Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ноттингемшир ауданы, Англия
Area of Nottinghamshire, England
Дюкери – Ноттингемшир графлығының төрт герцогтік резиденцияны қамтиды деп аталатын аймағы. Ол Уорксоптың оңтүстігінде орналасқан, ол оның "қақпасы" деп аталады. Бұл аймақ ежелгі Шервуд орманының құрамына кірген. Герцогтік резиденциялар:
Уорксоп уәлихаты: Норфолк герцогтерінің үйі, Уорксопқа ең жақын;
Уэлбек аббаттығы: Портленд герцогтерінің ордасы;
Торсби залы: Кингстон герцогтерінің (кейіннен Манверс графаларының) ордасы; және
Клумбер үйі: Ньюкасл герцогтерінің ордасы, қазір бұзылған. Осы аймақтағы тағы бір ірі сарай – Руффорд аббаттығы 2-ден 8-ге дейінгі Савил баронеттеріне тиесілі болды, одан кейін олардың ақсүйек мұрагерлері (Халифакс титулымен) және 1888 жылдан 1938 жылға дейін 1-ден 3-ге дейінгі Савил лордтарына өткен. Уэлбек Вудхаус – Уэлбек аббаттығының бұрынғы паркінде (жерінде) орналасқан тағы бір маңызды сарай, ол 1930 жылдары Тичфилд лорды салдырған.
The Dukeries is an area of the county of Nottinghamshire so called because it contained four ducal seats. It is south of Worksop, which has been called its "gateway". The area was included within the ancient Sherwood Forest. The ducal seats were:
Worksop Manor: a home of the Dukes of Norfolk, and nearest to Worksop;
Welbeck Abbey: seat of the Dukes of Portland;
Thoresby Hall: seat of the Dukes of Kingston (later of the Earls Manvers); and
Clumber House: seat of the Dukes of Newcastle, since demolished. A fifth large country house, Rufford Abbey in this area belonged to the 2nd to 8th Savile baronets, their later to be ennobled heirs (with the territorial designation of Halifax), then from 1888 until 1938 to 1st to 3rd Lords Savile. Welbeck Woodhouse is a further notable mansion, in the former park (grounds) of Welbeck Abbey and was built by Lord Titchfield in the 1930s.
Кейіпкер
Дюкерия аймағында жиырмадан аз ағылшын дворяндық титулының арасында төрт дворян отбасы тығыз орналасқан. Олардың саябақтары мен шаруашылық жерлері көбінесе бірімен-бірі шектесетіндей (қоса орналасқан) жақын болған. Бір отбасының иелігінде болған соңғы үй – Уэлбек аббаттығы, ол Портленд герцогының (жетінші) соңғы ұлының немересіне тиесілі. Кейінгі герцог Уильям Кавендиш Бентинк 1930 жылдардың басында көршілес Уэлбек Вудхаусты салдырған, ол оның құрметті маркиздік атағын алған кезде салынған. Бұл мүлік те толығымен сақталған, негізгі үйден 0,75 миль (1 км) солтүстік-шығысқа қарай және 200 фут (61 м) ұзындығында. Норфолк герцогы 1839 жылы Уорксоп имениесін Ньюкасл герцогына сатқан. Норфолктар Арундел қамалында көбірек уақыт өткізуді қалаған, ал Ньюкасл герцогы өзінің иелігін кеңейту үшін жерді алған және үйдің басты бөлігі бұзылған. Қызметтік қанат кейінірек 19 ғасырда кішкентай сарай сияқты ел үйіне айналдырылып, бүгінге дейін сақталған. Ньюкасл герцогтары 1930 жылдары Клумбер үйін бұзды, себебі оны ұстауға шамалары жетпеді, бірақ Викториялық капелла сақталды және парк қазір Ұлттық сенім қорына тиесілі. Торесби Холл 21-ші ғасырдың басында ұзақ уақытқа дейін ешкімге тиесілмей жатқаннан кейін ел үйі қонақ үйі ретінде ашылды, бірақ Торесби иелігінің кең аумағы әлі де Кингстон герцогтарының ұрпақтарының қолында. Дюкерияның бөлігі болмаса да, Ноттингем қамалы, бұрынғы Ньюкасл герцогтарының резиденциясы, сондай-ақ Сент-Олбанс герцогтарының бұрынғы резиденциясы Бествуд ложасы да Ноттингемширде орналасқан. Бествуд Сент-Олбанс, Ноттингемширдегі Гедлинг ауданындағы азаматтық ауылдық округі, 2018 жылдың 31 наурызына дейін Сент-Олбанс герцогтарымен байланысын сақтап келді, содан кейін оның орнына Бествуд ауылы және Сент-Олбанс ауылы келді.
