1955 ж. Сингапурдағы Хок Ли автобус төңкерісі: автобус жүргізушілерінің ереуілі, студенттердің наразылығы, қақтығыстар мен 4 адамның қаза болуы. Тарихы мен себептері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1955 жылы Сингапурда азаматтық тәртіпсіздіктер
1955 civil unrest in Singapore
1955 жылдың 12 мамырында Сингапурда Хок Ли автобусы төңкерілісі болды. Төңкеріліс полиция, Хок Ли біріккен автобус компаниясының автобус жүргізушілері және автобус жүргізушілерін қолдаған студенттер арасындағы қақтығыс салдарынан басталды. Сол жылдың ақпан айында Хок Ли біріккен автобус компаниясы Сингапур автобус жүргізушілері кәсіби одағымен байланысы болған 229 автобус жүргізушісін жұмыстан шығарды. Осының нәтижесінде автобус жүргізушілері ереуілге шықты. Мәміле жасау әрекеттеріне қарамастан, ереуіл 12 мамырда тәртіпсіздікке ұласып, төрт адам қаза тауып, отыз бір адам жарақат алды.
The Hock Lee bus riots took place on 12 May 1955 in Singapore. The riots started as a result of confrontation between the police, bus workers of the Hock Lee Amalgamated Bus Company and students who supported the bus workers. In February of that year, the Hock Lee Amalgamated Bus Company fired 229 bus workers due to their association with the Singapore Bus Workers' Union. As a result, the bus workers went on a strike. Despite mediation efforts, the strikes escalated into riots on 12 May, resulting in the deaths of four people and thirty one people injured.
Соғыстан кейінгі жағдайлар және кәсіподақтардың пайда болуы
Деколонизацияның жаһандық үрдісі Сингапур саясатының либерализациясына негіз салды. 1948 жылғы конституция Сингапурдың саяси және сот жүйесін реформалап, 1948 жылғы алғашқы сайлаулардың өтуіне мүмкіндік берді. Бұл ішінара либерализация британдықтардың Оңтүстік-Шығыс Азиядағы стратегиялық мүдделеріне, әсіресе Малайядағы шаруалардың көтерілістері арқылы қауіп туып, тоқталды.
The global trend of decolonisation, led the way for the liberalisation of Singaporean politics. The 1948 constitution that reformed the political and judicial systems in Singapore paved the way for Singapore's first elections in 1948. This partial liberalisation was impeded as the British saw their strategic interests in Southeast Asia being challenged by peasant uprisings especially in Malaya.
Британдықтардың рөлі
Өздерінің бақылауын сақтап қалу үшін британдықтар коммунистік бүліктер мен милитаризм туралы наратив құруға тырысты, бұл аймақтың қауіпсіздігіне қауіп төндіруі мүмкін еді. Коммунистік қызметтерді шектеу ниетімен 1948 жылы төтенше жағдай ережелері енгізілді. Бұл ережелер Сингапурдағы азаматтық қоғамның жиналыстарын шектеуді күшейтті. Шеңберлі конституция британ үкіметімен қабылданғаннан кейін сайлаулар өтті, нәтижесінде Дэвид Маршалл мен Еңбек фронты партиясы билікке келді. Бұл жаңа конституция төтенше жағдай ережелері бойынша шектеулерді уақытша жеңілдетуге алып келді, бұл өз кезегінде Сингапурда тұратын халықтың саясатқа деген қызығушылығын арттырды. Бұл жаңадан қолға алынған либерализация кезеңінде көптеген кәсіподақтардың құрылуына әкелді, бұл өз бизнес мүдделеріне қатысты алаңдаған көптеген жұмыс берушілерді мазалады. Қысымшыл отаршылдық білім беру және еңбек саясаты қытай студенттері мен жұмысшыларын кемсітті. Әділетсіз отаршылдық саясат 1954 және 1955 жылдары еңбек дауларының әртүрлі эпизодтарына әкелді. 1954 жылы 13 мамыр күні халыққа қызмет ету туралы жарлық қабылданды. Ал 1955 жылы үш маңызды ереуіл болды: Хок Ли автобус жұмысшыларының ереуілі, Сингапур тракциялық компаниясының ереуілі және Сингапур порты басқармасының ереуілі.
