Екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық 6 фунттық зениттік қару

Кіріспе

Британдық танкке қарсы пушка.
Екінші дүниежүзілік соғыстың пушкасы.

Соғыс басталғанға дейін жобаланғанмен, 1942 жылғы сәуірде Солтүстік Африка кампаниясына дейін қолданысқа енбеді. Ол жерде ол 2 фунттық танкке қарсы пушканы алмастырды, соның арқасында 25 фунттық гаубица өз мақсатындағы артиллериялық рөліне оралды.

Даму

Қазіргі кездегі 2 фунтты қарудың шектеулілігі тіпті қару қызметке түскен кезде де анық болды және оны 1938 жылдан бастап әлдеқайда қабілетті қарумен ауыстыруға тырысты. Вулвич арсеналына 57 мм калибрлі жаңа қару жасау тапсырылды. Бұл калибрлі қаруды Корольдік теңіз флоты 19-ғасырдың соңында қолданған, сондай-ақ оны өндіруге қажетті жабдықтар да қолда бар болды. Қарудың дизайны 1940 жылы аяқталды, бірақ шасси дизайны 1941 жылға дейін аяқталмады. Өндіріс Франция шайқасындағы жеңілістен кейін кешіктірілді. Жабдықтардың жоғалуы – Британдық экспедициялық корпусының (BEF) көптеген ауыр жабдықтары Динамо операциясы кезінде Францияда қалдырылды – және неміс шабуылының қаупі армияны танкке қарсы қарулармен қайта жарақтандыруды шұғыл міндет етті. Сондықтан 2 фунтты қарудың өндірісін жалғастыру туралы шешім қабылданды, бұл өндіріске бейімделу кезеңін, сондай-ақ жаңа қарумен қайта оқыту және үйренуді болдырмады. 100 6 фунтты қару 600 2 фунтты қарудың орнына шығарылатын болады деп есептелді. Бұл 6 фунтты қарудың өндірісін 1941 жылдың қарашасына дейін, ал қызметке енгізілуін 1942 жылдың мамырына дейін ықпалдастырды. 2 фунтты қарудан айырмашылығы, жаңа қару пневматикалық доңғалақтары бар, бірақ серіппелі аспасы жоқ, дәстүрлі екі дөңгелекті бөлінетін шассиге орнатылды. Бірінші жаппай өндірілген нұсқа – Mk II – алдын ала өндірілген Mk I-ден қысқа L/43 ұңғысымен ерекшеленді, себебі қолайлы токарлық станоктар жетіспеді. Mk IV L/50 ұңғысымен және ұңғы бойындағы тежегішпен жабдықталды. Экипажды жақсырақ қорғау үшін қосымша бүйірлік қалқандар шығарылды, бірақ олар көбінесе қолданылмады. 6 фунтты қару британдық танктерде 2 фунтты қаруды алмастыру үшін мүмкіндігі болған жерде қолданылды, бұл мұнараларды жөндеуді қажет етті, 6 фунтты қаруға арналған жаңа танктар енгізілгенге дейін. Churchill Marks III және IV, Valentine Mark IX және Crusader Mark III 1942 жылы қызметке түсе бастады. Valentine және Crusader танктерінің екеуі де мұнарадан бір экипаж мүшесін шығаруға мәжбүр болды. 6 фунтты қаруға арналған танктер – Cavalier, Cromwell және Centaur. Cromwell 1944 жылы шайқасқа қатысқанда, ол 75 мм Ordnance QF зеңбірегімен қаруланды, ол 6 фунтты қаруды қайта құру болып табылды, ол американдық 75 мм оқ-дәрілерін қабылдауға және жалпы мақсаттарға қарсы тиімдірек болуға мүмкіндік берді. 6 фунтты қару AEC Armoured Car Mark II машинасына да орнатылды. 6 фунтты қару соғыс кезеңінде бәсекеге қабілетті болғанымен, армия 1942 жылы одан да қуатты қаруды әзірлеуді бастады. Мақсаты – 6 фунтты қарумен бірдей жалпы өлшемдері мен салмағы бар, бірақ жақсартылған өнімділігі бар қару жасау. Бірінші әрекет 59 калибрлі 8 фунтты қару болды, бірақ бұл нұсқа 6 фунтты қарумен бірдей рөлде қолдануға тым ауыр болып шықты. Екінші әрекет қысқа 48 калибрлі ұңғымен жасалды, бірақ ол 6 фунтты қарудан маргіналды ғана жақсырақ болды және бағдарлама 1943 жылдың қаңтарында тоқтатылды. 6 фунтты қарудан кейін британдық танкке қарсы зеңбіректің келесі буыны – Ordnance QF 17 фунтты қару өндіріске түсті, ол 1943 жылдың ақпанынан бастап қолданысқа енгізілді. Кішкентай және маневрлі қару ретінде 6 фунтты қару британдық армияда Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін және одан кейін шамамен 20 жыл бойы қолданыла берді. Қару үшін 57/42,6 мм-лік сығу адаптері жасалды, бірақ ол қабылданбады. Қару Канада мен Оңтүстік Африкада өндірілді, онда Combined Ordnance Factories (COFAC) 300 данасын өндірді.

