Кіріспе
Лесбияндық пульп-фантастика – лесбияндық әдебиеттің жанры, 20-шы ғасырдың ортасында ашық лесбияндық тақырыптар мен мазмұны бар кез келген жұқа қағазды роман немесе пульп журналды білдіреді. Лесбияндық пульп-фантастика 1950-1960 жылдары көптеген басқа жанрлар сияқты, вестерндер, махаббат романдары және детективтер сияқты, қағаз баспаларда жарық көрді. Сол кезде лесбиянкалар туралы әдебиеттердің аз болуына байланысты, бұл кітаптар көбінесе лесбиянкалар туралы ақпараттың жалғыз көзі болды. Ағылшын профессоры Стефани Фут ұйымдасқан феминизмнің пайда болуына дейін лесбияндық романдардың лесбияндық идентиті үшін маңыздылығы туралы былай деді: «Пульптар оқырмандардың құпия тарихының белгілері ретінде түсінілді және олар оқылғандықтан бағаланды. Оларды неғұрлым көп оқыған сайын, соғұрлым жоғары бағаланады, және оқу мен таратудың өзі лесбияндық қауымдастықты құрумен тығыз байланысты болады». Джоан Нестл лесбияндық пульп-фантастиканы «өмірге жарасымды әдебиет» деп атайды. Лесбияндық пульп-фантастика лесбияндық жеке тұлғаларды бейнеледі, лесбияндықтың жай-күйін арттырды және Стоунволлға дейін лесбияндық ұйымдастыруға жағдай жасады. Сол ерекше романдар қалың қаптамамен басылып шықты, олар:
Lesbian pulp fiction is a genre of lesbian literature that refers to any mid 20th century paperback novel or pulp magazine with overtly lesbian themes and content. Lesbian pulp fiction was published in the 1950s and 1960s by many of the same paperback publishing houses as other genres of fiction, including westerns, romances, and detective fiction. Because very little other literature was available for and about lesbians at this time, quite often these books were the only reference the public (lesbian and otherwise) had for modeling what lesbians were. English professor Stephanie Foote commented on the importance of lesbian pulp novels to the lesbian identity prior to the rise of organized feminism: "Pulps have been understood as signs of a secret history of readers, and they have been valued because they have been read. The more they are read, the more they are valued, and the more they are read, the closer the relationship between the very act of circulation and reading and the construction of a lesbian community becomes Characters use the reading of novels as a way to understand that they are not alone." Joan Nestle refers to lesbian pulp fiction as “survival literature.” Lesbian pulp fiction provided representation for lesbian identities, brought a surge of awareness to lesbians, and created space for lesbian organizing leading up to Stonewall. Those notable novels were published in hardcover and were as follows:
The Well of Loneliness (1928) Radclyffe Hall, Avon Books
We Too Are Drifting (1935) Gale Wilhelm, Random House
Pity for Women (1937) Helen Anderson, Doubleday
Torchlight to Valhalla (1938, later titled The Strange Path when reissued in paperback in 1953) Gale Wilhem, Random House
During World War II, the military distributed small paperbacks to its forces, causing a large population of Americans to become accustomed to having access to cheap books and thus creating a demand for the same easy access to reading material when the soldiers returned home. As a result, in the years after the war, there appeared a new and often subversive trend in publishing that allowed for books to be written, cheaply produced, and widely distributed using technology previously unavailable. These books were dubbed "pulp" fiction because they were inexpensive and usually sensational or low brow, much like the "pulp" magazines of the first half of the 20th century. Pulps were not necessarily "low brow." Many pulp authors are now celebrated with commemorative hardcover editions. These mass market paperbacks, printed and bound on cheap paper, often addressed "dirty" topics like drugs, gangs, white slavery, crime, murder, and homosexuality. Because the literature was not respected, it was not censored as readily, although most of the larger paperback publishers were wary of postal censorship, and, for instance, took care not to publish works that were overly supportive of "deviant" lifestyles. In terms of lesbian fiction, these books were the only ones available in many locations to people who had no previous access to information or stories that involved lesbian characters. Several publishing houses created special imprints, such as Fawcett's "Gold Medal" division, to satisfy the demand for pulp fiction. Unlike many publishers, Fawcett made a point of publishing lesbian pulp written by lesbians, or sometimes by heterosexual women, rather than by heterosexual men. It made a significant contribution to the lesbian community to have lesbian authors writing more or less authentic stories about what it was like to be a lesbian, as opposed to only having heterosexual men writing stories about lesbians for the titillation of other men. During the time it was unlikely for most lesbians to find a “happily ever after” outside of these pulps, However prevalent the books were, purchasing and reading them for many women was the equivalent to coming out to the cashier. Author Joan Nestle called them "survival books" and described purchasing them: The act of taking one of these books off the drugstore rack and paying for it at the counter was a frightening and difficult move for most women. This was especially true during the atmosphere of the McCarthy trials Although tame by today's standards these volumes were so threatening then that women hid them, burnt them, and threw them out.
