Джордж Кинг: Британ ботанигі және Индия өсімдіктерін зерттеушісі

Кіріспе

Британдық ботаник (1840–1909)

Сэр Джордж Кинг (12 сәуір 1840 – 12 ақпан 1909) – Шотландияда туған британдық ботаник, 1871 жылы Калькутта Корольдік ботаникалық бағының бастығы болып тағайындалды және 1890 жылдан бастап Үндістанның ботаникалық зерттеу басқармасының алғашқы директоры болды. Ол цинхонаны өсірудегі еңбегімен және почта жүйесі арқылы Үндістан бойынша хининді қолжетімді бағада тарату жүйесін құрғаны үшін танымал болды.

Ерте өмір

Кинг Абердинширдің Питерхед қаласында Роберт Кинг пен Сесилия Андерсон отбасында дүниеге келді. Роберт Кинг кітап сатушы болған, ол кітап бизнесімен айналысатын бауырларымен серіктес болу үшін Абердинге көшіп келді. Бір бауыры Артур Абердин университетінің баспасын құрды. Джордж – ескі заттар сатушы, жергілікті либералдық газеттің негізін қалаушы және экономикалық және әлеуметтік мәселелер бойынша белгілі жазушы болды. Кингтің ата-анасы екеуі де туберкулезден қайтыс болды, оның әкесі 1845 жылғы қарашада отыз алты жасында, ал анасы 1850 жылы қырық жасында көз жұмды. Он жасында жетім қалған Кингті оның есімін алған ағасы тәрбиеледі. Ол Абердин грамматикалық мектебінде оқыды, онда оны басқа «Кинг» есімділерден ажырату үшін «Терций» деп атады, бұл лақап оған берікті. Оның ұстаздарының бірі Патрик Геддес болды. Ол жақсы оқушы болғанымен, денсаулығы нашарлап, 1854 жылы оқуын тоқтатуға мәжбүр болды. Отбасы еркін шіркеумен байланысты болды, бірақ кейін Кинг англикан шіркеуін ұнатты. Біраз уақыт ағасының баспа бизнесінде жұмыс істеді, бірақ ол жас кезінен дамыған табиғат тарихына көбірек қызығушылық танытты. Ол жұмыс орнында коллекция жинауды бастады, бұл оның баспагер ағасының ұнамайтын әрекеті еді. Он сегіз жасында Кинг медицина білімін алуды шешті және 1861 жылы Абердин университетіне түсті, онда оған Джордж Дикки, Александр Харви және Джон Струтерс ұстаздары үлкен әсер етті. Бастапқыда ол бас ауруханаға тағайындалды, кейін Медициналық колледж ауруханасына ауысты, онда үй хирургы болды. Ол пневмонияға шалдығып, құрғақ климатқа көшу ұсынылды. 4 қыркүйекте Аграға жіберіліп, 41-ші Бенгал жаяу әскеріне бекітілді. 1867 жылғы қаңтарда Матураға көшіп келді. Аурудың қайталануы жалғасты, сондықтан Орталық Үндістанға көшіп бару ұсынылды. 1867 жылғы ақпанда Гунаға жіберіліп, Орталық Үндістан атты әскеріне басшылық етті. Келесі жылы ол Сахаранпурдағы Ботаникалық баққа ауысудан бұрын Деоли, Маунт-Абу және Жодхпур қалаларында жұмыс істеді. 1869 жылдың соңында Сахаранпурдағы қызметі аяқталып, ол Орман департаментіне көмекші консерватор болып шақырылды. Ол сондай-ақ ботаникалық суретшілердің жұмысын қадағалап, сэр Джозеф Хукермен бірге Британдық Үндістанның флорасын дайындауға көмектесті. Оның маңызды еңбектерінің бірі Британдық Үндістанның Annonaceae-ге арналған зерттемесі болды. 1891 жылы ол Үндістанның ботаникалық зерттеуінің бірінші директоры болып тағайындалды, бұл институт түрлі президенттіктердегі ботаникалық қызметкерлерді байланыстырды. Кинг сонымен қатар «Бенгалдың Азиялық қоғамының журналында» «Малайя түбегінің флорасы үшін материалдар» атты мақалалар сериясын жазды. 1909 жылғы 12 ақпанда Италиядағы Сан-Ремода ұстама салдарынан қайтыс болды. Ол Сан-Ремодағы зиратқа жерленген, ал әйелінің қабірі Ескі Абердиндегі Сент-Махар соборында орналасқан.