Limitations of the existing 2 pounders were apparent even as the gun entered service and an effort was made to replace it with a much more capable weapon starting as early as 1938. The Woolwich Arsenal was entrusted with the development of a new gun with a calibre of 57 mm. Guns of this calibre had been employed by the Royal Navy from the late 19th century and manufacturing equipment was available. The gun design was complete by 1940 but the carriage design took until 1941. The production was further delayed by the defeat in the Battle of France. The loss of equipment – most of the heavy equipment of the British Expeditionary Force (BEF) was left behind in France during Operation Dynamo – and the prospect of a German invasion made re equipping the army with anti tank weapons an urgent task, so a decision was made to carry on the production of the 2 pounder, avoiding the period of adaptation to production and also of re training and acclimatisation with the new weapon. It was estimated that 100 6 pounders would displace the production of 600 2 pounders. This had the effect of delaying production of the 6 pounder until November 1941 and its entry into service until May 1942. Unlike the 2 pounder, the new gun was mounted on a conventional two wheeled split trail carriage on pneumatic tyres but without a spring suspension. The first mass production variant – the Mk II – differed from the pre production Mk I in having a shorter L/43 barrel, because of the shortage of suitable lathes. The Mk IV was fitted with an L/50 barrel, with muzzle brake. Optional side shields were issued to give the crew better protection but were apparently rarely used. The 6 pounder was used where possible to replace the 2 pounder in British tanks, requiring work on the turrets, pending the introduction of new tanks designed for the 6 pounder. The Churchill Marks III and IV, Valentine Mark IX and Crusader Mark III all began to enter service during 1942. The Valentine and Crusader both needed to lose a crew member from the turret. Tanks designed to take the 6 pounder were the troubled Cavalier, the Cromwell and the Centaur. When the Cromwell went into combat in 1944, it was armed with the Ordnance QF 75 mm gun, which was a redesign of the 6 pounder to take US 75 mm ammunition and more useful against general targets. The 6 pounder was also fitted to the AEC Armoured Car Mark II. Although the 6 pounder was kept at least somewhat competitive through the war, the Army started the development of a more powerful weapon in 1942. The aim was to produce a gun with the same general dimensions and weight as the 6 pounder but with improved performance. The first attempt was an 8 pounder of 59 calibre length but this version proved too heavy to be used in the same role as the 6 pounder. A second attempt was made with a shorter 48 calibre barrel but this proved to have only marginally better performance than the 6 pounder and the program was cancelled in January 1943. The 6 pounder was followed into production by the next generation British anti tank gun, the Ordnance QF 17 pounder, which came into use from February 1943. As a smaller and more manoeuvrable gun, the 6 pounder continued to be used by the British Army for the rest of World War II and for about 20 years afterwards. A 57/42.6 mm squeeze bore adaptor was developed for the gun but was never adopted. The gun was produced in Canada and South Africa, where the Combined Ordnance Factories (COFAC) produced 300.

