Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Альморавидтер әулетінің билеушісі (1061–1106 жылдары билеген)
Ruler of Almoravid Dynasty (r. 1061–1106)
Юсуф ибн Ташфин, сондай-ақ Ташафин, Тешуфин (يوسف بن تاشفين ناصر الدين بن تالاكاكين الصنهاجي ; шамамен 1061 – 1106 жылдары билеген) – Альморавид империясының санхаджа көшбасшысы. Ол Маракеш қаласын бірге құрды және Сагражас шайқасында мұсылман әскерлерін басқарды. Юсуф ибн Ташфин Леонның Альфонсо VI-ға қарсы күресу үшін мұсылмандарға көмектесу мақсатымен Магрибтен Аль-Андалусқа келді, нәтижесінде Сагражаста жеңіске жетіп, аймақта ислам құқығы жүйесін дамытты. 1061 жылы ол «Мұсылмандардың әмірі» (Әмір әл-Муслимин) атағын алды, соның арқасында Аббасид халифасының «Сенушілердің әмірі» (Әмір әл-Му'минин) мәртебесін мойындады.
Yusuf ibn Tashfin, also Tashafin, Teshufin, (يوسف بن تاشفين ناصر الدين بن تالاكاكين الصنهاجي ; reigned c. 1061 – 1106) was a Sanhaja leader of the Almoravid Empire. He cofounded the city of Marrakesh and led the Muslim forces in the Battle of Sagrajas. Yusuf ibn Tashfin came to al Andalus from the Maghreb to help the Muslims fight against Alfonso VI of León, eventually achieving victory in Sagrajas and promoting an Islamic legal system in the region. In 1061 he took the title Amir al Muslimin "Leader of the Muslims", recognising the suzerainty of the Abbasid caliph as Amir al Mu'minin "Leader of the Believers".
Билікке көтерілу
Юсуф ибн Ташфин – Санхаджа тобына жататын Ламтуна тайпасының бір тармағы, Бану Тургут тайпасының бербері. Санхаджалар ортағасырлық мұсылман шежірешілерімен, жартылай мифтік және мифтік исламға дейінгі патшалар арқылы Химияриттік мемлекетімен байланысты болған. Кейбір себептерге байланысты, кейбір заманауи дереккөздер (мысалы, ибн Араби) осы аңыздық байланысты көрсету үшін Юсуфтың есіміне нисба әл-Химияриді қосады. Мысалы, оның тегі 14 ғасырдағы Исмаил ибн әл-Ахмардың еңбегінде Аль-Санхаджи әл-Химияри деп тіркелген. Қазіргі заманғы ғылым берберлер мен Йемен арасындағы байланысты қиял деп санайды. Ламтунаның басшысы және Абдалла ибн Ясиннің алғашқы шәкірттерінің бірі – Әбу Бакр ибн Умар, ол Малики мектебінің жақтастары үшін рухани байланыс қызметін атқарды, ағасы Яхья ибн Умар әл-Ламтуни қайтыс болғаннан кейін бас қолбасшы болып тағайындалды. Оның ағасы Ибн Ясиннің әскери ісін қадағалаған, бірақ 1056 жылы Годала тайпасына қарсы Табфарилла шайқасында қаза тапқан. Ибн Ясин де үш жылдан кейін Баргхавата тайпасына қарсы шайқаста мерт болды. Әбу Бакр шебер қолбасшы болды, ол бауырының өлімінен бір жыл өткен соң құнарлы Сус аймағы мен оның астанасы Агматты жаулап алды және Сахарадағы көптеген көтерілістерді басты. Бірде ол өзінің ізгі ниетті туысы Юсуфқа Сус аймағын және оның барлық солтүстік провинцияларын басқаруды сеніп тапсырды. Ол оған осы билікті уақытша берген сияқты көрінеді, тіпті Юсуфқа әйелі Зейнеп ан-Нафзауияны, Агматтың ең бай әйелін сыйға берді. Мұндай сенім мен қамқорлық тәжірибелі сардар мен саясаткер тарапынан Юсуфқа деген жалпы құрметті, сондай-ақ оның әскери тұлға ретінде қол жеткізген билігін көрсетеді. Юсуфтың жаңадан тапқан билігінен сескенген Әбу Бакр, өзінің лауазымын қайтаруға жасалған әрекеттердің саяси жағынан мүмкін емес екенін түсінді және оңтүстік шекарадағы тәртіпсіздікті реттеу үшін Сахараның шеттеріне қайтып оралды.
