Александр Хейс – АҚШ Азамат соғысының Батыс армиясының генералы, Wilderness шайқасында қаза тапқан. Өмірі, білімі, және Улисс Грантпен қарым-қатынасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысындағы Одақ армиясының офицері Александр Хейс (8 шілде 1819 – 5 мамыр 1864) – Америка Азамат соғысындағы Одақ армиясының генералы, 1864 жылы Дала шайқасында қаза болды.
Union Army officer in the American Civil War
Alexander Hays (July 8, 1819 – May 5, 1864) was a Union Army general in the American Civil War who was killed at the Battle of the Wilderness in 1864.
Ерте өмір және мансап
Хейс Пенсильвания штатының Франклин қаласында, конгресс мүшесі және Пенсильвания ополчениесінің генералы Сэмюэл Хейстің ұлы болып дүниеге келді. Ол Аллегейни колледжінде оқыды, содан кейін жоғары курста АҚШ Әскери академиясына ауысты, оны 1844 жылы бітірді, 25 курсанттың ішінде 20-шы орын алды. Оның сыныптастарының арасында болашақ Азамат соғысы генералдары Альфред Плесонтон және Уинфилд С. Хэнкок болды. Ол бір жыл бұрын бітірген Улисс С. Грантпен жақын дос болды. Хейс 8-ші АҚШ жаяу әскері құрамында екінші лейтенант болып тағайындалды. Ол Мексика-Америка соғысында қызмет етті және Атликско маңындағы шайқаста ерекше көзге түсті. 1848 жылдың сәуір айында ол әскерден кетіп, Пенсильванияға оралды. Ол 1848 жылдан 1850 жылға дейін Венанго округінде темір өндірумен айналысты, содан кейін Калифорниядағы алтын кендеріне барып, бағын сынады. Сәттілік келмеген соң, ол үйіне оралып, 1854 жылға дейін теміржол құрылысында инженер болып жұмыс істеді. 1854 жылдан 1860 жылға дейін Хейс Питтсбург қаласының азаматтық инженері болды, бірнеше көпір салу жобаларын жоспарлауға көмектесті.
Hays was born in Franklin, Pennsylvania, the son of Samuel Hays, a member of Congress and general in the Pennsylvania militia. He studied at Allegheny College and then transferred to the United States Military Academy in his senior year, graduating in 1844, ranking 20th out of 25 cadets. Among his classmates were future Civil War generals Alfred Pleasonton and Winfield S. Hancock. He became a close personal friend of Ulysses S. Grant, who had graduated the year before. Hays was brevetted as a second lieutenant in the 8th U. S. Infantry. He served in the Mexican–American War, and won special distinction in an engagement near Atlixco. In April 1848, he resigned his commission in the army and returned to Pennsylvania. He settled in Venango County, where he engaged in the manufacture of iron from 1848 to 1850 before briefly leaving for the California gold fields to seek his fortune. Failing that, he returned home and became an assistant construction engineer for the railroad until 1854. From 1854 through 1860, Hays was a civil engineer for the city of Pittsburgh, helping plan several bridge building projects.
