Екінші дүниежүзілік соғысында Антверпенді ашу үшін шайқас

Кіріспе

1944 жылы Антверпенді одақтас кемелеріне ашу операциялары. Екінші дүниежүзілік соғыстағы 1574 жылғы шайқас.

Шелта шайқасы – Антверпен мен Солтүстік теңіз арасындағы Шелта өзенін кемелер қатынасы үшін ашу мақсатында жүргізілген әскери операциялар сериясы болды. Бұл, Антверпен портын одақтастардың Солтүстік-Батыс Еуропадағы жабдықталуына пайдалануға мүмкіндік берді. Операцияларды Бірінші канад армиясы, оған қосылған поляк және британ бөлімшелерінің көмегімен жүзеге асырды. Бұл іс-қимылға Бірінші канад армиясының генерал-лейтенанті Гай Саймондс басшылық етті. Шайқас 1944 жылдың 2 қазанынан 8 қарашасына дейін Солтүстік Бельгия және Оңтүстік-Батыс Нидерландыдағы Шелта өзені маңында өтті. Одақтастардың бұл сәттен бұрын Арнемге (Market Garden операциясы), Булоньеге (Wellhit операциясы), Калеге (Undergo операциясы) және Дюнкеркке назар аударғандықтан, канадтықтардың қимылы кешіктірілді және Шелтаны тазарту қажеттілігі әлі шешілмеген еді. Канадтықтар Шелта шайқасына жіберілген кезде, неміс Вермахтының қорғаныс күштері күшейтілді. Немістер Шелта сағасындағы жерлерді су басу арқылы және одақтастардың алға жылжуын баяулату арқылы тиімді қарсылық көрсетті. Бес апталық ауыр шайқастан кейін, Бірінші канад армиясы 20 873 одақтас әскерінің қаза болуына (олардың 6 367-сі канадтықтар) жол берді. Бірақ көптеген десанттық шабуылдар, кедергілерді еңсеру және ашық жердегі қиын шабуылдардан кейін Шелтаны тазалауда сәттілікке жетті. Неміс қорғаушылары енді қауіпті құбыла алмағаннан кейін, порттарды миналардан тазартуға тағы үш апта уақыт кетті. Одақтастардың жабдықтарын тасымалдаған алғашқы конвой 1944 жылдың 29 қарашасында ғана Антверпенде түсірілді. Антверпен ашылғаннан кейін, 1944 жылдың қарашасынан 1945 жылдың сәуіріне дейін осы портқа 2,5 миллион тонна жабдық жеткізілді, бұл 1945 жылы Германияға қарсы сәтті шабуыл үшін маңызды рөл атқарды.

Өмірбаян

Нормандия шайқасында жеңіске жеткеннен кейін одақтастар Францияның солтүстік жағалауындағы бастапқы жабдықтау жолдарынан алыс, Төмен елдерге қарқынды ілгерілеуді бастады. 1944 жылдың күзіне қарай Шербург сияқты басып алынған порттар майдан жебінен қашық орналасып, одақтастардың жабдықтау желілерін керіп, үлкен логистикалық проблемалар тудырды. Антверпен – Германияға жақын орналасқан терең сулы ішкі порт. Ол Солтүстік теңізге Шелда өзені арқылы байланысты, бұл мұхит жүретін кемелердің өтуіне мүмкіндік береді. 1940 жылы Роттердамның қирауынан кейін Антверпен Батыс Еуропадағы ең ірі сақталған портқа айналды және Германияға шабуыл жасауды қолдау үшін табиғи таңдау болды. Бұл 1941 жылдың желтоқсанында ағылшын-американ әскерлері еуропалық шабуылға алғашқы жоспарларын жасаған кезде анықталды. Бельгиялық қарсылық қозғалысының Ақ бригадасы немістер жоспарлағандай Антверпен портын жоя алмас бұрын оны басып алды. 4 қыркүйекте 11-ші бронетандық дивизия Антверпенді басып алды, портының 90% түгелдей сақталған күйінде. Атлантикалық қабырғаның бір бөлігі ретінде Вальхерен түбегі «нацистердің салған ең мықты қорғаныс құрылыстарының шоғырлануы» деп сипатталды.