Танкіге қарсы қару

6 фунттық зеңбірек (және АҚШ-та жасалған M1, оның ішінде 4242 данасы) батыс театрларда Корольдік артиллерияның танкіге қарсы полктеріне және броньды дивизияларға (әрқайсысы 12 данадан тұратын төрт батарея) берілді, сондай-ақ соғыс барысында жаяу әскер батальондарының алты пулеметтік взводына. Әуе десанттық батальонында АА/АТ ротасы және екі төрт зеңбіректі АТ взводы болды. Қиыр Шығыс театрларында басымдық төмен болды және ұйымдастыру да өзгеше болды, бұл танктардан төмен қауіпті көрсетеді. Бұл қаруды Британдықтарға ұқсас құралымдарда Достастық әскерлері де қолданды. Танкіге қарсы оқ-дәрілердің негізгі түрі – бронебойғыш (AP) оқ болды, бірақ 1943 жылдың қаңтарына қарай бронебойғыш, капкалы (APC) және бронебойғыш, капкалы, баллистикалық капкалы (APCBC) оқтар да жеткізілді. Қарусыз нысаналарға қарсы қолдану үшін жоғары жарылғыш снарядтар да жасалды. 6 фунттық зеңбірек алғаш рет 1942 жылдың мамыр айында Газала шайқасында қолданылды. Ол жаудың кез келген танкін тесіп өте алатындықтан, майданға бірден үлкен әсер етті. Ең танымал оқиғада, 2-ші батальонның 6 фунттық зеңбіректері, атқыштар бригадасы (239-шы танкіге қарсы батареяның бір бөлігімен бірге) Эль-Аламейннің екінші шайқасында Снайп бекінісіндегі шайқаста 15-тен астам жауынгерлік техниканы жойды. Келесі жылы немістер Tiger I және Panther сияқты әлдеқайда ауыр танктерді пайдалануға енгізді. Стандартты 6 фунттық оқ кез келген қашықтықта алдыңғы броняны тесіп өте алмады, бірақ бүйір және артқы броняға қарсы тиімді болды. Солтүстік Африкада мүгедектікке ұшыраған алғашқы Tiger танктерін 6 фунттық зеңбіректер жойды; екі Tiger танк 6 фунттық АТ-зеңбіректермен сүйретіліп жойылды, ал 48-ші Корольдік танк полкі Churchill танктерімен танкке қарсы шайқаста батыс одақтастарының алғашқы Tiger танктерін жойды (осы бірлік 1944 жылдың мамыр айында Италияда батыс одақтастарының алғашқы Panther танктерін де жойды). Солтүстік Ирландиялық атты әскері Tiger 131 танкін экипаж тастап кеткеннен кейін, бірнеше рет соққы алғаннан кейін, оның бұрылыс механизмін бұзған оқтан кейін мүгедектікке ұшыратып, жалмап алды. Бұл жағдай 1944 жылдан бастап қолжетімді болған және Tiger I және Panther танктерінің алдыңғы бронясына қарсы тиімді болған бронебойғыш, композитті қатты (APCR) және бронебойғыш, тасталатын саботы (APDS) оқтарының жасалуымен біршама жақсарды. Корольдік артиллерия полктерінде 6 фунттық зеңбіректер 1943 жылдан бастап 17 фунттық зеңбіректермен толықтырылды; жаяу әскер бөлімдерінде бұл зеңбірек 1951 жылға дейін қызметте болды, содан кейін ол ескірген деп жарияланды және Рейн армиясындағы британ армиясында (BAOR) 17 фунттық зеңбірекпен ауыстырылды.

