Бернардус Алфринк: Голланд қарт динінің қайыршысы

Кіріспе

Голландиялық католик кардиналы (1900–1987)

Бернардус Йоханнес Альфринк (5 шілде 1900 – 17 желтоқсан 1987) – Рим католик шіркеуінің голландиялық кардиналы. Ол 1955 жылдан 1975 жылға дейін Утрехт архиепископы қызметін атқарды және 1960 жылы кардинал дәрежесіне көтерілді.

Өмірбаян

Нижкеркте туған Бернардус Иоганнес Альфринк, Теодорус Иоганнес Альфринк пен оның әйелі Элизабет Катарина Оссенворттың кіші ұлы болды. Оның анасы 1901 жылы екі жас егіз қызын (екеуі де бірнеше айдан кейін қайтыс болды) дүниеге келтірген кезде қайтыс болды, содан кейін Бернарды үш жыл бойы көрші Барневельдтен баласыз әпкесі күткен. Оны крещение рәсімінен өткізген дін қызметкері – Иоганнес Верстеге әке. Альфринк алғашқы қасиетті тағдырға 1911 жылы қабылдады. Кулемборгтағы кіші семинарияға қатысқаннан кейін, ол Рийсенбургтегі семинарияға оқуға түсті, соңынан Римдегі Папалық Киелі кітап институтына оқуға қабылданды. 1924 жылы 15 тамызда Архиепископ Хенрикус ван де Ветеринг оны дін қызметкері етіп тағайындады. 1930 жылы Иерусалимдегі École Biblique мектебін бітірді, сондай-ақ сол жылы Маарсенде капеллан болып тағайындалды. 1933 жылға дейін Утрехт қаласында пасторлық қызмет атқарды. Альфринк Рийсенбург семинариясында (1933–1945) және кейін Ниймеген католик университетінде (1945–1951) сабақ берді. 1951 жылы 28 мамырда Утрехттің көмекші архиепискобы және Тиананың титулярлық архиепискобы болып тағайындалды. Альфринк 1951 жылы 17 шілдеде Гаагадағы Папалық интернунций, архиепископ Паоло Джоббеден епископтық киелілік рәсімін алды, ал епископтар Виллем Лемменс және Ян Смит Киелі Екатерина соборында бірге киелілік етушілер ретінде қызмет етті. Альфринк 1955 жылы 31 қазанда кардинал Йоханнес де Йонгтың орнын басып, Утрехт архиепископы болды және 1957 жылы 16 сәуірде Нидерландының католик әскери викариатының апостолдық викарийы болып тағайындалды. Ол ғылыми басылымдарға үлес қосты, Нидерландыда Pax Christi қозғалысын басқарды және 1960 жылы 28 наурыздағы консисторияда Папа Иоанн XXIII оны Сан-Джоачиноның кардинал-қасиетшісі етіп тағайындады. 1962 жылдан 1965 жылға дейін голландиялық примат Екінші Ватикандық Кеңеске қатысып, оның төрағалық кеңесінде отырды. Кеңестің бір сессиясында Альфринк кардинал Альфредо Оттавианидің микрофонын өшірді, өйткені ол белгіленген уақытын асып кеткен. Альфринк 1963 жылы Папа Пауыл VI-ны сайлаған папалық конклавтағы кардинал-сайлаушылардың бірі болды. Кардинал Джованни Коломбомен бірге ол кардинал Ахилл Лиенартқа 1965 жылы 8 желтоқсанда кеңестің қорытынды хабарламаларының бірін жеткізуге көмектесті. 1969 жылы 11 сәуірде Аричиядағы "Илаһи Ұстаз" монастырында өткен шіркеу мен масондық арасындағы алғашқы кездесуден кейін ол Рим-католик шіркеуінің жоғары билеушілері мен масондықтардың басшылары арасындағы бірқатар қоғамдық қол алысулардың басты кейіпкері болды. Ол Нидерланды епископтық конференциясының президенті болды. 1975 жылы 6 желтоқсанда Утрехт архиепискобынан отставкаға шыққан ол кейіннен 1978 жылдың тамызы мен қазанында өткен конклавтарда дауыс берді, онда ретімен Иоанн Павел I және Иоанн Павел II папалар сайланды. Өмірінің соңғы жылдары Альфринк үй шаруашылығындағы қызметшісі Дорамен бірге Дийнсельбургтегі Хьюс-тер-Хайде маңындағы бунгалода өмір сүрді. Кардинал бұл үйді "Дора и Лабора" деп атады. Ол әсіресе оған арналған. Ол 1985 жылы Бенилюкске жасаған паптық сапары кезінде папа Иоанн Павел II кардиналға келгенде көпшілік алдында қайтадан пайда болды. Бернардус Иоганнес кардинал Альфринк 87 жасында Ньювегейнде қайтыс болды, ал оның жерлеу рәсімі Санкт-Катарина соборында өткеннен кейін, оның алдындағы Санкт-Барбара зиратында жерленді.

