Камиль Сен-Санстың 1886 ж. аяқталған "Органдық симфониясы" – романтикалық дәуірдегі ерекше шығарма. Ұзын аспаптармен орындалады, 2 бөлімі органмен үйлеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Камиль Сент-Сенстің органмен симфониясы (1886 жылы аяқталды)
Symphony with organ by Camille Saint Saëns (completed in 1886)
До минор, Op. 78 нөміріндегі Симфония Камиль Сент-Сенс тарапынан 1886 жылы, оның шығармашылық жолының шарықталу кезеңінде аяқталды. Бұл симфония халық арасында «Орган симфониясы» деп белгілі, себебі кеш романтизм дәуіріндегі симфонияларға тән емес, төрт бөлімінің екеуінде түтікшелі орган пайдаланылған. Композитор оны «Симфония №3 «avec orgue» (органмен)» деп атады. Симфонияны Англиядағы Корольдік филармониялық қоғам (бұрынғы Филармониялық қоғам) тапсырыс еткен. Алғашқы орындалуы 1886 жылдың 19 мамырында Лондонда, Сент-Джеймс залында композитордың дирижерлігімен өтті. 1886 жылдың 31 шілдесінде досы және ұстазы Франц Лист қайтыс болғаннан кейін Сент-Сенс бұл туынды Листтің естелігіне арнады. Композитор бұл симфониялық формадағы соңғы тәжірибесі болатынын сезгендей, оны өзінің мансабының «тарихы» сияқты жазды: виртуоздық фортепианолық бөлімдер, романтизм дәуіріне тән керемет оркестрлік жазу және соборлар мен үлкен концерт залдарына (әдетте осы аспаппен жабдықталған) лайықты органның дыбысы. Сент-Сенс: «Мен оған бар күшімді салдым. Мен осы жерде жеткен жетістіктерді енді ешқашан қайталамаймын» деп атап өткен. 1887 жылы Франциядағы премьерасынан кейін симфонияның үлкен табысына байланысты Сент-Сенске тағы бір симфония жазу туралы ұсыныс жасалғанмен, ол ешқашан бұл жанрға оралмады. «Орган симфониясы» – көрнекті француз композиторларының симфониялық туындыларының біріншісі болды. Эдуард Лалоның G минорындағы симфониясы Сент-Сенстің үшінші симфониясының Лондон премьерасынан кейін жазылды (1886 жылдың тамыз және қараша айлары аралығында) және 1887 жылдың ақпан айында Консерттер Ламуруде орындалды. Сондай-ақ 1886 жылы Винсент д’Инди француз тау ауасымен симфониясын жазды, ал Сезар Франк 1887 жылдың жазы мен күзінде өз симфониясын құрастырды. Кейінгі мысалдарға 1891 жылы жазылған Эрнест Шоссонның B-flat тонындағы симфониясы және 1896 жылы жазылған Поль Дюкастың C тонындағы симфониясы жатады.
The Symphony No. 3 in C minor, Op. 78, was completed by Camille Saint Saëns in 1886 at the peak of his artistic career. It is popularly known as the Organ Symphony, since, unusually for a late Romantic symphony, two of the four sections use the pipe organ. The composer inscribed it as: Symphonie No. 3 "avec orgue" (with organ). The symphony was commissioned by the Royal Philharmonic Society (then called simply the Philharmonic Society) in England, and the first performance was given in London on 19 May 1886, at St James's Hall, conducted by the composer. After the death of his friend and mentor Franz Liszt on 31 July 1886, Saint Saëns dedicated the work to Liszt's memory. The composer seemed to know it would be his last attempt at the symphonic form, and he wrote the work almost as a type of "history" of his own career: virtuoso piano passages, brilliant orchestral writing characteristic of the Romantic period, and the sound of the organ suitable for a cathedral or large concert halls (which were typically equipped with the instrument). Saint Saëns noted: "I gave everything to it I was able to give. What I have here accomplished, I will never achieve again." Although Saint Saëns was asked, following the resounding success of the symphony at its French premiere in 1887, to compose another symphony, he would never again return to the genre. The Organ Symphony was the first of a spate of symphonic works by leading French composers. Édouard Lalo's Symphony in G minor was composed shortly after the London premier of Saint Saëns' third (between August and November of 1886), and premiered in February 1887 at the Concerts Lamoureux. Also in 1886, Vincent d'Indy wrote his Symphony on a French Mountain Air, while César Franck composed his Symphony in the summer and autumn of 1887. Later examples include Ernest Chausson's Symphony in B flat, written in 1891, and Paul Dukas' Symphony in C composed in 1896.