To maintain their control, the British tried to construct a narrative of communist insurgencies and militarism which could be potentially threatening to the security of the region. On the premise of containing communist activities, emergency regulations were implemented in 1948. These emergency regulations increased restriction on civil society meetings in Singapore. A turning point came as the Rendel Constitution was accepted by the British government and resulted in elections that brought David Marshall and the Labour Front party into power. This new constitution led to the provisional easing of restrictions under Emergency regulations, which in its turn sparked off much interest in politics among the people living in Singapore. This renewed liberalisation led to the establishment of many trade unions during this period which would have alarmed many employers that were worried about their business interests. Oppressive colonial educational and labour policies discriminated against Chinese students and workers. Perceived unjust colonial policies led to various episodes of labour unrests in 1954 and 1955. In 1954 there was The May 13 National Service Ordinance. And in 1955, there were three notable strikes namely the Hock Lee Bus workers' strike, the Singapore Traction Company strike and the Singapore Harbour Board strike.
Сингапурдың еңбек қозғалысындағы американдықтардың рөлі
Америкалық шенеуніктер Сингапурдағы әлеуметтік наразылықтың күшеюіне және Еңбек фронтының еңбек радикализмін бақылаудағы әлсіздігіне алаңдады. 1955 жылдың наурыз және маусым айлары аралығында 129 ресми және қолдау ереуілдеріне 31 000 жұмысшы қатысқан деп есептелді. АҚШ үкіметінің деректерінен алынған кейбір тұлғалардың маңыздылығын зерттеуге қатысты жұмыстар жасалды. Американдық дипломаттар коммунистік идеологияның таралуына ықпал етіп, 1954 жылдан кейінгі Сингапурдағы студенттік және жұмысшылық қозғалыстарға қарсы іс-қимылдар жасауға британ үкіметін қысымға салды. Осының нәтижесінде Хок Ли оқиғасы сияқты оқиғалар коммунистердің ұйымдастырған зорлық-зомбылық актісі ретінде көрсетілді. Кумар Рамакришнаның Сингапурдағы коммунистік қауіп туралы жаңа зерттеуі Сингапур тарихы бойынша зерттеулердің қарама-қарсылыққа бөлінуін қажет етеді және тарихшылардың белгілі бір ұстанымды қабылдауын ұсынады. Салтты тарихи түсіндірмелер жұмысшылар мен студенттердің әрекеттерін зорлық пен коммунизмнен туған нәрсе ретінде бейнеледі. Хок Ли оқиғасы бойынша жүргізіліп жатқан жаңа зерттеулер отарлық қоғамдағы өмір салтынан туындаған студенттер мен жұмысшылардың әлеуметтік және экономикалық алаңдаушылықтарына назар аудара отырып, адамдардың тәжірибесін басты орынға қойды.
American officials were alarmed by both the rise of social unrest in Singapore and the Labour Front's inability to control labour radicalism. It was estimated that 31,000 workers were involved in 129 official and sympathy strikes between March and June 1955. Some work has been done to study the significance of certain figures that arose from United States government sources. The seeds of a communist discourse was being sown by American diplomats, pressuring the British government to take subversive actions against student and labour movements in post 1954 Singapore. Thus leading to the construction of events like the Hock Lee incident as a violent event instigated by communists. Kumar Ramakrishna's latest work on the communist threat in Singapore necessitates the polarisation of the scholarship on Singapore history and suggests that historians should take sides. Conventional historical narratives have represented the workers and students actions as violent and conceived out of communism. The emerging work on the Hock Lee incident have foregrounded the experiences of the people through the provision of accounts that focus on the social and economic anxieties that were felt by both the students and the workers due to life in colonial society.
