Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Katz v. United States, 389 U. S. 347 (1967) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі, онда Сот АҚШ Конституциясының Төртінші толықтыруының қорғауына қатысты "іздестіру" немесе "тәркілеу" ұғымдарын қайта қарастырды. Бұл шешім Төртінші толықтырудың қорғауын, Конституция мәтінінде көрсетілгендей, жеке тұлғаның "адамдарына, үйлеріне, құжаттарына және мүліктеріне" ғана емес, сондай-ақ адамның "жеке өміріне қатысты ақылға қонымды үміті бар" кез келген жерге де таратылды. Жеке өмірдің құпиялылығына қатысты ақылға қонымды үміт стандарты, қазір "Katz тестісі" деп белгілі, әділ Джон Маршалл Харлан II-нің қатардағы пікірінде қалыптастырылды. "Katz тестісі" содан бері көптеген істерде қолданылып келеді, әсіресе жеке деректердің құпиялылығы нормалары және мемлекеттік бақылау туралы жаңа мәселелер тудыратын технологиялық прогресске байланысты.
Katz v. United States, 389 U. S. 347 (1967), was a landmark decision of the U. S. Supreme Court in which the Court redefined what constitutes a "search" or "seizure" with regard to the protections of the Fourth Amendment to the U. S. Constitution. The ruling expanded the Fourth Amendment's protections from an individual's "persons, houses, papers, and effects", as specified in the Constitution's text, to include any areas where a person has a "reasonable expectation of privacy". The reasonable expectation of privacy standard, now known as the Katz test, was formulated in a concurring opinion by Justice John Marshall Harlan II. The Katz test has since been used in numerous cases, particularly because of technological advances that create new questions about privacy norms and government surveillance of personal data.
Өмірбаян
Чарльз Кац спорттық тікелей ставкалар жасаған адам болды, ал 1960 жылдардың ортасына қарай "Америкадағы ең көрнекті колледж баскетбол шебері" атанды. 1965 жылы Кац Лос-Анджелестегі Сансет бульварының жанындағы пәтерінен жақын жердегі қоғамдық телефон кабинасын Бостон мен Майамидегі букмекерлерге құмар ойындары бойынша болжамдарын жеткізу үшін үнемі пайдаланды. Кацтың білмегені, ФБР оның құмар ойындарына қатысты қызметін тергеп, телефон кабинасының сыртына орнатылған жасырын тыңдау құрылғысы арқылы оның әңгімелерін жазып алыпты. Оның көптеген телефон сөйлесулерін жазғаннан кейін ФБР агенттері Кацты тұтқындап, АҚШ штаттары арасында телефон арқылы тікелей ставка туралы ақпаратты біліп тұра жара жібергені үшін сегіз айып тақты, бұл АҚШ Кодексінің 18-тарауында қарастырылған, әсіресе тікелей ставка туралы ақпаратты таратуға қатысты федералдық қылмыс еді. Кац Калифорнияның оңтүстік округінің округтік сотында сотталды. Кац ФБР-дің жазбаларын жою туралы өтініш білдірді, өйткені агенттерде тыңдау құрылғысын орнатуға рұқсат беретін іздестіру ордері болмағандықтан, жазбалар Төртінші түзетуді бұза отырып жасалған және сотта қабылдауға болмайтындығын дәлелдеді. Сот Кацтың өтінішін қабылдамады және жазбаларды дәлел ретінде қабылдауға болатығын шешті, содан кейін Кац олардың негізінде сотталды. Кац содан кейін Жоғарғы Сотқа шағымданып, ол оның ісін қарауға келісіп, іс бойынша куәлік беруге рұқсат берді.
