Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысындағы Конфедерация армиясының офицері
Confederate Army officer in the American Civil War
Альфред Айверсон кіші (14 ақпан 1829 – 31 наурыз 1911) – заңгер, Мексика-Америка соғысында офицер, АҚШ армиясының кавалерия офицері және Америка Азамат соғысындағы Конфедерация генералы. Ол 1862–63 жылдары Солтүстік Вирджиния армиясының құрамында полк командирі, кейін бригада командирі болып қызмет етті. Геттисбург шайқасының бірінші күні өткен сәтсіз жаяу әскер шабуылы оның мансабына қайырсыздай нұқсан келтірді. Генерал Роберт Ли Айверсонды әскерінен алып, оны Грузияда кавалерия қызметіне жіберді. Атланта науқаны барысында ол Грузия штатының Макон қаласы маңындағы кавалерия шайқасында көзге түсті, Одақ армиясының генерал-майоры Джордж Стоунменді және оның жүздеген әскерін тұтқынға алды.
Alfred Iverson Jr. (February 14, 1829 – March 31, 1911) was a lawyer, an officer in the Mexican–American War, a U. S. Army cavalry officer, and a Confederate general in the American Civil War. He served in the 1862–63 campaigns of the Army of Northern Virginia as a regimental and later brigade commander. His career was fatally damaged by a disastrous infantry assault at the first day of the Battle of Gettysburg. General Robert E. Lee removed Iverson from his army and sent him to cavalry duty in Georgia. During the Atlanta Campaign, he achieved a notable success in a cavalry action near Macon, Georgia, capturing Union Army Maj. Gen. George Stoneman and hundreds of his men.
Алғашқы жылдар
Айверсон Джорджия штатының Джонс округіне қарасты Клинтон қаласында дүниеге келді. Ол Джорджия штатының АҚШ сенаторы және бөлінуді жақтаған белсенді саясаткер Альфред Айверсон ағасы мен Каролина Гуд Холттың ұлы болды. Сенатор ұлына әскери мансапты таңдап, оны Таскиги әскери институтына білім алуға жіберді. Айверсонның әскери мансабы 17 жасында Мексика-Америка соғысы басталғанда бастау алды. Әкесі Грузия штаттық еріктілерден полк құрып, жабдықтап, жас Айверсонды Тускегиден полктегі екінші лейтенант болып қызмет етуге жіберді. 1848 жылдың шілде айында ол заңгер және мердігер болу үшін әскери қызметтен кетті. 1855 жылы Мексика-Америка соғысындағы тәжірибесі оған 1-ші АҚШ кавалериялық полкінің бірінші лейтенанты шеніне жол ашты. Ол осы қызметте «Канзас қандысы» деп аталатын зорлық-зомбылықты басуға қатысты. Канселорсвиллде Айверсон бригадасы генерал-лейтенант Томас Дж. «Стоунволл» Джексонның әйгілі фланголық шабуылына қатысты, ауыр шығындарға ұшырады (соның ішінде Айверсонның өзі, жарылған снарядтың сынықтарынан жамбас жарақатын алды), бірақ желідегі басқа екі бригадаға қарағанда аз назар аударды. Артына қайтқанда көптеген офицерлері оның қашқақтап кеткенін ойлады. Өткен жылы Гейнс Миллдегі жетістіктері ұмытылып, оның командалық лауазымға отбасылық саяси ықпал арқылы