Азаматтық соғыс
Азамат соғысының басында Хейс 63-ші Пенсильвания ерікті жаяу әскер полкінің полковнигі болып қайтадан қызметке кірісті, сонымен қатар 1861 жылдың 14 мамырынан бастап тұрақты әскердегі 16-шы АҚШ жаяу әскерінде капитан шеніне ие болды. Ол "арыстан сияқты батыл" екені мәлім болды. Жарым арал науқаны кезінде ол полкімен бірге Хайнцельманның III корпусының Керни дивизиясының бірінші бригадасына қосылды. Ол Йорктаунда, Уильямсбургте, Семи сосналарда, Савидж станциясында және Малверн төбесінде шайқасты. Жеті күндік шайқастың соңында ол ерлігі үшін тұрақты армияда подполковник шеніне тағайындалды, себебі Хейс полкімен жаудың қатарына штыкпен шабуыл жасап, бригадасының шегінуін қамтамасыз еткен еді. Бір айдан кейін Хейс ауруға байланысты қысқа мерзімге демалысқа шықты, ол жартылай соқырлық пен сол қолының сал болуынан зардап шекті, бұл жарақаттар шайқаста алған еді. Тамыз айында Солтүстік Вирджиния науқаны кезінде Хейс 63-ші Пенсильванияның басқаруын қайтадан қолға алды және екінші Булл-Ран шайқасында тағы да шабуылға жетекшілік етті, нәтижесінде аяғы сындырылды. Сауығып келген соң, 1862 жылдың 29 қыркүйегінде еріктілердің бригадир генералы болып тағайындалды. 1863 жылдың басында Хейс Вашингтонның қорғанысындағы XXII корпустың бригада командирі болды. Оның бригадасы, көбінесе Харперс-Ферри шайқасынан кейін қарсы тарапқа өткен әскерлерден құралған, Потомак армиясына 3-бригада, 3-дивизия, II корпус ретінде қосылды. Өзінің жоғары шеніне байланысты, Уильям Х. Френчтің орнына ауысқаннан кейін Хейс Геттисбург науқаны кезінде үшінші дивизияның басқаруына тағайындалды. (Полковник Джордж Л. Уиллард Хейстің бригадасына қолбасшылық етті.) Геттисбург шайқасы кезінде Хейстің дивизиясы Кладбистің төбесіндегі Одақтың қорғаныс шебінің оң жағын қорғады. Дивизия 1863 жылдың 3 шілдесінде Конфедерация шабуылын тойтарып, тіпті қарсы шабуылға өтіп, Конфедерация шабуылдаушы күшінің сол қанатын кері қайтарды. Хейстің драмаға құштарлығы мен ерекшелігі конфедерация тұтқындарын ұстау кезінде ерекше оқиғаға әкелді: "Түтін тарағаннан кейін, жараланбаған, бірақ екі жылқысының астынан шығарылған Хейс, қуаныштан көмекшісін сүйді, тұтқынға алынған көтерілісшілердің туын ұстап алып, дивизияның қатарымен сүйреп, ласқа төңкерді". Геттисбургтегі еңбегі үшін Хейс тұрақты армияда полковник шеніне Brevet тағайындалды. Кейін Бристоу науқанына дейін дивизиялық басқаруға оралған ол Оберн және Майн Ран шайқастарында қатысты. Хейстің дивизия командирі ретіндегі соңғы маңызды қатысуы 1864 жылдың 6 ақпанында Вирджиниядағы Рапидан өзеніндегі Мортон Фордында болды. II корпустың күш көрсетуі қанды сәтсіздікке ұшырады, Хейстің дивизиясы 252 адамнан шығын көрді. Хейстің қызмет барысында мас болғаны туралы әңгімелер генерал-лейтенант Ричард С. Иуэлл корпусының Конфедерациядан жеңілгенінен кейін пайда болды. Алайда, Хейс өзінің ішімдік ішуі туралы қауесеттерге өте сезімтал болды және оларды отбасына жолданған хаттарында нақты айтты. Оның әйелі Энни Мортон Форд шайқасы кезінде лагерьде болғандықтан, генерал Хейс шайқас кезінде ішімдік ішпеген болуы мүмкін. 1864 жылдың басында Потомак армиясы өз досы Гранттың басшылығымен қайта ұйымдастырылған кезде, Хейс 2-ші корпустың 3-ші дивизиясының 2-ші бригадасының басқаруына тағайындалды. Хейс дивизия басқаруын жоғалтқанына наразы болды, бірақ III корпуста бірге науқан жүргізген Бирниге тағы бір рет қызмет етуге қуанды. Overland науқаны кезінде Хейс Брок және Планк жолдарының қиылысы жанында шайқаста қаза тапты, оны Minié допқысы басына тиді. Ол Питтсбургтегі Аллегени зиратында (8-бөлім, 149-жол) жерленді. Президенттікке үміткер болған кезінде Питтсбургтегі сайлау науқанында Улисс Грант Хейстің қабіріне барып, ашық жылады.
