Екінші дүниежүзілік соғыстағы «Blacker Bombard» зеңбірегінің тарихы

Кіріспе

Блэкер Бомбард, сонымен қатар 29 мм-лік шпиготтық миномет деп те аталады. Алайда, британдық армия мұндай жағдайда елді қорғауға жеткілікті жабдықталмаған еді; Дюнкерк эвакуациясынан кейінгі апталарда ол тек жиырма жеті дивизияны ғана далаға шығара алды. (Ол кезде неміс армиясының 100-ден астам дивизиясы болды.) Армияда, әсіресе, танкіге қарсы қару-жарақ жетіспеді, оның 840-ы Францияда қалды, ал Ұлыбританияда тек 167-сі ғана қол жетімді болды; қалған қарулар үшін оқ-дәрілер соншалықты аз болды, тіпті оқу мақсатында бір оқтың қолданылуына ресми тыйым салынды. Осы қарулардың бірі – лейтенант-полковник Стюарт Блэкердің жобалаған «Блэкер Бомбард» минометы. Блэкердің шпиготтық миномет концепциясына қызығушылығы 1930 жылдардың басында пайда болды. Дәстүрлі минометтерден айырмашылығы, шпиготтық минометте ствол болмады, оның орнына базалық тақтаға бекітілген «шпигот» деп аталатын болат стержень болды; бомбаның өзінде құйрығында итергіш заряд болды. Минометтен ату үшін бомба шпиготқа түсірілді, бұл итергіш зарядты жарып, бомбаны ауаға көтерді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Блэкер Территориялық армиядағы лейтенант-полковник болды, кейіннен MD1 деп аталды, оған оккупацияланған Еуропадағы партизандық және қарсылық күштері үшін қару-жарақ әзірлеу және жеткізу міндеті жүктелді. Блэкер өзінің идеяларының тізімін MD1 басшысы, майор Миллис Джефриске көрсетті, ол Бомбардтың дизайнына әсерленді. Артиллерия директоры және басқа да үкімет шенеуніктері наразылық білдірді, бірақ 1940 жылдың 18 тамызында премьер-министр Уинстон Черчилль қарудың демонстрациясына қатысты. Черчилль бұл қаруға риза болды және оны жаппай өндіріске беруге бұйрық берді. Бұл қару 2 фунттық танкіге қарсы қару ретінде, олар жеткізілгенге дейін, Ұлттық гвардия үшін уақытша шешім болар еді. Оның салмағы 360 фунт, ату жылдамдығы минутына он екі рет; сондықтан қарудың жақсы жасырылуы және алғашқы оқпен нысанаға тиюі маңызды деп есептелді. Танкіге қарсы оқ-дәрілерде бірнеше мәселелер анықталды. Олардың жарылғыш құралдары сезімтал болмады, яғни олар зымырансыз нысанадан өтіп кетуі мүмкін, ал жарылған жағдайда сынықтар көбінесе экипажға тиіп кетті.

The Blacker Bombard, also known as the 29 mm Spigot Mortar, However, the British Army was not well equipped to defend the country in such an event; in the weeks after the Dunkirk evacuation it could field only twenty seven divisions. (The German Army had more than 100 divisions at that time.) The Army was particularly short of anti tank guns, 840 of which had been left behind in France, and only 167 were available in Britain; ammunition was so scarce for the remaining guns that regulations forbade even a single round being used for training purposes. One of these was the Blacker Bombard, designed by Lieutenant Colonel Stewart Blacker, the origins of which went back to the 1930s. During the early part of the 1930s, Blacker became interested in the concept of the spigot mortar. Unlike conventional mortars the spigot mortar did not possess a barrel, and instead there was a steel rod known as a 'spigot' fixed to a baseplate; the bomb itself had a propellant charge inside its tail. When the mortar was to be fired, the bomb was pushed down onto the spigot, which exploded the propellant charge and blew the bomb into the air. When the Second World War began, Blacker was a lieutenant colonel in the Territorial Army. later known as MD1, which had been given the task of developing and delivering weapons for use by guerilla and resistance groups in Occupied Europe. Blacker showed his list of ideas to the head of MD1, Major Millis Jefferis, who was taken with the design for the Bombard. Objections were raised by the Director of Artillery and other government officials, but on 18 August 1940 the Prime Minister, Winston Churchill, attended a demonstration of the weapon. Churchill took a liking to the weapon and ordered it into full production. It would act as a temporary anti tank weapon for the Home Guard until more 2 pounders could be supplied to them. alone, 360 lb and twelve rounds per minute; as such it was considered vital that the weapon be well camouflaged and that it hit the target with the first shot. The anti tank rounds were found to possess several problems. They had insensitive fuzes, which meant that they would often pass through an unarmoured target without detonating, and when they did explode fragments were often thrown back at the crew.

Пайдалану тарихы

Бірінші Бомбардтар 1941 жылдың соңында пайда болды және олар әскердің қатардағы бөлімдеріне де, Отан қорғаушы бөлімшелерге де берілді; Оңтүстік аймағында 1942 жылдың шілдесінен кейін одан әрі берілмеді. Сол кезде шамамен 22 000 Бомбард өндіріліп, елдің барлық аймағындағы әскерлерге таратылды. 1941 жылдың қараша айына қарай қарудың тиімділігіне қатысты алаңдаушылықтар туды және бірқатар бөлімдерде ол сұранысқа ие болмады; кейбіреулері Бомбардтарын Томпсон автоматтарына айырбастауға тырысты немесе оларды мүлдем қолданудан бас тартты.