Yusuf ibn Tashfin was a Berber of the Banu Turgut, a branch of the Lamtuna, a Tuareg tribe belonging to the Sanhaja group. The Sanhaja were linked by medieval Muslim genealogists with the Himyarite Kingdom through semi mythical and mythical pre Islamic kings and for some reason, some of the contemporary sources (e. g., ibn Arabi) add the nisba al Himyari to Yusuf's name to indicate this legendary affiliation. For example, his surname is documented as Al Sanhaji al Himyari in the 14th century work of Ismail ibn al Ahmar. Modern scholarship rejects this Berber–Yemeni link as fanciful. Abu Bakr ibn Umar, a leader of the Lamtuna and one of the original disciples of Abdallah ibn Yasin, who served as a spiritual liaison for followers of the Maliki school, was appointed chief commander after the death of his brother Yahya ibn Umar al Lamtuni. His brother oversaw the military for ibn Yasin but was killed in the Battle of Tabfarilla against the Godala in 1056. Ibn Yasin, too, would die in battle against the Barghawata three years later. Abu Bakr was an able general, taking the fertile Sous and its capital Aghmat a year after his brother's death, and would go on to suppress numerous revolts in the Sahara, on one such occasion entrusting his pious cousin Yusuf with the stewardship of Sous and thus the whole of his northern provinces. He appears to have handed him this authority in the interim but even went as far as to give Yusuf his wife, Zaynab an Nafzawiyyah, purportedly the richest woman of Aghmat. This sort of trust and favor on the part of a seasoned veteran and savvy politician reflected the general esteem in which Yusuf was held, not to mention the power he attained as a military figure in his absence. Daunted by Yusuf's new found power, Abu Bakr saw any attempts at recapturing his post as politically unfeasible and returned to the fringes of the Sahara to settle the unrest of the southern frontier.
Магрибтегі кеңею
Юсуф тиімді генерал және стратегияшы болды, ол судандық жасақтардан, христиан жалдамалы әскерлерінен және Сахараның Гудала, Ламтуна және Масуфа тайпаларынан құралған зор әскерді жинады, бұл оған империяны кеңейтуге, Атлас тауларын кесіп Марокко жазықтарына өтуге, Жерорта теңізіне жетіп, 1075 жылы Фезді, 1079 жылы Танжер мен Ужданы, 1080 жылы Тлемсенді, 1083 жылы Сеутаны, сондай-ақ 1082-1083 жылдары Алжир, Тенес және Оранды жаулап алуға мүмкіндік берді. Ол Марокконың танымал Маракеш қаласының (бербер тілінде Муракуш, ағылшын тілінде Марокко деп бұрмаланған) құрылушыларының бірі саналады. Бұл орынды Әбу Бәкір 1070 жылы таңдап, құрылысын бастаған. Юсуф бұл жұмысты аяқтады, сосын бұрынғы астана Агматтың орнына оны империясының астанасы етіп белгіледі.
Yusuf was an effective general and strategist who put together a formidable army comprising Sudanese contingents, Christian mercenaries and the Saharan tribes of the Gudala, Lamtuna and Masufa, which enabled him to expand the empire, crossing the Atlas Mountains onto the plains of Morocco, reaching the Mediterranean and capturing Fez in 1075, Tangier and Oujda in 1079, Tlemcen in 1080, and Ceuta in 1083, as well as Algiers, Ténès and Oran in 1082 83. He is regarded as the co founder of the famous Moroccan city Marrakech (in Berber Murakush, corrupted to Morocco in English). The site had been chosen and work started by Abu Bakr in 1070. The work was completed by Yusuf, who then made it the capital of his empire, in place of the former capital Aghmāt.
