Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық генерал (1823–1903)
American general (1823–1903)
Джон Генри Хобарт Уорд (17 маусым 1823 – 24 шілде 1903) – мексика-американ соғысы мен америкалық Азамат соғысында шайқасқан американдық әскери қызметкер. Уорд 1842 жылы әскерге қабылданды және мексика-американ соғысында бірнеше шайқаста, соның ішінде Монтеррей шайқасында жарақат алды. Әскерден кеткен соң, ол Нью-Йорк штатының генерал-комиссарының көмекшісі және генерал-комиссары болып қызмет етті. 1861 жылы америкалық Азамат соғысы басталғанда Уорд қайтадан әскерге қайтып, 38-ші Нью-Йорк жаяу әскер полкінің полковнигі болды. Уорд пен оның полкі Булл-Ран шайқасының бірінші кезегінде және Пенинсула науқанындағы бірнеше шайқаста қатысты. 1862 жылдың қыркүйек айында Шантилли шайқасынан кейін ол бригадаға қолбасшылық етуге тағайындалды. Содан кейін Уорд өзінің бригадасын Фредериксбург, Чанселлерсвилл және Геттисбург шайқастарында басқарды. 1864 жылдың басына қарай ол әскери жетекші ретінде зор беделге ие болды, бірақ Чанселлерсвиллде түнгі шабуыл кезінде үрейленгендіктен, шайқас алаңынан қашқан оқиға болды. 1864 жылдың 6 мамырында Дала шайқасы кезінде Уорд өз командасын тастап, артиллериялық каисонмен артқа келе жатқаны байқалды. Алты күннен кейін, Спотсильвания сотының шайқасында екі жоғары офицер Уордты мас күйде ұстағандығы анықталды. Сол күні ол қолбасшылықтан алынып, 12 маусымда тұтқындалды, бірақ шілдеде құрметпен босатылып, сотқа жіберілмеді. Әскери қызметтен босатылғаннан кейін Уорд Нью-Йорк сотының кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді және 1903 жылы демалыс кезінде пойыздың соққысына ұшырап қаза тапты.
John Henry Hobart Ward (June 17, 1823 – July 24, 1903) was an American soldier who fought in the Mexican–American War and in the American Civil War. Ward joined the army in 1842 and fought in multiple battles in the Mexican–American war, including the Battle of Monterrey, where he was wounded. After leaving the army, he served successively as the assistant commissary general and commissary general for the state of New York. With the outbreak of the American Civil War in 1861, Ward rejoined the army, and became the colonel of the 38th New York Infantry Regiment. Ward and his regiment were engaged in the First Battle of Bull Run and in several battles in the Peninsula campaign. He was promoted to command a brigade after the Battle of Chantilly in September 1862. Ward then led his brigade at the battles of Fredericksburg, Chancellorsville, and Gettysburg. By early 1864, he had developed a strong reputation as a military leader, although there had been an incident when he panicked and fled the field during a night attack at Chancellorsville. On May 6, 1864, during the Battle of the Wilderness, Ward left his command and was observed riding to the rear on an artillery caisson. Six days later, during the Battle of Spotsylvania Court House, Ward was found to be intoxicated by two superior officers. He was removed from command that day, and was arrested on June 12, although he was given an honorable discharge in July and was not sent to a trial. After his removal from military service, Ward served as a clerk in the New York court system, and was struck and killed by a train while vacationing in 1903.
