Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапониядағы секс жұмысының сипаттамасы мен тарихы
Description and history of sex work in Japan
Жезөкшелік Жапонияның тарихы бойында бар болған. 1956 жылғы "Проституцияны алдын алу туралы заңда" "Ешбір адам жезөкшелікпен айналыса алмайды немесе оның клиенті бола алмайды" делінгенімен, заңдағы олқылықтар, либералды түсіндірулер және заңды әлсіз орындау жапондық секс индустриясының гүлденуіне және жылына шамамен 2,3 триллион иен ($24 миллиард) табыс табуына мүмкіндік берді. Секс саудасы мен секс қызметтерін ([[wikt:風俗]) деп те атауға болады, бұл "әдеп", "дәстүр" немесе "қоғамдық мораль" дегенді білдіреді. Жапон заңдары жезөкшелікті "ақы төленген жағдайда белгісіз адаммен жыныстық қатынас" деп анықтағандықтан, көптеген фузуку қызметтері әңгімелесу, билеу немесе моншаға бару сияқты жыныстық қатынасқа жатпайтын қызметтерді ұсынады, кейде заңды түрде "жыныстық қатынас" деп анықталмаған жыныстық әрекеттермен бірге.
Prostitution in Japan has existed throughout the country's history. While the Prostitution Prevention Law of 1956 states that "No person may either do prostitution or become the customer of it", loopholes, liberal interpretations and a loose enforcement of the law have allowed the Japanese sex industry to prosper and earn an estimated 2.3 trillion yen ($24 billion) per year. Sex trade and sex services may be referred to as ([[wikt:風俗), which also means "manners", "customs" or "public morals". Since Japanese law defines prostitution as "intercourse with an unspecified person in exchange for payment", most fūzoku services offer specifically non coital services, such as conversation, dancing or bathing, sometimes accompanied by sexual acts that legally are not defined as "intercourse", in order to remain legal.
Тарих
XV ғасырдан бастап қытай, корей және басқа да Шығыс Азия елдерінен келгендер жапондықтардың жезөкшелік үйлеріне жиі баратын. Бұл практика кейіннен "Батыс аймақтарынан" келген қонақтардың арасында да жалғасты, негізінен еуропалық саудагерлер, олар көбінесе Оңтүстік Азиялық ласкар экипажымен бірге келетін (кейбір жағдайларда африкалық экипаж мүшелерімен қоса). Бұл 1540 жылы португал кемелерінің Жапонияға келгенімен басталды, сол кезде жергілікті жапондықтар португалдықтарды "Жаратылыс мекені" деп ойлады; 天竺; [[Тяньчжу (Индия), ежелгі қытай (кейін жапон) атауы Үнді субконтиненті үшін, сондықтан христиандық – жаңа үнді діні деген болжам жасады. Бұл қате түсініктердің себебі – Гоа штатының сол кезде португалдық Ост-Инд компаниясының негізгі базасы болғаны және португал кемелері экипажының көп бөлігін үндістандық христиандар құрағаны еді. Жүздеген жапондықтар, әсіресе әйелдер, құл ретінде сатылды. Португалдық қонақтар және олардың Оңтүстік Азия мен Африка экипажының мүшелері (немесе құлдары) Жапонияда құлдықпен айналысты. Олар жас жапон қыздарын сатып алды немесе тұтқынға алды, оларды кемелерінде сексуалдық құл ретінде пайдаланды немесе Макаоға, Оңтүстік-Шығыс Азияға, Америкаға және Үндістанға, португалдық колонияларға алып кетті. 17-ғасырдың басында Гоада жапондық құлдар мен саудагерлердің қауымдастығы болды. Жапондықтар португалдықтарға қарсы насихатты және асыра сілтеулерді белсенді түрде таратып, әсіресе португалдықтардың жапон әйелдерін сексуалдық мақсаттар үшін сатып алуына қатысты. 1505 жылы Жапонияда сифилис пайда болды, бұл жапондық жезөкшелердің қытай теңізшілерімен жыныстық қатынаста болуынан туындаған болуы мүмкін. Сакай және Хаката порттарындағы жапондық жезөкшелік үйлеріне еуропалықтар келгенге дейін қытайлық қонақтар жиі баратын. Еуропалықтар (Нанбанджин) Жапонияға келгенде, олар да жапондық жезөкшелердің қызметін пайдаланды. Голланд және британдықтар сияқты түрлі еуропалық Ост-Инд компанияларының саудагерлері Жапонияға келген немесе онда болған кезде жезөкшелердің қызметін пайдаланды.