«Жалғыздық құдығы» (1928) Радклиф Холл, Avon Books
«Біз де айналып өтеміз» (1935) Гейл Вильгельм, Random House
«Әйелдерге аяныш» (1937) Хелен Андерсон, Doubleday
«Вальгаллаға екі күндік шам» (1938, кейін 1953 жылы қорапша басылып шыққанда «Кейбір жол» деп аталды) Гейл Вильгельм, Random House
Lesbian pulp fiction is a genre of lesbian literature that refers to any mid 20th century paperback novel or pulp magazine with overtly lesbian themes and content. Lesbian pulp fiction was published in the 1950s and 1960s by many of the same paperback publishing houses as other genres of fiction, including westerns, romances, and detective fiction. Because very little other literature was available for and about lesbians at this time, quite often these books were the only reference the public (lesbian and otherwise) had for modeling what lesbians were. English professor Stephanie Foote commented on the importance of lesbian pulp novels to the lesbian identity prior to the rise of organized feminism: "Pulps have been understood as signs of a secret history of readers, and they have been valued because they have been read. The more they are read, the more they are valued, and the more they are read, the closer the relationship between the very act of circulation and reading and the construction of a lesbian community becomes Characters use the reading of novels as a way to understand that they are not alone." Joan Nestle refers to lesbian pulp fiction as “survival literature.” Lesbian pulp fiction provided representation for lesbian identities, brought a surge of awareness to lesbians, and created space for lesbian organizing leading up to Stonewall. Those notable novels were published in hardcover and were as follows:
The Well of Loneliness (1928) Radclyffe Hall, Avon Books
We Too Are Drifting (1935) Gale Wilhelm, Random House
Pity for Women (1937) Helen Anderson, Doubleday
Torchlight to Valhalla (1938, later titled The Strange Path when reissued in paperback in 1953) Gale Wilhem, Random House
During World War II, the military distributed small paperbacks to its forces, causing a large population of Americans to become accustomed to having access to cheap books and thus creating a demand for the same easy access to reading material when the soldiers returned home. As a result, in the years after the war, there appeared a new and often subversive trend in publishing that allowed for books to be written, cheaply produced, and widely distributed using technology previously unavailable. These books were dubbed "pulp" fiction because they were inexpensive and usually sensational or low brow, much like the "pulp" magazines of the first half of the 20th century. Pulps were not necessarily "low brow." Many pulp authors are now celebrated with commemorative hardcover editions. These mass market paperbacks, printed and bound on cheap paper, often addressed "dirty" topics like drugs, gangs, white slavery, crime, murder, and homosexuality. Because the literature was not respected, it was not censored as readily, although most of the larger paperback publishers were wary of postal censorship, and, for instance, took care not to publish works that were overly supportive of "deviant" lifestyles. In terms of lesbian fiction, these books were the only ones available in many locations to people who had no previous access to information or stories that involved lesbian characters. Several publishing houses created special imprints, such as Fawcett's "Gold Medal" division, to satisfy the demand for pulp fiction. Unlike many publishers, Fawcett made a point of publishing lesbian pulp written by lesbians, or sometimes by heterosexual women, rather than by heterosexual men. It made a significant contribution to the lesbian community to have lesbian authors writing more or less authentic stories about what it was like to be a lesbian, as opposed to only having heterosexual men writing stories about lesbians for the titillation of other men. During the time it was unlikely for most lesbians to find a “happily ever after” outside of these pulps, However prevalent the books were, purchasing and reading them for many women was the equivalent to coming out to the cashier. Author Joan Nestle called them "survival books" and described purchasing them: The act of taking one of these books off the drugstore rack and paying for it at the counter was a frightening and difficult move for most women. This was especially true during the atmosphere of the McCarthy trials Although tame by today's standards these volumes were so threatening then that women hid them, burnt them, and threw them out.