The 6 pounders (and the US built M1 of which 4,242 guns were received) were issued to the Royal Artillery anti tank regiments of infantry and armoured divisions in the western theatres (four batteries with 12 pieces each) and later in the war to the six gun anti tank platoons of infantry battalions. An air landing battalion had an AA/AT company with two four gun AT platoons. The Far East theatres had lower priority and different organisation, reflecting the lower tank threat. The gun was also employed by Commonwealth forces in formations similar to the British. The anti tank ammunition was a basic Armour Piercing (AP) shot, but by January 1943 an Armour Piercing, Capped (APC) shot and an Armour Piercing, Capped, Ballistic Capped (APCBC) shot was supplied. A High Explosive shell was produced for use against unarmoured targets. The 6 pounder first saw action in May 1942 at the Battle of Gazala. It made an immediate impact on the battlefield as it was able to penetrate any enemy tank then in service. In the most celebrated action, the 6 pounder guns of 2nd Battalion, The Rifle Brigade (together with part of 239 Anti Tank Battery Royal Artillery under command), destroyed more than 15 Axis tanks in the action at Outpost Snipe during the Second Battle of El Alamein. Over the next year, the Germans introduced much heavier tanks into service, notably the Tiger I and Panther. The standard 6 pounder shot was ineffective against the front armour at any range but proved effective on the less armoured sides and rear. 6 pounder gunfire accounted for the first Tigers disabled in North Africa; two Tigers being knocked out by towed 6 pounder AT guns, while the 48th Royal Tank Regiment knocked out the first Tigers by the Western Allies in tank vs. tank action with their Churchill tanks, destroying two Tiger I (the same unit also knocked out the first Panther tanks by the Western Allies in May 1944 in Italy). The North Irish Horse disabled and captured Tiger 131 after the crew had abandoned it after it received several hits, most seriously a shot which struck the turret ring, making traverse impossible. The situation was somewhat improved by the development of more sophisticated ammunition in the form of the Armour Piercing, Composite Rigid (APCR) shot and the Armour Piercing, Discarding Sabot (APDS) shot, which was available from 1944 and made it effective against the frontal armour of Tiger Is and Panthers. In the Royal Artillery regiments, the 6 pounders were joined by the 17 pounders starting in 1943; in infantry units, the gun remained the sole AT gun in service until 1951, when it was finally declared obsolete and replaced by the 17 pounder in the British Army of the Rhine (BAOR).

Танк қаруы

6 фунттық зеңбірекпен қаруланған алғашқы танк – 1942 жылғы тамыздағы Дипп шабуылында Черчилль танкысының III үлгісі болды. Олар Солтүстік Африкаға жөнелтілді; алты танк, KingForce құрамында, қазан айында Эль-Аламейн шайқасында қолға алынды (бір Черчилль танкысын жоғалтып, бес танк пен үш танққа қарсы зеңбіректі жойды).

Молинс қаруы

Корольдік теңіз флоты 6 фунттық зеңбіректерді Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде моторлы қайықтарда (әсіресе Fairmile D) кеңінен пайдаланды. Зеңбірек гидравликалық жетекті орнатуға орнатылған және Molins Machine Company Limited компаниясы әзірлеген автоматты зарядтау жүйесімен жабдықталған, бұл секундына бір оқтың қарқынымен алты оқ атуға мүмкіндік берді. Барлық зеңбіректер ерте, қысқа ұңғылы (43 калибрлі) типті болды және тек жоғары жарылғыш (HE) оқ-дәрілерін ғана қолданды, олардың бастапқы жылдамдығы бронебойғыш (AP) оқ-дәрілеріне қарағанда әлдеқайда төмен болды, себебі түнгі операцияларда жалынсыз ұңғымалар қолданылды. Теңіздік белгілемесі QF 6 Pounder Mk IIA болды; осы қарудың шамамен 600 данасы жасалды. Molins автоматты зарядтағышы Корольдік әуе күштерінің де Хавилленд Mosquito ұшақтарында (Жағалау командалығы) қолданылды, олар "Tsetse" (цеце шыбығы) деп аталды. Ресми түрде QF 6 pdr Class M Mark I автоматты зарядтағышпен Mk III, ол ұзын ұңғылы (50 калибрлі) зеңбірек негізінде құрылған. Ол толық автоматты, минутына шамамен 55 оқ ату жылдамдығымен және 21 оқпен жабдықталған. Ол U қайықтарына қарсы қолдануға арналған және 1400 метрден судың 2 футы (1 метр) тереңдігінен олардың қабырғаларын тесіп өтетін қатты оқтарды атты. Бұл қару U қайығын батыру үшін және IJN I 29 суасты қайығына шабуыл кезінде Junkers Ju 88 ұшағын атып түсіру үшін қолданылды. 1943 жылы ол көбірек мүмкіндіктерге ие, бірақ дәлдігі төмен RP 3 3 дюймдік ракеталық снарядпен ауыстырылды.

