Кіріспе
Британдық-американдық рок-тобы, топтың дебюттік альбомы. Tin Machine 1988 жылы құрылған британдық-американдық рок-тобы болды. Топ құрамына әнші-күйші Дэвид Боуи (вокал, саксофон, гитара), Ривз Габриэлс (гитара, вокал), Тони Фокс Сейлс (бас, вокал) және Хант Сейлс (барабан, вокал) кірді. Сейлс ағайындылары бұрын Боуи мен Игги Поппен 1977 жылы «The Idiot» турнесі кезінде бірге өнер көрсеткен. Кевин Армстронг топтың бірінші және екінші студиялық альбомдарында, сондай-ақ алғашқы гастрольдерінде қосымша гитара мен клавишада ойнады, ал американдық гитарист Эрик Шермерхорн екінші турда және «Tin Machine Live: Oy Vey, Baby» (1992) концерттік альбомында ойнады. Хант Сейлс топтың аты «топтың дыбысын көрсетеді» деді, ал Боуи өзі мен топ мүшелері «біз тыңдайтын музыканы жасау» және өзін көркемдік жағынан жаңару үшін біріккендерін айтты. Топ 1992 жылы тарағанға дейін екі студиялық альбом мен бір концерттік альбом жазды, содан кейін Боуи жеке мансабына оралды. 2012 жылдың соңына қарай олар екі миллион альбом сатты. Боуи «Tin Machine» оның мансабын жандандырды деді, сонымен қатар өзінің төмен беделін білетін. «Let’s Dance» альбомынан кейін қол жеткізген негізгі аудитория емес, өзі үшін музыка жасауға құштар Боуи серіктестер іздеді. Ол қысқа уақытқа Лос-Анджелесте Bon Jovi продюсері Брюс Фэрбернмен жұмыс істеді, оның ішінде «Lucy Can’t Dance» демо-жазбасын (кейін қайта жазылып, Боуидің 1993 жылғы «Black Tie White Noise» соло альбомында жарық көрді) және Боб Диланның «Like A Rolling Stone» әнінің нұсқасын жазды, бірақ бұл көп нәтиже бермеді, ал Диланның осы әнін оның досы Мик Ронсонға берді, ол оны 1994 жылы шыққан «Heaven and Hull» альбомында орындады. Содан кейін Боуи Ривз Габриэлспен бірлесе бастады, ол әншіні оның эксперименталдық жағын қайта ашуға итермеледі. Боуи мен Габриэлс алғаш рет Габриэлстің сол кездегі әйелі Сара Терри арқылы танысты, ол Боуидің 1987 жылғы «Glass Spider» әлемдік турнесінің Солтүстік Америка кезеңіндегі баспасөз қызметкерлерінің бірі болды. Габриэлс бірнеше турне орындарына келген кезде екеуі достық қарым-қатынас орнатты. Қызығы, олардың қарым-қатынасы әлеуметтік болды, өйткені Габриэлс өзінің музыкант екенін айтпады. Популярлы мәдениет пен бейнелеу өнеріне деген ортақ қызығушылықтары туралы әңгімелесуге жеткілікті себеп болды, деп түсіндірді Габриэлс кейінгі сұхбаттарында, сондай-ақ ол әйелінің жұмыс орнында болғандықтан, өзінің музыкасын көтеріп сөйлеу орынсыз деп санады. Турне аяқталғаннан кейін Боуи Терриден өзі үшін бірдеңе істей алатынын сұрады. Терри Боуиге Габриэлстің гитарада ойнаған кассетасын берді. Бірнеше айдан кейін, кассетаны тыңдағаннан кейін Боуи Габриэлске телефон соғып, бірге ойнауға және жазуға шақырды. Боуи оған «өзінің көрісін жоғалтқанын» және оны қайтарудың жолдарын іздеп жүргенін айтты. Бір ай бірге жұмыс істегеннен кейін Габриэлс Боуиден не қалағанын сұрады, Габриэлстің айтуынша, Боуи «Маған Бек, Хендрикс, Белев және Фрипптің үйлесімін жасай алатын біреу керек, сонымен қатар Стиви Рэй Воган мен Альберт Кингтің де әсері болса жақсы. Мен ән айтпағанда, сен топты алып, онымен бірдеңе жасайсың, ал маған топты қайтара бергенде, ол тіпті бірдей топ болмауы мүмкін». Боуи мен Габриэлстің алғашқы қоғамдық жемісі Габриэлстің 1979 жылы Брайан Иномен жазған «Look Back in Anger» әнінің жаңа аранжировкасы болды. Бұл оқиға 1988 жылдың 1 шілдесінде Лондонның Қазіргі заманғы өнер институтында (ICA) өткен қайырымдылық шарасы болды, онда Боуи авангардтық би тобы La La La Human Steps-пен бірге өнер көрсетуге шақырылды. Боуи труппа мүшелерімен бірге ән шырқады, ойнады және биледі, ал жарықтандырылған үңгірлерде сахнаның үстінде үш музыкант (Габриэлс гитарада, Кевин Армстронг гитарада және Эрдаль Кызылчай бас гитарада) Габриэлстің үш минуттық әннен жасаған жаңа 7 жарым минуттық музыкалық шығармасын орындады; жаңа