Born in Nijkerk, Bernardus Johannes Alfrink was the youngest son of Theodorus Johannes Alfrink and his wife, Elisabeth Catharina Ossenvoort. His mother died in 1901 at the birth of his two younger twin sisters (both of whom also died after a few months), after which Bernardus was cared for by a childless aunt from neighboring Barneveld for the next three years. The priest who baptized him was Father Johannes Verstege. Alfrink received his first Communion in 1911. After attending the minor seminary in Culemborg, he enrolled in the seminary at Rijsenburg, and, eventually attended the Pontifical Biblical Institute in Rome. He was ordained to the priesthood on 15 August 1924 by Archbishop Henricus van de Wetering. He completed his studies at the École Biblique in Jerusalem in 1930, the same year he was appointed chaplain in Maarssen. He also did pastoral work in Utrecht until 1933. Alfrink taught at the Seminary of Rijsenburg (1933–1945) and later the Catholic University of Nijmegen (1945–51). On 28 May 1951, he was appointed Coadjutor Archbishop of Utrecht and Titular Archbishop of Tyana. Alfrink received his episcopal consecration on the following 17 July from Archbishop Paolo Giobbe, papal internuncio in The Hague, with Bishops Willem Lemmens and Jan Smit serving as co consecrators, in Saint Catherine's Cathedral. Alfrink succeeded Cardinal Johannes de Jong as Archbishop of Utrecht on 31 October 1955 and was named Apostolic vicar of the Catholic Military vicariate of the Netherlands on 16 April 1957. He contributed to scientific publications, led the Pax Christi movement in the Netherlands, and was created Cardinal Priest of San Gioacchino ai Prati di Castello by Pope John XXIII in the consistory of 28 March 1960. From 1962 to 1965, the Dutch primate participated at the Second Vatican Council, and sat on its Board of Presidency. During one session of the council, Alfrink had Cardinal Alfredo Ottaviani's microphone turned off after the latter exceeded his time limit. Alfrink was one of the cardinal electors in the 1963 papal conclave, which selected Pope Paul VI. Along with Cardinal Giovanni Colombo, he assisted Cardinal Achille Liénart in delivering one of the closing messages of the council on 8 December 1965. After the first meeting between Church and Freemasonry which had been held on 11 April 1969 at the convent of the Divine Master in Ariccia, he was the protagonist of a series of public handshakes between high prelates of the Roman Catholic Church and the heads of Freemasonry. He served as President of the Episcopal Conference of the Netherlands. Resigning as Utrecht's archbishop on 6 December 1975, he later voted in the conclaves of August and October 1978, which selected Popes John Paul I and John Paul II respectively. During the last years of his life, Alfrink lived, with his housekeeper Dora, in a bungalow at Dijnselburg near Huis ter Heide. The bungalow was called "Dora et Labora" by the Cardinal. It was specifically designed for him. He reappeared in public when Pope John Paul II visited the cardinal in 1985 during a papal visit to Benelux. Bernardus Johannes Cardinal Alfrink died in Nieuwegein at age 87, and after his funeral services in St. Catharine's Cathedral, was buried at St. Barbara's cemetery, next to his predecessor.

Жаңарту

Кейбіреулер кардиналды "либерал" деп есептеген, ол бірде: "Шіркеудің алға жылжуы әрқашан жақсы. Шіркеудің тоқталып қалуы жараспайды" деген еді.

Эдвард Шиллебикс

Нимгеген қаласының доминикандық теологы Эдвард Шиллебеккс Альфринктің үнемі кеңес беретін адамы болды. Альфринк Шиллебекксті қолдады және оның сотталуын Нидерландыдағы католик шіркеуіне жасалған ренжіткіш әрекет деп санады.

Патшалық қайта құру

Альфринк Голландия реформаторлық шіркеуінің ханшайым Иренің Парма үйінің принці Карлос Гюгоға үйленуіне байланысты католик дініне кіруі туралы түсініктеме талабына жауап беруден бас тартты.

Марапаттар мен құрметтер

1986 жылы Альфринк құдайға сену еркіндігі үшін "Төрт бостандық" сыйлығымен марапатталды.