АҚШ қызметі

1943 жылдың көктемінде Солтүстік Африка кампаниясының тәжірибесінен кейін, АҚШ армиясының жаяу әскер бөлімшесі 37 мм М3 танкіге қарсы қарудан ауыр қаруды пайдалану қажеттігін мойындады. Ordnance QF 6 фунт стандартты АҚШ номенклатурасына сәйкес 57 мм M1 ретінде АҚШ қызметіне енгізілді. Бұл ұсыныс АҚШ армиясының жаяу әскерлер кеңесінің қарсылығына қарамастан жасалды, олар оны тым ауыр деп санайтын. Ордалық комиссия одан да қуатты қаруды енгізу керек деп санады, бірақ Әуеде және атты әскерлер оны қабылдамады. 15 шілде 1943 жылғы Ұйымдастыру және жабдықтау кестесіне (TO&E) сәйкес, жаяу әскер дивизиясының штаб-пәтеріндегі "қорғаныс взводында" үш 57 мм қару болды, үш жаяу әскер полкінің әр танкіге қарсы ротасында тоғыз қару (үш взводтан үш) және әр батальонда үш қарудан тұратын взвод болды, бұл әр дивизияға 57 57 мм қару берді. Dodge WC 62/WC 63 6×6 1½ тонна жүк машиналары 37 мм қарумен пайдаланылған 3/4 тонна жүк машинасының орнына артиллериялық трактор ретінде шығарылды. Күтпеген жағдайда пайдалануға берілуіне байланысты АҚШ-та өндірістегі жалғыз оқ-дәрі AP оқ-дәрісі болды. 1944 жылдың ортасына қарай M1 Батыс майданда АҚШ-тың жаяу әскер дивизиясының стандартты танкіге қарсы қаруы болды және Италияда M3-тен артық болды. Бұл рөлде қарудың он адамнан тұратын экипажы болды: отряд басшысы, қарулы атқышы (экипаждың жаттығу мақсатында, №1 деп аталады), төрт пулеметші (#2–#5), үш оқ-дәрі тасушы (#6–#8) және жүргізуші (#9). Қарулы атқышы қаруды бағыттап, атып жіберді және №2 қарулы атқышымен тығыз ынтымақтастық жасады. №3 экипаж мүшесі №2 экипажға оқ-дәрі берді. №4 және №5 экипаж мүшелері оқ-дәрі дайындады және оны №3 кемесіне жеткізді; №4 және №5 экипаж мүшелері жау танкілері мен ұшақтарына қарсы бақылаушылар немесе күзетшілер ретінде де пайдаланылды. Экипаждың №6–#8 мүшесі оқ-дәрі тасушы болды, ал жүргізуші негізгі қозғалтқышты күтіп-ұстау және жасыру үшін жауапты болды және көлікпен айналыспаған кезде төртінші оқ-дәрі тасушы ретінде әрекет етті. Команданың басшысы мен жүргізушісіне M1 Garand, артиллериялық және пулеметшілерге M1911 пісталеттері, ал оқ-дәрі тасушыларға M1 карабиндері берілді. Сонымен қатар, жүргізушіге танкіге қарсы қорғаныс үшін M7 граната лақтырушы берілді, ал ұжымға базука берілді. Нормандияға шабуылға дайындық шаралары қосымша қажеттілікті көрсетті. Әуеде орналасқан командалық 57 мм M1 ұшағын 1943 жылдың жазында, салмағы бойынша планермен ұшуға жарамсыз деп, бас тартты және 1944 жылдың ақпан айындағы TO&E-де әуеде орналасқан дивизиялар 37 мм-лік қаруларын сақтады. Оқ-жарақты арттыру үшін 82-ші және 101-ші әуеде жүретін дивизиялар британдық өндірістегі 6 фунтты Mk III тар вагондағы планерлік пайдалану үшін жасалған – 24 АА батальонында және 9 әр планерлік жаяу әскер полкінде – Нормандия әуеде түсіру үшін қайта жабдықталды. Нормандиялық десанттардан кейінгі ұрыстарда десантшылар оларды St Mere Eglise және Carentan маңында неміс броньдарына қарсы қолданды. Алайда, танктардың саны аз болды және олар негізінен қолдау үшін пайдаланылды, бұл HE снарядының жоқтығын одан да айқын етті. Кейіннен 1944 жылдың желтоқсанында TO&E-ге ресми түрде енгізілген. TO&E мәліметтері бойынша, дивизияға 50 дана берілді: 8 дивизиялық артиллерияда, 24 АА батальонында және 18 планерлік жаяу әскер полкінде; парашюттік жаяу әскер полктерінде танкіге қарсы қару болмаған. Британдықтар оны 57 мм қару деп атады. Британдық 6 фунтты MK III көлігімен бірге 442-ші жаяу әскер полкінің танкіге қарсы ротасы сол кезде 517-ші парашютші жаяу әскер полкіне, Бірінші әуеде жұмыс істейтін топқа тағайындалған планерлік шабуыл күшінің бөлігі ретінде қолданды. Қарудың түрлі типтегі оқ-дәрілерінің шектеулі болуы оның жаяу әскерді қолдау рөлінде тиімділігін шектеді. Тек Нормандия жорығынан кейін HE раунды соғыс алаңына жетті, бірақ бұған дейін АҚШ бөлімшелері кейде британдық армиядан HE оқ-дәрілерін шектеулі мөлшерде ала алатын. Қазандық оқ 1945 жылдың басына дейін едәуір мөлшерде көрінбеді. АҚШ-тың кейбір британиялық APDS қорлары АҚШ-тың бөлімшелеріне жеткізілді, бірақ APCR және APDS раундтары АҚШ-та ешқашан жасалмаған. Шілде айынан бастап АҚШ-тың танкіге қарсы бөлімшелері 57 мм-ге тек қана бүйірінен зақымданған Panther танкісін кездестірді. Алып жүретін танкіге қарсы пулялар шұңқырлы жерлерінде тиімділігі төмен болды, бірақ немістер тамыз айында шабуылға шыққанда, олар жаяу әскермен қорғаныста тиімді болды. Соғыстың соңында сүйретілетін танкіге қарсы қондырғылар өздігінен жүретін қаруларға қарағанда қозғалыс қабілетінің төмендігіне байланысты сұраныстан шықты. Аз танктармен күресуге тура келгендіктен, кейбір 57 мм қарумен жабдықталуға тиіс бөлімдер оның орнына жаяу әскер ретінде немесе танктерге қарсы күресу үшін негізінен базукамен қолданылды. M1 соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай АҚШ қызметінен шығарылды.