At the beginning of the Civil War, Hays re entered the service as colonel of the 63rd Pennsylvania Volunteer Infantry Regiment, also holding the rank of captain in the 16th U. S. Infantry in the regular army to date from May 14, 1861. His men knew him to be "as brave as a lion." During the Peninsula Campaign, he was attached with his regiment to the first brigade of Kearny's division of Heintzelman's III Corps. He fought in the battles of Yorktown, Williamsburg, Seven Pines, Savage's Station, and Malvern Hill. At the close of the Seven Days Battles, he was appointed a brevet lieutenant colonel in the regular army for gallantry in action, as Hays had directed a bayonet charge with his regiment into the enemy lines to cover the retreat of his brigade. Hays briefly went on sick leave a month later, suffering from partial blindness and paralysis of his left arm, injuries incurred from battle. Hays resumed command of the 63rd Pennsylvania during the Northern Virginia Campaign in August and again led a charge in the Second Battle of Bull Run, receiving a painful wound that shattered his leg. While recovering, he was appointed brigadier general of volunteers, September 29, 1862. Early in 1863 Hays was made a brigade commander in XXII Corps in the defenses of Washington, D. C. His brigade, composed largely of troops surrendered after the Battle of Harpers Ferry, was added to the Army of the Potomac as the 3rd Brigade, 3rd Division, II Corps. Due to his seniority, after the reassignment of William H. French, Hays was assigned command of the third Division during the Gettysburg Campaign. (Col. George L. Willard took command of Hays's brigade.) During the Battle of Gettysburg, Hays's division defended the right of the Union line on Cemetery Ridge. The division held firm in the repulse of the Confederate attack on July 3, 1863, even counterattacking the left flank of the Confederate attacking force. Hays's passion and flair for the dramatic led to a notable incident as Confederate prisoners were being rounded up: "When the smoke cleared, Hays, who was unhurt but had had two horses shot out from under him, kissed his aide in the exhilaration of the moment, grabbed a captured Rebel battle flag and riding down the division's line dragged it in the dirt " For his efforts at Gettysburg, Hays gained the brevet rank of colonel in the regular army. Later returning to divisional command before the Bristoe Campaign, he was engaged at Auburn and Mine Run. Hays's last major engagement as a division commander was at Morton's Ford on the Rapidan River in Virginia on February 6, 1864. A demonstration in force by II Corps became a bloody fiasco with Hays's division suffering 252 casualties. Stories about Hays being drunk on duty arose from that defeat by Confederates of Lt. Gen. Richard S. Ewell's corps. However, Hays was keenly aware of and sensitive to rumors of his drinking and specifically addressed them in letters to his family. And given that his wife, Annie, was present in camp during the Battle of Morton's Ford, it is highly likely that General Hays was sober during the battle. When the Army of the Potomac was reorganized in early 1864 under his friend Grant's guidance, Hays was placed in command of the 2nd Brigade of Birney's 3rd Division of the II Corps. Hays was unhappy at losing division command but was happy to serve once more under Birney, with whom he had campaigned in III Corps. During the Overland Campaign, Hays was killed in action near the junction of the Brock and Plank Roads in the Wilderness, being struck in the head by a Minié ball. He was buried in Allegheny Cemetery (Section 8, Lot 149) in Pittsburgh, Pennsylvania. At a campaign stop in Pittsburgh during his run for the presidency, Ulysses S. Grant visited Hays's grave and wept openly.
Құрметтер
Питтсбургтегі Республиканың Ұлы армиясының 3-посты генерал Александр Хейс есімімен аталып, осылайша Форт Хейс пен Канзас штатындағы Хейс қаласы да оның құрметіне аталған. Вирджиния штатының Бристоу қаласындағы Александр Хейс жолы да оның есімімен байланысты. Бұл жол Вирджиния штатының Бристоу қаласындағы Нью-Бристоу ауылында, Бристоу станциясы шайқасы алаңына жақын орналасқан.
Post #3 of the Grand Army of the Republic in Pittsburgh was named for General Alexander Hays, as was Fort Hays and the city of Hays in Kansas. Alexander Hays Road in Bristow, Virginia, is named for him. The road is in New Bristow Village in Bristow, Virginia, adjacent to the Bristoe Station Battlefield.