жеткені туралы әңгімелер тарады. Дуглас Сауталл Фримен Родсты «мамыр айындағы шайқастарда өзін көрсетпеген» екі бригада командирін таңдағаны үшін айыптады [яғни, Канселорсвилл]. Түсініспеушілікке байланысты О’Нил өзінің төрт полкінің тек үшеуін ғана шабуылға жіберді және Родстың көрсеткен жерінен өзгеше, тар майданға шабуыл жасады. Екі бригада бір-бірін қолдап шабуылдауы тиіс болғанмен, бірінші кімнің қозғалуы керектігі туралы дау туды. О’Нилдің тиімсіз шабуылы тойтарылып, Айверсонның қанаты ашық қалды. Бірақ ең маңызды мәселе – екі бригада командирі өз бригадаларын жеке басқармауға шешім қабылдады, олардың артында қалды. Шайқас аяқталғаннан кейін Солтүстік Каролиналықтар арасында Айверсонның мас күйде басшылыққа жарамсыз болғаны туралы әңгімелер тарады, бірақ оның шайқас туралы есебі оның қасақана артқа шегінгенін көрсетті және тарихшылар оның шешіміне алкогольдің қатысы бар екенін дәлелдемеді. Солтүстік Каролинаның 23-ші полкінің тарихшысы айтқандай, «ескертусіз, басшылықсыз алға жылды, Айверсонның тастап кеткен тобы өлімге бет бұрды». О’Нилдің әскері кері шегінген кезде Айверсонның 1350 адамы сол жаққа қарай, генерал Генри Бакстердің одақтық бригадасының ардагерлік полктері жасырынып тұрған тас қабырғаға қарай жылжи бастады. Конфедераттар қабырғаға 50-100 метрге жақындағанда одақтық сарбаздар атып, кем дегенде 500 адамды жарақаттады, оларды парад алаңындағы тізбектей құлатты. Айверсонның үш полкінің тірі қалғандарының көпшілігі одақтық қарсы шабуылмен тұтқындалды. Айверсонның көзқарасынан оның бригадасы беріліп жатқандай көрінді, ол Родске өз адамдарының «қорыққандар» екенін айтты. Көптеген сарбаздары шайқас орнында жатқан, ал басқалары ақ мата тілбіретіп тұрды. Ол біріншілерінің өлген немесе жараланғандарын, ал екіншілерінің қоршалып, қатты атыс астында тұтқындалғанын түсінбеді. Родспен кеңескеннен кейін майданға келгенде Айверсон жүйкелік құлауға ұшыраған болуы мүмкін, оның адамдарының тағдырынан әсерленді, мүмкін 900 адамнан астам шығынға ұшырады, бұл Геттисбургтегі бригаданың ең үлкен шығындарының бірі болды. (Кейіннен олар Оук Ридждегі осы жердегі терең емес қабірлерге жерленді, жергілікті тұрғындар оны Айверсонның шұңқыры деп атайды және ол табиғаттан тыс нәрселерге сенушілердің сүйікті орны.) Айверсон шайқастың қалған бөлігінде «басшылыққа жарамсыз» болды. Ол генерал Стивен Додсон Рамсердің бригадасына қосылған бригаданың бөліктеріне басшылық етті. Геттисбургтен кері қайтқан кезде Айверсон бригадасы Мэриленд штатының Хагерстаун қаласында одақтық атты әскерге қарсы сенімді түрде шайқасты, бірақ генерал Роберт Ли бұл жараланған офицермен бұдан былай ештеңе істегісі келмеді. Мэриленд штатының Уильямспорт қаласында Ли Айверсонды уақытша провинция маршалы етіп тағайындады, бұл оны жауынгерлік командалықтан алып тастады және оның әскерін басқа бригадаға қайта тағайындады.
