Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыкалық ойын-сауықтар музыканы кездейсоқ түрде жасау үшін қолданылған.
Musical dice games used to randomly generate music
Музыкалық Вюрфельшпиль (неміс тілінде «музыкалық ойын-сауық») – бұл алдын ала дайындалған нұсқалардан музыканы кездейсоқ түрде жасауға арналған құлақтарды пайдалану жүйесі. Бұл ойындар 18 ғасырда Батыс Еуропаның барлық аймақтарында кең таралған. Әр түрлі ойындар ойлап табылды, кейбіреулері құлақтарды қажет етпеді, тек кездейсоқ санды таңдауды талап етті. Ең алғашқы мысал – Иоганн Кирнбергердің «Der allezeit fertige Menuetten und Polonaisencomponist» (неміс тілінде «Мәңгі дайын минует және поляк композиторы») (1757 жыл, 1-ші басылым; 1783 жылғы 2-ші басылым, қайта жаңартылған). Белгілі композиторлардың мысалдары: К.Ф.Э. Бахтың «Einfall, einen doppelten Contrapunct in der Octave von sechs Tacten zu machen, ohne die Regeln davon zu wissen» (неміс тілінде «Ережелерді білмей октавада екі еселі контрапункттің алты тактын жасау әдісі») (1758) және Максимилиан Штадлердің «Table pour composer des minuets et des Trios à la infinie; avec deux dez à jouer» (француз тілінде «Екі құлақпен ойнай отырып, минуеттер мен триоларды шексіздікке дейін құрастыру кестесі») (1780).
A Musikalisches Würfelspiel (German for "musical dice game") was a system for using dice to randomly generate music from precomposed options. These games were quite popular throughout Western Europe in the 18th century. Several different games were devised, some that did not require dice, but merely choosing a random number. The earliest example is Johann Kirnberger's Der allezeit fertige Menuetten und Polonaisencomponist (German for "The Ever Ready Minuet and Polonaise Composer") (1757 [1st edition; revised 2nd 1783]). Examples by well known composers include C. P. E. Bach's Einfall, einen doppelten Contrapunct in der Octave von sechs Tacten zu machen, ohne die Regeln davon zu wissen (German for "A method for making six bars of double counterpoint at the octave without knowing the rules") (1758) and Maximilian Stadler's Table pour composer des minuets et des Trios à la infinie; avec deux dez à jouer (French for "A table for composing minuets and trios to infinity, by playing with two dice") (1780).
Эстетика
Лоуренс Збиковскидің айтуынша, "Шындығында, мұндай ойындар арқылы жасалған музыканың табысына кездейсоқтық аз үлес қосты. Ойынды құрастырушылардан қажет болған нәрсе – ойынды қалай құрастыру керектігі туралы біраз білім және вальстер сияқты музыкалық формалардың құрылымын түсіну болды". Стивен Хеджестің айтуынша, "Еуропадағы "әдемі әдет-ғұрыпты" орта тап математикамен әуестенді. Зерттеу және тізімдеу атмосферасында, кез келген адамға музыка жазуға мүмкіндік беретін жүйелі құрылғының танымал болуы шартты түрде болжамдалды. Леонард Мейердің айтуынша, "18 ғасыр композиторлары музыкалық текше ойындарын жасады, ал 19 ғасыр композиторлары олай істемеді. [17 және 18 ғасыр музыкасында] фигураларды таңдауды шектеген нәрсе – шығарманың жанрына байланысты, дәмділік, сәйкестік және лайықтылық талаптары болды, [19 ғасыр музыкасындағыдай] бірте-бірте дамитын, жатқан процестің ішкі қажеттілігі емес". Қараңыз: музыкалық даму. Бұл ойындардың қалай жұмыс істейтінін сөйлем құрастыру арқылы түсінуге болады. 1 Сиыр даладан өтті. 2 Шошқа аула арқылы жүрді. 3 Қойлар батпаққа қашты. Әр сөз үшін бір текше тасталады және санға сәйкес тиісті бағаннан сөз таңдалады. Мысалы, егер 1 2 3 1 2 3 шықса, "Шошқа батпақтан өтті" деген сөйлем құралады. Әрбір тізбек негізінен бірдей, әртүрлі орындар үшін аз немесе көп таңдаулар болуы мүмкін, ал әр орын үшін ұсынылған таңдаулар толығымен басқаша емес, көбінесе шамалы өзгерістер болады.
According to Lawrence Zbikowski, "In truth, chance played little part in the success of the music produced by such games. Instead, what was required of the compilers [was] a little knowledge about how to put the game together and an understanding of the formal design of waltzes, etc." According to Stephen Hedges, "The 'galant' middle class in Europe was playing with mathematics. In this atmosphere of investigation and cataloguing, a systematic device that would seem to make it possible for anyone to write music was practically guaranteed popularity. According to Leonard Meyer, "Eighteenth century composers constructed musical dice games while nineteenth century composers did not. [W]hat constrained the choice of figures [in seventeenth and eighteenth century music] were the claims of taste, coherent expression and propriety, given the genre of work being composed, rather than the inner necessity of a gradually unfolding, underlying process [as in nineteenth century music]". See: musical development. The way these games work may be understood in analogy to sentence construction. 1 The cow ran past the field. 2 The pig walked through the yard. 3 The sheep ran into the marsh. One rolls one die for each word and selects the word from the appropriate column according to the number. Thus if one rolls 1 2 3 1 2 3 one is given, "The pig ran past the marsh." Each progression is essentially the same, there may be more or less choices for different slots, and the choices offered for each slot are slight variations rather than being entirely different.
Басқа мысалдар
Джозеф Хайднның "Gioco filarmonico o sia maniera facile per comporre un infinito numero de minuetti e trio anche senza sapere il contrappunto" (италия тілінде "Гармония ойыны, немесе контрпункт білімі болмаса да, шексіз көптеген минуеттер мен триолар құрастырудың оңай жолы") авторлығы да нақтыланбаған.
The attribution to Joseph Haydn of Gioco filarmonico o sia maniera facile per comporre un infinito numero de minuetti e trio anche senza sapere il contrappunto (Italian for "The game of harmony, or an easy method for composing an infinite number of minuet trios, without any knowledge of counterpoint") has not been authenticated either.