From the 15th century, Chinese, Koreans, and other East Asian visitors frequented brothels in Japan. This practice later continued among visitors from "the Western regions", mainly European traders who often came with their South Asian lascar crew (in addition to African crew members in some cases). This began with the arrival of Portuguese ships to Japan in the 1540s, when the local Japanese people assumed that the Portuguese were from "Heavenly Abode"; 天竺; [[Tianzhu (India), the ancient Chinese name (and later Japanese name) for the Indian subcontinent, and thus assumed that Christianity was a new Indian religion. These mistaken assumptions were due to the Indian state of Goa being a central base for the Portuguese East India Company at the time, and due to a significant portion of the crew on Portuguese ships being Indian Christians. Hundreds of Japanese people, especially women, were sold as slaves. Portuguese visitors and their South Asian and African crew members (or slaves) often engaged in slavery in Japan. They bought or captured young Japanese women and girls, who were either used as sexual slaves on their ships or taken to Macau and other Portuguese colonies in Southeast Asia, the Americas, and India, where there was a community of Japanese slaves and traders in Goa by the early 17th century. Anti Portuguese propaganda and exaggerations were actively promoted by the Japanese, particularly with regards to the Portuguese purchases of Japanese women for sexual purposes. In 1505, syphilis started to appear in Japan, likely because of Japanese prostitutes having sex with Chinese sailors. In Sakai and Hakata ports, Japanese brothels had already been patronized by Chinese visitors far before Europeans came to Japan. When the Europeans (Nanbanjin) came to Japan, they too patronized Japanese prostitutes. Traders of the various European East India Companies, including those of the Dutch and British, engaged the services of prostitutes while visiting or staying in Japan.
Эдо дәуірі
1617 жылы Токугава шогунаты қалалардың шетіндегі белгілі бір аудандарда проституцияны шектеу туралы жарлық шығарды. Олардың ең әйгілілері – Эдодағы (қазіргі Токио) Йошивара, Осакадағы Шинмачи және Киотодағы Шимабара. Ылқым үйлері салық алу және кіруді бақылау мақсатында қабырғамен қоршалған және күзетілген.
In 1617, the Tokugawa Shogunate issued an order restricting prostitution to certain areas on the outskirts of cities, known as The most famous of these were Yoshiwara in Edo (present day Tokyo), Shinmachi in Osaka, and Shimabara in Kyoto. Pleasure quarters were walled and guarded for taxation and access control.
Соғысқа дейінгі заманауи дәуір
Жапонияның ашылуы және одан кейінгі Батыс ықпалының Жапонияға құйылуы Мэйдзи дәуірінде бірқатар өзгерістерге әкелді. Жапондық романдардың авторлары, әсіресе Хигучи Ичиё, қызыл шам аудандарындағы төменгі топқа жататын әйелдердің шектеулі және төмен деңгейдегі өмір сүруіне назар аудара бастады. 1872 жылы "Мария Луз" оқиғасы Мэйдзи Жапония үкіметін жаңа заң қабылдауға итермеледі, ол буракумин мүшелерін, жезөкшелерді және Жапониядағы басқа да тәуелді еңбек түрлерін босатуға бағытталған. Проституцияны босату туралы заң (芸娼妓解放令) деп аталды. 1900 жылы Жапония үкіметі №44 жарлықты ([[:ja:娼妓取締規則), проституцияның еңбек жағдайларын шектеу мақсатымен қабылдады. Бұл шектеу проституцияның жалпы санын азайта қоймады және әйелдерге көбірек еркіндік бермеді. Керісінше, Мэйдзи үкіметі тұсында проституция гүлденді. "Жезөкшелік патшалығы" (売春王国) деген атау Мэйдзи дәуіріндегі Жапонияны сипаттау үшін пайдаланылды. Қазіргі заманғы көлік жүйесінің дамуына байланысты проституцияға деген сұраныс пен ұсыныс артты, сонымен қатар әйелдер саны да күрт өсті. Сондықтан үкімет заң арқылы проституциядан салық жинауға мүмкіндік алды. Адам құқықтары мен бостандықтарын жақсартудың орнына, заң мемлекеттік кірістерді арттыруға бағытталған. Проституция индустриясы Токугава дәуірінің соңынан Мэйдзи дәуіріне дейін үкімет кірісінің үлкен бөлігін құрады. 1908 жылы Ішкі істер министрлігінің №16 жарлығы реттелмеген проституцияны қылмыстық жазаға тартуды қарастырды.