Өмірбаян
1885 жылдың 4 шілдесінде Филармониялық қоғамның директорлары жаңа, әсіресе француздық оркестрлік шығарма тапсыруға келісті, Шарль Гуноға басымдық берді, ал Лео Делибес, Жюль Массене және Сен-Сенс резервтік кандидаттар ретінде қарастырылды. Басқа композиторларға жолданған өтініштердің тағдыры әлі белгісіз (егер олар тіпті жіберілген болса), бірақ келесі жылы Қоғам Сен-Сенсті Лондонға оның таңдаған концертінде (Бетховеннің төртінші концерті) фортепиано солисі ретінде шақырды, және ол өзінің сирек орындалатын ля минорлық екінші симфониясын да қосуды сұрады. Қоғам «келесі маусымға арналған симфониялық шығарма» сұрауға жауап берді, ал Сен-Сенс дереу келісіп, 1885 жылдың 25 тамызындағы хатында «формалды міндеттеме бермей, сіздің тілегіңізге жауап беруге және Филармониялық қоғам үшін жаңа симфония жазуға бар күшімді саламын» деп жауап берді. Сен-Сенс пен оның баспагері Дюран және Филармониялық қоғамның құрметті хатшысы Франческо Бергер арасындағы хат алмасуына сүйене отырып, жаңа симфонияның құрастырылуы 1886 жылдың алғашқы айларында шоғырланды. Автограф бойынша, ол сол жылдың сәуір айында аяқталғаны белгілі. Филармониялық қоғамның өтінішіне жауап ретінде Сен-Сенстің нақты симфония жазу шешімі ерекше болды. Біріншіден, композитордың (1859 жылы) соңғы симфониясын жазғанына шамамен отыз жыл өткен еді, және оның концерттік композитор ретіндегі беделі негізінен фортепиано концерттері мен симфониялық поэмаларымен байланысты болды. Екіншіден, қоғамның француз композиторының оркестрлік немесе симфониялық шығармасына деген қызығушылығы, әдетте, нақты симфонияға жол бермес еді, себебі француз композиторлары оны жанр ретінде назарға алмады. Симфониялар Париж концерт залдарында үнемі орындалса да, Жюль Пазделуп, Эдуард Колонн және Шарль Ламуро оркестрлік қоғамдары құраған «Гранд концерттер» сериясының жартысынан астамында пайда болды, олардың көп бөлігі австро-герман және скандинавиялық композиторларға, әсіресе Бетховен, Мендельсон және Шуманға тиесілі болды. XVIII ғасырдың соңы мен XIX ғасырдың басындағы француз симфониялық композиторлары, мысалы Госсек, Ледук немесе Мехул, XIX ғасырдың соңына қарай дерлік белгілі емес еді. Кейінгі француз композиторларының симфониялық еңбектері, Гуно мен Сен-Сенстің ерте симфониялары сияқты, өте сирек орындалды, ал Бизенің жастық шағындағы симфониясы 1933 жылға дейін белгісіз болып қалды. 1869 жылы Пасделуптың Бизенің «Рим симфониясының» премьерасы, оның «Concerts populaires» сериясында болған сирек ерекшеліктердің бірі, Париж концертке келушілер тарапынан жылы қабылдамады. Жанн Паслер мен Эндрю Деручи екеуі де Сен-Сенстің симфония жазу шешімін «Франциядағы вагнеризмге тікелей жауап» деп қарастырады. Симфонияны жазу алдында Сен-Сенс француз композиторларын Вагнерлік техника мен идеяларды қабылдамауға ескертті, олардың кемшіліктері немесе эстетикалық құндылығы болмағандықтан емес, француз мінезі мен сезімталдығымен түбегейлі үйлеспеушілігі үшін: «жас музыканттар, егер сіз бір нәрсе болғыңыз келсе, француз болып қала беріңіз!» 1871 жылы Сен-Сенс пен Ромен Буссин француз музыкасын көрсету үшін, оркестрлік және камералық музыка концерттерін ұйымдастыру арқылы Société nationale de musique-ді құрды. Алайда 1885 жылы Сен-Сенс өзін Ұлттық қоғамда одан сайын шеттетіліп бара жатқанын байқады. Бельгиялық композитор Сезар Франктің шәкірттері және вагнеризмнің жақтаушылары Винсент д’Инди мен Анри Дюпарк бақылауға алып, Société Nationale бағдарламасын француз емес, әсіресе неміс музыкасына ашты. Сен-Сенс пікірінше, олар «Кесареандық [яғни, Сезар Франк] және Вагнериандық топ» болды, олар Société Nationale-ді «құрылтайшылардың ниеттеріне қатысы жоқ, жабық салонға» айналдырды. Сондықтан Сен-Сенс үшін симфония, оның формасында, Франциядағы Вагнершіліктің өсуіне «музыкалық жауап берудің қолайлы құралы» болды деп есептеледі, «Вагнердің және оның француз жақтастарының кейбіреулерінің айтуынша, музыкалық драма Бетховенмен шаршағаннан кейін музыкалық драмаға міндетті болды», және симфония «Вагнердің және француз вагнершілерінің уайымдарына классикалық жауап беру» мүмкіндігі болды. Сен-Сенс өзінің симфония жазу шешіміне, оның бұрынғы ля минорлық симфониясын қосу туралы өтінішінен туындаған жанрға деген қызығушылықтан басқа себептерді айтқан жоқ.