Құрамында басқа да препараттар бар

5 қыркүйекте SHAEF-тің теңіз күштерінің командирі адмирал сэр Бертрам Рамзи 21-ші армия тобының командирі генерал Бернард Монтгомериге Шельданы басымдыққа қоюды кеңес берді, өзеннің сағасы неміс қолында болғанша Антверпен портының пайдасыз екенін айтты. Сол күні, Ultra барлауының арқасында Монтгомери Гитлердің Шельданы кез келген құнмен ұстап тұру ниетінен хабардар болды. Дегенмен, Монтгомери сол айдың соңында сәтсіз аяқталған "Market Garden" операциясына дайындықпен айналысты. Одақтас армияның жоғары басшыларының ішінде Рамзи ғана Антверпенді ашудың Германияға шабуылды жалғастыру үшін маңызды екенін түсінді. Монтгомеридің Антверпенді басымдыққа қоймауының қосымша себебі болды: 21-ші армия тобының Германияға шабуыл жасап, Берлинді басып алуға ұмтылысы. 9 қыркүйекте Монтгомери фельдмаршал сэр Алан Брукке (Императорлық Бас штабтың бастығы) "бір жақсы Па-де-Кале порты" 21-ші армия тобының логистикалық қажеттіліктерін қамтамасыз ете алатынын, бірақ Франциядағы американдық армиялар үшін жеткіліксіз екенін жазды. Монтгомеридің пікірлері Эйзенхауэрді 21-ші армия тобының Германияға шабуыл жоспарын қолдауға итермеледі, ал Антверпенді пайдалану барлық армияларды мұндай шабуылмен қамтамасыз етуге мүмкіндік берер еді. Сонымен қатар, "Fortitude" операциясының (Нормандияға шабуылдың алдау жоспары) аясында одақтастар немістерді Нормандия орнына Францияның Па-де-Кале аймағына қонуға сендірді. Осының салдарынан Вермахт 15-ші армияны Па-де-Каледе күшейтіп, Шельданың сағасына жақын жерде әскерлер мен жабдықтарды шоғырландырды. Адольф Гитлер 1944 жылдың қыркүйегінде Арденн шабуылына айналған жоспарды дайындауға бұйрық берді, мақсаты Антверпенді қайтару болды. Гитлер 15-ші армияға Шельда өзенінің сағасын кез келген құнмен ұстап тұруға бұйрық берді, аралды "Вальхерен бекінісі" деп атады. Фельдмаршал Герд фон Рундштедт генерал Густав Адольф фон Зангенге: "Дұшпанның жабдықталуы, демек, оның күресу қабілеті, барлық барлау мәліметтерінің куәлігінше, портты қасарысқан қорғаумен шектеледі. Дұшпанның Антверпен портын еркін пайдалану үшін Батыс Шельданы басып алуына барынша қарсы тұру керек." Оның әскерлеріне берген бұйрығында фон Занген былай деді: Сондықтан барлық командирлерге, сондай-ақ ұлттық-социалистік идеологиялық офицерлерге әскерлерді келесі мәселелер бойынша ең нақты және анық түрде нұсқау беруді бұйырамын: Гамбургтен кейін Антверпен Еуропадағы ең ірі порт. Бірінші дүниежүзілік соғыста тіпті Черчилль жеке Антверпенге барып, портты қорғауды ұйымдастырды, өйткені ол оны континенттегі күрес үшін маңызды деп санады. Сол кезде Черчилльдің жоспары толығымен күйреп кетті, енді де солай болуы керек. Шельда бекіністерін басып алғаннан кейін ағылшындар үлкен және толық қорғалған портқа көптеген жабдықтарды түсіруге мүмкіндік алады. Осы жабдықтармен олар қыс кіргенге дейін Солтүстік Германия жазығына және Берлинге соққы беруі мүмкін. Дұшман қарсылық желілері толық құрылып, жаңа дивизиялар орналасқанға дейін Еуропа бекінісіне мүмкіндігінше жылдам шабуыл жасау керектігін біледі. Ол үшін оларға Антверпен порты қажет. Сондықтан біз Шельда бекінісін соңына дейін ұстап тұруымыз керек. Неміс халқы бізге қарап тұр. Осы сәтте Шельда бойындағы бекіністер халқымыздың болашағы үшін шешуші рөл атқарады. Әрбір күні дұшпанға Антверпен портын және оның барлық ресурстарын жоқ ету үшін маңызды болады. (қол қойған) Занген, генерал-лейтенант.