Студенттік қозғалыс
Билвир Сингх Хок Ли көтерілістері «коммунистердің студенттер сияқты [Коммунистік Біріккен Фронттың] басқа да элементтерін жұмылдыру қабілетін» көрсетті деді. Сингхтың Хок Ли көтерілістерін қайта құруы Бладворт, Драйсдейл және Лидің еңбектеріне негізделген. Оның талдауы отаршылдық көзқараспен сәйкес келеді және студенттердің Хок Ли оқиғасына қатысуы коммунистік іріткі салудың кең ауқымды жоспарының бір бөлігі болды деген қорытындыға келеді. Бладворт өзінің баяндамасын «коммунистік» студенттерді Хок Ли оқиғасында болған зорлық-зомбылықтың ортасында айыптаудан бастайды. Ол наразылықтың себебін кәсіподақ жетекшісі Фонг Суи Суанға жатқызады және автобус компаниясының әрекеттерін жақтауға бейімделген көзқарас ұстанады. Жоғарыдағы дәстүрлі есептерде студенттердің қатысуы коммунистік әрекет деп қарастырылады және студенттерге ешқандай саяси сана берілмейді. Көтеріліске қатысқан студенттер Сингапурлық қытай орта мектептері студенттер одағының (SCMSSU) мүшелері болды. Жұмысшылар мен студенттер арасындағы қарым-қатынас тарихтың көптеген жазбаларында көбінесе назардан тыс қалады, осылайша студенттердің қатысуы зорлық-зомбылық экстремистік қозғалыстың бір бөлігі деген кең таралған пікірге әкеледі. Британдықтар қытай мектептерін ағылшын тіліндегі білім беру мекемелерімен алмастыру стратегиясын қабылдады. 1949 жылы отаршылдық әкімшілік жариялаған он жылдық білім беру жоспары қытай тіліндегі мектептерге студенттердің қабылдануын айтарлықтай азайтуға бағытталды. Қытай студенттері жоғары білімге жолдама беруде маңызы жоқ емтиханға тап болды. Ұлттық қызмет туралы заң да қытай студенттерінің білімін бұзды, себебі отаршылдық үкімет емтихан тапсыруға міндетті болған жағдайда оларды кейінге қалдыруға келіспеді. Бұл 1954 жылғы 13 мамырдағы оқиғаға әкелді. 1955 жылдың қаңтарында студенттердің SCMSSU-ны тіркеу туралы өтініші қабылданбады және одан кейін студенттер одағының құрылуына кедергі келтіру үшін отаршылдық үкімет тарапынан қойылған негіссіз талаптар деп санайтын көптеген қиындықтарға тап болды. Сонымен қатар, Сингапурдағы Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқандарға үкіметтен көмек немесе өтемақы алмағандығы туралы газет хабарлары студенттерге олардың мүдделерін ескермейтін үкімет үшін күресуге мәжбүр етілгенін еске салды. Студенттер биліктегі элитаның шешімдеріне әсер ете алатын саяси күш ретінде жұмысшылардың одақтастары ретінде көрінді. Лох және басқалар көптеген жұмысшылардың бұрынғы студенттер екенін және қытай мектебінің студенттері еңбек келіссөздеріне қатысқан жұмысшылардың болашағының көрінісі екенін атап өтті. Студенттердің алаңдаушылығы және жұмысшыларға деген жанашырлығы Хок Ли автобус жұмысшыларын қолдауға әкелді.
Bilveer Singh stated that the Hock Lee riots revealed "the ability of the communists to mobilise other elements of the [Communist United Front], such as the students". Singh's reconstruction of the Hock Lee riots rely on the works of Bloodworth, Drysdale, and Lee. His analysis agrees with the colonial perspective and concludes that the students' involvement in the Hock Lee incident was part of a larger plan of communist subversion. Bloodworth starts his narrative by accusing the 'communist' students of being at the centre of the violence that occurred in the Hock Lee event. He attributes the cause of the unrest to union leader, Fong Swee Suan and takes on a perspective which favours the actions of the bus company. The above conventional accounts commonly attribute the student involvement to be one of communist action and again do not give the students any form of political consciousness. The students who were involved in the riots were part of the Singapore Chinese Middle School Student Union (SCMSSU). The relationship between the workers and the students is one that is often overlooked in many accounts of history and thus leading to the common conclusion that students' involvement was part of a violent extremist movement. The British adopted a substitution strategy to replace Chinese schools with English institution. A ten year education plan unveiled by the colonial administration in 1949 sought to significantly decrease student enrolment in Chinese vernacular schools. Chinese students were faced with the implementation of high school exams that served little purpose in ensuring the students' path into university. The National Service Ordinance act also disrupted the education of Chinese students as the colonial government was unwilling to allow them to defer if they had to sit for examinations. This eventually led to the May 13 incident in 1954. In January 1955, the students' application to register the SCMSSU was rejected and subsequently met with many obstacles which the students felt were unreasonable demands by the colonial government to prevent the set up of the student union. Newspaper reports of the government not providing help or compensation to victims of World War Two in Singapore also served as a reminder to students that they were being asked to fight for a government that does not have their interests at heart. Students were seen to be the allies of the workers serving as a political force that could influence the decisions of the ruling elite. Loh et al. highlighted that many of the workers were ex students and that the Chinese school students knew that the workers who were intertwined in labour negotiations was a reflection of their future. The anxieties of the students coupled with the students' sympathy to the workers resulted in their support for the Hock Lee bus workers.