On July 4, 1885 the directors of the Philharmonic Society agreed to commission a new, specifically French orchestral work, preferring Charles Gounod, with Léo Delibes, Jules Massenet, and Saint Saëns as backup candidates. While the fate of petitions to these other composers remains unclear (if indeed they were ever despatched), the following year the Society arranged to bring Saint Saëns to London as piano soloist in a concerto of his choice (Beethoven's fourth concerto), and he requested that his little performed A minor second symphony also be programmed. The society responded by requesting "some symphonic work expressly for next season", to which Saint Saëns expeditiously agreed, responding in a letter dated August 25, 1885 "without making a formal commitment, I can promise you that I will make every effort to respond to your wish, and to write a new symphony for the sake of the Philharmonic Society." Based on correspondence between Saint Saëns and both his publisher Durand and the Philharmonic Society's honorary secretary, Francesco Berger, composition of the new symphony was concentrated in the first months of 1886. The autograph score indicates that it was finished by April of that year. Saint Saëns' decision to compose an actual symphony in response to the Philharmonic Society's request was unusual. First, almost thirty years had passed since the forty nine year old composer had last written a symphony (in 1859), and his reputation as a concert composer derived principally from his piano concertos and symphonic poems. Second, the Society's interest in an orchestral or symphonic work by a French composer would have generally precluded an actual symphony since, as a genre, it had been largely ignored by French composers. While symphonies were regularly performed in Parisian concert halls, appearing in more than half of the "Grands concerts" series that were comprised by the orchestral societies of Jules Pasdeloup, Édouard Colonne, and Charles Lamoureux, almost all were by Austro German and Nordic composers, especially those of Beethoven, Mendelssohn, and Schumann. French symphonic composers of the late eighteenth and early nineteenth century, such as Gossec, Leduc, or Méhul, were virtually unknown by the later nineteenth century. Symphonic efforts by later French composers, including those by Gounod and the early symphonies by Saint Saëns himself, were very rarely performed, while the youthful symphony of Bizet would remain unknown until 1933. Rare exceptions, such as the 1869 premiere of Bizet's Roma Symphony by Pasdeloup at his Concerts populaires series, were not warmly received by Parisian concertgoers. Both Jann Pasler and Andrew Deruchie view Saint Saëns choice to compose a symphony as "a direct response to Wagnerism in France". In the period prior to his writing the symphony, Saint Saëns had warned French composers against adopting Wagnerian techniques and ideas, not for their lack of merit or aesthetic value, but instead for their fundamental incompatibility with the French character and French sensibilities, exhorting: "young musicians, if you wish to be something, remain French!" In 1871, Saint Saëns and Romain Bussine had founded the Société nationale de musique specifically to showcase French music by organising both orchestral and chamber music concerts featuring French composers. By 1885, however, Saint Saëns found himself increasingly marginalised within the Société Nationale. Vincent d'Indy and Henri Duparc, both disciples of the Belgian composer, César Franck, and enthusiastic proponents of Wagnerism, took control and opened the Société Nationale's programming to non French, and especially German music. In Saint Saëns' view, they were a "Caesarean [i. e. César Franck] and Wagnerian coterie" who had turned the Société Nationale into a "closed salon, unrelated to the intentions of its founders". It has therefore been suggested that, for Saint Saëns, the symphony, in its form, represented "an appropriate vehicle for a musical response" to growing Wagnerism in France "by pursuing the very genre that, according to Wagner and at least some of his French advocates, had mandated the music drama after exhausting itself with Beethoven". and that the symphony was an opportunity "to deliver a classical response to the concerns of Wagner and French Wagnerians". Saint Saëns himself did not ascribe a motivation to his decision to pen a symphony, beyond the interest in the genre that might be inferred from his request to have his earlier A minor symphony programmed.
Құрамы
Сент-Сенс симфонияны 1885 жылдың тамыз айының соңында жұмысын бастаған болуы мүмкін, бірақ сонымен бірге өзінің ең танымал туындыларының бірі – «Жануарлар карнавалы» композициясын да жасап жатқан. 1886 жылдың ақпан айындағы хат алмасуында ол өзінің баспагері Дюранға былай деп жазды:
Saint Saëns likely started working on the symphony in the late summer of 1885, but was at the same time busy composing what would prove one of his most popular works, The Carnival of the Animals. In a correspondence from February 1886, he wrote to his publisher Durand:
