Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Балық түрлері
Species of fish
Тынық мұхитының жыланбалығы (Chauliodus macouni) – Солтүк Тынық мұхитында кездесетін жыртқыш терең теңіз балығы. Олар әдетте 30 сантиметрге дейін (1 фут) жетеді және терең теңіз гигантизмінің мысалы саналады. Тынық мұхитының жыланбалығының ұзындығы мен салмағы арасындағы байланыс жынысына қарай өзгереді, аналықтары әдетте аталықтарынан ұзын және ауыр болады.
The Pacific viperfish, Chauliodus macouni, is a predatory deep sea fish found in the North Pacific. typically reaching lengths of up to 1 foot and are considered an example of deep sea gigantism. The length weight relationship of the pacific viperfish varies with sex with females tending to be longer and heavier than males.
Сипаттама
Тынық мұхитының жыланбалығы өз өлшеміне қарағанда ең қатыгез теңіз балықтарының бірі саналады. Олар тірі кезінде жарықтандырылған қою күміс-көк түсті, ақшыл қанаттарымен кездеседі. Сонымен қатар, олар көк қанаттары бар ашық қара түсті де болуы мүмкін. Тынық мұхитының жыланбалығының түсін анықтайтын өте қара тері, айналасындағы биолюминесценцияның шағылысуын азайтып, терең теңізде жақсы жасыруға көмектеседі. Бұл өте қара тері жыланбалықтың денесінен шағылысатын жарықтың мөлшерін азайтады, терідегі меланосомалар арқылы жарықты шашыратады, олар шағылысуды азайту үшін жақсартылған. Жыланбалықтың аузы мен тістерінің қисықтығына қарап, оны оңай тануға болады. Тынық мұхитының жыланбалығының тістері тым ұзын болғандықтан, оның жақ сүйегі сыртқа қарай созылып, тістері аузынан шығып тұрады. Осы тістер жыланбалықтың көзінің жанында орналасқан. Бұл тістер жыланбалықтың балықтарды өлтіру құралы, ол жоғары жылдамдықпен олжасына жүзіп, оны тіске басады. Тынық мұхитының жыланбалығының жауыры үлкен өлшемдегі олжаны қабылдау үшін икемді. Сонымен қатар, оның икемді бас сүйегі шабуыл жасағанда жоғары қарай бұрылуына және үлкен олжаны жұтуына мүмкіндік береді. Жоғары жылдамдықты соқтығысулар мен тістеу күші жыланбалықтың жоғары соққыға бейімделуіне әкелді. Басының артындағы омыртқалар ауа қаптамасы сияқты соққыны жұмсарту үшін қолданылады. Олар күн сәулесі аз түсетін аймақтарда жақсы маневр жасайды. Бұл родопсин деп аталатын, трансмембраналық опсин протеині мен ретинадан тұратын таяқшалардағы протеинге байланысты. Жыланбалықта жүзу қабысы жоқ және оның желе тәрізді тіндерінде көп мөлшерде қышқыл гликозаминогликандар бар, олардың жүзу механизмі ретінде қолданылуы мүмкін деп болжанады.
The pacific viperfish is classified as one of the most ferocious deep seas fish for its size. They are iridescent dark silver blue color in life with pale fins. They can also be a light black color with blue fins. The coloration of the Pacific viperfish has what is known as ultra black skin to reduce the reflection of other bioluminescence surrounding them to better camouflage in the deep sea. This ultra black skin reduces the amount of light reflected from the body of the viperfish which scatters the light using the melanosomes in its skin that are optimized for reduced reflectance. Looking at the mouth and curvature of teeth one can easily recognize the pacific viperfish. The fangs of the pacific viper are abnormally long that its jaw is extended out, so its teeth can fit outside of its mouth. The fangs rest near the viper's eyes. These fangs are the viper's way of killing fish, the viper will swim at high speeds at its prey and impale them in the process. The jaw of the Pacific Viperfish is also hinged in order to fit large sized prey for its size. Furthermore, its hinged skull allows it to rotate upwards when looking to attack and, ultimately, swallow a large prey. High speed collisions and force in bites have cause the viperfish to adapt to high impact. The vertebrae that is located right behind its head is used a shock absorber, very similar to an air bag. They are excellent maneuvers in areas that receive significantly less sunlight than uppermost regions. This is accredited to a protein in the rods known as rhodopsin, composed of the transmembrane protein opsin, and retinal. The viperfish lacks a swimbladder and has large amounts of acidic glycosaminoglycans in its gelatinous tissue that are hypothesized to be used as a possible buoyancy mechanism.