On 5 September, SHAEF's naval commander, Admiral Sir Bertram Ramsay advised the Commander of 21st Army Group, General Bernard Montgomery, to make the Scheldt his main priority, stating that as long as the mouth of the river was in German hands, the port of Antwerp was useless. That same day, thanks to Ultra intelligence, Montgomery became aware of Hitler's intention to hold the Scheldt at all costs. However, Montgomery was focused on preparations for the ill fated Operation Market Garden later that month. Among the Allied senior leaders, only Ramsay saw opening Antwerp as crucial to sustaining the advance into Germany. Montgomery had an additional incentive not to prioritize Antwerp: his apparent desire for the 21st Army Group to spearhead the invasion of Germany and capture Berlin. On 9 September Montgomery wrote to Field Marshal Sir Alan Brooke (the Chief of the Imperial General Staff) that "one good Pas de Calais port" would be able to meet the logistical needs of the 21st Army Group, though not the American armies in France. Montgomery's views obliged Eisenhower to support a plan for the 21st to invade Germany, whereas the use of Antwerp would allow all of the armies to be supplied for such an invasion. Additionally, as part of Operation Fortitude (the deception plan for the Normandy invasion), the Allies had tricked the Germans into believing they would land in the Pas de Calais region of France instead of Normandy. As such, the Wehrmacht had reinforced the 15th Army in the Pas de Calais, providing a critical mass of troops and materiel close to the mouth of the Scheldt. Adolf Hitler ordered planning for what became the Ardennes Offensive in September 1944, the objective of which was retaking Antwerp. Hitler ordered the 15th Army to hold the mouth of the river Scheldt at all costs, calling the island "Fortress Walcheren." Field Marshal Gerd von Rundstedt told General Gustav Adolf von Zangen: "Enemy supplies, and therefore, his ability to fight, is limited by the stubborn defence of the Harbour, as intelligence reports prove. The attempt of the enemy to occupy the Western Scheldt in order to obtain the free use of the harbour of Antwerp must be resisted to the utmost. In his orders to his men, Von Zangen declared:

Therefore, I order all commanders as well as the National Socialist indoctrination officers to instruct the troops in the clearest and most factual manner in the following points: Next to HAMBURG, ANTWERP is the largest port in Europe. Even in the First World War, Churchill, in person, travelled to ANTWERP in order to organize the defence of the harbour because he appreciated it as of vital importance to the struggle on the continent. At that time, Churchill's plan was completely shattered; the same must happen again. After overrunning the SCHELDT fortifications, the English would finally be in a position to land great masses of material in a large and completely protected harbour. With this material they might deliver a death blow at the NORTH GERMAN plain and at BERLIN before the onset of winter The enemy knows that he must assault the European fortress as speedily as possible before its inner lines of resistance are fully built up and occupied by new divisions. For this, he needs the ANTWERP harbour. And for this reason, we must hold the SCHELDT fortifications to the end. The German people are watching us. In this hour, the fortifications along the SCHELDT occupy a role which is decisive for the future of our people. Each additional day will be vital that you deny the port of ANTWERP to the enemy and the resources he has at his disposal. (signed) v. ZANGEN General der Infanterie.