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерилер өз күштеріне кішкентай қорапша кітаптар таратты, бұл америкалықтардың көпшілігінің арзан кітаптарға қол жеткізуге дағдылануына себеп болды, сол себепті солдаттар үйге оралғанда оқуға оңай қол жеткізуге сұраныс туды. Соның нәтижесінде соғыстан кейінгі жылдары баспагерлікте жаңа және көбінесе бүлікшіл үрдіс пайда болды, ол кітаптарды жазуға, арзан өндіруге және бұрын қол жетімсіз технологияны пайдалана отырып, кеңінен таратуға мүмкіндік берді. Бұл кітаптар арзан және көбінесе сенсациялық немесе қарапайым болғандықтан, 20-шы ғасырдың бірінші жартысындағы «пульп» журналдарға ұқсас болғандықтан «пульп» көркем әдебиеті деп аталды. «Пульп» әдебиеті міндетті түрде «қарапайым» болмады. Көптеген авторлар қазір ескерткіш қалың қаптамалы басылымдармен аталып өтіледі. Бұл көпшілікке арналған, арзан қағазға басылып, бапталған кітаптар көбінесе есірткі, бандиттер, ақ құлдық, қылмыс, кісі өлтіру және гомосексуализм сияқты «қоқыс» тақырыптарды қамтыды. Әдебиет құрметке ие болмағандықтан, оны цензуралау оңай болған жоқ, бірақ үлкен кітап баспаларының көпшілігі пошталық цензурадан сақ болды және мысалы, «адалданған» өмір салтын тым қолдамайтын шығармаларды жарияламауды қадағалады. Лесбияндық көркем әдебиеттер бойынша бұл кітаптар көптеген жерлерде лесбияндық кейіпкерлерге қатысты ақпаратқа немесе оқиғаларға бұрын қол жеткізе алмаған адамдарға қол жетімді болды. Бірнеше баспаханалар, мысалы, Fawcett-тің «Алтын медаль» бөлімі сияқты, пульп-фантастикаға деген сұранысты қанағаттандыру үшін арнайы басылымдар жасады. Көптеген баспагерлерден айырмашылығы, Fawcett гетеросексуалдық ерлер емес, лесбиянкалар немесе кейде гетеросексуалдық әйелдер жазған лесбияндық материалдарды жариялауға тырысты. Лесбиян авторларының лесбиян болу туралы аздап шынайы әңгімелер жазуы лесбиян қауымдастығына маңызды үлес қосты, тек гетеросексуал ерлер лесбиян туралы әңгімелер жазып, басқа ерлерді қызықтыра бастады. Сол кезде лесбиянкалардың көпшілігі үшін «бұл кітаптардан тыс өмірдің бақытты аяқталуы» мүмкін емес еді. Кітаптар қаншалықты кең таралған болса да, оларды сатып алу және оқу көптеген әйелдер үшін кассаға келумен бірдей болды. Жазушы Джоан Нестл оларды «өмірге жарасымды кітаптар» деп атады және оларды сатып алуды былай сипаттады: Дәріхана сөрелерінен осы кітаптардың біреуін алып, кассада төлеу көпшілік әйелдер үшін қорқынышты және қиын іс болды. Бұл әсіресе Маккарти соттарының атмосферасында орын алды. Бүгінгі стандарттарға сай бұл томдар соншалықты қорқынышты болғандықтан, әйелдер оларды жасырып, өртеп, лақтырып тастады.