Жұмысшылар
С. М. Тернбулл көтерілістердің себебін Халықтық әрекет партиясы (ХӘП) ішіндегі орташа және солшыл саясат арасындағы күреске байланысты деп есептеді және жұмысшылардың қатысуын "кедергі жасау және зорлық-зомбылықтың бірлескен, тікелей әскери науқаны" деп сипаттады. Екі жағдайда да автобус жұмысшыларына ешқандай саяси сана берілмеді, өйткені оқиға коммунистер бастаған, бірақ соңында бақылаудан шығып кеткен спонтандық оқиға ретінде қарастырылды. 1950 жылдары жұмысшылар отаршылдық қоғамның көптеген әсерлеріне тап болды. Рендел конституциясы Сингапур саясатының либералдануына жағдай жасады, сонымен қатар 1946 жылы 11 кәсіподақтан 1955 жылы 236 кәсіподаққа дейін өскенін ескерсек, жұмысшылардың жалақы мен еңбек жағдайларына қатысты алаңдаушылығы артты. Соғыстан кейінгі отаршылдық әкімшілік сыбайлас жемқорлық және тиімсіздікке толы деп танылды және жұмысшылардың нашар жұмыс және экономикалық жағдайлары үшін кінәланды. Кәсіподақ қозғалысының дамуына жұмыс берушілердің кәсіподақтарды мойындаудан бас тартуы және олардың орнына, қазіргі кәсіподақталған жұмысшыларға қауіп тудыратын жаңа ұйымдар құруы кедергі келтіргендіктен, ереуілдер жиіледі. Пая Лебар автобус компаниясының еңбек дауы 1955 жылы болған 275 ереуілдің бірі болды. Осы белсенділік Хок Ли автобусы жұмысшыларының ереуіліне дем берді. Хок Ли автобусы жұмысшыларының ереуілі Малайя Коммунистік партиясының (МКП) толық бақылауында болмағанына және жұмысшылардың отаршылдыққа қарсы күреске деген ынтасы соншалықты зор болғанына куәлік бар, тіпті МКП оларды тоқтатуға күш жеткізбеді. Сондықтан, Хок Ли автобусындағы оқиға коммунистік спонтандық әрекет емес, жұмысшылар мен жұмыс берушілердің мүдделерінің қақтығысынан туындаған нәтиже болды, ал Рендел конституциясының позитивті аспектілерінің бірі – кәсіподақтардың құрылуына жасалған прогрессивті қадамдар осы қақтығысты күшейтті. Бұл белсенділіктер Сингапурдың қиын экономикалық жағдайға тап болған кезде, тауар бағасы шамамен 19 пайызға өскен, бірақ 1950 мен 1955 жылдар аралығында жалақы тек 0,8 пайызға ғана өскен кезде туындады. Ли Ти Тонг сияқты жұмысшылардың нашар еңбек жағдайлары мен отаршылдық саяси экономиканың қатал шындықтары оларды үкіметке наразылық білдіруге итермеледі. Бұл жұмысшылар арасындағы тәртіпсіздікке әкелді, өйткені көптегендері күнкөріспен күресіп жатты. Бұл ереуілдер өте тиімді болды, өйткені 1955-1956 жылдар аралығында жұмысшылардың жалақысы сағаттық еңбек ақысы бойынша шамамен 10 пайызға өсті.