Тайфаның үндеуі
1091 жылы әл-Андалустың соңғы тәуелсіз патшасы әл-Мутамид өзінің 1069 жылдан бері басқарып келген Аббади әулетінің Севилья тайфасының Леон патшасы Альфонсо VI тарапынан басып алыну қаупі төндіргенін көрді. Тайфа дәуірі Омейяд халифатының құлауынан кейін басталды. Бұрын әмір көрші мемлекеттерге қарсы агрессивті шабуылдар жасап, өзіне көбірек аймақтарды қоса annexдейтін, бірақ оның әскери амбициялары мен мүмкіндіктері 1085 жылы Толедоны жаулап алып, Гранада сияқты мұсылман билеушілерінен пария, яғни салық жинаған Леон патшасымен салыстырғанда әлсіз болды. Әмірлердің төлеген салықтары христиан мемлекетінің экономикасын нығайтып, мұсылман экономикасына зиян келтірді. Осы жағдайлар әлморавидтердің басып алуына және оның ұлы Рашидтің Юсуф ибн Ташфиннен көмек сұрамауға кеңес берген кездегі танымал сөзіне әкелді, онда әл-Мутамид былай деді:
In the year 1091, the last sovereign king of al Andalus, al Mu'tamid, saw his Abbadid inherited taifa of Seville, controlled since 1069, in jeopardy of being taken by the increasingly stronger king of León, Alfonso VI. The Taifa period followed the demise of the Umayyad Caliphate. Previously, the emir had launched a series of aggressive attacks on neighboring kingdoms, so as to amass more territory for himself, but his military aspirations and capabilities paled in comparison to those of the Leonese king, who in the name of Christendom, in 1085, captured Toledo and exacted parias, or tribute, from Muslim princes in places such as Granada, al Mu'tamid of Seville being no exception. The tribute of the emirs bolstered the economy of the Christian kingdom, and harmed the Muslim economy. These are the circumstances that led to the Almoravid conquest and the famous quote, rebuffing his son, Rashid, who advised him not to call on Yusuf ibn Tashfin, where al Mu'tamid said:
Мен әл-Андалусты сенімсіздерге жем ретінде тапсырған адам ретінде ұрпақтарым тарапынан жамандалуын қаламаймын. Менің атымды әрбір мұсылман мінберінен қарғыс сөздермен атауды қаламаймын. Мен Кастилияда шошқа бағушы болғанымнан гөрі Африкада түйеші болғанымды арнаймын.
I have no desire to be branded by my descendants as the man who delivered al Andalus as prey to the infidels. I am loath to have my name cursed in every Muslim pulpit. And, for my part, I would rather be a camel driver in Africa than a swineherd in Castile.
Аз-Заллақа шайқасы
Әбу Бәкір 1087 жылы Сахарадағы шайқаста уланған жебеден қайтыс болған кезде, Юсуф әл-Андалусқа өтіп, аз-Заллақа шайқасында (Батыста Сагражас шайқасы деп те аталады) жеңіске жетті. Ол 15 000 сарбаздан тұратын әскермен келді, олар найза мен қысқа қанжармен қаруланған, көпшілігі екі қылыш, қалқан, ең жақсы тері мен жануар терісінен жасалған қорғаныш киімдерін алып жүрді, сонымен қатар әскердің рухын көтеру үшін барабаншылар да болды. Юсуфтың атты әскеріне Сенегалдан келген 6 000 шабуыл жасаушы, ақ араб жылқыларына мініп келгендер де кірді. Түйелер де пайдаланылды. 1086 жылдың 23 қазанында жергілікті мұсылман провинцияларынан 10 000 андалусиялық жауынгермен бірге әлморавид әскері Реконкистанының қарқынын тоқтатты, сол кезге дейін жиналған ең ірі христиан армиясын басып тастады. Алайда, Юсуфтың мұрагерінің қазасы оны Африкаға жедел қайта оралуға мәжбүр етті.
By the time Abu Bakr died in 1087, after a skirmish in the Sahara as the result of a poison arrow, Yusuf had crossed over into al Andalus and also achieved victory at the Battle of az Zallaqah, also known as the Battle of Sagrajas in the west. He came to al Andalus with a force of 15,000 men, armed with javelins and daggers, most of his soldiers carrying two swords, shields, cuirass of the finest leather and animal hide, and accompanied by drummers for psychological effect. Yusuf's cavalry was said to have included 6,000 shock troops from Senegal mounted on white Arabian horses. Camels were also put to use. On October 23, 1086, the Almoravid forces, accompanied by 10,000 Andalusian fighters from local Muslim provinces, decisively checked the Reconquista, significantly outnumbering and defeating the largest Christian army ever assembled up to that point. The death of Yusuf's heir, however, prompted his speedy return to Africa.