Аң аулау және тамақтандыру
Тынық мұхитындағы жыланбалықтар да түнде балықпен қоректену үшін тік бойымен көшіп жүретін терең теңіз балықтарының бірі болып табылады. Бұл қоректену механизмі күндізгі тік көші-қон (DVM) деп аталады. Жыланбалықтар көбінесе бос асқазандарымен ұсталады. Жыланбалықтың рационында миктофидтер және жіңішке тісті балықтар басым. О'Дэйдің (1973) сөзіне сәйкес, люминесценттік көлеңкелер балықтарға жұптасуға, аулау кезінде арақашықтықты сақтауға, өз түрлестерінің топтасуын қамтамасыз етуге, ықтимал жыртқыштарды өздерінің үлкен өлшемдерімен ескертуге немесе оларды уақытша соқыр ету арқылы жыртқыштардан қашуға көмектеседі. Алайда, бұл функциялар әлі де болжамды болып қала береді. Фотофор Тынық мұхиты жыланбалығының арқалық қанатында орналасқан. Фотофор биолюминесценцияны пайдаланып, жарық шығару арқылы жемді қызықтырады. Жем, балық аулауға арналған жалқа сияқты, жыпылықтайтын жарыққа тартылады. Арқалық қанаттағы созылған фотоформен қатар, жыланбалықтың денесінің бүйірінде де және астында да фотофорлары бар. Астыңғы жарықтар төменнен балықтарды жасыруға көмектеседі. Фотофор сондай-ақ байланыс құралы ретінде де қызмет етеді; жыланбалық оны жұптасқа сигнал беру үшін немесе аймақтағы ықтимал бәсекелестерді қорқыту үшін пайдаланады. Тынық мұхиты жыланбалығы аң аулау тактикасы үшін нашар көріну және қараңғылықты пайдаланады. Тынық мұхиты жыланбалығы қараңғыда қозғалмай тұрып, тамағы келгенше басын жоғары-төмен қозғалтып, жыпылықтайтын жалқасын шайқап тұрады. Олардың асқазаны өте үлкен, және олардың негізгі метаболизмінің деңгейі төмен, бұл оларға бірнеше күн тамақсыз жүруге және қоректік заттарды жинақтауға мүмкіндік береді. Шағылысу жыл бойы жүзеге асады деп есептеледі, бірақ қаңтар және наурыз айларында жас дернәсілдердің саны артады. Туған кезде баласы шамамен алты миллиметрге жетеді. Балалар есейгенше өздерін қорғауға тиіс. Эпуральді хондроциттер қаудалық қанат иілуінен кейін пайда болады және дамиды.
Pacific Viperfish are also one of the many deep sea fishes that migrate vertically to feed on fish at night. This feeding mechanism is referred to as diel vertical migration (DVM). Viperfish are often caught with empty stomachs. The viperfish's diet consists of fish with myctophids and slender fangjaws being their most common prey. According to O'Day (1973) luminescent silhouetting may aid the fish in mating, spacing themselves out as they hunt, maintaining conspecific aggregations, warning potential predators of their own formidable size, or perhaps allowing them to escape from predators by temporarily blinding them. These functions, however, remain speculative. The photophore is found on the dorsal fin of the pacific viper. The photophore uses bioluminescence to produce light to entice a victim. The prey is attracted to the flickering light like a fishing lure. Along with the extended photophore on the dorsal fin, the viperfish also carries photophores on side and underneath its body. The lights underneath provide a camouflage to fish from below. The photophore also serves as a communication tool; it is used by the viperfish to signal a mate or ward off potential rivals in the area. The Pacific viper utilizes the low visibility and darkness to its advantage for hunting tactics. The Pacific viper lies motionless in the darkness and waves its blinking lure over its head waiting on its meal to arrive. Their stomach is quite large, and they have low basal metabolic rates which enables them to go days without food and store up on food. Spawning is believed to occur year round but with spikes of young larvae during January and March. When an offspring is born it is about six millimeters long. Offspring's are expected to defend themselves until they are mature. The epural chondrocytes appear and develop after caudal fin flexion has occurred in development.
Паразиттер
Тынық мұхитындағы жыланбалықтың бір ғана құрамы анықталған паразиті бар. 2018 жылы Сусуму Оцука, Дхугал Дж. Линдсей және Кунихико Изава Жапонияның Суруга шығанағының терең суларынан ұсталған Тынық мұхиты жыланбалығын қоздырған, жұмыртқасы бар бір ғана аналықтан Protosarcotretes nishikawai деген жаңа туыс пен түрді сипаттады. Авторлардың сөзіне сүйенсек, жаңа туыс пленеллі копеподтардың бірінші-төртінші аяқтарындағы ең алғашқы белгілерге ие болған. Табылған паразит балықтың оң көзіне жабысқан, және бұл осы түрдің тіркелген жалғыз жағдайы болып табылады. Тынық мұхитындағы жыланбалықтар табиғи ортада 15-40 жылға дейін өмір сүреді. Кейбір түрлері ұсталған, бірақ олар өлер алдында бірнеше сағатқа ғана тірі қалды.
The Pacific viperfish has one documented parasite. In 2018, Susumu Ohtsuka, Dhugal J. Lindsay and Kunihiko Izawa described a new genus and species of pennellid copepod, Protosarcotretes nishikawai, from a single ovigerous female infecting a Pacific viperfish collected from the deep waters of Suruga Bay, Japan. According to the authors, the new genus had the most plesiomorphic states in the first to fourth legs of pennellid copepods. The discovered a parasite attached to the posterior to the right eye of the host fish, and this discovery marked the only documented case of this species. Pacific viperfish have been recorded living from 15 to 40 years in their natural habitat. A few species have been captured, but only lasted a couple hours before dying.