Charles Katz was a sports bettor who by the mid 1960s had become "probably the preeminent college basketball handicapper in America." In 1965, Katz regularly used a public telephone booth near his apartment on Sunset Boulevard in Los Angeles to communicate his gambling handicaps to bookmakers in Boston and Miami. Unbeknownst to Katz, the FBI had begun investigating his gambling activities and was recording his conversations via a covert listening device attached to the outside of the phone booth. After recording many of his phone calls, FBI agents arrested Katz and charged him with eight counts of knowingly transmitting wagering information by telephone between U. S. states, which is a federal crime under Section 18 of the United States Code, particularly a law on the transmission of wagering information. Katz was tried in the U. S. District Court for the Southern District of California. Katz moved to suppress the FBI's recordings, arguing that because the agents did not have a search warrant allowing them to place their listening device, the recordings had been made in violation of the Fourth Amendment and should be inadmissible in court per the exclusionary rule. The judge denied Katz's motion and ruled that the recordings were admissible as evidence, and Katz was convicted based on them. Katz then appealed to the Supreme Court, which agreed to hear his case and granted certiorari.
Соттың пікірі
1967 жылғы 18 желтоқсанда Жоғарғы Сот ФБР-дің тыңдау деректерін жарамсыз деп танып, Кацтың қылмыстық айыбын жоққа шығарған 7–1 дауыспен шешім шығарды. Содан кейін Жоғарғы Сот американдық сот жүйесіндегі мемлекеттік іздестірулер мен тәркілеулер тарихын қысқаша қарастырды. Онда американдық соттардың Төртінші түзетуде көрсетілген іздестірулерді ұзақ уақыт бойы қалыптасқан заңсыз кіру доктринасына (trespass) аналогия жасап, дәстүрлі түрде қалай талдағаны сипатталды. Тараптар өздерінің құқықтық дәлелдерінде 1928 жылғы «Олмстед против АҚШ» прецедентіне назар аударды, онда Сот телефон арқылы тыңдау арқылы жүргізілген бақылау Төртінші түзету мақсатында «іздестіру» болып табылмайды деп шешті. Алайда, Сот кейінірек физикалық кірмеусіз алынған жазба сөйлеуге де Төртінші түзету қолданылатынын мойындап, заңның эволюциясын атап өтті. Стюарт былай деп жазды:
On December 18, 1967, the Supreme Court issued a 7–1 decision in favor of Katz that invalidated the FBI's wiretap evidence and overturned Katz's criminal conviction. The Supreme Court then briefly surveyed the history of American jurisprudence on governmental searches and seizures. It described how American courts had traditionally analyzed Fourth Amendment searches by analogizing them to the long established doctrine of trespass. In their legal briefs, the parties had focused on the 1928 precedent Olmstead v. United States, in which the Court ruled that surveillance by wiretap without any trespass did not constitute a "search" for Fourth Amendment purposes. However, the Court stated that in later cases it had begun recognizing that the Fourth Amendment applied to recorded speech obtained without any physical trespassing, and that the law had evolved. Stewart wrote:
text=Біз «Олмстед» [және осыған ұқсас істердің] негіздері біздің кейінгі шешімдерімізбен мұқият құлатылғанын, сондықтан онда айтылған «заңсыз кіру» доктринасын енді шешуші деп қарауға болмайды деп қорытындылаймыз. Үкіметтің өтініш берушінің сөздерін электрондық түрде тыңдау және жазу әрекеттері, оның телефон кабинасын пайдаланған кездегі құпиялылығына заңмен қорғалған сенімін бұзды, демек, Төртінші түзету мағынасында «іздестіру және тәркілеу» құрады. |source=Katz, 389 U. S. at 353. Содан кейін Стюарт соттың шешімін осылай аяқтады: ФБР Кацтың телефон кабинасын пайдаланған кезде заң бұзуының «жоғары ықтималдығы» бар екенін білгенімен, тыңдау құрылғысын орнатқанға дейін соттан рұқсат алмағандықтан, олардың тыңдау құрылғысын пайдалануы конституцияға қайшы іздестіру болып табылады. Бұл Кацтың қылмыстық айыбын конституциялық бұзушылық ретінде жоққа шығарды.