The Dukeries saw four ducal families close together among the less than twenty current (extant) English dukedoms and their parks or farmed lands largely neighbouring to the point of being at most points touching (contiguous). The last mansion in single family occupation is Welbeck Abbey – by a great nephew of the final (seventh) Duke of Portland. William Cavendish Bentinck the late Duke had neighbouring Welbeck Woodhouse built in the early 1930s when he bore his courtesy marquessate style. The latter property is equally intact, 0.75 mile (1 km), north east of the main house and 200 feet (61 m) long. The incumbent Duke of Norfolk sold Worksop Manor to the Duke of Newcastle in 1839. The Norfolks preferred to spend more time at Arundel Castle and the Duke of Newcastle wanted the land to enlarge his estate and had the main part of the house demolished. The service wing was adapted into a smaller mansion esque country house later in the 19th century, which survives. Clumber House was demolished by the Dukes of Newcastle in the 1930s because they could no longer afford it but the Victorian chapel survived and the park now belongs to the National Trust. Thoresby Hall opened as a country house hotel early in the 21st century after a period of neglect, though the wider Thoresby Estate remains in the hands of the descendants of the Dukes of Kingston. Although not part of the Dukeries, Nottingham Castle, a former residence of the Dukes of Newcastle, is also in Nottinghamshire, as is the former seat of the Dukes of St Albans at Bestwood Lodge. Bestwood St Albans, a civil parish in the Gedling borough of Nottinghamshire, maintained a link with the Dukes of St Albans through its name until 31 March 2018, after which date it was replaced by Bestwood Village parish and St Albans parish.
Дукерс көмір кен орны
XX ғасырдың басында Герцогтіктің экономикалық және әлеуметтік негізіне Ноттингемшир кен алабының шығысқа қарай кеңеюімен байланысты, жер астындағы көмір кен орындарының дамуы зор әсер етті. 1920 жылы алғашқы шахта құрылысы басталғаннан кейін бес көмір кеніші ашылды. Көмір кеніштері Клипстоун (1922 жылы көмір өндіріліп алынды), Оллертон (1925), Блидворт (1926), Билстхорп (1927) және Эдвинстоу маңындағы Торсби (1928) болатын. Жер иелері минералдық құқықтарын аукционға салды немесе жалға берді: 1919 жылдың мамырында Эрл Манверстің Торсби иелігі, ал 1921 жылы Руффорд аббаттығының лорды Савильдің Оллертонға арналған жалға шарты. Оллертондағы Баттерли компаниясы және Торсбидегі Стэнтон компаниясы сияқты кеншілік компаниялар осы құқықтарды сатып алды. Компаниялар Британияның ескі көмір кен орындарынан көшіп келген шахтерлер мен олардың отбасыларын орналастыру үшін шахталық ауылдар салуға қаржы бөлді. Ауылдар ерекше жылыту жүйесі сияқты жабдықтар ұсынды, мысалы, Жаңа Оллертондағы үйлер арасындағы құбырлар арқылы жылу таратылды. Патернализмнің белгілерін көрсеткенімен, ауылдар шектеулі болды, себебі кейбір компаниялар өздерінің полиция қызметкерлерін жұмысқа алды және 1930 жылдары Джордж Спенсердің құрған Ноттингемшир шахтерлерінің өнеркәсіптік одағынан (NMIU) басқа кәсіподақтарды ынталандырмады. 1926 жылғы көмір және жалпы ереуіл кезінде де Дукерь кен орындарындағы жұмыс тоқталған жоқ. Екінші дүниежүзілік соғыс жұмыс берушілердің ықпалын әлсіреткеннен кейін, Еңбек партиясы 1946 жылға дейін кеншілік ауылдарда сайлауда сәттілікке жете алмады.
In the early 20th century the economic and social base of the Dukeries was dramatically influenced by the development of its underlying coalfield, the eastern extension of the Nottinghamshire field. Five coal mines were opened after the first shaft sinking commenced in 1920. The coal mines were at Clipstone (coal won 1922), Ollerton (1925), Blidworth (1926), Bilsthorpe (1927) and Thoresby near Edwinstowe (1928). The landowners auctioned or leased their mineral rights: Earl Manvers' Thoresby estate in May 1919 and Lord Savile of Rufford Abbey's lease for Ollerton in 1921. Colliery companies such as the Butterley Company at Ollerton and the Stanton Company at Thoresby bought the rights. The companies financed the construction of pit villages to house miners and their families, who migrated from older coalfields in Britain. The villages offered facilities, such as a distinctive heating system, provided by the mine running pipes between houses in New Ollerton. While displaying characteristics of paternalism the villages were restrictive, as some companies employed company policemen and discouraged trade unionism, apart from the breakaway Nottinghamshire Miners' Industrial Union (NMIU) of George Spencer in the 1930s. Work at the Dukeries collieries did not cease even during the coal and general strike of 1926. The Labour Party was not electorally successful in the mining villages until 1946, after the Second World War had weakened the power of the employers.