53 нөмір шығарды.
From January 1916 to December 1919, Albert Birot edited the avant garde art magazine SIC: Sons Idées Couleurs, Formes, which featured writings by Futurists, Dadaists and Surrealists. SIC was the second Parisian magazine, after Nord Sud, to distribute the texts of the Zürich Dadaists, namely those of Tristan Tzara. SIC was a focus for many avant garde initiatives, even those which Albert Birot himself disliked, but he believing in independence and objectivity. At the end of its publication in 1919, SIC had published 53 issues.
Жаңадан туу
Пьер Альберт Биро Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде тыныс алу жеткіліксіздігіне байланысты жалпы жұмылдырудан қашып құтылды, бұл Даданың барлық еліктеуді, әдеби дәстүрді және тіршілікке деген құрметсіздігін еске түсіреді, бірақ одан гөрі әлдеқайда жұмсақ түрде. Бір айға ертерек жарияланған Альберт Бироның туындысы, дадаистердің өмірді еліктемей, жаңа өмір құруға ұмтылысынан алыс емес. Бірақ ең бастысы, осы алғашқы нөмірді жариялау – өзіне ешкім беймәлім және авангардтық айналымдармен байланысы жоқ, оқшауланған суретшінің шақыруы, созған қолы деп қарастыру керек. Ол Пауль Клодельді "кешегі әдемі ақын" деп әжуалай сөйлеп, "Бүгінгі ақынмен кездескім келеді" деп жалғастырғанда, осы соңғы сөзін әдеби мағынасында қабылдауға болады.
Pierre Albert Birot escaped general mobilization due to respiratory insufficiency during World War I," which is not without evoking, although in a much less radical form, Dada's rejection of all imitation and literary tradition and life. With a one month advance, Albert Birot is not far from the vitalist affirmation of the Dadaists of no longer imitating life but creating life. But above all, we must see in the publication of this first issue the call, the outstretched hand of an isolated artist to avant garde circles of which he is both completely unknown and ignorant. When he mockingly calls Paul Claudel a ″beautiful poet of the day before yesterday″ and continues with ″I would really like to meet a poet of today″ This last affirmation may be taken literally.
Аполлинаремен ынтымақтастық
Олардың алғашқы кездесуінен бастап, Северини 1916 жылдың шілдесінде Аполлинер Париждегі итальян ауруханасында емделіп жатқан кезде ұйымдастырды, Альберт Биро одан басшылық қағида ретінде реалистік емес театр идеясы бойынша өзі қоятын пьеса жазуды сұрады. Аполлинер оны «үстін табиғи драма» деп атауды ұсынды; бірақ Альберт Биро натурализм мектебімен немесе үстін табиғи әлемді еске түсірумен байланысты болғысы келмеді, сондықтан олар «сюрреализм» деген сөзді келісті. «Les Mamelles de Tirésias» пьесасы 1917 жылдың 24 маусымында Мобель консерваториясында қойылды. Музыкасын Гермен Альберт Биро, декорацияларын кубист суретші Серж Ферат, костюмдерін Ирен Лагут жасады. Нақты реализмнен бас тарту идеясымен маскалар пайдаланылды. Көрермендерге Пикассоның суреті және Матисс жасаған ағаш кескінімен безендірілген бағдарлама сатылды. Соғыс кезеңінің белгісіз жағдайына байланысты туындының жасалуы қиын жағдайларда өтті. Бюджет қысқартылып, декорациялар қағаздан жасалды. Терезаның ұшатын кеуделерін гелиймен толтырылған шарлармен көрсету жоспарланған, бірақ газ әскерге қажет болғандықтан, олар жиырылған матадан жасалған шарларды пайдаланды. Режиссер актерлердің соңғы сәтте бас тартуынан да мүлтiктеп құтылды, ал музыканттар болмағандықтан Герменнің музыкасы ойнатыла алмады. Ақырында, бір ғана пианист, сонымен қатар дыбыс эффектілерін де басқарды, музыканы орындады. Көрермендерге толы ойналған бұл пьеса Дада кешінің әсерін қалдырды: ыстық пікірлердің арқасында қойылым сахнада да, көрермендер арасында да өтті. «Журналистер [ ] дау шығарды. [ ] Пьеса суреттеп айтуға келмейтін шумен аяқталды». Сол жылы Альберт Биро Аполлинердің алғы сөзін жазған «31 қалта өлеңін» жариялады. Өкінішке орай, Аполлинер келесі жылы қайтыс болып, «Les Mamelles de Tirésias» тәжірибесі қайталанбады. Келесі жылдың қаңтар айында Альберт Биро Аполлинердің естелігіне арнап SIC журналының үш саны шығарды, сондай-ақ Роджер Аллард, Луи Арагон, Андре Билли, Блез Сендрар, Жан Кокто, Пол Дерме, Макс Джейкоб, Ирен Лагут, Пьер Реверди, Жюль Романс, Андре Салмон, Тристан Цара және т.б. жазған қоштасу сөздерін жинады.