материалға Кызылчай бағдарламалаған барабан да кірді. «Біз оны қайта реттеу үшін студияға бардық», - деді Боуи түсірілген сұхбатта; «Біз оған енгізген қатты жиекті гитара дыбысының қабырғасын ұнатамын». Габриэлс есіне алды, олар алғашқыда кіммен жұмыс істейтіндерін білмей қалды. Олар Терри Боцциомен барабанда, Перси Джонс бас гитарада жұмыс істеуді талқылады. Бірақ Боуи Лос-Анджелестегі «Glass Spider» турнесінің аяқталу кешінде Тони Сейлспен кездескен, Тониді ағасы Хантқа хабарласуға көндірді, сондықтан олар қайтадан бірге жұмыс істей алды, өйткені Тони мен Хант 1970 жылдардың соңында Игги Попты қолдап Дэвид Боуимен бірге өнер көрсеткен. Тони Боуи «топ құру туралы ойлап жүргенін» еске алды. Ол не істегісін нақты білмеген, бірақ Хант пен менің Ривзбен кездесіп, бірге жазуға тырысуымызды қалады.
the band's debut album of the same name
Tin Machine were a British–American rock band formed in 1988. The band consisted of English singer songwriter David Bowie on lead vocals, saxophone and guitar; Reeves Gabrels on guitar and vocals; Tony Fox Sales on bass and vocals; and Hunt Sales on drums and vocals. The Sales brothers had previously performed with Bowie and Iggy Pop during the 1977 tour for The Idiot. Kevin Armstrong played additional guitar and keyboards on the band's first and second studio albums and first tour, and American guitarist Eric Schermerhorn played on the second tour and live album Tin Machine Live: Oy Vey, Baby (1992). Hunt Sales said that the band's name "reflects the sound of the band", and Bowie stated that he and his band members joined up "to make the kind of music that we enjoyed listening to", and to rejuvenate himself artistically. The band recorded two studio albums and one live album before dissolving in 1992, after which Bowie returned to his solo career. By the end of 2012, they had sold two million albums. Bowie said Tin Machine helped revitalise his career. and Bowie was aware of his low standing. Eager to return to making music for himself rather than the mainstream audience he had acquired following the Let's Dance album,
Bowie looked around for collaborators. He briefly worked with Bon Jovi producer Bruce Fairbairn in Los Angeles, recording a few tracks, including a demo of "Lucy Can't Dance" (which was eventually re recorded and released on Bowie's 1993 solo album Black Tie White Noise) and a version of Bob Dylan's song "Like A Rolling Stone", but this did not bear much fruit, and the Dylan cover was passed to his friend Mick Ronson, where it was released on his posthumous album Heaven and Hull (1994). Soon after, Bowie began collaborating with Reeves Gabrels, who pushed the singer to rediscover his experimental side. Bowie and Gabrels had initially met through Gabrels' then wife Sara Terry, who was part of the press staff for the North American leg of Bowie's 1987 Glass Spider world tour. The two men had struck up a friendship when Gabrels visited at several tour venues. Notably, their relationship began as a social one, as Gabrels did not mention that he himself was a musician. Common interests in popular culture and the visual arts provided more than enough to talk about, Gabrels explained in later interviews, and also because he was in his wife's workplace, he felt it was not appropriate to bring up his own music. At the tour's end, Bowie kindly asked Terry if he could do anything for her. In response, Terry gave Bowie a tape of Gabrels' guitar playing. Months later, after listening to the tape, Bowie phoned Gabrels to invite him to get together to play and write. Bowie told him that he felt he had "lost his vision" and was looking for ways to get it back. After a month working together, Gabrels asked Bowie what he wanted of him, and, according to Gabrels, Bowie said "Basically, I need somebody that can