Lesbian pulp fiction is a genre of lesbian literature that refers to any mid 20th century paperback novel or pulp magazine with overtly lesbian themes and content. Lesbian pulp fiction was published in the 1950s and 1960s by many of the same paperback publishing houses as other genres of fiction, including westerns, romances, and detective fiction. Because very little other literature was available for and about lesbians at this time, quite often these books were the only reference the public (lesbian and otherwise) had for modeling what lesbians were. English professor Stephanie Foote commented on the importance of lesbian pulp novels to the lesbian identity prior to the rise of organized feminism: "Pulps have been understood as signs of a secret history of readers, and they have been valued because they have been read. The more they are read, the more they are valued, and the more they are read, the closer the relationship between the very act of circulation and reading and the construction of a lesbian community becomes Characters use the reading of novels as a way to understand that they are not alone." Joan Nestle refers to lesbian pulp fiction as “survival literature.” Lesbian pulp fiction provided representation for lesbian identities, brought a surge of awareness to lesbians, and created space for lesbian organizing leading up to Stonewall. Those notable novels were published in hardcover and were as follows:
The Well of Loneliness (1928) Radclyffe Hall, Avon Books
We Too Are Drifting (1935) Gale Wilhelm, Random House
Pity for Women (1937) Helen Anderson, Doubleday
Torchlight to Valhalla (1938, later titled The Strange Path when reissued in paperback in 1953) Gale Wilhem, Random House
During World War II, the military distributed small paperbacks to its forces, causing a large population of Americans to become accustomed to having access to cheap books and thus creating a demand for the same easy access to reading material when the soldiers returned home. As a result, in the years after the war, there appeared a new and often subversive trend in publishing that allowed for books to be written, cheaply produced, and widely distributed using technology previously unavailable. These books were dubbed "pulp" fiction because they were inexpensive and usually sensational or low brow, much like the "pulp" magazines of the first half of the 20th century. Pulps were not necessarily "low brow." Many pulp authors are now celebrated with commemorative hardcover editions. These mass market paperbacks, printed and bound on cheap paper, often addressed "dirty" topics like drugs, gangs, white slavery, crime, murder, and homosexuality. Because the literature was not respected, it was not censored as readily, although most of the larger paperback publishers were wary of postal censorship, and, for instance, took care not to publish works that were overly supportive of "deviant" lifestyles. In terms of lesbian fiction, these books were the only ones available in many locations to people who had no previous access to information or stories that involved lesbian characters. Several publishing houses created special imprints, such as Fawcett's "Gold Medal" division, to satisfy the demand for pulp fiction. Unlike many publishers, Fawcett made a point of publishing lesbian pulp written by lesbians, or sometimes by heterosexual women, rather than by heterosexual men. It made a significant contribution to the lesbian community to have lesbian authors writing more or less authentic stories about what it was like to be a lesbian, as opposed to only having heterosexual men writing stories about lesbians for the titillation of other men. During the time it was unlikely for most lesbians to find a “happily ever after” outside of these pulps, However prevalent the books were, purchasing and reading them for many women was the equivalent to coming out to the cashier. Author Joan Nestle called them "survival books" and described purchasing them: The act of taking one of these books off the drugstore rack and paying for it at the counter was a frightening and difficult move for most women. This was especially true during the atmosphere of the McCarthy trials Although tame by today's standards these volumes were so threatening then that women hid them, burnt them, and threw them out.