" Өмірлік күш " операциясы

22 қазанның түстен кейін генерал-майор Фолкс, 2-ші канадалық корпустың міндетін атқарушы қолбасшысы ретінде, 2-ші канадалық дивизияға Оңтүстік Бевеланд түбегін басып алу операциясы – «Vitality» операциясының басталуы екі күнге ықшамдалып, алға жылжытылғанын хабарлады. Бұл шешімді осы аймақтағы британдық және канадалық күштер үшін басымдыққа қойған фельдмаршал Монтгомеридің тікелей бұйрығымен қабылданды. «Калгари Хайлендерс» полкінің майоры Росс Эллис Фолкске ерлердің қазан айының басындағы қатал шайқастардан кейін шаршағанын айтты, бірақ операция сөзсіз өтетінін естіді. 2-ші дивизияның моральдық жағдайы төмен болды, тек Канада Корольдік полкі, Эссекс шотланд полкі, Камерон Хайленд полкі және «Калгари Хайлендерс» полкі ғана төрт мылтық ротасына жуық құралымды жинастыра алды. 25 қазанда Эссекс шотланд полкі 120 неміс әскерінің тұтқынға берілгенін және «түбектегі ең тар жердегі қорғаныстың берік қабырғасы бұзылғанын» хабарлады. 26 қазанда 70-ші жаяу әскер дивизиясының қолбасшысы генерал Вильгельм Дазер Рундштедтқа жағдайдың тұрақсыз екенін және шегінудің қажет екенін мәлімдеді. Полковник С. П. Стейси Канада армиясының ресми тарихында осы «жарысқа» қатысты жазды, бірақ Копп пен Фогель «Maple Leaf Route» еңбегінде бұл айыптаманы күшпен жоққа шығарды. Корольдік полкі түнгі шабуылда дамбаның шығыс бөлігін басып алды. Түбектің барлық бөлігін басып алуға мүмкіндік болғандықтан, 2-ші дивизияның 5-ші бригадасына шабуылға бұйрық берілді, оны «сәтсіздікке ұшыраған» Black Watch полкі бастауы тиіс болды, олар дамба бойымен жылжыса, ал «Калгари Хайлендерс» және «Le Régiment de Maisonneuve» полктері қайықпен шабуылға өтуі керек еді. Фолкс генерал-майор Хакилл Смиттен 52-ші дивизияны Уолхеренге қарсы фронталды шабуылға жіберуді бұйырды, бірақ Хакилл Смит бұл бұйрыққа қарсы күшті наразылық білдірді. «Мейзилер» 2 қарашада дамбаға қайта шегінді, оларды 52-ші дивизияның 1-ші батальоны – «Глазго Хайлендерс» полкі ауыстырды. Фолкс бұйырғандай фронталды шабуыл жасаудың орнына, Хакилл Смит немістерді айналып өтіп, Камерон полкін дамбадан 3 шақырым оңтүстікке орналасқан Нейвдорп ауылына десанттады және келесі күні «Глазго Хайлендерс» полкімен байланыс жасады. Су арқылы жүргізілген шабуылдармен бірге 52-ші дивизия да алға жылжуын жалғастырды. Дамба үшін болған шайқаста 2-ші дивизия 135 қаза тапты, бұл 2-ші дивизияның ең даулы операцияларының біріне айналды, көптеген сын Фолкс қабылдаған шешімдерге бағытталды. Бомбалау әскерінің Уолхерендегі бірнеше неміс бекіністерін бомбалаудан бас тартқанына қарамастан, Шельданы ашудың маңыздылығы соншалық, 31 қазанда Симондс, Фолкс және адмирал Рамзи арасындағы кездесуде Уолхерендегі десант операциясын жалғастыру туралы шешім қабылданды.

On the afternoon of 22 October, Major General Foulkes, as acting commander of the 2nd Canadian Corps told the 2nd Canadian Division that the start of Operation Vitality, the operation to take the South Beveland peninsula, had been pushed forward by two days by the "express orders from Field Marshal Montgomery who had placed this operation at first priority for the British and Canadian forces in this area". Major Ross Ellis of The Calgary Highlanders told Foulkes that the men were tired after the hard fighting earlier in October, only to be informed that the operation would go through. Morale in the 2nd Division was poor, with only the Royal Regiment of Canada, the Essex Scottish Regiment, the Cameron Highland Regiment and the Calgary Highlanders being able to assemble anything close to four rifle companies. On 25 October, the Essex Scottish Regiment reported that 120 Germans had surrendered and that the "tough shell of defences at the narrowest point of the peninsula was broken". On 26 October, the 70th Infantry Division's commander General Wilhelm Daser reported to Rundstedt that the situation was untenable, and that retreat was unavoidable. Colonel C. P. Stacey wrote about the "race" in the official history of the Canadian Army, a charge that was vehemently disputed by Copp and Vogel in the Maple Leaf Route. The Royal Regiment took the eastern end of the causeway in a night attack. As there seemed an actual chance of taking the entire causeway, orders were sent to the 5th Brigade of the 2nd Division to launch an attack, to be led by the "jinxed" Black Watch who were to advance down the causeway while the Calgary Highlanders and Le Régiment de Maisonneuve were to advance by boat. Foulkes ordered Major General Hakewill Smith to launch the 52nd Division into a frontal attack on Walcheren, which Hakewill Smith protested strongly. The "Maisies" withdrew onto the Causeway on 2 November, to be relieved by the 1st Battalion, Glasgow Highlanders of the 52nd Division. Instead of launching a frontal attack as ordered by Foulkes, Hakewill Smith outflanked the Germans by landing the Cameronian regiment at the village of Nieuwdorp, 2 mile (3 km) south of the causeway, and linked up with the Glasgow Highlanders the next day. In conjunction with the waterborne attacks, the 52nd continued the advance. The battle for the causeway had caused the 2nd Division 135 dead in what has become one of the most controversial operations of the 2nd Division, with much criticism centering on the decisions of Foulkes. Despite the refusal of Bomber Command to strike various German fortifications on Walcheren, opening up the Scheldt was regarded as so important that during a meeting on 31 October between Simonds, Foulkes, and Admiral Ramsay, it was decided that the landings on Walcheren were to go ahead.