From their first meeting, organized by Severini in July 1916 while Apollinaire was convalescing at the Italian hospital in Paris, Albert Birot asked him to write a play that he would direct, with the idea of non realistic theater as the guiding principle. Apollinaire proposed to subtitle it ″supernaturalist drama″; but Albert Birot wanted to avoid any association with the naturalist school or the evocation of the supernatural, so they agreed on the word ″surrealist.″ The play, Les Mamelles de Tirésias, was created at the Maubel conservatory on June 24, 1917. The music was by Germaine Albert Birot, the sets by the cubist painter Serge Férat, and the costumes by Irène Lagut. In the idea of abandoning referential realism, masks were used. Patrons are sold a program adorned with a drawing by Picasso and a woodcut by Matisse. The creation of the work takes place under uncertain conditions due to the context of the war. The budget is reduced and the scenery is made of paper. Thérèse's flying breasts were supposed to be represented by helium filled balloons, but since the gas is reserved for the army, they settle for pressed fabric balls. The director also narrowly avoids a last minute actor dropout, and without any musicians, Germaine's music cannot be played. Finally, a single pianist, who also handles sound effects, performs the music. The play, which is a sell out at its performance, has a taste of a Dada evening: already, due to the passionate reactions, the show is as much on stage as it is in the audience. "Journalists [ ] shout scandal. [ ] The play ends in an indescribable uproar." The same year, Albert Birot publishes his 31 Pocket Poems prefaced by Apollinaire. Unfortunately, Apollinaire dies the following year and the experience of Les Mamelles de Tirésias cannot be repeated. In January of the following year, Albert Birot dedicates a triple issue of SIC to the memory of Apollinaire, and brings together the funeral tributes of Roger Allard, Louis Aragon, André Billy, Blaise Cendrars, Jean Cocteau, Paul Dermée, Max Jacob, Irène Lagut, Pierre Reverdy, Jules Romains, André Salmon, Tristan Tzara, etc.
"Жалғыздық уақыты"
"30-жылдары және театрлық тәжірибелерден кейін Альберт Биро бұл уақытты өзінің жалғыздық кезеңі деп атайды." – Жан Фоллен. 1965 жылы Арлетттің тырыстығының арқасында Галлимар кеңейтілген, бірақ толық емес "Грабиноулорды" жариялады. Бір жарнама оны "сюрреализмнің классикасы" деп көрсетуге келісім берді, бұл Альберт Бироны таң қалдырды, тіпті ашуландырды, өйткені ол ешқашан топқа кірмеген, ешқандай манифестке қол қоймаған және ешқандай демонстрацияға қатыспаған. 1966 жылы ол "сюрреализмнің құпиялары мен фантастикасына, оның Фрейдтік көріністеріне қызығушылық танытпағанын" мәлімдеді. Автор 1963 жылы соңғы нүктені қойған бұл пьеса – оның барлық туындыларындағы жалғыз толыққанды нүкте – тек 1991 жылы Жан Мишель Плейс арқылы "Грабиноулордың алты кітабының" толық нұсқасы ретінде жарияланды. Пьер Альберт Биро 1967 жылдың 27 шілдесінде қайтыс болды. Арлетт оның қайтыс хабарламасына "Қара пантерадан" бір шумақ қосты:
″ [ ] with the 30s and after the theater experiments, begins what Albert Birot calls his time of solitude.″ – Jean Follain In 1965, thanks to Arlette's efforts, Gallimard published an augmented but incomplete Grabinoulor. A banner did not hesitate to present it as "a classic of Surrealism," to the surprise, and even anger, of Albert Birot, who had never been part of the group, signed any manifesto, or participated in any of the demonstrations. In 1966, he declared that he was not "attracted to the arcana and the fantastic of Surrealism, to its Freudian visions." The play, to which the author put a final point in 1963—the only point in all of his work—is only published in its complete form of the Six Books of Grabinoulor in 1991 by Jean Michel Place. Pierre Albert Birot died on July 27, 1967. On his death notice, Arlette included a verse from The Black Panther:
"Сені жақсы көретіндер сені әдемі, тік, соғыс, от және түстерге толы, толық тістерімен шағып, күн жүйесіне тістеп кіретіндей көреді."