Жас кезі және Мексика соғысы
Джон Генри Хобарт Уорд 1823 жылдың 17 маусымында Нью-Йорк қаласында дүниеге келген. Оның әкесі де, атасы да АҚШ әскерінде қызмет еткен кезде алған жарақаттарының салдарынан қайтыс болды. Тринити колледжінде білім алғаннан кейін, 1842 жылдың тамыз айында 18 жасында 7-ші АҚШ жаяу әскер полкіне қарапайым жауынгер ретінде қатысты. 1845 жылы кіші сержант атағына көтерілді. Уорд әскерде болғанда Мексика-Америка соғысы басталды. Ол 1846 жылдың мамырында Техастағы Форт Браунды қоршауға қатысты, бұл Мексика армиясының Форт Браунды басып алуға жасаған сәтсіз әрекеті болды. Уорд кейін Монтеррей шайқасында жарақаттанды, сондай-ақ Вера-Крузды басып алу кезінде де болды. Уорд Серро Гордо және Уамантла шайқастарында да қатысты. Кейін ол Вера-Круздің жергілікті әйелдерінің біріне үйленді. Тарихшы Езра Дж. Уорнердің сөзіне қарағанда, Уорд 1847 жылдың сәуірінде армиядан кеткен, ал тарихшы Ларри Тагг ол 1851 жылға дейін қызмет еткенін айтады. Уорд содан кейін Нью-Йорк штатының генерал-комиссарының көмекшісі болды, ол 1851 жылдан 1855 жылға дейін, штаттың генерал-комиссары лауазымын қабылдағанға дейін осы қызметті атқарды. Ол 1859 жылға дейін бұл лауазымда қызмет етті.
John Henry Hobart Ward was born on June 17, 1823, in New York City. Both his father and grandfather had died of the effects of wounds suffered while serving in the United States military. After receiving an education from Trinity Collegiate School, he enlisted as a private in the 7th United States Infantry Regiment in August 1842, at the age of 18. He was promoted to sergeant major in 1845. While Ward was in the army, the Mexican American War began. He was present at the Siege of Fort Brown in Texas, which was an unsuccessful attempt by the Mexican Army to capture Fort Brown in May 1846. Ward later fought in the Battle of Monterrey, where he was wounded, and was also present at the capture of Vera Cruz. Ward was additionally present at the battles of Cerro Gordo and Huamantla. He later married one of the local women of Vera Cruz. According to historian Ezra J. Warner, Ward left the army in April 1847, while historian Larry Tagg states that he remained until 1851. Ward was next the New York state assistant commissary general, a position which he held from 1851 until 1855, when he took over the role of state commissary general itself. He remained in that position until 1859.
Азамат соғысындағы қызмет
Америка Азамат соғысы басталғаннан кейін Уорд әскери тәжірибесі мен саяси байланыстарын пайдаланып, 38-ші Нью-Йорк жаяу әскер полкінің полковнигі болып тағайындалды. Нью-Йорк халқынан құралған және штат тарапынан ұйымдастырылған бұл бөлім 1861 жылдың 3 маусымында Одақ армиясына қосылды. 21 шілдеде Уорд полкті Булл-Ран шайқасының бірінші кезеңінде басқарды. Орландо Б. Уиллкокс бригадасының құрамындағы 38-ші Нью-Йорк полкі Генри Хаус Хиллдегі екі одақтық артиллерия батареясының артында орналасты. Кейін полк, қатты артиллериялық атысқа ұшырап, артқа шегінді. Шабуылдың келелі сәтінде Уорд 69-шы Нью-Йорк жаяу әскер полкімен бірге Генри Хаус Хиллдегі конфедераттардың бекінісіне шабуыл жасады. Екі одақтық полк төбеде бекінді, бірақ конфедераттардың қосымша күштері оларды ығыстырып шықты. Уиллкокс жараланып, тұтқынға алынды, ал Уорд бригаданы уақытша басқаруға кірісті. Уиллкокс шайқас туралы берген ресми есебінде Уордты жоғары бағалады. Шайқас одақ әскерлерінің шатақтап қашуымен аяқталды. Содан кейін Уорд 1862 жылдың басында Жарты аралдағы науқанға қатысты, Йорктаунда, Уильямсбургте және Семиз Пайнсте шайқасты. Уильямсбургтегі 38-ші Нью-Йорк