"Қожайып" операциясы II

Infatuate II операциясы – Весткапельдегі десант, 1 қараша күні таңертең де жүргізілді. Жайық суды кесіп өту үшін күндізгі шабуыл қажет болды, оған Шығыс фланкінің (SSEF) қолдау эскадрильясы, командир К.А. Селлардың басқаруымен, сондай-ақ соғыс кемесі мен екі монитордың қолдауымен, ауа райына байланысты әуе көмегі шектеулі болды. Әуе көмегі болмағандықтан, кемелердің қаруларын бағыттауға арналған бақылаушы ұшақтары да жоқ еді, ал немістер жағалау артиллериясымен британдық кемелерге атыс жасап жатқанда, Пэгсли тоқтату немесе жалғастыру туралы қиын шешімге келді. Біраз ойланғаннан кейін, ол қонудың кодтық атауы болған "Нелсон" деген хабарлама жіберді. 4 қарашада "Вальхерен бекінісінің" құлауын күтіп, адмирал Рамзи мина сыпырушыларға Шелда өзенінен неміс миналарын алып тастау жұмысын бастауға бұйрық берді, бірақ бұл тапсырма 28 қарашаға дейін аяқталмады. Домбургте де қаланы басып алу алдында ауыр шайқастар болды. 3 қарашада Корольдік теңізшілері 52-дивизиямен байланыс орнатты. Шелда шайқасы кезінде канадалықтар үшін басты проблема – шайқастан шаршау болды. 3-Канада дивизиясы 6 маусым 1944 жылы D күні жерге қонды және содан бері үнемі соғысып келеді. 1944 жылғы қазан айындағы психиатриялық баяндамада шайқастан шаршағандардың 90% үш ай немесе одан да көп уақыт бойы әрекет еткен адамдар екені көрсетілген. Шаршаған жауынгерлердің жиі айтатын шағымы – армия "тастан қан алуға" тырысып жатқаны, жеткіліксіз жарақталған бөлімдерге шығындарының орнын толтырмай, демалуға мүмкіндіксіз күресуге мәжбүр етілгені еді. Антверпен 28 қарашада одақтастардың кеме қатынасына ашылса да, неміс 15-армиясы 4 қыркүйектен 28 қарашаға дейін Антверпенді одақтастарға пайдалануды кейінге қалдырды, бұл Гитлер күткеннен ұзақ болды, соның салдарынан немістер Шелда өзенін ұстап тұру шешімі дұрыс болды. Канаданың қорғаныс министрі, полковник Джон Ралстон премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кингке қазіргі уақытта тек еріктілерді шетелге жіберу саясатының жалғасуы мүмкін емес екенін, себебі Шелда шайқасындағы шығындар еріктілер санын асып кеткенін және әскери қызметшілерді шетелге жіберуге тура келетінін мәлімдеуге мәжбүр болды. Копп пен Фогель Симондстың 1-Канада армиясының басшылығын жоғары бағалады, оның операциялары "тамаша жоспарланған және кейде керемет орындалған" деп жазды. Копп пен Фогель сондай-ақ америкалық және британдық тарихшылардың канадалықтарды жарамсыздық пен қорқыныштыққа айыптауына қарсы шықты: "Канада армиясы қазан айына дейін барлық одақтас әскерлердің ең қиын және маңызды міндетін атқарды, ол бірқатар күрделі операцияларды сәтті аяқтады және оны барлық одақтас майдандарында адам санының өсуіне қарамастан, шыдамдылықпен және шеберлікпен орындады". 28 қарашада алғашқы кеме Антверпенге жеткеннен кейін конвойлар материкке тұрақты түрде жабдықтар жеткізе бастады, бірақ бұл жағдайды көп өзгертпеді. "Королева" операциясы сәтсіздікке ұшырады, ал американдықтар желтоқсан айына қарай Хуртген орманындағы шабуылда ауыр жеңіліске ұшырады. Күзгі ауа райы канадалықтарға Шелда шайқасында ғана емес, сонымен қатар бірінші АҚШ армиясының Хуртген орманындағы, үшінші АҚШ армиясының Лотарингиядағы, сондай-ақ 9-шы АҚШ армиясының, 7-ші АҚШ армиясының және 1-француз армиясының оңтүстіктегі операцияларына да кедергі келтірді. 