Әйелдер барактары
Лесбияндық қарым-қатынасты қарастыратын алғашқы кітап 1950 жылы Gold Medal Books баспасынан жарық көрген Тереска Торрес жазған "Women's Barracks" романы болды. Роман Торрес Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лондондағы Бос француз күштеріндегі өмірінен алынған көркем әңгімелер жинағы еді. "Women's Barracks" 4 миллион дана сатылып, 1952 жылы қазіргі порнографиялық материалдар жөніндегі палаталық комиссия қағаз кітаптардың моральдық құлдырауды қалай ынталандыратынының мысалы ретінде таңдалды. Комиссия өз тергеуін аяқтағаннан кейін, баспагерлер кітаптарының мазмұны мен насиленуіне қатысты белгілі бір моральдық стандарттарға сай болуын талап ететін есеп дайындады, әйтпесе айыппұл салынуы немесе түрмеге қамалуы мүмкін еді. Осының салдарынан авторлар өз шығармаларын осы талаптарға сәйкес шектеуге мәжбүр болды. Бірақ, жылдар өте келе, баспагерлер одан әрі оқырмандарды әдепсіз деп санауға болатын материалдарды басуға батыл түсті.
Көктемгі өрт және формуланың құрылуы
"Әйелдер казармасының" сәттілігінен кейін "Алтын медаль кітаптары" тағы бір лесбияндық тақырыбы бар кітап – "Жазғы отты" жариялады. "Алтын медаль кітаптары" жанрдағы ең кем гомофобиялық кітаптардың бірін шығарды. Марижан Микердің "Вин Пакер" псевдонимімен жазылған "Жазғы от" романы – алғашқы лесбияндық кітап деп есептеледі, себебі сюжет екі басты кейіпкердің қарым-қатынасына, ал "Әйелдер казармасында" қарастырылған түрлі қарым-қатынастарға қарағанда көбірек назар аударды. Бұл сондай-ақ лесбиянканың өзі жазған алғашқы заманауи лесбияндық роман. 1952 жылы "Алтын медаль кітаптары" баспасынан шыққан және 1,5 миллионнан астам дана сатылған "Жазғы от" екі колледж студенті – Митч пен Леданың ғашық болуы мен махаббат өрісін қамтиды. "Жазғы от" лесбияндық пәлп жанрындағы ең танымал авторлардың бірі – Энн Бэннонға үлкен әсер етті. Бэннон романды оқығаннан кейін Микерге хат жазып, Микер оны жанрда жариялау үшін өзінің қолжазбасын "Алтын медаль кітаптарына" ұсынуға көндірді. "Әйелдер казармасы" мен "Жазғы от" романдарының трагикалық аяқтары (өзіне-өзі қол жұмсау және ақылсыздық) – лесбияндық пәлп романдарына тән. Микерге оның редакторы кітаптар пошта арқылы жіберілетіндіктен және АҚШ пошта арқылы жіберілген кез келген нәрсе үкіметтік цензураға ұшырауы мүмкін болғандықтан, баспагерлер кітаптардың гомосексуализмді ешқандай жағдайда насихаттамайтынына көз жеткізуі керек екенін айтты. Кейіпкердің бірі гомосексуал болып, оқиға соңында бақытты болуына рұқсат етілмеді. Кейіпкерге гетеросексуалдыққа қайтып, ер адаммен бірге болуы керек немесе, егер ол гомосексуал болып қалса, өлімге ұшырауы, ақыл-есі дұрыс болмауы немесе басқа да жағымсыз тағдырға ұшырауы керек еді. Бұл формуладан алғашқы ауытқу, және техникалық тұрғыдан алғанда, пәлп-фантастика емес, Патрисия Хайсмиттің 1952 жылғы "Тұздың бағасы" романы, ол "Клэр Морган" псевдонимімен "Coward McCann" баспасынан қатты мұқабамен шығарылды. 1953 жылы "Bantam Books" баспасы оны лесбияндық пәлп-фантастика ретінде қайта басылымдады. Гомосексуализмін қабылдаған әйелдер үшін қанағаттанарлық аяқталулар сирек кездесетін. Кейбір авторлар трагикалық аяқтарға қарсы шықты. Энн Бэннон 1957-1962 жылдар аралығында алты лесбияндық роман жариялады, бұл серия "Бибо Бринкердің тарихы" деп аталды. Бэннонның романдары бақытты аяқталды, бұл лесбияндыққа қатысты қоғамның көзқарасын өзгертті. Лесбиянкаларды "невротикалық, салқын, жас және тіпті психотикалық" деп қарастырмай, жылы және мейірімді адамдар деп қарастырды. Бэннонның романдары лесбияндықты және квир сексуалдық революцияны әлеуметтік қабылдауға жол ашты.