do a combination of Beck, Hendrix, Belew and Fripp, with a little Stevie Ray Vaughan and Albert King thrown in. Then, when I’m not singing, you take the ball and do something with it, and when you hand the ball back to me, it might not even be the same ball." The first public fruits of Bowie and Gabrels working together came with a new arrangement by Gabrels of the song "Look Back in Anger" which Bowie had written with Brian Eno in 1979 for the album Lodger. The occasion was a benefit show at London's Institute of Contemporary Arts (ICA) on 1 July 1988 at which Bowie had been invited to perform with the avant garde dance troupe La La La Human Steps. Bowie sang, played and danced with troupe members while in lighted grottoes upstage three musicians (Gabrels on guitar, Kevin Armstrong on guitar, and Erdal Kızılçay on bass) played the new 7 1/2 minute score that Gabrels created from the three minute song; the new material included drums programmed by Kızılçay. "We went into the studio to rearrange it", said Bowie in a filmed interview; "I like the hard edged wall of guitar sound that we put into it." Gabrels recalled that early on, they were not sure whom they would work with. They discussed working with Terry Bozzio on drums and Percy Jones on bass. But Bowie, who had run into Tony Sales in Los Angeles at a wrap party for his Glass Spider Tour, convinced Tony to call his brother Hunt so they could work together again, as Tony and Hunt had performed with David Bowie in support of Iggy Pop in the late 1970s. Tony recalled that Bowie was "thinking about getting a band together — something together. He didn't know exactly what he wanted to do, but he wanted Hunt and I to meet Reeves and maybe we could all write together, come up with something." | width = 20em
| align = right
| style = padding:10px;
| border = 1px
| bgcolor = #c6dbf7
| fontsize = 85%
Bowie was pleased that the band members clicked, calling the ease at which the personalities came together "inspired guesswork". Bowie later rejected the idea that Reeves, Hunt and Tony were backing members of his band. "The Sales brothers would never accept having another boss. They are far too stubborn and aware of their own needs. They're not in the market to be anybody's backing band, either of them. You do not fuck with the Sales brothers, or Reeves Gabrels." The band split profits four ways, no one was on a salary and each member paid for his own expenses. Bowie also clarified that "the band will cease to exist the moment it ceases to be a musical experience for any of us. None of us wanted to get into the kind of situation where you find yourself making albums because you're contracted to." The Sales brothers moved the tone of the sessions away from art rock and more towards hard rock, and Bowie looked to one of his favorite bands at the time, Pixies, for inspiration. The Sales brothers heckled Bowie into greater spontaneity, with most songs recorded in one take, and lyrics left unpolished, thus giving the band a ragged, punk rock edge. In contemporary interviews, the band said their musical influences were Gene Krupa, Charlie Mingus, Jimi Hendrix, Glenn Branca, Mountain,
Топтың атауы
Топ өздері жазған әндердің бірінен шабыдаланып Tin Machine деген атты таңдады, сондай-ақ "Императордың жаңа киімдері" деген атты да қарастырды. Альбом жарық көрген кезде Боуи топтың жұмысына өте қуанды және олардың тағы кем дегенде екі альбом жасай алатынын сезінді. Осы концертке дейін топ Нассауда жарияланбаған концерт өткізді. Боуи еске алады: "Біз жазба жасап жатқан Нассаудағы бір клубқа бардық және төрт-бес ән орындадық. Біз клубқа түсіп, оларды орындадық." Габриэлс қосты: "Біз сахнаға шықтық, сол кезде көптеген дауыстарды естідік: 'Бұл Дэвид Боуи!' 'Жоқ, бұл Дэвид Боуи бола алмайды, оның сақалы бар!'".