In spring 1943, following the experience of the North African Campaign, the Infantry branch of the US Army recognised the need to field a heavier antitank gun than the 37 mm M3. The Ordnance QF 6 pounder was introduced into US service as the 57mm M1, following standard US nomenclature. The introduction was made in the face of objections by the US Army Infantry Board, which believed it to be too heavy. The Ordnance Board, on the other hand, felt that a more powerful weapon should be introduced; the Airborne and Cavalry rejected it. According to the Table of Organisation and Equipment (TO&E) of 15 July 1943, the "defense platoon" in the infantry division's headquarters company had three 57 mm guns, each of the three infantry regiments' antitank companies included nine guns (three platoons of three) and each battalion had a platoon of three guns, giving a total of 57 57 mm guns per division. Dodge WC 62/WC 63 6×6 1½ ton trucks were issued as artillery tractors in place of the 3/4 ton truck used with its predecessor, the 37 mm gun. Because of the unexpected adoption into service, the only ammunition type in production in the US was AP ammunition. By mid 1944, the M1 was the standard antitank gun of US infantry divisions on the Western Front and outnumbered the M3 in Italy. In this role, the gun had a crew of ten; a squad leader, a gunner (for crew drill purposes, designated #1), four cannoneers (#2 5), three ammunition bearers (#6 8), and a driver (#9). The gunner aimed and fired the gun, and cooperated closely with the #2, who was the loader. Crew member #3 passed ammunition to the #2. Crew members #4 and #5 prepared ammunition, and delivered it to the #3; #4 and #5 were also used as spotters or guards against enemy tanks or aircraft. Crew members #6 8 were ammunition bearers, while the driver was responsible for maintaining and concealing the prime mover and acting as a fourth ammunition bearer when not concerned with the vehicle. The squad leader and driver were issued M1 Garands, the gunner and cannoneers M1911 pistols, and the ammunition bearers M1 carbines. In addition, the driver was issued an M7 grenade launcher for antitank defense, and the squad was also issued a bazooka. Preparation for the D Day invasion of Normandy highlighted an additional need. The Airborne Command had rejected the 57 mm M1 in the summer of 1943, claiming that it was unfit for airlanding by glider due to its weight and the TO&E of February 1944 still had airborne divisions keeping their 37 mm guns. To increase firepower, the 82nd and the 101st airborne divisions were re equipped with British manufactured 6 pounders on the narrow carriage Mk III designed for glider use – 24 in AA battalion, and 9 in each glider infantry regiment – for the Normandy airdrops. In the fighting after the Normandy landings, the paratroops used them against German armour near St Mere Eglise and Carentan. However, few tanks were encountered and they were mostly used for support, which made the lack of an HE shell more significant. Subsequently, the guns were officially introduced under the TO&E from December 1944. According to the TO&E, a division was issued 50 pieces: 8 in the divisional artillery, 24 in the AA battalion, and 18 in the glider infantry regiment; parachute infantry regiments did not have anti tank guns. The British guns were referred simply as 57 mm guns. The British 6 pounder with the MK III carriage was also used by the Antitank Company of the 442nd Infantry Regiment as part of the glider borne invasion force assigned at that time to the 517th Parachute Infantry Regiment, First Airborne Task Force, during Operation Dragoon, the invasion of Southern France. Limited availability of different ammunition types limited the efficiency of the gun in the infantry support role. Only after the Normandy Campaign did the HE round reach the battlefield, although before then US units were sometimes able to get a limited amount of HE ammunition from the British Army. The canister shot was not seen in significant amounts until early 1945. Some British stocks of APDS were supplied to the US units, although APCR and APDS rounds were never developed by the US. From July, US anti tank units encountered the Panther tank, which was vulnerable to the 57 mm only from the sides. Towed anti tank guns were less effective in the hedgerow terrain, where mobility suffered; but, when the Germans went on the offensive in August, they were effective in defence with infantry. Towards the end of the war, towed anti tank units had gone out of favour due to their lack of mobility compared to self propelled guns. With few tanks to contend with, some units that would have been equipped with the 57 mm were instead deployed as infantry, or primarily with the Bazooka for tank hunting. The M1 went out of service in the US soon after the end of the war.