жасаған шабуыл үшін Уордты бригадир генерал Фил Керни мақтады, ал ол III корпус командирі бригадир генерал Сэмюэл П. Хайнцельман мен бригадир генерал Джозеф Хукерден Семиз Пайнстегі көрсеткен батылдығы үшін одан да жоғары мақтау алды. Сол шайқаста Уорд бригаданы қысқа мерзімге басқарды, себебі бригадир генерал Дэвид Б. Бирни уақытша қызметтен шеттетілді. Уорд пен оның әскері Жеті күндік шайқастарға көбінесе қатыспады, ал ол Екінші Булл-Ран шайқасы мен Чантилли шайқасына қатысқанмен, Екінші Булл-Ран науқанына қатысуы азырақ болды. Керни қыркүйекте Чантиллиде қаза тапты, ал Бирни Кернидің орнына дивизиялық қолбасшы болып тағайындалғаннан кейін Уорд бригаданы басқарды. 1862 жылдың 4 қазанында Уорд бригадир генерал шеніне көтерілді. Фредериксбург шайқасында Уордтың бригадасы Стоунволл Джексонның әскерлері қорғаған конфедераттардың шебіне шабуыл жасады. Басқа одақтық әскерлер кері шегілгеннен кейін Уорд бригадасын шабуылға жетектеді. Бригада ауыр шығынға ұшырап, кері шегінуге мәжбүр болды. Ол Канцельорсвилл шайқасында бригадасын басқаруын жалғастырды. Канцельорсвиллде 1863 жылдың 2-3 мамыр түнінде Бирни дивизиясы III корпус командирі Дэниел Сиклстің бұйрығымен түнгі шабуыл жасады, ал Уордтың бригадасы шабуылды бастады. Шабуыл хаосқа ұласты, оның ішінде бірнеше достық атыс оқиғалары болды. Оқиға кезінде Уорд қорқып, артқа қашып бара жатқанда екі одақтық сарбазды қағып өтті. Канцельорсвиллдегі оның үрейлі қашқаны оған ұят келтірді, бірақ бұл оқиға оның әскери мансабына елеулі зиян келтірмеді. Осы кезде Уорд жауынгерлік басшы ретінде тамаша беделге ие болды. 1863 жылдың шілде айының басында Геттисбург шайқасы кезінде Уорд өзінің бригадасын 10 айдан бері басқарып келе жатқан еді, бұл Потомак армиясының көптеген бригада командирлерінен ұзақ болды. Геттисбургте 2 шілдеде Уордтың бригадасы Ібіліс ордасының жанындағы позицияны қорғады. Конфедераттар шабуыл жасағанда, Уордтың бригадасы ерлікпен шайқасты, бірақ жаудың күшті қысымына көніп, кері шегінуге мәжбүр болды. Саклз шайқаста жараланып, Бирниге корпус қолбасшылығын беруге мүмкіндік берді, ал Уорд дивизияны басқаруға тағайындалды. Уордтың өзі де шайқаста жарақат алды. Уорд Геттисбургтен кейін Келли Фордтағы және Ваппинг-Хайтс шайқасында одан әрі қатысты. 1864 жылдың басында Потомак армиясы қайта ұйымдастырылды, ал Бирни дивизиясы II корпусына ауыстырылды. Уорд қайта ұйымдастырудан кейін бригада қолбасшылығын сақтап қалды. Тарихшы Езра Уорнер 1864 жылдың мамыр айында Уордты "жоғары шенді офицерлері батылдығы мен қабілеті үшін бірауыздан мақтаған" деп жазды. 5 мамырда Дала шайқасы кезінде Уордтың бригадасы Вермонт бригадасының шебін қолдау үшін алға жіберілді, олар конфедерат әскерлерімен қатты шайқасқан еді. Келесі күні Уордтың бригадасы конфедераттардың шабуылдарына тойтарыс берген одақтың шебінің бір бөлігі болды. Уордтың бригадасының алдында өрт шығып, одақтың бір бөлігі үрейлене қашып кетті, соның ішінде Уорд та, штаб офицерінің айтуынша, артқа қарай каисонда шапқан. Тағы бір штаб офицері Уордты кейінірек каисонда кездестіргенін және оған аттан түсіп, әскерін қайта жинауға тырысуын ұсынғанын мәлімдеді. Төрт күннен кейін Спотсильвания шайқасында Уордтың әскері конфедераттардың Лаурел Хилл айманындағы шебіне шабуыл жасады. Шабуыл басталғанға дейін қысқа уақыттан кейін конфедераттардың снаряды Уордты басына жаралады. Оның әскері конфедераттардың шебін уақытша бұзып өтті, бірақ жеткілікті қолдау алмады және кері шегінуге мәжбүр болды. 12 мамырда Спотсильвания шайқасының келесі кезеңінде Уордтың бригадасы конфедераттардың шебінде үлкен тесік жасаған шабуылға қатысты.