Әскери құрылым
Санхаджа конфедерациясы, Ламтуна, Мусаффа және Джудалла берберлерінің иерархиясынан құралған, әскери сардарлардың жоғарғы эшелонын білдірді. Олардың арасында андалузиялық христиандар мен діннен тайған африкалықтар да болды, олар Юсуфтың жеке күзетшілері болып, диван әл-гунд міндеттерін атқарды, соның ішінде 2000 қара атты әскер сарбаздарды тіркеу және оларға қаржылық сыйақы төлеу жұмыстарын да жүзеге асырды. Алморавидтердің басып кірген әскерлерінің көп бөлігі атты әскерлерден тұратын, олардың саны 20 мыңнан аспады. Ал-Андалустың ірі қалаларына – Севильяға (7000), Гранадаға (1000), Кордобаға (1000), Кастилиямен шектесетін 5000 және батыс Ал-Андалуста 4000 атты әскерлердің кезекті толқындары, Саграхас шайқасынан кейін сол жерде қалған гарнизондармен бірге, Тайфа әмірлеріне жауап беруді қиындатты. Жаяу әскер садақ-жебе, қылыш, сүңгі, жартарған найза қолданды, олардың әрқайсысы марокколық былғарыдан жасалған қорғанышпен және темір қалқанмен қорғалған. Испан Гарсия Хименес бұрын басып алған Мурсиядағы Аледо бекінісін қоршау кезінде Альморавидтер мен Андалусия әскерлері дәстүрлі барабан соғуымен қатар, катапульдаларды қолданған деген сөз бар. Юсуф сондай-ақ Кадис, Альмерия және Жерорта теңізіндегі көрші порттарда теңіз базаларын құрды. Альмерияның губернаторы Ибн Маймунның өз флоттары болды. Балеар аралдарында орналасқан Бану Гания флоты да осыған ұқсас мысал, ол 12 ғасырдың көп бөлігінде Батыс Жерорта теңізінің істеріне үстемдік етті.
The Sanhaja confederation, which consisted of a hierarchy of Lamtuna, Musaffa and Djudalla Berbers, represented the military's top brass. Amongst them were Andalusian Christians and heretic Africans, taking up duties as diwan al gund, Yusuf's own personal bodyguard, including 2,000 black horsemen, whose tasks also included registering soldiers and making sure they were compensated financially. The occupying forces of the Almoravids were made up largely of horsemen, totaling no less than 20,000. Into the major cities of al Andalus, Seville (7,000), Granada (1,000), Cordoba (1,000), 5,000 bordering Castile and 4,000 in western al Andalus, succeeding waves of horsemen, in conjunction with the garrisons that had been left there after the Battle of Sagrajas, made responding, for the Taifa emirs, difficult. Soldiers on foot used bows & arrows, sabres, pikes, javelins, each protected by a cuirass of Moroccan leather and iron spiked shields. During the siege of the fort town Aledo, in Murcia, previously captured by the Spaniard Garcia Giménez, Almoravid and Andalusian hosts are said to have used catapults, in addition to their customary drum beat. Yusuf also established naval bases in Cadiz, Almeria and neighboring ports along the Mediterranean. Ibn Maymun, the governor of Almeria, had a fleet at his disposal. Another such example is the Banu Ghaniya fleet stationed off the Balearic Islands that dominated the affairs of the western Mediterranean for much of the 12th century.