"Those who love you see you beautiful, vertical, all war and fire and colors, biting with full teeth, biting into the solar system."
Прозалық шығарма
Оның "Грабиноулор" романы 1919 жылы жарық көрді. Бернард Журдан барлық пунктуация белгілерінен айырылған, сана ағыны стилінде жазылған осы туындының басты кейіпкерінің аты "Біз Альберт Биро" деген сөздердің шамалы өзгертілген түрі екенін дәл анықтады; Грабонулоур, өте қазіргі заманғы адам, түрлі оқиғалардың батыры, олардың кейбіреулері күнделікті, ал кейбіреулері фантастикалық, Рабле және Льюис Кэрролл туындыларының кейіпкерлеріне сілтеме жасайды, бірақ ең бастысы – Фантомас, Тарзан, Арсен Люпин сияқты қазіргі мифологияның суперқаһармандарына және ғарыш пен уақыт арқылы саяхаттайтын ғылыми фантастиканың кейіпкерлеріне еліктейді. Пьер Альберт Биро – өте ерекше тұлға, кейінгі ұрпақтарды 1934 жылғы "Ремі Флош, қызметкер" ("employé") романымен қызықтырған, белгілі бір шеңберден шыққан ақын. Ол Гомер, Эсхил және Вергилийдің әдеби аудармаларын жасаған, сондай-ақ ортағасырлық ақындардың өлеңдерін қазіргі француз тіліне аударған және поэзия ғылымын зерттеген.
His novel Grabinoulor appeared in 1919. Bernard Jourdan definitively established that the name of the hero of this stream of consciousness, from which all punctuation is banned, is a near anagram of "We Albert Birot"; Grabinoulour, a very modern man, has a host of adventures, some everyday, others fantastic, with nods to the heroes of Rabelais' and Lewis Caroll's works, but also, and above all, to the supermen of modern mythology, from Fantômas to Tarzan, from Arsène Lupin to science fiction heroes traveling through the space and time. Pierre Albert Birot was a very singular man, a fringe poet who fascinated later generations with fanciful novels such as the 1934 Rémy Floche, employé ("employee"). He also wrote literary translations of Homer, Eschylus and Virgil, translations of medieval poets into Modern French, and studies of prosody.
Театр
1917 жылы Альберт Биро Гвилом Аполлинердің "Les mamelles de Tirésias" атты пьесасының тұңғыш қойылымын сахналады. Ол өзінің көптеген пьесаларын жазды, оның ішінде "Barbe Bleue" ("Көк сақал"), "Les Femmes pliantes" ("Иілгіш әйелдер") және "L'homme coupé en morceaux" ("Бөлік-бөлік кесілген адам"). 1929 жылы ол өзінің "Le Plateau" театрын ашты. Басқалардың пьесаларын қоюға қаржысы жетпегендіктен, ол "Pièces Études" ("Оқу пьесалары") деп аталатын қысқа спектакльдер сериясын жасады.
In 1917, Albert Birot directed the first performance of Les mamelles de Tirésias by Guillaume Apollinaire, a friend who had also been a contributor to SIC. He went on to write numerous plays of his own, including Barbe Bleue ("Bluebeard"); Les Femmes pliantes ("Flexible Women"); and L'homme coupé en morceaux ("The Dismembered Man"). In 1929 he founded his own theater, Le Plateau. Being unable to afford to produce others' works, he produced his own series of short performance pieces entitled Pièces Études ("Study pieces").