Кіріспе

Намибияның солтүстігіндегі үлкен эндорхейлік тұзды дала

Етоша тұзды даласы – Намибияның солтүстігіндегі Кувелай-Етоша алқабының бір бөлігін құрайтын үлкен эндорхейлік тұзды дала. Бұл – жер бетіндегі кең ойыс, онда су жиналуы мүмкін, немесе су буланып кеткеннен кейін тұз қалдығы қалады. 120 шақырымға созылған (75 миль) құрғақ көл төсегі және оның айналасы Намибияның екінші ірі жабайы табиғат паркі – Етоша ұлттық паркі ретінде қорғалады. Тұзды дала көбінесе құрғақ болады, бірақ мол жаңбырдан кейін жұқа су қабатымен жабылады, бұл су бетіндегі минералдық шөгінділердің әсерінен қатты тұзды болады.

Орналасуы және сипаттамасы

Этоша, Ошинданда тілінде "Ұлы ақ жер" деген мағынаны білдіретін, үлкен минералды табадан тұрады. Аймақ ерекше ақ және жасыл беткейге ие, ол кең жайылып жатыр. Бұл табаның шамамен он миллион жыл бойы тектоникалық плиталардың әрекетінен пайда болғаны есептеледі. 16 000 жылдай бұрын, Солтүстік жарты шардың құрлықтарында мұздықтар еріген кезде, Оңтүстік Африкадағы ылғалды климат кезеңі Этоша көлінің суға толуына себеп болды. Бірақ бүгінде Этоша-пан көбінесе құрғақ сазды топырақтан тұрады, ол кеуіп жарылғанда алтыбұрышты пішінге бөлінеді және оның бетінде тіпті жұқа ғана су қабаты сирек кездеседі. Күне өзені бұрын көлді сумен қамтамасыз еткен деген болжам бар, бірақ уақыт өте келе тектоникалық плиталардың қозғалысы өзен бағытын өзгертіп, көлдің құрғауына және тұзды даланың пайда болуына әкелді. Қазіргі уақытта Экума, Нипело, Кувелай және Омурамбо Овамбо өзендері көлге су жеткізетін жалғыз маусымдық көздер болып табылады. Әдетте, өзен суы мен шөгінділері құрғақ көлге жетпейді, себебі су өзен арнасы бойында сіңіп, ағын мөлшерін азайтады.

Тарих

Колониялық дәуірде бұл аймақты алғаш рет африкалық емес адамдар – еуропалықтар Чарльз Джон Андерсон мен Фрэнсис Гальтон 1851 жылы зерттеді.

Өсімдіктер мен жануарлар

Көлдің төңірегіндегі аймақ филдердің топтары қоныстанған тығыз мопань орманымен жабылған. Мопань ағаштары Оңтүстік-Орталық Африканың көптеген аймақтарында кең таралған. Мопань құрттары – Gonimbrasia belina көбелегінің дербес күйі және ауылдық қауымдар үшін маңызды ақуыз көзі. Тұзды шөлде көк-жасыл балдырлар ғана өседі, олар Этоша ойпатына ерекше түс береді, сондай-ақ Sporobolus spicatus сияқты шөптер жаңбырдан кейін ылғалды топырақта жылдам өседі. Ойпаттың төңірегіндегі жайылымдар мал жаюға қолайлы жағдай жасайды. Бұл шұғыл, құрғақ жер, сирек өсімдіктермен және жеткіліксіз тұзды сумен жыл бойы аз ғана жануарларға шарттық жасайды, бірақ кейде көптеген көшпенді құстарға пана болады. Гиперсольді ойпат тұздық креветкалары мен жоғары тұздылыққа төзімді экстремофильді микроорганизмдерге мекендейді. (C. Michael Hogan. 2010 жыл.) Ылғалды маусымда Этоша ойпаты шамамен 10 см тереңдіктегі аязды көлге айналады және мыңдаған фламинголар мен үлкен ақ пеликанның (Pelecanus onocrotalus) көбею ортасына айналады. Төңіректегі саваннада мыңдаған сүтқоректілер мекендейді, олар су болғанда ойпатқа және суарналарға келеді. Олардың ішінде зебра, гну, гемсбок, спрингбок, эланд, сондай-ақ қара мүйізді носорог, бұталық піл, арыстан, барыс және жирафтар бар.

Қауіп-қатерлер мен қорғау

Этоша Пань толықтай Этоша ұлттық паркінің шегінде орналасқан және халықаралық маңызы бар Рамсар батқылығы және Дүниежүзілік жануарлар қорының экоаймағы (Этоша Пань галофиттері) ретінде белгіленген.