Симфонияның бастапқы эскиздері Сент-Сенс симфонияның ашылу тақырыбын B минор тоналысында жазғанын көрсетеді. Екінші тақырыптың алғашқы нұсқасы C мажорда жазылған, кейіннен ол түпкілікті нысанына өңделді, ал одан кейінгі такттар (мм 102–140) да C мажор және C минор тоналыстарында жазылды, бұл жұмыстың соңғы тоналығы болды. Осылайша, кеңейтілген экспозицияның эскиздері Сент-Сенс симфонияның соңғы тоналығына қатысты күмәнда болғанын көрсетеді, ол Бергерге жазған хатында: «осы симфонияның шайтаны жарты тонға көтерілді; ол B минорда қалуға келмейді: қазір C минорда». Бұл өзгеріс «жаңа симфония, оның циклдік тақырыптық құрылымы, жеңіске толы мажорлық финалы және үздіксіз байланысқан бөлімдері, 19 ғасырдың ең ұлы үлгісі – Бетховеннің бесінші симфониясына» ұқсас болуы мүмкін еді. Бетховеннің бесінші симфониясы сияқты, орган симфониясы да, толқыған C минорлық ашылудан C мажорлық керемет аяқталуға дейін қиындықтан жеңіске қарай өту идеясын еске түсіреді. Деруши пікірінше, Сент-Сенс осы «ерекше дизайнды және бұрынғы симфонистерден мұра еткен кең формальды құрылымды, басқа жанрларда, әсіресе симфониялық поэмада жетілген композициялық тәсілдермен» үйлестіруге тырысқан, бұл туындының «эклектизмін», атап айтқанда оның ерекше аспаптарын (орган және фортепиано) және «симфониялық жанрға жат тембрлер мен стильдерді» көрсетеді. Симфонияның ашылу тақырыбы белгілі ортағасырлық әннен алынған алғашқы бес нотаны пайдалану арқылы «Dies irae» әнін еске түсіреді. 1886 жылы қайтыс болған «Франц Листтің естелігіне» арналғандықтан, Сент-Сенс осы мотивті Листтің «өлімнен қайта тірілуін және мәңгілігін» білдіру үшін қасақана қолданған деген болжам бар. Алайда, әртүрлі ғалымдар атап өткендей, бастапқы арналу Франц Листке емес, оның естелігіне «құрмет ретінде» жасалған, өйткені оның өлімі туындының Лондондағы тұсаукесері мен жариялануы арасында болды. 1886 жылдың 19 маусымында Лист Сент-Сенске жазған хатында «Лондондағы симфонияның табысына» және «арналуға» ризашылығын білдірді. Фэллон пікірінше, туынды бағдарламалық емес және «Dies irae» ноталарымен сәйкес келуі маңызсыз. Деруши талдауында, Сент-Сенс «Dies irae» арқылы симфониялық жанрдың қайта жаңаруымен байланысты қайта тірілу идеясын ойластырған болуы мүмкін. 1918 жылы Пьер Адютанға жазған хатында Сент-Сенс «егер симфония симфониялық жанрды жаңарту құрметіне ие бола алса, онда бұл менің C минордағы симфониям болар еді, өйткені оның ерекше бөлінуі және органның қолданылуы» деді. Алайда, Лондон тұсаукесеріне дайындаған кеңейтілген бағдарламалық жазбаларында Сент-Сенс өзінің жаңа туындысының жаңалықтарына назар аударды, оның циклдік ерекшеліктерін және клавиатуралық аспаптар үшін ерекше нотацияны, сондай-ақ кеңейтілген үрмелі аспаптар бөлімін атап өтті, бұл оның «симфониялық туындылар қазіргі заманғы аспаптардың жетістіктерінен пайда алуға рұқсат етілуі керек» деген ойын білдіреді. Бірақ ол «Dies irae» туралы немесе туындының бағдарламалық мағынасы туралы ештеңе айтпады. Сент-Сенс орган симфониясының 182 беттік қолжазбасын 1918 жылдың қыркүйегінде, 1921 жылы қайтыс болғанға дейін бірнеше жыл бұрын Bibliothèque nationale-ге тапсырды.
Original sketches for the symphony indicate that Saint Saëns originally wrote the opening theme of the symphony in the key of B minor. An early draft of the second theme was scored in C major, with a subsequent revision to its final form and the measures following (mm 102–140) also scored in C major and C minor, ultimately the final key of the work. Thus, the sketches of the extended exposition suggest that Saint Saëns remained in some doubt as to the final key of the symphony, a conflict which he revealed in a letter to Berger: "this devil of a symphony has risen a half tone; it did not want to remain in B minor: it is now in C minor." The shift from B to C minor meant that the "new symphony, with its cyclic thematic design, triumphant major mode finale, and seamlessly linked movements, would invite comparison to the nineteenth century's ultimate model, Beethoven's Fifth". Like Beethoven's fifth symphony, the Organ Symphony, which proceeds from an agitated C minor opening to a rousing C major conclusion recalls the idea of a passage from adversity to triumph. Deruchie has argued that Saint Saëns sought to infuse this "narrative design and the broad formal layout he inherited from previous symphonists with compositional procedures that had matured in other genres, notably the symphonic poem", highlighting the "eclecticism" of the work, notably in its unusual instrumentation (organ and piano) and "timbres and styles foreign to the [symphonic] genre". It has been commonly noted that the opening theme of the symphony recalls the "Dies irae" by using the first five pitches of the well known medieval chant. Given the dedication "to the memory of Franz Liszt", who died in 1886, it has been suggested that Saint Saëns made intentional use of the motif to suggest the "resurrection and eternity" of Liszt. As various scholars have pointed out, however, the original dedication was intended "as a homage" to Franz Liszt the man, and not the memory, since his death occurred between the London premiere of the work and its eventual publication. In a letter dated June 19, 1886, Liszt wrote to Saint Saëns, acknowledging both the intended dedication and "the success of the symphony in London". In Fallon's view, the work is non programmatic and the coincidence of pitches with the "Dies irae" insignificant. In Deruchie's analysis, Saint Saëns may have intended the idea of resurrection linked to the "Dies irae" with the renewal of the symphonic genre itself. In a 1918 letter to Pierre Adjutant, Saint Saëns wrote "if a symphony could claim the honor of renewing the symphonic genre, it would be my symphony in C minor, on account of its unusual division and its use of the organ." However, in the extensive program notes he prepared for the London premiere, while Saint Saëns drew attention to novel features of his new work, noting its cyclic features and the unusual scoring for keyboard instruments and expanded woodwind and brass sections, which he suggested were a reflection of how "symphonic works should now be allowed to benefit [from] the progress of modern instrumentation", nowhere does he make mention of the "Dies irae", nor any programmatic intent behind the work. Saint Saëns gave the 182 page autograph score of the Organ symphony to the Bibliothèque nationale in September 1918, a few years before his death in 1921.