1944 жылғы 5 қарашада Эйзенхауэр Германияның батыс шекарасына шабуыл жасау үшін келесі айда 6 миллион артиллериялық снаряд, 2 миллион миномет снаряды, 400-ден астам танк, 1500 джип және тозғандарын ауыстыру үшін 150 000 қосалқы дөңгелек қажет болады деп есептеді, бірақ бұл барлығы Шелда тазартылғанға дейін қолжетімді болған жоқ. Антверпен ашылмаса, 1944 жылдың қарашасы мен 1945 жылдың сәуірі аралығында осы портқа 2,5 миллион тонна жабдық жеткізілген болар еді, сонда 1945 жылы американдық, британдық және француз армиялары Рейхке қарай Германияға аттануы мүмкін емес еді. 1944 жылғы қыркүйектің басында одақтастардың стратегиялық қателіктері салдарынан бұл шайқас Канада армиясының Екінші дүниежүзілік соғыс барысында ең ұзақ және ең қанды шайқастарының біріне айналды. Француз канал порты "бекініштер" сияқты "қайырғандықпен" қорғалды, ал Антверпен жалғыз тиімді балама болды. Алайда Монтгомери адмирал Каннингхэмті елемеді, ол Антверпен тәсілдері тазартылмаса "Тимбукту сияқты пайдалы болады" деді, ал Рамсей SHAEF пен Монтгомериге немістер Шелда сағасын оңай бөгеп тастай алады деп ескертті. Антверпен қаласы мен порты қыркүйек айының басында құлап, оны генерал-лейтенант Брайан Хоррокстың басқаруындағы XXX корпусы бақылауға алды. Монтгомери XXX корпусын қаланың солтүстігіндегі кең Альберт каналына дейін жабдықтап тоқтатты, ол салдарынан жау қолында қалды. Хоррокс соғыстан кейін бұл туралы өкінді, өйткені оның корпусы қолда бар отынмен тағы 161 км (100 миль) ілгері жылжуы мүмкін еді. Одақтастарға белгілі болғандай, сол кезде XXX корпусына қарсы тек бір неміс дивизиясы ғана қарсы тұрды. Үзіліс немістерге Шелда өзенінің маңында қайта топтасуға мүмкіндік берді, ал одақтастар шабуылды қайта бастаған кезде генерал Курт Студенттің 1-парашют армиясы келді және Альберт каналы мен Шелда өзенінің қарсы жағында күшті қорғаныс позицияларын құрды. Шелда өзені бойында Антверпеннен Солтүстік теңізге дейін созылған күшейтілген неміс шебін бұзу міндеті бір ай бойына созылған, қымбатқа түсетін Шелда шайқасында 1-Канада армиясына жүктеледі. Одақтастар "Антверпенді басып алғаннан кейін дереу шешілген болса, аз шығынмен қол жеткізілуі мүмкін болған операцияда 12 873 қаза тапты. Бұл кешігу қыс жақындағанда одақтастардың күшін арттыруға ауыр соққы болды". Британ тарихшысы Энтони Бивор Монтгомериді, емес Хорроксты тәсілдерді тазаламағаны үшін кінәлі деп есептеді, өйткені Монтгомери "сағаға қызығушылық танытпады және канадалықтар оны кейінірек тазартады деп ойлады". Одақтас қолбасшылары "бір секіріспен Рейн өзенін" аттауды күтіп отырды. Эйзенхауэр бір негізгі портты, оның доктарының құрылысын сақтап қалуды қаласа да, Монтгомери 1-Канада армиясы Булонь, Кале және Дюнкерк қалаларындағы неміс гарнизондарын бірінші кезекте тазартуын талап етті, бірақ бұл порттардың барлығы қиратылған және біраз уақытқа дейін жүзе алмайтын еді. Булонь мен Кале 22 және 29 қыркүйекте 1944 жылы басып алынды; бірақ Дюнкерк соғыстың соңына дейін 9 мамыр 1945 жылы басып алынбады. Канадалықтар соңында солтүстік француз порттарына шабуылдарын тоқтатып, 2 қазан күні Шелдаға шабуыл жасағанда, неміс қарсыласы олар күткеннен әлдеқайда күшті екенін анықтады, өйткені 15-армияның қалдықтары Уолхерен аралы мен Оңтүстік Бевеланд түбегін нығайтуға уақыт тапқан. Уинстон Черчилль 9 қазан күні Ян Смютске жолдаған телеграммасында "Арнхемге қатысты, сіз жағдайды біршама дұрыс түсінбегеніңізді ойлаймын. Шабуыл шешуші жеңіс болды, бірақ көбірек сұраған жетекші дивизия "қырқылып" қалды. Мен бұл туралы көңілім толмады және біздің командирлер мұндай тәуекелге баруға қабілетті екеніне қуандым" деді. Ол тәуекелдердің "біздің қолымыздағы үлкен жүлдеге жақын болғандықтан ақталғанын" айтты, бірақ "[Шелда сағасын тазалау және Антверпен портын ашу Арнхемге жасалған шабуыл үшін кешіктірілді. Содан кейін оған бірінші кезек берілді" деп мойындады.

