Кіріспе
Американдық саясаткер Джесси Дэвид Брайт (18 желтоқсан 1812 – 20 мамыр 1875) – Индиана штатының тоғызыншы вице-губернаторы және АҚШ сенаторы, үш рет Сенат төрағасы қызметін атқарған. Ол Конфедерация тарапын қолдағандықтан Солтүстік штаттарынан сенаторлардың арасындағы жалғыз қуылған адам болды. Копперхед қозғалысының белгілі өкілі ретінде ол Азамат соғысына қарсы шықты. Ол штаттың Республикалық партиясының басшысы, губернатор Джозеф А. Райтпен үнемі бәсекелестікке түсті.
Jesse David Bright (December 18, 1812 – May 20, 1875) was the ninth Lieutenant Governor of Indiana and U. S. Senator from Indiana who served as President pro tempore of the Senate on three occasions. He was the only senator from a Northern state to be expelled for being a Confederate sympathizer. As a leading Copperhead he opposed the Civil War. He was frequently in competition with Governor Joseph A. Wright, the leader of the state's Republican Party.
Ерте өмір және мансап
Брайт 1820 жылы Нью-Йорк штатының Норвич қаласында неміс отбасында дүниеге келді, содан кейін отбасы сол жылы Индиана штатының Мэдисон қаласына көшті. Бала кезінде ол мемлекеттік мектептерде оқыды. Ол заңды оқып, 1831 жылы адвокаттық практикаға қабылданды және Мэдисон қаласында қызметін бастады. 1834 жылы Индиана штатының Джефферсон округінің қозғалыс сотының судьясы болып сайланды, 1840-1841 жылдары Индиана округінің АҚШ маршалы болды және 1841-1843 жылдары Индиана Сенатында қызмет етті. 1842 жылы ол Индиана штатының вице-губернаторы болып сайланды және 1843-1845 жылдар аралығында осы қызметін атқарды.
АҚШ Сенаты
1844 жылы Демократтар партиясынан АҚШ Сенатына сайланды, 1850 және 1856 жылдары қайта сайланды, 1845 жылдан 1862 жылға дейін қызмет етті. Ол 1845-1847 жылдары Тіркелген заң жобалары жөніндегі комитеттің төрағасы, 1845-1847 жылдары Қоғамдық ғимараттар жөніндегі комитеттің төрағасы, 1847-1849 жылдары Революциялық талаптар жөніндегі комитеттің төрағасы, 1849-1855 жылдары Жолдар мен каналдар жөніндегі комитеттің төрағасы және 1857-1861 жылдары Қоғамдық ғимараттар мен жерлер жөніндегі комитеттің төрағасы болды. Ол сондай-ақ 1854-1856, 1856-1857 және 1860 жылдары Сенат төрағасының міндетін атқарды. Осылайша, ол 1853 жылы сәуірде вице-президент Уильям Р. Кингтің қайтыс болуына байланысты алғашқы екі мерзімде президенттік мұрагерлік тізбегінде бірінші болды. Сенатта Брайт керемет шешен ретінде танымал болмады, бірақ комитет жұмысында өте қабілетті еді. Оның бір қарсыласы Иллинойс сенаторы Стивен А. Дуглас болды, ол Брайтты Сенатта қалдыруға қарсы дауыс берді. Алайда, ол Индиана штатынан АҚШ-тың өкілі Уильям Хейден Инглиштың өте жақын досы және сенімді адамы болды. 1857 жылы президент Джеймс Бьюкенен оған Мемлекеттік хатшы лауазымын ұсынды, бірақ ол бас тартты. 1862 жылдың басында жиырма тоғыз республикашыл және он демократтан тұратын 37-ші Конгресс Сенаты Джефферсон Дэвисті Конфедеративтік штаттардың президенті ретінде мойындағаны және Конфедерацияға қару сатуды жеңілдеткені үшін оны Сенаттан шығару туралы дауыс берді. Бұл мәселе Миннесота сенаторы Мортон С. Уилкинсонның 1861 жылдың 1 наурызында Дэвиске жазылған және Брайттың қолы қойылған, атыс қаруын саудалауға қатысты хатты Сенатқа таныстыруымен көтерілді. Хат Конфедерация шекарасын кезіп өткен, тұтқынға алынған қару сатушыдан табылған. Ол Азамат соғысы кезінде Конгресстен шығарылған он төртінші сенатор және (2023 жылға қарай) соңғы шығарылған сенатор болды. Сенаттан шығарылғаннан кейін көп ұзамай одақ үкіметі оның Индиана штатындағы Порт-Фултондағы мүлкін тәркіледі, ол Азамат соғысы кезінде үшінші ірі аурухана – Джефферсон бас ауруханасына айналды. Ол 1863 жылы өзінен туған бос орынды толтыруға үміткер болды. Брайттың ұзақ жылдар бойы партиялық бәсекелесі, Пруссиядағы елші және соғыс демократы Джозеф А. Райт Сенатта оның орнын басады.
Кейінгі өмірі мен мансабы
Индианадағы үйінен айырылғаннан кейін Брайт Кентукки штатының Ковингтон қаласына көшіп барды. Ол 1867-1871 жылдары Кентукки штатының Өкілдер палатасының мүшесі болды, 1868 жылғы президенттік сайлауда Кентукки штатынан Демократиялық партия атынан сайлаушы болып қатысты және 1871-1875 жылдары Реймонд Сити Көмір компаниясының президенті қызметін атқарды. 1874 жылы Мэриленд штатының Балтимор қаласына көшіп, 1875 жылдың 20 мамырында онда қайтыс болды. Ол Балтимордағы Грин Маунт зиратында жерленді.