The opening of Japan and the subsequent flood of Western influences into Japan brought about a series of changes in the Meiji period. Japanese novelists, notably Higuchi Ichiyō, started to draw attention to the confinement and squalid existence of the lower class prostitutes in the red light districts. In 1872, the María Luz Incident led Government of Meiji Japan to enact new legislation, emancipating burakumin outcasts, prostitutes and other forms of bonded labor in Japan. The emancipating law for prostitution was named ([[:ja:芸娼妓解放令). In 1900, the Japanese Government promulgated Ordinance No. 44, ([[:ja:娼妓取締規則), restricting the labor conditions of prostitution. The restriction neither reduced the total number of prostitution nor granted more liberty to women. Instead, prostitution thrived under the Meiji government. The name "kingdom of whoring" (売春王国) was to describe Japan during the Meiji Period. Due to the development of the modern transportation system, the demand and the supply of prostitution increased, and the female population drastically increased. The government, therefore, with the legislation, could legally collect taxation from prostitution. Rather than improving human rights or liberty, the legislation intended to facilitate government revenue. The prostitution industry contributed a large part of government revenue from the late Tokugawa period to the Meiji period. In 1908, the Ministry of Home Affairs' Ordinance No. 16 penalized unregulated prostitution.
Соғыстан кейінгі кезең
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Нарухико Хигасикуни үкіметі Жапонияны басып алған одақтас әскерлеріне қызмет көрсету үшін жезөкшеханаларды ұйымдастыру мақсатында «Демалыс және ойын-сауық қауымдастығын» құрды. 19 тамыз 1945 жылы Ішкі істер министрлігі жергілікті органдарға жапон ұлтының «тазалығын» сақтау үшін одақтас әскерлеріне жезөкшелік қызметтерін ұйымдастыруды тапсырды. Бұл жезөкшелік жүйесі «жайлылық жүйесіне» ұқсас болды, себебі жапон полициясы осы орындарда жұмыс істеу үшін әйелдерді жұмылдыруға жауапты болды, бұл Тынық мұхиты соғысы кезіндегі жапон әскерінің әйелдерді жұмылдыру тәсіліне ұқсас еді. Полиция лицензиясы бар және жоқ жезөкшелерді осы лагерьлерде жұмыс істеу үшін жұмылдырды. Ресми мәлімдемеде: «Шоуа дәуіріндегі мыңдаған «Окитилердің» құрбандығы арқылы біз оккупациялық әскерлердің ақылсыз құмарлығын тоқтату үшін бекініс саламыз және біздің ұлтымыздың тазалығын ұзақ мерзімге сақтаймыз» делінген. Мұндай клубтарды кабинет кеңесшісі Йосио Кодама және Рёичи Сасакава жақын арада құрды. 1946 жылы SCAP лицензиялық жезөкшелік жүйесін (RAA-ны қоса) жойды, бұл «қызыл сызық» (赤線) жүйесіне әкелді, онда лицензияланған түнгі ойын-сауық орындары қарапайым клуб немесе кафе болып көріне отырып, жыныстық қызметтер ұсынды. Жергілікті полиция органдары әдетте картаға қызыл сызықтар салу арқылы мұндай орындардың орналасқан жерін реттеді. Басқа аймақтарда «көк сызық» деп аталатын орындар мейрамхана, бар немесе басқа да қатаң емес реттелген орындар сияқты жыныстық қызметтер ұсынды. Токиода ең танымал «қызыл сызық» аудандары Йошивара және Шинжуку 2-ші учаскесі болды, ал ең танымал «көк сызық» ауданы Кабукичо болды. 1947 жылы №9 Императорлық жарлық әйелдерді жезөкшелікпен айналысуға итермелеген адамдарды жазалады, бірақ жезөкшеліктің өзі заңды болып қалды. Диетаға жезөкшелерді тарту үшін қосымша заңдық жазаларды енгізуге бірнеше заң жобалары ұсынылды, бірақ жазаның тиісті шамасы туралы даулар болғандықтан қабылданбады. 1956 жылдың 24 мамырында Жапония диетасы 1958 жылдың сәуір айында күшіне енген «Жезөкшелікке қарсы заңды» қабылдады. «Жезөкшелікке қарсы заңға» сәйкес, нақты немесе уәделенген сыйақыға жыныстық қатынас жасау қылмыс болып саналады. Бұл «қызыл сызық» және «көк сызық» жүйелерін жойды және «сабындық орындар» және «мода және денсаулық» салондары сияқты «жыныстық ойын-сауық» ережелері бойынша бірқатар ақылы жыныстық қызметтердің жалғасуына мүмкіндік берді. 2013 жылы Жапонияны жаңарту партиясының бірлескен жетекшісі Тору Хашимото «Жапонияда адамдар өздерінің жыныстық энергиясын заңды түрде босата алатын орындар бар» және «Олар осы мүмкіндіктерді пайдаланбаса, жабайы теңізшілердің жыныстық энергиясын бақылау қиын болады» деп мәлімдеді. АҚШ Мемлекеттік департаменті кейін Хашимотоның бұл сөздерін сынады.