Премьера
Премьераны Сент-Сенс өзі дирижерлік етті, ол 1886 жылғы 19 мамырда Филармониялық қоғамның Лондонның Сент-Джеймс залында өткен концертінде болды. Концерттің бірінші бөлігінде Сент-Сенс Бетховеннің төртінші фортепиано концертін орындады, ал дирижерлік еткен – Артур Салливан. Екінші бөлігінде, қоғамның композиторларды өз шығармаларын орындауға шақыру дәстүріне сәйкес, Сент-Сенс өзінің жаңа симфониясын дирижерлік етті. Еңбегі үшін Сент-Сенс 30 фунт стерлинг сыйақы алды. Лондон премьерасына сыншылардың пікірі әсерсіз болды. «Лондон стандартында» (суретте) жарияланған қысқаша хабарламада сыншы, пікірін қалыптастыру үшін осы туындыны тағы бір рет тыңдау қажеттігін көрсетті. Симфонияның келесі орындалуы 1886 жылғы тамызда Аахенде өткен Фриц Венигман ұйымдастырған концертте болды. Концертте Сент-Сенстің барлық шығармалары орындалды, соның ішінде «Овернь рапсодиясы» (онда Сент-Сенс солист болды). Симфония концерттің екінші бөлігін құрады және жылы қабылданып, құшақтап алынды. Француз премьерасы, 1887 жылғы 9 қаңтарда Société des Concerts концертінде, одан да ынталы жауапқа ие болды. Көрермендердің реакциясы «жаңа туынды үшін бұрын-соңды болмаған» деңгейде болды, ал бір аптадан кейін өткен екінші қойылым да осындай жылы қарсы алынды. Амброаз Томас Société комитетінен осы туындыны үшінші рет орындауды сұрады, симфонияның «қуатты және ерекше ерекше екенін, ал неміс музыкасының үстемдігін ескере отырып, француз мектебін құрметтейтін осы туындыны тағы бір рет орындау дұрыс болады» деп мәлімдеді. Үшінші қойылым 1887 жылғы 13 наурызда ұйымдастырылды.
The premiere, conducted by Saint Saëns himself, took place at the Philharmonic Society's concert of 19 May 1886, at St James's Hall, London. In the opening half of the concert, Saint Saëns was the soloist in Beethoven's Fourth Piano Concerto, with Arthur Sullivan conducting. In the second half, in keeping with the Society's tradition of inviting composers to perform their own works, Saint Saëns himself conducted the performance of his new symphony. For his efforts, Saint Saëns received an honorarium of £30. Critical response to the London premiere was muted. In a brief notice in the London Standard (pictured), the reviewer indicated that he would need to hear the piece again to form an opinion. The next performance of the symphony was its premiere in Germany, which took place in August 1886 in Aachen, at a concert organized by Fritz Wenigmann that featured an all Saint Saëns programme, including the Rhapsodie d'Auvergne (in which Saint Saëns was the soloist). The symphony took up the second half of the concert and was warmly received. The French premiere, at a 9 January 1887 concert of the Société des Concerts, produced a much more enthusiastic response. Public response "was unprecedented for a new work", and the second performance a week later was similarly warmly received. Ambroise Thomas lobbied the committee of the Société for a third hearing of the work, arguing that the symphony was "powerful and exceptionally noteworthy, and given the invasion of German music, it would be well to offer another performance of this work that so honours the French school." A third programming of the work was indeed arranged and held on 13 March 1887.
Кейінгі орындалулары
АҚШ-тағы тұңғыш көрсетілімі 1887 жылғы 19 ақпанда Нью-Йорк қаласындағы Метрополитен опера театрында Теодор Томас дирижерлігімен өтті. Симфонияның ерекше орындалысы 1913 жылғы 2 маусымда Сент-Сенс құрметіне Король залында өткен мерекелік фестиваль концертінде болды. Композитор қатысты (ол Моцарттың концертін орындады, бағдарламадағы одан басқа туынды жоқ), сол концертте Александр Маккензи оны "француз музыкасының барлық саласындағы прогреске жетекшілік етті, және сіз бүгін оның ең биік және ең дарынды өкілі деп толыққанды мойындалдыңыз" деп мақтады. 1915 жылдың мамырында Сент-Сенс Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесінде Францияның ресми өкілі ретінде Сан-Францискоға сапар шекті. Ол 3782 орындық Фестиваль залында Симфония №3-тің орындалуына қатысты. Карл Мюк Сан-Франциско симфониялық оркестріне дирижерлік жасады. Композиторға орындалыстан кейін тұрғызып шапалақтады, сондай-ақ композитор Джон Филип Соуза да қатысты. Сент-Сенс осы оқиғаға арнап "Hail California" атты тағы бір шығарма жазды, онда Соузаның танымал оркестрі де болды.