C. M. Turnbull saw the cause of the riots to be a battle between moderate and left wing politics within the People's Action Party (PAP) and attributed the workers' involvement to be one of "joint direct militant campaign of obstruction and violence." In both these accounts, the bus workers were not given any political consciousness as the event is seen as a spontaneous one that was initiated by the communists that eventually went out of control. Workers in the 1950s were subject to the many effects of colonial society. The Rendel Constitution paved the way for the liberalisation of Singapore politics coupled with the workers increasing anxiety about wages and working conditions as seen from an increase from 11 trade unions in 1946, to 236 unions in 1955. The post war colonial administration was seen to be corrupt and inefficient and blamed for the poor working and economic conditions that the workers were subjected to. Strikes became more frequent as progression in the trade union movement was being challenged by the employers' refusal to recognise the unions and in its turn form splinter unions that would threaten the existing unionised workers. The Paya Lebar Bus Company labour protest was one of 275 strikes that took place in 1955. These activisms set the backdrop for the Hock Lee Bus workers' strike. There is evidence that the Hock Lee Bus workers' strikes were not fully under the direction of the Malayan Communist Party (MCP) and that the workers were so passionate about their fight against colonial oppression and exploitation that even the MCP were not able to effectively restraint the workers. Therefore, the Hock Lee Bus Incident was not a moment of spontaneous communist action but was the effect of the intersections between opposing workers' and employers' sentiments towards the progressive establishment of trade unions which was one of the positive aspects of the Rendel Constitution. These activisms also arose as Singapore was going through a tough economic climate with goods prices increasing by almost 19 per cent; but wages only increased by 0.8 per cent between the period of 1950 and 1955. Workers like Lee Tee Tong, who were subject to poor working conditions and the harsh realities of the colonial political economy led them to be increasingly unhappy with the government. This led to unrest among the workers as many were struggling to make ends meet. These strikes proved to be effective as the wages of workers increased by about 10 per cent on an hourly basis over the course of 1955 1956.
Шабуыл және көтеріліс
Хок Ли Автобустар компаниясы Сингапурда жұмыс істейтін он бір қытайлық автобус компаниясының бірі болды. 1955 жылдың ақпан айында жұмысшылар өздерінің кәсіподағын құрып, Сингапур автобус жұмысшылары одағына (SBWU) қосылды. Осыдан кейін компания кәсіподақты тарату мақсатымен, кәсіподақтың ұйымдастырушыларын дереу жұмыстан босатты. 24 ақпанда компания қарсы сары кәсіподақ құрып, 200 жаңа жұмысшыны жұмысқа алды. 1955 жылдың 22 сәуірінде автобус жұмысшыларының одағы қауіп сезініп, ереуілге шақырды. Компания 1955 жылдың 24 сәуірінде SBWU-мен байланысы бар 229 жұмысшыны жұмыстан босатты. Бұл жұмысшыларды одан әрі ашуландырып, автобус паркінде адам блокадасын ұйымдастырды, автобустардың кетуін тоқтатты. Бас министр Дэвид Маршалл компания басшылығымен олардың жағдайын түсіндіруге тырысты, бірақ оның әрекеттері нәтижесіз болды. 1955 жылдың 12 мамырында жұмысшылардың талаптарын реттеуге арналған көпжақты келіссөздер полиция мен ереуілшілердің қақтығысынан тоқталды. Қақтығыс Александра жолы мен Тьонг Бахру көшелерінде болды. Полиция 2000 студент пен ереуілшіні көз жасын шығаратын газбен таратуға тырысты. Нәтижесінде төрт адам қаза тапты, олардың ішінде Эндрю Тео, Ерікті арнайы констебль, оны халық ұрып өлтірді, Юэн Яу Пханг, тағы бір қытай полиция қызметкері, оның машинасының ішінде өрт сөндірілді деп хабарланды, Джин Д. Саймондс, американдық баспасөз тілшісі, сондай-ақ халық тарапынан ұрылды және Чонг Лон Чонг, Чин Кан мектебінің он алты жасар оқушысы, оның өлімі ең көп назар аударды. Баспасөз, оның ішінде жергілікті баспасөз және ағылшын тіліндегі Straits Times басылымы кейінірек сот тергеушісі Чонгтың анасына берген адвокаттың қорытындысында баланың атылғаннан кейін өлді ме, әлде әлі тірі ме екені белгісіз екенін хабарлады. Сонымен қатар, сотта тұтқындалған төрт адамның студент емес екені анықталды. Хокинс есебі көлікті басқару үшін бірыңғай орган құруды ұсынды. Бұл есеп көптеген автобус компанияларында байқалған операциялық қиындықтарға, нашар басқаруға және еңбекке қанағаттанбаушылыққа нақты реакция болды. 1970 жылы Р.П. Уилсон Сингапурдағы қоғамдық көлікті қайта ұйымдастыру мәселесін зерттеу үшін тағайындалды, нәтижесінде 1970 жылы үкімет басқаратын Сингапур көлік кеңесші кеңесі құрылды, ол автобус компанияларын мемлекеттік меншікке беруді және тиімді көлік жүйесін құруды көздеді. Көптеген жұмысшылар үшін бұл ереуілдер оларға отаршылдықтан тыс "сингапурлық" сананы қалыптастыруға көмектесті. Алайда, ереуілдер мен жұмысшылардың сезімдері тез арада басылды. Сингапурдың жаңғырту жобасының бір бөлігі туризм саласын кеңейту болды, ал тиімді көлік жүйесі осы өсу үшін маңызды болды. Бұл Сингапурдың қажетті жаңару және экономикалық даму жолына кедергі келтіретін кез келген белсенділікке орын қалдырмады.
