Баррейру қаласы: тарих, өнеркәсіп және қаңғысушылар мекені

Кіріспе

Баррейро (bɐˈʁɐjɾu) – Португалияның Сетубал округіндегі қала және муниципалитет. 2021 жылғы халық саны 78 345 адам, ауданы 36,39 км². Баррейродан Авенида да Праядан және Альбуррика деп аталатын жағалау аймағынан Лиссабон қаласының көрінісі ашылады. 2017 жылдан бері қала әкімі Социалистік партиядан сайланған Фредерико Роза. 28 маусым – қала мерекесі.

Тарих

Баррейро ауылы туралы жазбалар XIII ғасырға дейін сақталып қалған, сол кезде Қасқырдың қасиетті Джеймс әскери ордені оның қоныстануына көмектескен. Ауылдың орналасқан жеріне байланысты, халықтың негізгі кәсібі тұз жинау және балық аулау болды. Португалдар Үндістан мен Бразилияға жеткен кезде (16 ғасырдың басында), кеме жасау Баррейрода аяқталды, себебі ол жаз айларында Лиссабонда басталып, ауа райы нашарлағанда құрылыс жақсырақ қорғалған жерге көшірілуі керек болды. Баррейрода кеме экипажы үшін нан да пісірілді. Осы шаралар Баррейроны картаға түсірді және 1521 жылы ауыл қала мәртебесін алды. XIX ғасырда Сетубал мен Вендас-Новастан Баррейроға дейінгі теміржол желілері ұзартылды, бұл Таго өзенінің жанындағы орналасқан жерімен бірге CUF компаниясын осы заманның ең ірі өнеркәсіптік аймақтарының бірін құру үшін Баррейроны таңдауға ықпал етті. Ұзақ өтпей, бүкіл елден мыңдаған адам жұмыс іздеп келді. Алентехо аймағынан Баррейроға көптеген адамдар көшіп келді, онда ауыл шаруашылығымен айналысатын жұмысшылардың құқықтары өте шектеулі болды (күн шығысынан күн батуға дейін жұмыс істеу және бала еңбегі әлі де қалыпты жағдай еді), бірақ қазір теміржол арқылы Баррейромен жақсы байланыс орнатылған. 41 жылдық диктатураны құлатқан революциядан кейін, елдегі көптеген зауыттар мен Баррейродағы өнеркәсіптік аймақ мемлекеттік меншікке алынды. Бұрынғы режимнің импортты шектеуі мен ұлттық өндірісті бақылауы болмағандықтан, бизнес төмендеп, Баррейродағы зауыттар біртіндеп жабылды. Диктатура құлағаннан кейін Португалия теңіз артындағы аумақтарынан бас тартып, оларға тәуелсіздік берді. Шетелде саяси жағдай өзгергеннен кейін, мыңдаған адам зорлық-зомбылықтан қашу үшін Португалияға көшіп келді. Осы кезеңде Баррейро көптеген босқындарды қабылдады, олардың көпшілігі португал және анголалық этникалық топтарынан шыққан. 1975 жылдың күзінде «Нью-Йорк Таймс» газеті Баррейроны «Анголадан келген босқындардың жаңа мекені» деп жариялады. Өнеркәсіптік тарихының нәтижесінде Баррейро тұрғындары революциядан бері барлық жергілікті сайлауларда (1976, 1979, 1982, 1985, 1989, 1993, 1997, 2005, 2009 және 2013) Португалия Коммунистік партиясының өкілдерін сайлап келді, тек 2001, 2017 және 2021 жылғы сайлауларда Социалистік партияның кандидаттары жеңіске жетті. 1984 жылы Баррейро қала мәртебесін алды.

There are records of the village of Barreiro from as far as the 13th century, when the Military Order of Saint James of the Sword promoted its settlement. Due to the village's location, the main occupation of the population was harvesting salt and fishing. By the time the Portuguese reached India and Brazil (early 16th century), it was in Barreiro that shipbuilding was concluded, since it started in Lisbon during summer and when the rougher weather arrived the construction had to be moved to somewhere with more sheltered conditions. It was also in Barreiro that the bread for the ships' crew was baked. These activities put Barreiro on the map and in 1521 the village became a town. In the 19th century, the railway lines from Setúbal and Vendas Novas were extended to Barreiro, which along with the location by the Tagus made CUF select the town for the establishment of one of the biggest industrial estates of its time. Quickly, thousands of people from all over the country arrived looking for work; a substantial number of people migrated to Barreiro from the region of Alentejo, where rural workers had very few rights (work from sunrise to sunset and child labour were still normalised) but which was now well connected to Barreiro via the railway. After the revolution that overthrew a 41 years long dictatorship, many factories were nationalised all over the country and so was the industrial estate in Barreiro. Without the former regime to restrict imports and control the national production, the business started to decline and the factories in Barreiro were gradually shut down. Also with the fall of the dictatorship, Portugal withdrew from the overseas territories and gave them their independence back. After the change in political powers abroad, thousands migrated to Portugal in order to flee violence; at this time Barreiro received many refugees, mostly from Portuguese and Angolan ethnic backgrounds. In autumn 1975 The New York Times profiled Barreiro as a "new home for refugees from Angola". Due to its industrial past, Barreiro residents have historically elected representatives from the Portuguese Communist Party in all local elections since the revolution (1976, 1979, 1982, 1985, 1989, 1993, 1997, 2005, 2009 and 2013) except from the elections in 2001, 2017 and 2021, won by the candidates from the Socialist Party. In 1984 Barreiro became a city.

Спорт

F. C. Barreirense – жергілікті команда және Campo da Verderena стадионында ойнайды. G. D. Fabril, тағы бір жергілікті команда, Complexo Desportivo Alfredo da Silva кешенінде ойнайды.