The United States premiere was given on 19 February 1887, conducted by Theodore Thomas, at the Metropolitan Opera House, New York City. A notable performance of the symphony took place on June 2, 1913, where it was the featured work at a Jubilee Festival Concert held at Queen's Hall in Saint Saëns' honour. The composer was in attendance (he performed a concerto by Mozart, the only work on the program not by him), where Alexander Mackenzie delivered an encomium at the concert declaring he had "led the advance of French music in every branch, and you are justly acknowledged today to be its most exalted and most gifted representative". In May 1915, Saint Saëns traveled to San Francisco as France's Official Representative to the Panama–Pacific International Exposition. He attended a performance of the Symphony No. 3 at the 3,782 seat Festival Hall. Karl Muck conducted the San Francisco Symphony. The composer was given a standing ovation at the performance, which was also attended by composer John Philip Sousa. Saint Saëns composed another piece especially for the occasion called "Hail California", which included Sousa's famous band.
Аспаптар
Симфония 3 флейтадан (біреуі пикколомен қосарланған), 2 гобойдан, английский рожок, 2 кларнеттен, бас кларнеттен, 2 фагондан, контрафагондан, 4 валторнадан, 3 трубадан, 3 тромбондан, тубадан, литаврадан, треугольник, тарелкалардан, бас-барабаннан, фортепианодан (екі және төрт қолмен орындалатын), органнан және скрипкалар тобынан тұратын үлкен оркестр үшін жазылған. Сент-Сенстің клавиатуралық аспаптарды – фортепианоны (кейбір бөлімдерде екі, ал кейбірде төрт қолмен орындалатын) және органды пайдалануы, кеш романтикалық симфонияның оркестрлік құрамына ерекше қосымша болып табылады. Сент-Сенс Лондон премьерасы үшін жазған бағдарламалық жазбаларында түсіндіргендей, аспаптар құрамына орган мен фортепианоны қосу шешімі, негізінен дәстүрлі симфониялық оркестрлеу тәжірибесін жаңартқысы келгенінен туындады. Мендельсон органды өзінің екінші симфониясы, "Лобгесанг" ("Мадақ әні") шығармасына енгізген, бірақ ол симфониялық кантата еді. Ал Винсент д'Индидің "Француз тау әніне симфониясы", онда фортепиано концерті де бар, орган симфониясының премьерасынан кейін ғана басталды. Бұл құрам "бұрын ешбір қалыптасқан симфонияда қолданылмаған" еді. Сент-Сенс 1879 жылдың 2 шілдесінде Филармониялық қоғамның концертінде Бахтың ля-минорлы прелюдиясы мен фугасын орындағанда орган солисі болған (онда ол өзінің екінші фортепиано концертін де тартқан), және бұл аспаптың концерт залында болуы оны орган қосуға итермелеген болуы мүмкін. Ол концертте ойнаған орган 1882 жылы алынып тасталды да, оның орнына Брайсон Бразерс & Эллис компаниясы жасаған жаңа орган қойылды, бірақ Сент-Сенс бұл туралы білмеді. Бұл жаңа органның құрылымы өзгеше болды, сондықтан Maestoso финалының ашылу орган аккордтарының "күтілгендей әсерлі болмауы" мүмкін деген болжам бар.
The symphony is scored for large orchestra comprising 3 flutes (1 doubling piccolo), 2 oboes, cor anglais, 2 clarinets, bass clarinet, 2 bassoons, contrabassoon, 4 horns, 3 trumpets, 3 trombones, tuba, timpani, triangle, cymbals, bass drum, piano (two and four hands), organ, and strings. Saint Saëns' use of keyboard instruments – piano (scored for both two and four hands at various places) and the organ – are unusual additions to the orchestration for a late Romantic symphony. Following Saint Saëns' own explanation provided in the program notes he wrote for the London premiere, the decision to include both organ and piano keyboard in the instrumentation stemmed principally from his desire to innovate upon the traditional symphonic scoring practice. Mendelssohn had included the organ in his second symphony, "Lobgesang", but that work is a symphonic cantata, while Vincent d'Indy's Symphonie sur un chant montagnard français, which includes piano concertante, was only begun after the premiere of the Organ symphony. This instrumentation "had not previously factored in an established symphony". Saint Saëns had appeared as the organ soloist in Bach's A minor Prelude and Fugue at a Philharmonic Society concert programmed on July 2, 1879 (where he also performed his second piano concerto), and it is possible that the presence of this instrument in the concert hall propelled to include the organ. The instrument he had played at that concert was removed in 1882, replaced by a new organ made by Bryceson Brothers & Ellis , a fact of which Saint Saëns was unaware. This new instrument had a different configuration and it has been suggested that the opening organ chords of the Maestoso finale would have been "disappointingly ineffective" as a result.
Құрылымы мен талдауы
Симфонияда қалыпты төрт бөлімдік құрылым болғанымен (және көптеген жазбалар оны осылай бөліп көрсетеді), Сент-Сенс оны екі бөлімді туынды ретінде жазған. Ол Лондон премьерасына дайындаған бағдарламалық жазбасында былай деп жазды:
Although the symphony contains the normal four movement structure (and many recordings divide it in this manner), Saint Saëns wrote it as a two movement work. In the program notes that he prepared for its London premiere, he wrote:
Симфонияның орташа орындалу уақыты шамамен 35 минутты құрайды. Симфониядағы тақырыптық материал, яғни грегориандық әндердің үзінділері біртұтастық құралы ретінде циклдік қолданылады; әрбір мелодия бірнеше бөлімде қайта келеді. Сент-Сенс сондай-ақ Листтің тақырыптық трансформация әдісін пайдаланады, сондықтан осы тақырыптар симфония бойында түрленеді және жаңа бейнелерде көрінеді.