Мазмұны
Кітаптардың мазмұны мен сапасы кең ауқымда әртүрлі болды. Жазушы Ивон Келлер лесбияндық пульп-фантастика жанрындағы кітаптарды ол "лесбиянға жақын" және "еркекке бағытталған оқиғалар" деп атаған кіші топтарға бөледі. Лесбиянға жақын кітаптар әдетте әйелдер туралы және әйелдердің өзі жазған, әйелдер арасындағы махаббат оқиғасын, жақсы дамыған кейіпкерлерді қамтитын, ал ашық немесе графикалық сексуалдық кездесулерге жиі орын бермейтін кітаптар болатын. Еркекке бағытталған оқиғалар көбінесе еркектерге бағытталған, мүмкін, кем дегенде бір еркек басты кейіпкері болған және сексуалдық қатынастың графикалық бейнелерін қамтитын. Келлердің сөзіне сәйкес, лесбиянға жақын және еркекке бағытталған романдардың арасындағы айырмашылықты кітаптардың мұқабаларында көруге болады. Лесбиянға жақын романдардың мұқабаларында сексуалдық мазмұн аз болған, әйелдер көбінесе толық киінген және жалғыз бейнеленген, мысалы, "Бибо Бринкер" кітабының мұқабасында көрінетіндей. Осындай қарапайым мұқабаларының арқасында, лесбиянға жақын романдар көбінесе олардың лесбияндық мазмұнын білдіретін ишараларға сүйенген. Ал еркекке бағытталған оқиғалардың мұқабаларында сексуалдық сипаттағы суреттер көп болған, және олар көбінесе ер адамдарды бейнелейтін, олардың құштарлық табиғатын көрсететін. Көптеген "лесбияндық" пульп-фантастикаларда кейіпкерлер қазір бисексуал ретінде түсіндірілуі мүмкін және олардың оқиғалары гетеросексуалдық қарым-қатынастармен аяқталады. Алайда, сол кезде бисексуалдылық тұрақты ұғым ретінде емес, гомосексуализмге немесе түрлі сексуалдық еркіндікке қадам ретінде қарастырылды. Лесбияндық пульп-фантастикадағы кейіпкерлердің басым көпшілігі ақ нәсілді болған. Rea Michaels, "Жамандықтың жамылғысы" және "Қараңғылықтағы дуэт" сияқты романдардың авторы, кітаптарында түрлі нәсілді адамдар мен нәсілдер аралық қарым-қатынастарды бейнелеген, сондай-ақ романдарының мұқабаларында түрлі нәсілді лесбиян әйелдерін көрсеткен, сирек кездесетін пульп-фантастика авторларының бірі болып ерекшеленеді. Барбара Гриер, Naiad Press баспасын құрған, 1950-1965 жылдар аралығын "Лесбияндық пульп-фантастиканың алтын ғасыры" деп атады.