Operation Infatuate II was the amphibious landing at Westkapelle, also conducted on the morning of 1 November. To cross the shallow water required a daylight assault with fire support provided by the Support Squadron Eastern Flank (SSEF) commanded by Commander K. A Sellar, with additional support from the battleship and two monitors, and Air support was limited due to weather conditions. With no air support, no spotter aircraft to guide the guns of his ships, and the Germans fully alerted with their coastal artillery already firing at the British ships, Pugsley was faced with the difficult decision to cancel or proceed, and after some deliberation, sent out the message reading "Nelson", which was the code name to land. Anticipating the fall of "Fortress Walcheren", on November 4, Admiral Ramsay ordered that mine sweepers start the work of removing the German mines from the river Scheldt, a task that was not completed until 28 November. Heavy fighting ensued in Domburg as well before the ruins of the town were captured. On 3 November, the Royal Marines had linked with the 52nd Division. Throughout the Battle of the Scheldt, battle exhaustion was a major problem for the Canadians. The 3rd Canadian Division had landed on D Day on 6 June 1944 and more or less fought continuously since then. A psychiatric report from October 1944 stated that 90% of battle exhaustion cases were men who had been in action for three months or longer. A common complaint of soldiers suffering from battle exhaustion was that the Army was trying to "get blood from a stone", with the under strength units being pushed relentlessly to keep fighting, without replacements for their losses and no chance to rest. Although Antwerp was opened to Allied shipping on 28 November, the German 15th Army had delayed the use of Antwerp to the Allies from 4 September to 28 November 1944, which was longer than Hitler had hoped for, justifying the German decision to hold the river Scheldt. The Canadian Defence Minister, Colonel John Ralston, was forced to report to the prime minister, William Lyon Mackenzie King, that the current policy of only sending volunteers overseas was not sustainable as the losses in the Battle of the Scheldt vastly exceeded the number of volunteers, and conscripts would have to be sent overseas. Copp and Vogel strongly praised Simonds's leadership of the 1st Canadian Army, writing how his operations "were brilliantly planned and sometimes brilliantly executed". Copp and Vogel also defended the Canadians from charges of incompetence and cowardice made by American and British historians stating: "The Canadian Army had, through October, the most difficult and important task of all the Allied armies, it had carried through a series of complex operations to a successful conclusion and it had done this with verve and skill despite the growing manpower shortage now apparent on all the Allied fronts." After the first ship reached Antwerp on 28 November, convoys started bringing a steady stream of supplies to the continent, but this actually changed very little. Operation Queen continued to flounder while the Americans then suffered a major reverse in the Hurtgen forest offensive by December. The dismal fall weather hindered not only the Canadians in the Battle of Scheldt, but also the operations of First U. S Army in the Hurtgen forest, the Third U. S Army in Lorraine, and the Ninth U. S. Army, the Seventh U. S Army and 1st French Army further south. On 5 November 1944, Eisenhower calculated that for the offensives into the western borderlands of Germany to be successful, over the following month, it would require 6 million artillery shells, two million mortar shells, 400 more tanks, 1,500 jeeps, and 150,000 spare tires to replace worn out ones, none of which was readily available until the