Immediately after World War II, the Recreation and Amusement Association was formed by Naruhiko Higashikuni's government to organize brothels to serve the Allied armed forces occupying Japan. On 19 August 1945, the Home Ministry ordered local government offices to establish a prostitution service for Allied soldiers to preserve the "purity" of the Japanese race. This prostitution system was similar to the comfort system, because the Japanese police force was responsible for mobilizing the women to serve in these stations similarly to the way that Japanese Military during the Pacific War mobilized women. The police forces mobilized both licensed and unlicensed prostitutes to serve in these camps. The official declaration stated that "Through the sacrifice of thousands of 'Okichis' of the Shōwa era, we shall construct a dike to hold back the mad frenzy of the occupation troops and cultivate and preserve the purity of our race long into the future." Such clubs were soon established by cabinet councilor Yoshio Kodama and Ryoichi Sasakawa. SCAP abolished the licensed prostitution system (including the RAA) in 1946, which led to the so called red line (赤線) system, under which licensed nightlife establishments offered sexual services under the guise of being an ordinary club or cafe. Local police authorities traditionally regulated the location of such establishments by drawing red lines on a map. In other areas, so called "blue line" establishments offered sexual services under the guise of being restaurants, bars or other less strictly regulated establishments. In Tokyo, the best known "red line" districts were Yoshiwara and Shinjuku 2 chome, while the best known "blue line" district was Kabuki cho. In 1947, Imperial Ordinance No. 9 punished persons for enticing women to act as prostitutes, but prostitution itself remained legal. Several bills were introduced in the Diet to add further legal penalties for soliciting prostitutes but were not passed due to disputes over the appropriate extent of punishment. On 24 May 1956, the Diet of Japan passed the Anti Prostitution Law, which came into force in April 1958. The Anti Prostitution Law criminalized the act of committing sexual intercourse in exchange for actual or promised compensation. This eliminated the "red line" and "blue line" systems and allowed a number of paid sexual services to continue under "sexual entertainment" regulations, such as "soaplands" and "fashion health" parlors. In 2013, Toru Hashimoto, co leads the Japan Restoration Party proposed "There are places where people can legally release their sexual energy in Japan", and "Unless they make use of these facilities, it will be difficult to control the sexual energies of the wild Marines." The U. S. Department of State later criticized Hashimoto's remarks.
Синтоизм
Синтоизм жыныстық қатынасты тыйым деп санамайды. Камакура дәуірінде миколарды қамтамасыз ететін көптеген ғибадатханалар мен храмдар банкротқа ұшырады. Кейбір миколар күнкөріс іздеп саяхаттауға мәжбүр болды және «аруки мико» деп аталды. «Аруки мико» негізінен діни қызметтер көрсеткенімен, олар жиі жезөкшелікпен де байланысты болды. Дегенмен, миколардың жезөкшелікпен айналысуының діни себептері белгілі емес, сондықтан бұл іс қасиетті жезөкшелікпен байланысты болмауы мүмкін.