Кореялық қызмет

M1 танкіге қарсы пушка Корея соғысының алғашқы кезеңдерінде Корея әскерінің негізгі танкіге қарсы қаруы болды. Оңтүстік Корея әскері 1948-49 жылдары АҚШ күштері Кореядан шыққан кезде 117 М1 пушкасын сатып алды және әскерилер әрбір жаяу әскер полкінің танкіге қарсы батареясына алты пушкадан орналастырды. Танкіге қарсы пушкалардың аз санына байланысты Оңтүстік Корея әскері Солтүстік Корея әскерінің танкқа ие болу мүмкіндігіне алаңдады; алайда АҚШ әскери кеңесшілері бұл алаңдаушылықты елемеді және Оңтүстік Кореяның нашар жол және көпір жағдайлары тиімді танк операцияларына қолайсыз деп мәлімдеді. 1950 жылы Корея соғысы басталғанда Оңтүстік Корея әскері Солтүстік Корея танктері мен өздігінен жүретін артиллерияға қарсы M1 танкіге қарсы пушкасын белсенді түрде қолданды, бірақ көп әсер ете алмады. Бронебойғыш (AP) оқ-дәрілердің Солтүстік Корея танктерін тесіп өтуге жеткілікті атыс күші болмады, ал 35 000 снарядтың шамамен 70% -і адамға қарсы жоғары жарылғыш (HE) снарядтары болды. Оңтүстік Корея әскері жақын қашықтықтан ату арқылы немесе әлсіз жерлерге назар аудару арқылы кемшілікті жеңуге тырысты, бірақ бұл соғыс жағдайына елеулі әсер етпеді. Бұл пушканы Пәкістан армиясы да қолданды; Пәкістандағы әскери базалардың алдында «қақпа күзетшісі» ретінде оның көптеген мысалдары әлі де көрілуде. Ирландия армиясы 1940 жылдардың соңында алты 6 фунтты танкіге қарсы пушка сатып алды. АҚШ-тың 57 мм M1 пушкасы қазіргі заманғы артиллерияшылардың арасында танымал, себебі оқ-дәрі қабықтары мен снарядтары жеткілікті түрде бар. Сондай-ақ, бұл пушка әлі де кейбір Оңтүстік Америка елдерінде және Қытай Республикасы армиясының шеткі аралдардағы гарнизондарының жағалау қорғаныс нысандарында белсенді түрде қолданылып жатыр деген хабар бар. 1967 жылдан 1970 жылға дейінгі Биафра соғысы кезінде Нигерия Федералдық Армиясы мен Биафра қарулы күштері, соның ішінде кейбір Биафра кемелері 6 пдр пушкасын қолданды.