Энн Бэннон
Энн Бэннон (Энн Уэлди) (туған ж. 1932) 1957 жылдан 1962 жылға дейін лесбиян тақырыбындағы алты арзан роман жазды, кейін олар "Бибо Бринкер хроникалары" деп белгілі болды. Кітаптардың танымалдылығы және кейіпкерлердің байланыстылығы оларға ұзақ өмір беруге мүмкіндік берді және оған "Лесбияндық арзан әдебиеттің патшайымы" деген лақап ат берді. Оның кітаптары 1983 және 2001 жылдары қайта басылды. Бэннон мыналарды жазды: Odd Girl Out, 1957 жылғы "Алтын медаль" баспасы; I Am a Woman, 1959 жылғы "Алтын медаль" баспасы; Women in the Shadows, 1959 жылғы "Алтын медаль" баспасы; Journey to a Woman, 1960 жылғы "Алтын медаль" баспасы; The Marriage, 1960 жылғы "Алтын медаль" баспасы; Beebo Brinker, 1962 жылғы "Алтын медаль" баспасы.
Валерия Тейлор
Валери Тейлор (Велма Нацелла Янг) (туған ж. 1913) 1957–1964 жылдары лесбияндық тақырыпта сегіз роман, «The Ladder» журналында жарияланған өлеңдер және 1970 жылдары Naiad Press баспасы арқылы бірнеше роман жазды. Ол 1974 жылы Чикагода Mattachine Society және Лесби жазушылар конференциясын бірлесіп құрған гей белсендісі болды. Тейлордың жазған кітаптары: «Whisper Their Love», 1957, Gold Medal Books; «The Girls in 3 B», 1959, Gold Medal Books; «Stranger on Lesbos», 1960, Gold Medal Books; «A World Without Men», 1963, Midwood Tower; «Unlike Others», 1963, Midwood Tower; «Journey to Fulfillment», 1964, Midwood Tower. Келлердің сөзіне сүйенсек, бұл жанрға шамамен 100 роман кіреді, олардың авторлары, көбінесе өзі лесбиян болғандар, жанрдың қалған бөлігінің әдеттегі сезімталдығын мойындаудан бас тартты. Автор Энн Бэннонның айтуынша, ер адамдар мұқабаны тура мағынасында түсінеді, жартылай жалаңаш әйелдердің суретіне қызығады, ал әйелдер мұқабаны символдық тұрғыдан қарастырады: екі әйел бір-біріне қарайды немесе бір әйел тұрса, екіншісі төсекке жатып, «жайсыз» немесе «күн бату» деген сөздер кітаптың лесбияндық мазмұны бар екенін көрсетеді. Бэннон «Beebo Brinker Chronicles» кітабына Fawcett баспасы жасаған мұқабадан қатты қорқыпты. Мелисса Скай бұл мұқабалардың өзіндік стилі болғанын, көбінесе ішкі мазмұнға сәйкес келмейтін суреттердің бейнеленгенін айтады. Сонымен қатар, лесбияндық романдардың мұқабаларында лесбияндық қарым-қатынастар қауіпті деп көрсетілген, сондай-ақ лесбияндықты әйел ретінде қарастыруға бола ма деген сұрақ туындаған, бұл 1950 жылдардың жыныстық және гендерлік нормаларының тұрақтылығына қатысты терең алаңдаушылықты білдіреді. Мұқабада суреттің мәнін күшейту үшін қысқаша сипаттамалар да жазылған. Бұл сипаттамаларда авторлар осы тақырыпты адалдықпен көрсеткені үшін мақталады. Романның мазмұны сенсациялық және қызықты деп сипатталған, оқырман кітаптың ішінде сезімтал көріністер табатыны айтылған. Сонымен қатар, кейбір сипаттамаларды дәрігерлер жазған, олар кітаптарды зерттеу материалдары ретінде ұсынады, адамдар романдарды білім алу үшін оқитынын және сол кезде лесбияндық патологиялық жағдай ретінде қарастырылғанын көрсетеді.