Валенсияны қоршау
Алморавидтер христиандардан көп аумақтар алмаса да, Юсуф Реконкистаны тоқтату ғана емес, сонымен қатар Валенсияны басып алуға жетті. Мұсылман мен христианға бөлінген қала, әйгілі Эль-Сидті қоса алғанда, христиандарға салық төлейтін әлсіз әмірдің билігінде болған Валенсия, Альморавид әскерінің беделіне қарамастан, оларға кедергі келтірді. Әбу Бәкір ибн Ибрахим ибн Ташфин мен Юсуфтың туысы Әбу Абдулла Мұхаммед екеуі де Эль-Сидті жеңе алмады. Юсуф содан кейін Әбу'л Хасан 'Али әл-Хаджді жіберді, бірақ ол да сәттілікке жете алмады. 1097 жылы Аль-Андалусқа төртінші сапарында Юсуф жеке өзі Альфонсо VI әскерімен күресу үшін қазба жұмыстарын бастады, Толедоға қарай бет алды. Бұл күш-жігердің мақсаты христиан әскерлерін, соның ішінде Валенсияны қоршауға алғандарды, Иберияның орталығына тарту болды. 1097 жылдың 15 тамызында Альморавидтер Альфонсоның әскеріне тағы бір күйрете соққы берді, осы шайқаста Эль-Сидтің ұлы қаза тапты. Юсуфтың ұлы Мұхаммед ибн 'А'иша, ол Мурсияның губернаторы болып тағайындалған, Алкирада Эль-Сид әскеріне тиімді соққы берді; қаланы басып алмаса да, науқанының нәтижелеріне қанағаттанған Юсуф Марракештегі сарайына қайтып келді, екі жылдан кейін шығыс Аль-Андалус провинцияларын жаулау үшін қайта оралды. 1099 жылы Эль-Сид қайтыс болғаннан кейін, оның әйелі Химена 1100 жылдың соңында Юсуфтың сенімді серігі Маздали ибн Тиланкан басқарған келесі Альморавид жорылына дейін билік жүргізді. Жеті айлық қоршаудан кейін Альфонсо мен Химена Альморавидтерді тоқтату мүмкін емес екенін түсініп, ашуланып, ғимараттың үлкен мешітін өртеп, қаланы тастап кетті. Юсуф, ақыры Валенсияны басып алып, шығыс Аль-Андалусқа үстемдік құрды. Ол испандық ең көне эпикалық поэма «Поэма дель Сид», сондай-ақ «Эль Кантар дель Мио Сид» деп танымал туындыда да еске алынады.
Although the Almoravids had not gained much in the way of territory from the Christians, rather than merely offsetting the Reconquista, Yusuf did succeed in capturing Valencia. A city divided between Muslims and Christians, under the weak rule of a petty emir paying tribute to the Christians, including the famous El Cid, Valencia proved to be an obstacle for the Almoravid military, despite their untouchable reputation. Abu Bakr ibn Ibrahim ibn Tashfin and Yusuf's nephew Abu 'Abdullah Muhammad both failed to defeat El Cid. Yusuf then sent Abu'l Hasan 'Ali al Hajj, but he was not successful either. In 1097, on his fourth trip to al Andalus, Yusuf sought to personally dig down and fight the armies of Alfonso VI, making his way towards the all but abandoned, yet historically important, Toledo. Such a concerted effort was meant to draw the Christian forces, including those laying siege to Valencia, into the center of Iberia. On August 15, 1097, the Almoravids delivered yet another blow to Alfonso's forces, a battle in which El Cid's son was killed. Muhammad ibn 'A'isha, Yusuf's son, whom he had appointed governor of Murcia, succeeded in delivering an effective pounding to the Cid's forces at Alcira; still not capturing the city, but satisfied with the results of his campaigns, Yusuf left for his court at Marrakesh, only to return two years later in a new effort to take the provinces of eastern al Andalus. After El Cid died in the same year, 1099, his wife Jimena began ruling until the coming of another Almoravid campaign at the tail end of 1100, led by Yusuf's trusted lieutenant Mazdali ibn Tilankan. After a seven month siege, Alfonso and Jimena, despairing of the prospects of staving off the Almoravids, set fire to the great mosque in anger and abandoned the city. Yusuf had finally conquered Valencia achieving dominance over eastern al Andalus. He receives mention in the oldest Spanish epic Poema del Cid, also known as El Cantar del Mio Cid.