Өздігінен жүретін қондырғылар

6 фунттық танк пулеметтерінің нұсқалары "Крестоносец" Mark III, Cavalier, Centaur Mk I және II, Cromwell Mk I-ден III-ге дейін, Valentine Mk VIII-ден X-ге дейін және Churchill Mk III және IV-те, сондай-ақ канадтық Ram Mk II және американдық жеңіл танк T7E2 прототипінде қолданылды. "Дикон" дөңгелекті және тәжірибелік Alecto Mk II өзі жүретін артиллериялық қондырғылары да 6 фунттық пулеметтермен жабдықталған. 6 фунттық пулеметпен қаруланған тағы бір тәжірибелік көлік – "Файрфлай" танк жойғышы, ол Morris Light Reconnaissance Car негізінде құрылған. 57 мм М1 пулеметімен жаппай өндірілген жалғыз көлік – 57 мм М3 жартылай тізбекті 57 мм Т48 моторланған артиллериялық қондырғы (советтік SU-57 таңбасымен де белгілі) болды. T18E2 бронеавтомобилінің өндірісі, британдық қызметте "Boarhound" деп аталған, 30 данасы жасалғаннан кейін тоқтатылды. 57 мм Т49 моторланған артиллериялық қондырғысымен қаруланған танк жойғышы жобасы бір пилоттық үлгі құрылғаннан кейін тоқтатылды. Сол сияқты, Ford 4×4 3/4 тонна жүк көтергіш шассиіне негізделген 57 мм дөңгелекті Т44 моторланған артиллериялық қондырғысы, қысқа сынақтан өткеннен кейін тоқтатылды.

Қару-жарақ

Қару-жарақтар базасында трассирлі, мыс гильзадағы заряд және соққылық капсюль бар, тұрақты типтегі оқтардан тұрды. Ауыр ағаштан жасалған оқу оғы да қолданылды. Оқ-дәрі кордит немесе NH болды, соңғысы кордитке қарағанда ықшамдау болды, себебі кордитте оқ-дәрі мен снаряд табаны арасында төсем болатын. +Қолда бар оқ-дәрінің түрі Үлгі Салмағы Толтырғыш Оқпан жылдамдығы (L/43 зеңбіректер) Оқпан жылдамдығы (L/50 зеңбіректер) Британдық оқ-дәрі AP Shot, AP, Mks 1-ден 7-ге дейін APC (1942 жылдың қыркүйегінен бастап) Shot, APC, Mk 8T APCBC (1943 жылдың қаңтарынан бастап) Shot, APCBC, Mk 9T APCR (1943 жылдың қазанынан бастап) Shot, APCR, Mk 1T APDS (1944 жылдың наурызынан бастап) Shot, APDS, Mk 1T HE Shell, HE, Mk 10T шамамен АҚШ оқ-дәрісі AP AP Shot M70 APCBC/HE APC Shell M86 Dunnite HE (1944 жылдың наурыз айында бекітілген) HE Shell T18 / M303 Канистр (1945 жылдың қаңтарынан бастап өндірілді) Канистр Shot T17 / M305