1990-1991: Екінші альбом және тур
Кейін топ үзіліс жасады, ал Боуи жеке Sound+Vision турнесін өткізді. 1990 жылдың желтоқсан айында Боуи EMI компаниясымен жол айырды. Хант Сэйлс EMI компаниясының "бірінші Tin Machine альбомының өте қаталдығынан және жеке әндердің болмауынан сәл қорқып қалғанын" айтты, бұл Боуидің музыкалық лейблін ауыстыруының бір себебі болды. Габриэлс бірінші және екінші альбом арасындағы айырмашылықты былай түсіндірді: "Екінші альбомға келген кезде біз бір-бірімізді музыканттар ретінде жақсы таныдық. Бұл альбом бұрынғыдай тығыз болған жоқ. Менің ойымша, біз Дәуітке қызықты мелодиялар құрастыруға көбірек мүмкіндік бердік. Бұл пластинкада вокалға арналған орын да көбірек болды". 1991 жылдың тамыз айының басында топ альбомды насихаттау үшін Ұлыбританияда телешоуларға қатыса бастады. 1991 жылдың 5 қазанынан 1992 жылдың 17 ақпанына дейін топ It's My Life атты гастрольдік сапарға шықты, ол олардың алғашқы гастролінен ұзақ болды. Бұл сапарға гитарист Эрик Шермерхорн да қосылды. 1991 жылдың 23 қарашасында топ Saturday Night Live бағдарламасының 17-ші маусымында музыкалық қонақ ретінде өнер көрсетті.
1992: Тірі альбом және таралу
"It's My Life" турнесінен алынған үзінділер 1992 жылдың шілдесінде шыққан Tin Machine Live: Oy Vey, Baby альбомында жарияланды. Альбом жақсы сатылмады және бұл альбомның коммерциялық сәттілікке жете алмауы топтың ақырында тарауының себептерінің бірі болды деген пікірлер айтылды. Әлде 1990 жылдан бері Боуи жеке жұмысына қайта оралатынын білген, бірақ бұл топпен жұмыс істеуге наразы болғандықтан емес. Ол: «Жеке әртіс ретінде не істегім келетіні туралы нақты идеяларым бар, оны, мүмкін, келесі жылдың соңында [1991] бастаймын, бұрынғыдан мүлдем өзгеше, үміттенемін» деді. Oy Vey, Baby альбомы жарық көргеннен кейін Боуи "Real Cool World" синглымен жеке студиялық жұмысына қайта оралды, бірақ 1993 жылы Tin Machine тобымен үшінші альбомды жазуға ниеттенді. Алайда, бұл жоспарлар іске аспады және топ көп ұзамай тарады. Хант Сэйлстің есірткіге құмарлығы топтың тарауына себеп болды деген айыптаулар болды, бірақ Боуи "Топтың ішіндегі жеке мәселелер оның тарауына себеп болды. Мен бұл туралы айта алмаймын, бірақ біз үшін физикалық жағынан жалғастыру мүмкін болмады. Бұл шынымен де өкінішті болды" деді.
Синглдар
Атауы Жыл Ең жоғары позициялар Албом UK АҚШ Негізгі. Рок "Heaven's in Here" (тек промо) 1989 — — — Tin Machine "Under the God" 51 23 8 "Tin Machine"/"Maggie's Farm (live)" 48 × × "Prisoner of Love" 77 — — "You Belong in Rock 'n' Roll" 1991 33 — — Tin Machine II "Baby Universal" 48 — 21 "One Shot" — — 17 "—" хит-парадқа ілеспеген шығарылымдарды көрсетеді. "×" сол аймақта жарияланбаған синглдерді көрсетеді.
Басқа көріністер
Жыл Ән(дер) Альбом Ескермелер Сілтеме1992 "Go Now" Ruby Trax1993 "Baby Can Dance" Grunge Rock-тың ең жақсылары 1991 жылдың 24 қазанында Гамбургте тікелей жазылған нұсқасы1994 "Needles on the Beach" Beyond the Beach