The Hock Lee Amalgamated Bus Company was one of the eleven Chinese bus companies in Singapore that was in operation. In February 1955, the workers started their own union and joined with the Singapore Bus Workers' Union (SBWU), hence the company instantly fired the organisers of the union in an attempt to dissolve the union. On February 24, the company went a step further to set up a rival yellow union and hired 200 new workers in the process. Feeling threatened, on 22 April 1955, the bus workers' union put up a notice to strike. The company proceeded to fire 229 workers who were related to the SBWU on 24 April 1955. This angered the workers further which prompted them to set up human blockades at the bus depot, stopping the buses from leaving. Chief Minister David Marshall tried to plead their case with the company's management, but his efforts were futile. On 12 May 1955, multilateral talks to mediate the workers' disputes were hampered as police clashed with strikers. The clash involved an estimated 2,000 people which broke out in the streets of Alexandra Road and Tiong Bahru. The police tried to break up the 2,000 students and strikers using tear gas. Four people died as a result, including Andrew Teo, a Constable with the Volunteer Special Constabulary, who was severely beaten by a mob, Yuen Yau Phang, another Chinese police officer who was allegedly burned to death in his car, Gene D. Symonds, an American press correspondent also beaten by the mob and Chong Lon Chong, a sixteen year old student of Chin Kang School whose death caught the most attention. The press, including the vernacular press and the English medium Straits Times, however later reported that it was revealed that the coroner stated in the lawyer's brief to Chong's mother that it was inconclusive as to whether the boy was dead or still alive after he was shot. Furthermore, it was also established after the trial that the four men who were arrested were not students. The Hawkins report advocated for a single entity to control transportation. The report was an evident reaction to the operational challenges, poor administration and labour discontent that was evident in many of the bus companies. In 1970, RP Wilson was appointed to look into the reorganisation of public transportation in Singapore which resulted in the establishment of the government led Singapore Transport Advisory Board in 1970, which sought to not only nationalise the bus companies but also to create a more efficient transportation system. To many of the workers, these strikes helped them to gain a 'Singaporean' consciousness outside of colonialism. The strikes and the workers' sentiments however were quickly put out. Part of Singapore's modernisation project was to expand its tourism sector and an efficient transportation system was important for this growth. This did not leave room for any form of activism that would disrupt Singapore's necessary path towards modernity and economic development.
БАҚ өкілдіктері
Бұл оқиғаға бұқаралық ақпарат құралдарының қызығушылығы қоғамдық пікір-таластарға ұйтқы болды. 1988 жылы Сингапур радио хабар тарату корпорациясының "Ұлттың күнделігі" телесериалы Хак Ли оқиғасын оншы эпизодында қамтиды. Хок Ли оқиғасы сондай-ақ 1950 жылдардағы Сингапурдағы зорлық-зомбылық және коммунизм туралы "Азия жаңалықтары" арнасының "Ашу күндері" деректі фильмінде де көрсетілген. Фильмге жауап ретінде "Хок Ли автобусындағы тәртіпсіздіктер – факті ме әлде фантазия ма? (CNA)" деген үш бөлімді сын жарияланды. Бұл сынды "The Online Citizen" жариялады. Көтеріліс "Сапар: Ұласқан заман" драмасында да бейнеленді.
Media interest in the event sparked off some public debate. The Singapore Broadcasting Corporation's television series Diary of A Nation, produced in 1988, covers the Hock Lee event in episode ten. The Hock Lee incident was also depicted in Channel News Asia's documentary feature on violence and communism in Singapore in the 1950s, Days of Rage. A reaction to the film was published in the form of a three part critique named, "Hock Lee bus riots – fact or fiction by CNA?" by The Online Citizen. The riots were also dramatised in the drama The Journey: Tumultuous Times.