Мұра
Ол Зәйнәп ән-Нафзауияға үйленген, оған саяси мәселелерде сенгені айтылады. Оның ұлы және мұрагері Әли ибн Юсуф әкесі сияқты сосын мұсылман деп есептелген. 1135 жылы Әли ибн Юсуф әл-Карауин университетіне көңіл бөлгенімен жақсы басшылық танытып, мешітті 18 қатардан 21 қатарға дейін кеңейтуді бұйырды, бұл құрылысты 3000 шаршы метрден астамға дейін ұлғайтты. Кейбір мәліметтер бойынша, бұл жұмысты жүзеге асыру үшін Әли ибн Юсуф екі андалузиялық сәулетшіні жалдаған, олар 1136 жылы Алжирдің Тлемсен қаласындағы Ұлы мешіттің орталық бөлігін де салған. Кордова шамамен 1119 жылы Андалусиялық көтеріліс ошағы болды. Юсуф бин Ташфин қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай солтүстік шекарадағы христиандар күш алды, ал 1120 жылдан бастау алған әлмохадтар оңтүстік шекараны қамтыды. Бұл нәтижесінде Ибрагим ибн Ташфин (1146) мен Исхақ ибн Әли (1146–1147) тұсында Юсуфтың ауыр еңбекпен бағындырылған территориялары ыдырады, олар Әлморавидтер әулетінің соңғы өкілдері болды.
He was married to Zaynab an Nafzawiyyah, whom he reportedly trusted in political matters. His son and successor, Ali ibn Yusuf, was viewed as just as devout a Muslim as his father. Ali ibn Yusuf in 1135 exercised good stewardship by attending to the University of Al Karaouine and ordering the extension of the mosque from 18 to 21 aisles, expanding the structure to more than 3,000 square meters. Some accounts suggest that to carry out this work Ali ibn Yusuf hired two Andalusian architects, who also built the central aisle of the Great Mosque of Tlemcen, Algeria, in 1136. Córdoba, in about 1119, served as the launch pad for Andalusian insurrection. Christians on the northern frontier gained momentum shortly after Yusuf bin Tashfin's death, and the Almohads, beginning about 1120, were to engulf the southern frontier. This ultimately led to the disintegration of Yusuf's hard gained territories by the time of Ibrahim ibn Tashfin (1146) and Ishaq ibn Ali (1146–1147), the last of the Almoravid dynasty.
Танымал мәдениетте
1961 жылы түсірілген "Эль-Сид" фильмінде Юсуф ибн Ташфин Герберт Лом орындауында "Бен Юсуф" деген атпен бейнеленеді. Юсуф "Age of Empires II: The Conquerors" ойынында "Эль-Сид" кампаниясының басты қарсыластарының бірі ретінде пайда болады. Дегенмен, ол "есімін жасырып, бетін жамылып жүреді" деп сипатталады. "Юсуф ибн Ташфин" атты урду романында Юсуф ибн Ташфин басты рөлде көрінеді. Юсуф ибн Ташфин 1995 жылы Пәкістан телеарнасы ұсынған "Пукаар" драмалық сериалында басты кейіпкер ретінде ойнайды. Осы сериалдағы басты тұлғалар – Юсуф бин Ташфин (Асал Дін Хан), Зәйнәп (Юсуфтың әйелі), Әли (Юсуфтың ұлы), Альфонсо VI (Аюб Хоса), Мутамид бин аби Аббад (Хисам Қази (мерhum)) және Леон ханшайымы (Лайла Васти). Юсуф "Эль-Сид: Легенда" фильмінде басты антагонист рөлінде көрінеді. Фильмде ол қатыгез, кешірімсіз және зұлым адам болып көрсетілген. Бұл оның құрметті адам ретіндегі беделіне қайшы келеді.
In the 1961 movie El Cid, Yusuf ibn Tashfin is portrayed, under the name "Ben Yussuf", by Herbert Lom. Yusuf appears in Age of Empires II: The Conquerors as one of the primary antagonists in the "El Cid" campaign. However, he is described as "never showing his face", always covering it with a cloth. Yusuf ibn Tashfin appears as protagonist in 's Urdu Novel "Yusuf bin Tashfeen". Yusuf ibn Tashfin appears as Hero in the Drama Serial "Pukaar", presented by Pakistan's Pakistan Television Corporation in 1995. In this series, the main characters were Yousaf bin Tashfin (played by Asal Din Khan), Zainab (Yousaf's wife), Ali (Yousaf's son), Alfonso VI (played by Ayub Khosa), Mutamid bin abi Abbad (played by Hissam Qazi (Late)), and a princess of Leon (played by Laila Wasti). Yusuf appears in El Cid: the Legend as the primary antagonist. In the film, he is a cruel, unforgiving and evil man. Much unlike his alleged reputation as an honorable man.