Iverson was born in Clinton, Jones County, Georgia. He was the son of Alfred Iverson Sr., United States Senator for Georgia and a fierce proponent of secession, and Caroline Goode Holt. The senator decided on a military career for his son and enrolled him in the Tuskegee Military Institute. Iverson's career as a soldier began at the age of 17, when the Mexican–American War began. His father raised and equipped a regiment of Georgia volunteers and young Iverson left Tuskegee to become a second lieutenant in the regiment. He left the service, in July 1848, to become a lawyer and contractor. In 1855, his Mexican–American War experience gained him a commission as a first lieutenant in the 1st U. S. Cavalry regiment. In that role he served in efforts to suppress the violence known as Bleeding Kansas. At Chancellorsville, Iverson's brigade participated in Lt. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson's famous flanking march, suffering heavy casualties (including Iverson himself, wounded in the groin by a spent shell), but managed to get less credit and notice than two other brigades in the line. Returning to the rear to get support for his flank, many of his officers concluded that he was shirking. His reasonable performance at Gaines's Mill the previous year forgotten, rumors swirled that he had achieved his command only by family political influence. Douglas Southall Freeman faulted Rodes for selecting two brigade commanders "who had not distinguished themselves in the battles of May" [i. e., Chancellorsville]. Because of a misunderstanding, O'Neal used only three of his four regiments and he attacked on a narrow front at a place different from where Rodes had carefully indicated. Although the two brigades were meant to attack in support of each other, there is confusion about who was supposed to move first. O'Neal's ineffective attack was repulsed, leaving Iverson's flank exposed. But the most significant problem was that the two brigade commanders chose not to lead their brigades in person, remaining behind their advance. After the battle there were rumors among the North Carolinians that Iverson was too drunk to lead, but his battle report indicated that he deliberately chose to remain behind and historians present no evidence that alcohol was involved in his decision. In the words of the historian of the 23rd North Carolina, "unwarned, unled as a brigade, went forward Iverson's deserted band to its doom." As O'Neal's men fell back, Iverson's 1,350 men began to drift left toward a stone wall behind which veteran regiments of Brig. Gen. Henry Baxter's Union brigade were hidden. As the Confederates approached within 50 to 100 yards of the wall, the Union soldiers opened fire, hitting at least 500 men, felling them almost in parade ground alignment. Most of the survivors of three of Iverson's regiments were captured by a Union countercharge. From Iverson's vantage point, it seemed as if his brigade was surrendering, and he exclaimed to Rodes that his men were "cowards". Many of his men lay prone in battle formation while others waved white handkerchiefs. He did not realize that the former were dead or wounded and the latter surrounded and trapped under heavy fire. Upon reaching the front after conferring with Rodes, Iverson may have suffered a nervous breakdown, overwhelmed by the fate his men had suffered, possibly as many as 900 casualties, one of the most significant brigade losses at Gettysburg. (The men were later buried in shallow graves on this spot on Oak Ridge, which is known to locals as Iverson's Pits, and is a favorite site for believers in the supernatural.) Iverson was "unfit for command" for the rest of the battle. He commanded fragments of his brigade attached to the brigade of Brig. Gen. Stephen Dodson Ramseur. During the retreat from Gettysburg, Iverson's brigade fought credibly against Union cavalry in Hagerstown, Maryland, but Gen. Robert E. Lee wanted nothing more to do with the tarnished officer. At Williamsport, Maryland, Lee assigned Iverson as temporary provost marshal, which removed him from combat command, reassigning his men to another brigade.
Джорджия және Солтүстік Каролина
Ол 1863 жылдың қазан айында Солтүстік Вирджиния армиясынан толықтай алынып, Джорджияға қайтарылып, штаб-пәтері Ром қаласында орналасқан штаттық күштерге қолбасшылық ету үшін генерал-майор Генри Р. Джексонды алмастыруға бұйрық берілді. Ол бірнеше ай бойы генерал-майор Уильям Т. Шерманның Атланта науқанына қарсы штатты қорғауға дайындалу мақсатында Джорджия әскерлерін қайта ұйымдастырды. Айверсон соғыстың аяқталу кезеңінде Солтүстік Каролинада борыш өтеді. Гринсборо қаласындағы қолбасшы ретінде ол гарнизонының ыдырап бара жатқанын бақылады, олар қаланың бір бөлігін тонаудан қашқан әскерлерді тоқтатуға шамасы келмеді.
He was removed altogether from the Army of Northern Virginia in October 1863, ordered back to Georgia to replace Maj. Gen. Henry R. Jackson in command of the state forces, headquartered at Rome. He spent several months reorganizing the Georgia troops in preparation for the defense of the state against Maj. Gen. William T. Sherman's Atlanta Campaign. Iverson was on duty in North Carolina at the end of the war. As commander in Greensboro he watched his garrison slip away until it was unable to stop fugitive soldiers from plundering part of the city.
Соғыстан кейінгі мансап
Соғыстан кейін Айверсон Макон қаласында кәсіппен айналысып, 1877 жылы Флоридаға апельсин шаруашылығын салу үшін көшті. Ол Атланта, Джорджияда қайтыс болды және Оукленд бейіштігінде жерленген.
After the war, Iverson engaged in business at Macon, moving to Florida in 1877 to farm oranges. He died in Atlanta, Georgia, and is buried there in Oakland Cemetery.