text=We conclude that the underpinnings of Olmstead [and similar cases] have been so eroded by our subsequent decisions that the "trespass" doctrine there enunciated can no longer be regarded as controlling. The Government's activities in electronically listening to and recording the petitioner's words violated the privacy on which he justifiably relied while using the telephone booth and thus constituted a "search and seizure" within the meaning of the Fourth Amendment. |source=Katz, 389 U. S. at 353. Stewart then concluded the Court's opinion by ruling that even though the FBI knew there was a "strong probability" that Katz was breaking the law when using the phone booth, their use of the wiretap was an unconstitutional search because they did not obtain a warrant before placing the listening device. This overturned Katz's criminal conviction as a constitutional violation.
Қаралардың қарсылығы
Хьюго Блэк сот шешіміне қарсы дауыс берген жалғыз судья болды. Ол Төртінші түзетудің тек "заттарды" физикалық іздеуден және тәркілеуден қорғау мақсатында жасалғанын, ал жеке құпияны қорғау үшін емес деп аргументтеді. Бұдан өзге, Блэк заманауи сымды тыңдау амалының, Құқықтар Жарғысы жасалған кезде де болған тыңдауға ұқсас екенін айтты. Блэк Төртінші түзетуді жасағандар тыңдаудан қорғауды көздесе, тиісті тілді қосатынын қорытындылады. Кац прецеденті Ұлттық қауіпсіздік агенттігі мен құқық қорғау органдарының заманауи электрондық бақылауға қатысты дауларды түсіндіру үшін жиі пайдаланыла береді, бірақ Кац тестісінің қазіргі бақылау технологияларына байланысты ескіргені туралы алаңдаушылықтар бар. Дегенмен, Кац Төртінші түзетуді қолдануда маңызды беймәлімдік тудырды. АҚШ соттары кеңінен қабылдаған объективті "құпиялылыққа ұмтылу" Кац тестісін қолдану, "адамдарға, үйлерге, құжаттарға және мүлікке" физикалық кіру болды ма деген дәстүрлі талдауға қарағанда әлдеқайда қиын болып көрінеді. 2007 жылғы Стэнфорд құқық журналындағы мақаласында американдық құқық ғалымы Орин Керр Кац тестісінің сәтсіздігіне қатысты ғылыми консенсусты сипаттады:
Justice Hugo Black was the only dissenter in the decision. He argued that the Fourth Amendment was only meant to protect "things" from physical search and seizure, and was not meant to protect personal privacy. Additionally, Black argued that the modern act of wiretapping was analogous to the act of eavesdropping, which was around even when the Bill of Rights was drafted. Black concluded that if the drafters of the Fourth Amendment had meant for it to protect against eavesdropping they would have included the proper language. The Katz precedent continues to be consulted regularly to interpret disputes over modern electronic surveillance by the National Security Agency and law enforcement entities, though with some concerns that the Katz test is becoming outdated due to modern surveillance technologies. However, Katz also created significantly more uncertainty surrounding the application of the Fourth Amendment. The Katz test of an objective "reasonable expectation of privacy", which has been widely adopted by U. S. courts, has proven much more difficult to apply than the traditional analysis of whether a physical intrusion into "persons, houses, papers, and effects" occurred. In a 2007 Stanford Law Review article, the American legal scholar Orin Kerr described the scholarly consensus that the Katz test has been a failure:
Құқықтанушылар бұл істі "бақылау істерінің патшасы" деп атап, "Төртінші түзету орындарды емес, адамдарды қорғайды" деген тұжырымын мақтады. Сондай-ақ, бұл істің "сымды тыңдаулар мен басқа да жаңа бақылау формаларына қарсы бекініс" екенін айтады.
Legal scholars have praised the case calling it "the king of surveillance cases" since it stated "the Fourth Amendment protects people, not places." They also state that this case stood as a "bulwark against wiretaps and other emerging forms of surveillance."