A typical performance of the symphony lasts about 35 minutes. The symphony makes cyclic use of its thematic material, derived from fragments of plainsong, as a unifying device; each melody appears in more than one movement. Saint Saëns also employs Liszt's method of thematic transformation, so that these subjects evolve into different guises throughout the symphony.
Бірінші қимыл
Баяу кіріспеден кейін бірінші бөлім Мендельсонға (немесе Шубертке) тән сипаттағы тақырыпқа жетелейді, одан кейін жұмсақ мінезді екінші тақырып келеді, түрлі қосымша тақырыптар мажорда орындалады, ал көп ұзамай минор формасында қайталанады; екі бөлімде де хроматикалық үлгілер маңызды рөл атқарады. Бұл материал классикалық сонаталық аллегро формасында өңделеді және біртіндеп тынышқан көңіл-күйге ұласады, ол виолончель мен бас гитарадағы сәл алаңдатарлық үзіліс ноталар сериясына айналады, G тонында аяқталады, содан кейін органмен баяу және жұмсақ А нотасы тартылады, қозғалыстың poco adagio бөлімі үшін D мажорға жаңа кіріспе жасалады. Бұл орган мен скрипкалар арасындағы диалогқа дамиды, қайталануға дейін қозғалыстың басты тақырыбын еске түсіреді. Қозғалыс тыныш морендомен аяқталады.
After its slow introduction, the first movement leads to a theme of Mendelssohnian (or Schubertian) character, followed by a second subject of a gentler cast, with various secondary themes played in major, and soon after repeated in minor forms; chromatic patterns play an important role in both movements. This material is worked out in fairly classical sonata allegro form, and gradually fades to a quieter mood, which becomes a slightly ominous series of plucked notes in cello and bass, ending on a G pitch, followed by a slow and soft sustained A note in the organ, resolving into the new key of D major for the poco adagio section of the movement. This evolves into a dialogue between organ and strings, recalling the earlier main theme of the movement before the recapitulation. The movement ends in a quiet morendo.
Өнер көрсетулер
Симфония 2009 жылғы BBC Proms маусымында Кембридж университетінің 800 жылдығына арналған концерттің финалы ретінде BBC Симфониялық оркестрімен орындалды, себебі композиторға 1893 жылы университет құрметті доктор дәрежесі берілген еді. 2011 жылғы маусымда оны BBC National Orchestra of Wales қайтадан орындады, ал 2013 жылы ол BBC Proms-ке оралды, бұл жолы Пааво Ярви Orchestre de Paris оркестрін дирижерлік етті. 2021 жылы сэр Марк Эльдер The Hallé оркестрімен тағы да орындады.
The symphony was performed by the BBC Symphony Orchestra at the 2009 BBC Proms season as the finale to a concert celebrating the 800th anniversary of the University of Cambridge, as the composer was awarded an honorary doctorate by the university in 1893. In the 2011 season, it was performed again by the BBC National Orchestra of Wales, and in 2013, it returned to the BBC Proms, this time with Paavo Järvi conducting the Orchestre de Paris. 2021 saw another return with Sir Mark Elder conducting The Hallé.
Жазбалар
Симфония әлі күнге дейін стандартты репертуардың жиі орындалатын және жазылатын бөлігі болып табылады. Ең танымал жазбалардың бірі – Бостон симфониялық оркестрін жетектеген Чарльз Мунх, органда Бердж Замкокян орындаған нұсқасы. Юджин Орманди мен Филадельфия оркестрі 3-ші симфонияны бірнеше рет жазды, органшылар ретінде Вирджил Фокс, Э. Пауэр Биггс және Майкл Мюррей қатысты. 2006 жылы Ondine лейблі Оливье Латридің Verizon Hall-дағы Fred J. Cooper Memorial Organ-ның тұсаукесерлік концертінде, Кристоф Эшенбах дирижерлігімен Филадельфия оркестрімен орындаған симфониясын жазды. Ondine 2007 жылы SACD форматында 5.0 қоршау дыбысында шығарды. Бұл туындының тағы бір жоғары бағаланған жазбасы – 1957 жылы Пол Парай жетекшілігімен Детройт симфониялық оркестрінің, Марсель Дюпренің органмен орындауымен жасалған Mercury Records "Жанды орындау" жазбасы. Ол Mercury #432719 2 нөмірімен CD форматында қайта жарық көрді. BBC Radio 3 Record Review "Кітапхана құру" бағдарламасы Даниель Баренбойм жетекшілігімен Чикаго симфониялық оркестрінің Deutsche Grammophon жазбасын ұсынды; ерекшелігі, қолданылған орган 3000 мильден астам қашықтықта, Шартр соборында орналасқан және Гастон Литайзе орындады. Саймон Престон 1986 жылы Джеймс Левин дирижерлігімен Берлин филармониясын Deutsche Grammophon үшін жаздырды. 2021 жылы Тьерри Эскаиш Жан Жак Канторов дирижерлігімен Лиеж Корольдік филармониялық оркестрімен (толық симфониялар) жазба жасады. 2 SACD BIS. "Алтын Диапазон" сыйлығы. Сол жылы Оливье Латри Кристиан Маселару дирижерлігімен Orchestre National de France (толық симфониялар) оркестрімен жаңа жазба жасады. 3 CD Warner Classics. 5 Диапазон.