Scheldt was cleared. Without Antwerp being opened, which allowed 2.5 million tons of supplies to arrive at that port between November 1944 and April 1945, the Allied advance into Germany in 1945 with the American, British, and French armies heading into the Reich would have been impossible. Because of the flawed strategic choices made by the Allies in early September 1944, the battle became one of the longest and bloodiest that the Canadian army faced over the course of the Second World War. The French Channel ports were "resolutely defended" like "fortresses" and Antwerp was the only viable alternative. However, Montgomery ignored Admiral Cunningham, who said that Antwerp would be "as much use as Timbuctoo" unless the approaches were cleared, and Ramsay, who warned SHAEF and Montgomery that the Germans could block the Scheldt Estuary with ease. The Antwerp city and port fell in early September and were secured by XXX Corps under the command of Lieutenant General Brian Horrocks. Montgomery halted XXX Corps for resupply short of the wide Albert Canal to the north of the city, which consequently remained in enemy hands. Horrocks regretted this after the war, believing that his corps might have advanced another 100 mile (161 km) with the fuel available. Unknown to the Allies, at that time XXX Corps was opposed by only a single German division. The pause allowed the Germans to regroup around the Scheldt River, and by the time the Allies resumed their advance, General Kurt Student's 1st Parachute Army had arrived and set up strong defensive positions along the opposite side of the Albert Canal and Scheldt river. The task of breaking the strengthened German line, which stretched from Antwerp to the North Sea along the Scheldt River, would fall to the First Canadian Army in the month long, costly Battle of the Scheldt. The Allies "sustained 12,873 casualties in an operation which could have been achieved at little cost if tackled immediately after the capture of Antwerp. This delay was a grave blow to the Allied build up before winter approached." The British historian Antony Beevor was of opinion that Montgomery, not Horrocks was to blame for not clearing the approaches, as Montgomery "was not interested in the estuary and thought that the Canadians could clear it later". Allied commanders were looking ahead to "leaping the Rhine in virtually one bound." Despite Eisenhower wanting the capture of one major port with its dock facilities intact, Montgomery insisted that the First Canadian Army should clear the German garrisons in Boulogne, Calais and Dunkirk first, although these ports had all suffered demolitions and would not be navigable for some time. Boulogne and Calais were captured on 22 and 29 September 1944; but Dunkirk was not captured until the end of the war on 9 May 1945. When the Canadians eventually stopped their assaults on the northern French ports and started on the Scheldt approaches on 2 October, they found that German resistance was far stronger than they had imagined, as the remnants of the Fifteenth Army had had time to escape and reinforce the island of Walcheren and the South Beveland peninsula. Winston Churchill claimed in a telegram to Jan Smuts on 9 October that "As regards Arnhem, I think you have got the position a little out of focus. The battle was a decided victory, but the leading division, asking, quite rightly, for more, was given a chop. I have not been afflicted with any feeling of disappointment over this and am glad our commanders are capable of running this kind of risk." He said that the risks " were justified by the great prize so nearly in our grasp" but acknowledged that "[c]learing the Scheldt Estuary and opening the port of Antwerp had been delayed for the sake of the Arnhem thrust. Thereafter it was given first priority."