The Shinto faith does not regard sex as a taboo. During the Kamakura period, many shrines and temples, which provided for miko, fell into bankruptcy. Some miko started travelling in search of livelihood and came to be known as While aruki miko primarily provided religious services, they were also widely associated with prostitution. However, no religious reasons for miko prostitution are known, and hence the act might be unrelated to sacred prostitution.
Буддизм
Буддизмнің жыныстық қатынасқа қатысты үйретіктері өте сақты: "Буддизм, Орта жол қағидасына сәйкес, ең қатаң тазалықты да, ең еркін мінез-құлықты да қолдамайды деуге болады". Буддизмде монастырьларда және [Шанганың] дүниелік бөлігінде буддистік принциптерді сақтайтындар үшін ережелер мен нұсқаулар бар. Буддизмнің монахтары мен монахтары үшін жыныстық қанағаттанбай өмір сүру міндетті, себебі олар кез келген байланыс сезімінен құтылуды мақсат етеді. Олардың өмір салты мінез-құлыққа қатысты өте қатаң ережелермен реттеледі, және бұл жыныстық қатынасты да қамтиды. Дүниелік буддистер үшін жыныстық қатынасқа қатысты ешқандай арнайы ережелер жоқ; алайда, кез келген зорлық-зомбылық "бұзық мінез-құлық" деп есептеледі.
Buddhist teachings regarding sex are quite reserved: "It is true to say that Buddhism, in keeping with the principle of the Middle Way, would advocate neither extreme puritanism nor extreme permissiveness." Buddhism has rules and protocols for those that are to live the Buddhist principles in the monasteries and the secular part of the [Shanga]. For the Buddhist monks or nuns, chastity is mandatory since they live on the premise of getting rid of any feelings of attachment. Their way of living is regulated by very strict rules concerning behavior and this includes sex. As for the secular Buddhists, there are no specific rules to be followed about sex; although any kind of abuse is regarded as "misconduct".
Құқықтық мәртебе
1956 жылғы жезөкшелікті болдырмау туралы заңның 3-бабында (売春防止法) "Ешкім жезөкшелікпен айналыса алмайды немесе оның клиенті бола алмайды" делінген, бірақ бұл әрекет үшін ешқандай сот жазасы қарастырылмаған. Оның орнына, төмендегілер жазалау шараларымен тыйым салынған: жезөкшелік мақсатымен іздеу, жезөкшелік үшін адамды тарту, адамды жезөкшелікке мәжбүрлеу, басқалардың жезөкшелігінен сыйақы алу, адамды "алдын ала" төлем жасау арқылы жезөкше болуға итермелеу, адамды жезөкшеге айналдыру туралы шарт жасасу, жезөкшелік үшін орын ұсыну, адамды жезөкшеге айналдырумен айналысу және жезөкшелікке қаржы беру. Проституция анықтамасы "белгісіз адаммен" болатын жыныстық қатынаспен қатаң шектеледі. Бұл оральды секс, анальды секс, емшектермен жыныстық қатынас және басқа жыныстық қатынас емес әрекеттерді сату заңды екенін білдіреді. "Белгілі адамдар" (таныстар) арасында ақшаға жыныстық қатынасқа түсуге тыйым салынбаған. Сауналар осыдан пайдаланып, массаж жасау арқылы жезөкше мен клиенттің жыныстық қызметтерге дейін "танысуына" мүмкіндік береді. Осы бизнесті реттейтін ережелер бар.
Article 3 of the Prostitution Prevention Law (売春防止法) of 1956 states that "No person may either do prostitution or become the customer of it", but no judicial penalty is defined for this act. Instead, the following are prohibited on pain of penalty: soliciting for purposes of prostitution, procuring a person for prostitution, coercing a person into prostitution, receiving compensation from the prostitution of others, inducing a person to be a prostitute by paying an "advance", concluding a contract for making a person a prostitute, furnishing a place for prostitution, engaging in the business of making a person a prostitute, and the furnishing of funds for prostitution. The definition of prostitution is strictly limited to coitus with an "unspecified person". This means sale of numerous acts such as oral sex, anal sex, mammary intercourse and other non coital sex acts are legal. Paid sex between "specified persons" (acquaintances) is not prohibited. Soaplands exploit this by providing a massage, during which the prostitute and client become "acquainted", as a preliminary to sexual services. regulates these businesses.