After the outbreak of the American Civil War, Ward used his military experience and political connections to gain a commission as colonel in the 38th New York Infantry Regiment. Recruited from the populace of New York and organized by the state, the unit mustered in to the Union Army on June 3, 1861. On July 21, Ward led the regiment in the First Battle of Bull Run. Part of Orlando B. Willcox's brigade, the 38th New York deployed behind two Union artillery batteries on Henry House Hill. The regiment later fell back towards the rear under heavy artillery fire. Later in the battle, Ward led the regiment in a charge against Confederate positions on Henry House Hill, along with the 69th New York Infantry Regiment. The two Union regiments took a foothold on the hill, but were driven off by Confederate reinforcements. Willcox was wounded and captured during the battle, and Ward temporarily took command of the brigade. Willcox's official report of the action praised Ward. The battle ended in a rout, with Union troops fleeing the field in disorganization. Ward then saw service in the Peninsula campaign in early 1862, fighting at the battles of Yorktown, Williamsburg, and Seven Pines. A charge by the 38th New York at Williamsburg brought praise to Ward from Brigadier General Phil Kearny, and Ward gained further adulation from Kearny, III Corps commander Brigadier General Samuel P. Heintzelman, and Brigadier General Joseph Hooker for his performance at Seven Pines. At that battle, Ward had briefly led the brigade his regiment was in, after Brigadier General David B. Birney was temporarily removed from command. Ward and his men were only minimally involved in the Seven Days' Battles, and while he was engaged in the Second Battle of Bull Run and the Battle of Chantilly, his overall participation in the Second Bull Run campaign was minimal. Kearny had been killed in September at Chantilly, and when Birney advanced to divisional command to replace Kearny, Ward took over the brigade. On October 4, 1862, Ward was promoted to brigadier general. At the Battle of Fredericksburg, Ward's brigade was engaged against the portion of the Confederate line defended by Stonewall Jackson's men. After other Union troops were repulsed, Ward led his brigade in an attack. Ward's brigade was repulsed, having suffered heavy casualties. He continued to lead his brigade at the Battle of Chancellorsville. At Chancellorsville, on the night of May 2/3, 1863, Birney's division made a night attack under orders from III Corps commander Daniel Sickles, with Ward's brigade leading the charge. The attack resulted in chaos, including multiple friendly fire incidents. Ward panicked during the event and rode down two Union soldiers while fleeing to the rear. While his panicked flight at Chancellorsville was an embarrassment for him, Ward's military career suffered no long term harm from the incident. By this time, Ward had developed an excellent reputation as a combat leader. By the time of the Battle of Gettysburg in early July 1863, Ward had led his brigade for 10 months, which was longer than most brigade commanders in the Army of the Potomac. At Gettysburg, on July 2, Ward's brigade defended a position near the Devil's Den. When Confederate forces attacked, Ward's brigade fought hard, but was eventually forced to retreat under heavy enemy pressure. Sickles was wounded during the battle, leading to Birney assuming corps command and Ward was advanced to command the division. Ward himself suffered a wound during the battle. Ward saw further action in an engagement at Kelly's Ford and in the Battle of Wapping Heights after Gettysburg. In early 1864, the Army of the Potomac underwent a reorganization, and Birney's division was transferred to the II Corps. Ward retained a brigade command after the reorganization. Historian Ezra J. Warner wrote that by May 1864, Ward "had been almost universally eulogized by his superiors for bravery and ability". On May 5, during the Battle of the Wilderness, Ward's brigade entered the fighting when it was sent forward to support the line of the Vermont Brigade, which was heavily engaged with Confederate troops. The next day, Ward's brigade was part of the Union line as it was fighting off Confederate attacks. A brushfire broke out in front of the position of Ward's brigade, and some of the Union soldiers fled in panic, including Ward, who, according to a staff officer, rode a caisson to the rear. Another staff officer claimed to have later encountered Ward on the caisson and to have suggested he dismount and attempt to rally his men. Four days later, in the Battle of Spotsylvania Court House, Ward's men participated in an attack against Confederate lines in the Laurel Hill area. A Confederate shell fragment gave Ward a head wound not long before the attack began. His men succeeded in temporarily breaking the Confederate line, but were not sufficiently supported and were forced to withdraw. May 12, in another phase of the fighting at Spotsylvania Court House, saw Ward's brigade participate in an attack that broke a major hole in the Confederate line.