Бас тарту және қайта жариялау
1964 жылы Джейн Рулдің «Жүректің шөлі» (Desert of the Heart) және 1965 жылы Мей Сартонның «Стивенс ханым маржандарды естиді» (Mrs. Stevens Hears the Mermaids Singing) кітаптары негізгі баспагерлерден қатты мұқабамен жарық көрді, екеуі де сәтті сатылым көрсетті. «Patience and Sarah» (авторы Альма Рутсонг 1969 жылы өзі жариялаған) феминистік баспагерлік іс-қимылды бастаған алғашқы роман деп есептеледі. 1973 жылы Барбара Гриер «Naiad Press» баспасын құрды, ол негізінен лесбияндық тақырыптағы кітаптарға бағытталған. АҚШ Жоғарғы Сотының порнографиялық материалды цензуралауға тыйым салған бірқатар шешімдерінен кейін порнография индустриясының өркендеуі, кітаптарда әйелдер арасындағы қарым-қатынасқа емес, графикалық сипаттамаларға баса назар аудару арқылы көрінді, бұл да лесбияндық «пульп» әдебиетінің төмендеуіне әкелді. Авторлар Марш Хейстингс пен Паула Кристиан екеуі де 1960 жылдардың ортасында баспагерлерінің осы тақырыпқа деген қызығушылығының азайғанын мәлімдеді. Сондай-ақ, кітаптардағы ортақ сюжеттік желілерде әйелдердің әйелдерге деген тартымдылығын сезініп, бірақ оған рұхсат берілмейтін әлемде оны қабылдауға тырысуы бейнеленген. Феминизмнің күшеюімен және 1969 жылғы гомосексуалдар құқықтары қозғалысымен бұл сюжеттік желілердің маңыздылығы азайды. Дегенмен, Энн Бэннонның кітаптары сияқты кейбір лесбияндық «пульп» романдары 1980 жылдары «Naiad Press» баспасымен қайта басылды, мақсаты – лесбиян авторларын жарыққа шығару. «Naiad» кітаптардың мұқабаларын жаңартты, мысалы, Бэннонның романдарының мұқабаларында лесбиян жұптарының силуеттерін бейнеледі. Мелисса Скай «Naiad Press»-тің саяси мотивациясының салдарынан «мұқабада Баннонның сериясында бейнеленген тең емес қарым-қатынастарға қатысты феминистік екіұштылық байқалады» деді, әсіресе 1950 жылдардағы лесбияндық барлар мәдениетінің орталық бөлігі болған «буч-фем» қарым-қатынастарына қатысты. 2000 жылдардың басында «Cleis Press» баспасы Бэннонның романдарын қайта басып шығарды, бұл жолы 1950 жылдардың «пульп» мұқабалары стилінде. Мұқабадағы суреттер шынайы «пульп» романдардан алынғанмен, олар «Бибо Бринкер Хроникаларының» түпнұсқа мұқабалары емес еді. Скай «Cleis» нұсқалары лесбияндық «пульптың» эксцентриктік сипатына баса назар аударады деп санайды. 2005 жылы Кэтрин Форрест «Лесбияндық пульп-фантастикасы» (Lesbian Pulp Fiction) атты антологиясын жариялады. Форресттің кіріспесі жанр мен тарих туралы қосымша ақпарат береді. Патрисия Хайсмиттің «Тұздың бағасы» (The Price of Salt) романы Филис Наггидің «Карол» (Carol) фильміне (2015) бейімделді, режиссерлік жұмысын Тодд Хейнс жүзеге асырды. Кейт Бланшетт пен Руни Мараның қатысуымен түсірілген фильм көптеген марапаттарға ие болды, 1950 жылдардағы лесбияндық «пульп» әңгімесін кең көрерменге жеткізді.