King was born in Peterhead, Aberdeenshire, to Robert King and Cecilia Anderson. Robert King was a bookseller who moved to Aberdeen to partner with his brothers who were also in the book business. One brother, Arthur, was the founder of the Aberdeen University Press. Another brother, George, was an antiquarian, founder of a local liberal newspaper and a prominent writer on economic and social matters. King's parents both died from phthisis (tuberculosis), his father in November 1845 aged thirty six and his mother in 1850 at the age of forty. Orphaned at the age of ten, King was taken care of by his namesake uncle. He studied at the Aberdeen Grammar School, where he was nicknamed "Tertius" to distinguish him from other "King" namesakes, a name that stuck. One of his teachers was Patrick Geddes. Although a good student, his health was poor and he was forced to leave in 1854. The family was associated with the Free Church, but King later favoured the Anglican church. For a while he worked in his uncle's press business, but he continued to take a greater interest in natural history, an interest that had developed in his youth. He started putting together a collection in his workplace, something his printer uncle despised. At the age of eighteen King decided to pursue a medical education and entered the University of Aberdeen in 1861, where he was influenced by his teachers George Dickie, Alexander Harvey and John Struthers.]] King was initially appointed to the General Hospital before transferring to the Medical College Hospital where he was made house surgeon. He fell ill with pneumonia, and it was suggested that he transfer to a drier climate. He was posted to Agra on 4 September and was attached to the 41st Bengal Infantry. He moved to Mathura in January 1867. Bouts of illness continued, and it was suggested that he should move to central India. He was posted to Guna in February 1867, taking charge of the Central India Horse. The next year he moved to Rajputana with stints at Deoli, Mount Abu and Jodhpur before moving to the Botanic Garden at Saharanpur. At the end of 1869, as his term was ending at Saharanpur, he was invited to join the Forest Department as an Assistant Conservator. He also supervised the work of botanical artists and worked with Sir Joseph Hooker to help him prepare the Flora of British India. A major work was on the Annonaceae of British India. In 1891, he was appointed the first director of the Botanical Survey of India, an institution that linked the botanical officers in the different Presidencies. King also wrote a series of articles Materials for a Flora of the Malayan Peninsula in the Journal of the Asiatic Society of Bengal. He died of a seizure at San Remo in Italy on 12 February 1909. He is buried in the cemetery in San Remo, and memorialised on the grave of his wife at St Machar's Cathedral in Old Aberdeen.

Ботаникалық сілтеме

Оның сипаттаған түрлерінің ішінде Жаңа Гвинея мен Солтүстік Австралиядан таралған Ficus pantoniana өркендеуші инжір ағашы бар.

Құрмет белгілері мен ескерткіштер

Кинг Бенгалияның Азиялық қоғамына қызығушылық танытты, кейде Үндістанның ауыл шаруашылығы және бау-бақша қоғамының президенті болды. Сондай-ақ, ол достарын зерттеуге ынталандырды. Дэвид Дуглас Каннингэм мен Артур Барклей оған өсімдік патологиясы мәселесінде көмектесті. Ол 1884 жылы құқық ғылымдарының докторы (LL. D.) дәрежесін алды және 1887 жылы Корольдік қоғамға сайланды. Ландшафт бағбан ретінде ол Корольдік бағбандық қоғамынан мойынды көріп, 1901 жылы Виктория құрмет медалімен марапатталды. 1901 жылы Линней медалін алды. Хининді өндіру және оны қолжетімді бағада тарату жөніндегі еңбегі үшін ол Фармацевтикалық қоғамның құрметті мүшесі атанды және Александр III патшадан құрмет сақинасын алды. 1890 жылдың 1 қаңтарында ол Үнді империясы орденінің серігі атағымен марапатталды. 1898 жылы ол К.С.И.Е. атанып, «Сэр» деген сөзбен аталуға құқық алды. 1898 жылдан өмірінің соңына дейін әр қыста барып тұрған Сан-Ремода оның ескерткіші орнатылды.