The symphony continues to be a frequently performed and recorded part of the standard repertoire. One of the most renowned recordings is by Charles Munch leading the Boston Symphony Orchestra, with Berj Zamkochian at the organ. Eugene Ormandy and the Philadelphia Orchestra recorded the Symphony No. 3 several times, with Virgil Fox, E. Power Biggs, and Michael Murray as the organists. In 2006, the Ondine label recorded Olivier Latry performing the symphony at the inaugural concert of the Fred J. Cooper Memorial Organ in Verizon Hall, with Christoph Eschenbach conducting the Philadelphia Orchestra. Ondine released the recording in 2007 on SACD in 5.0 surround sound. Another well regarded recording of the work is the Mercury Records "Living Presence" recording made in 1957 with the Detroit Symphony Orchestra under Paul Paray with Marcel Dupré on organ. It has been reissued on CD as Mercury #432719 2. BBC Radio 3 Record Review "Building a Library" recommended the Deutsche Grammophon recording with the Chicago Symphony Orchestra under Daniel Barenboim; uniquely, the organ used was over 3000 miles away, in Chartres Cathedral played by Gaston Litaize. Simon Preston made a recording in 1986 with James Levine conducting the Berlin Philharmonic for Deutsche Grammophon. In 2021, Thierry Escaich made a recording with Jean Jacques Kantorow conducting the Orchestre Philharmonique Royal de Liège (Complete symphonies). 2 SACD BIS. Diapason d'or. The same year Olivier Latry made a new recording with Christian Mācelaru conducting the Orchestre National de France (complete symphonies). 3 CD Warner classics. 5 Diapasons.
Халықтық мәдениеттегі қолданысы
Кейіннен "Maestoso" әнінің негізгі тақырыбы 1977 жылы Скотт Фицджеральд пен Ивон Килидің "Егер менде сөздер болса" поп-әнінде пайдаланылды. "Maestoso" бөлімі сондай-ақ Уолт Дисней әлемінің курортындағы Эпкоттағы Франция павильонында ойналатын "Impressions de France" фильмінің саундтрегіндегі соңғы музыкалық бөлік ретінде қосылған. Ән мен симфония 1995 жылғы "Babe" отбасылық фильмінде және 1998 жылғы оның жалғасы "Babe: Pig in the City" фильмінде басты тақырып ретінде қолданылды, сондай-ақ 1989 жылғы "Жарнамада қалай табысқа жетуге болады" комедиялық фильмінде де естіледі. Бұл туынды сонымен қатар Blue Stars Drum and Bugle Corps 2008 жылғы "Le Tour: Every Second Counts" шоуының финалында да қолданылды. Симфонияның мелодиясы "Аврора гимні" деген атпен Атлантиум империясының микроұлттық гимні ретінде де тағайындалған. Саундтрекке енгізілмегенімен, Эмир Кустурицаның "Жер асты" фильмінде Дворжактың 9-шы симфониясымен бірге "Maestoso" бөлімін естіруге болады. "Maestoso" сонымен қатар Laserium-нің алғашқы классикалық шоуының (және алғашқы сюжеті бар) "Crystal Odyssey" ашылу туындысы болды. Композитор Филип Спарк симфония негізінде қола оркестрі үшін сынақ туындысын жасады, ол 2010 жылы Ұлыбританияның Ұлттық қола оркестрлер чемпионатында Төртінші бөлім оркестрлеріне берілді. COVID-19 пандемиясы кезінде BBC Proms сериясы аясында органист Джонатан Скотт бос Корольдік Альберт залында соло органға арналған симфонияның толық транскрипциясын орындады.
The entire main theme of the Maestoso was later adapted and used in the 1977 pop song "If I Had Words" by Scott Fitzgerald and Yvonne Keeley. The Maestoso movement is also included as the final piece of music in the soundtrack for the film Impressions de France, which plays in the France Pavilion at Epcot at the Walt Disney World Resort. The song and the symphony were used as the main theme in the 1995 family film Babe and its 1998 sequel Babe: Pig in the City and can be heard in the 1989 comedy film How to Get Ahead in Advertising. The piece is also featured in the Blue Stars Drum and Bugle Corps 2008 show "Le Tour: Every Second Counts" in the finale. The tune of the symphony also serves as the national anthem of the micronation of the Empire of Atlantium under the name "Auroran Hymn". Although not included in the soundtrack, the Maestoso movement can be heard along with Dvořák's 9th Symphony in Emir Kusturica's film Underground. The Maestoso also served as the opening work on Laserium's first all classical show (and the first to have an actual plot), Crystal Odyssey. The composer Philip Sparke created a brass band test piece based on the symphony which was then assigned to Fourth Section bands for the National Brass Band Championships of Great Britain in 2010. During the COVID 19 pandemic, as part of the BBC Proms series, the organist Jonathan Scott performed, in an empty Royal Albert Hall, his own transcription of the entire symphony for solo organ.