Командалық қызметтен босату және кейінгі өмір
12 мамырдағы шайқас кезінде Бирни Уордтың артқа қарай бет алғанын байқады, ол өзінің атын іздеп жүргенін мәлімдеді. Генерал-майор Винфилд Скотт Хэнкок та Уордтың бейсабырлық танытып, жауапкершіліксіз әрекет еткенін көріп, оның мас екеніне көз жеткізді. Хэнкок бұл туралы Бирниге хабарлады, ал ол Уордтың мас екенімен келісіп, оны артқа жіберді. Сол күні ол "Шөл даладағы шайқаста жаудың алдында тәртіпсіздік жасағаны және мас болғаны" айыбымен қызметтен шеттетілді. Соғыс жөніндегі көмекші хатшы Чарльз Дана 9 мамыр күні Уордтың "Жайлау шайқасында қашуға тырысқаны үшін" тұтқындалғанын жазған хат жолдады. Уорнер бұл хаттың Дана хат жазған уақытта Уордты қызметтен босату туралы шешім қабылданғанын көрсетеді. 12 маусымда Уорд ресми түрде тұтқындалып, Форт Монроға жіберілді. Уорд ешқашан сотқа тартылмады; тарихшы Гарри В. Пфанц мұның себебі оның көптеген жаралары мен ұзақ әскери қызметі болғанын айтады. 18 шілдеде ол құрметті түрде запасқа шығарылды, ал АҚШ Соғыс министрі Уордты қайта қызметке алу және оның айыптылығын анықтау үшін сот отырысын өткізу туралы өтініштерді қабылдамады. Одан кейін азаматтық қызметінде Уорд 32 жыл бойы жоғары сот пен Нью-Йорк Жоғарғы сотында кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді. 1903 жылдың 24 шілдесінде Нью-Йорк штатының Монро қаласында демалыс кезінде Уордты пойыз қағып өлтірді. Ол Бруклинде масондық рәсіммен жерленді, содан кейін денесі Монроға апалып, жергілікті зиратқа мәңгілікке жерленді.
During the fighting on May 12, Birney noted Ward heading for the rear, claiming that he was looking for his horse. Major General Winfield Scott Hancock also noticed Ward behaving recklessly, and concluded that he was drunk. Hancock informed Birney of the matter, and the latter officer agreed that Ward was intoxicated and sent him to the rear. That same day, he was removed from command under charges of "misbehavior and intoxication in the presence of the enemy during the Battle of the Wilderness". Charles Dana, the Assistant Secretary of War, had written a letter dated May 9 stating that Ward had been arrested for "running away in the Wilderness battle". Warner suggests that this letter is evidence that the decision to relieve Ward had already been made by the time that Dana wrote his letter. On June 12, Ward was formally placed under arrest and sent to Fort Monroe. Ward was never brought to trial; historian Harry W. Pfanz suggests that this was due to his multiple wounds and long military career. He received an honorable discharge on July 18, and the United States Secretary of War refused requests to restore Ward to the service and then hold a trial to ascertain if he was guilty of the charges or not. In his following civilian career, Ward spent 32 years as a clerk with the superior court and the Supreme Court of New York. On July 24, 1903, while on vacation in Monroe, New York, Ward was struck and killed by a train. He received a Masonic funeral in Brooklyn, and his body was then taken to Monroe for permanent burial in the Community Cemetery there.