Түрлері
Жапониядағы секс индустриясы әр түрлі атауларды қолданады. Саупалы жерлер – клиенттерге сабын жағылып, қызмет көрсетілетін моншалар. Модалық денсаулық дүкендері мен қызғылт салонтар – бұл массаж немесе эстетикалық емдеу салондары; имидждік клубтар – олардың тақырыптық түрлері. Шақырушы қыздар медициналық қызмет көрсету арқылы жұмыс істейді. Фрилансерлер әлеуетті клиенттермен deai (интернет-танысу сайттары) арқылы байланыса алады. Токио – Жапонияның іскерлік және сауда орталығы, сондықтан да барлық түрдегі секс-жұмыстардың гүлденген нарығы. Токионың Синдзюку ауданында орналасқан Кабукичо – ойын-сауық және қызыл жарық ауданы, оның көлемі 0,34 км² ғана, онда шамамен 3500 секс-салон, стриптиз театрлары, пип-шоу, «сапундықтар», «сүйіктілер банктері», порно дүкендері, секс-телефон клубтары, караоке барлары мен клубтары және т.б. бар. 2003 жылы Жапонияда 150 000-ға жуық жапондық емес әйелдер жезөкшелікпен айналысатыны хабарланды. Ұлттық полиция агенттігінің деректеріне сәйкес, 2013 жылы жезөкшелік қылмысы үшін тұтқындалған 50 жапондық емес адамның 31-і (62%) материктік қытайлықтар, 13-і (26%) корейлер және 4-і (8%) тайландтықтар. Ұлттық полиция агенттігінің деректеріне сәйкес, 2018 жылы жезөкшелік қылмысы үшін тұтқындалған 224 жапондық емес адамның 160-ы (71%) материктік қытайлықтар, 19-ы (8%) тайлықтар. Көптеген жезөкшелікпен байланысты кәсіпорындар өз еркімен (яғни, оны талап ететін ереже болмаса да) шетелдіктерге, соның ішінде туристерге, жапон тілін білмейтін адамдарға, тіпті азиялық сыртқы келбеті жоқ адамдарға кіруді тыйым салады. 2020 жылдан бастап АҚШ Мемлекеттік департаментінің Адам саудасына бақылау және қарсы іс-қимыл жөніндегі кеңсесі Жапонияны «2-ші деңгейлі» ел деп санайды.
The sex industry in Japan uses a variety of names. Soaplands are bath houses where customers are soaped up and serviced by staff. Fashion health shops and pink salons are notionally massage or esthetic treatment parlors; image clubs are themed versions of the same. Call girls operate via delivery health services. Freelancers can get in contact with potential customers via deai sites (Internet dating sites). Tokyo is the business and trade center of Japan, and therefore also a thriving market for sex work of all varieties. Kabukicho, an entertainment and red light district in Shinjuku, Tokyo, measures only 0.34 km2, and has approximately 3,500 sex parlors, strip theaters, peep shows, "soaplands", 'lovers' banks, porno shops, sex telephone clubs, karaoke bars and clubs, etc. It was reported in 2003 that as many as 150,000 non Japanese women were then involved in prostitution in Japan. According to National Police Agency records, out of 50 non Japanese people arrested for prostitution offences in 2013, 31 (62%) were mainland Chinese, 13 (26%) were Koreans and 4 (8%) were Thai. According to National Police Agency records, out of 224 non Japanese people arrested for prostitution offences in 2018, 160 (71%) were mainland Chinese, 19 (8%) were Thai. Many businesses related to prostitution voluntarily (i. e., despite there being no regulation requiring it) ban entry to foreigners, including tourists, people who cannot speak Japanese, and even people who do not have Asian traits. as of 2020, the United States Department of State Office to Monitor and Combat Trafficking in Persons ranks Japan as a 'Tier 2' country.