Жилль Ларрен: Фотограф және жанның бейнесін іздеуші

Кіріспе

Француз-американдық фотограф Жиль Ларрен (1938 жылдың 5 желтоқсанында туған) – фотосуреттің "адам жанының пейзажын бейнелеу" жолы деп санайтын француз-американдық фотограф. Ол өзіндік жарықтандыруды жасау, қараңғы бөлме процесін толық басқару және модельдерді әрқашан жеке студиясына шақыру сияқты ерекше тәсілмен 1969 жылдан бері танымал туындылар жасап келеді. 1973 жылы Ларрен трансвеститтердің портреттерін ұсынған, үлкен сәттілікке ие болған "Идолы" атты фотоальбомын жариялады. Екі буын өткен соң, бұл альбом американдық фотограф Райан МакГинлиге әсер етті. Ол 2010 жылғы сәуір айында Vice журналында жариялаған мақаласында Ларрен мен "Идолы" альбомын түстермен, актерлерді таңдаумен және реквизиттермен тәжірибе жасаудағы маңызды ықпалы ретінде атады, себебі альбомдағы Ларреннің барлық суреттері өңдеусіз, табиғи күйде. Ларрен шығармашылықтың түрлі салаларындағы көрнекті тұлғаларды суретке түсірді, олардың ішінде Америкалық балет театрының бишілері, Михаил Барышников, Сальвадор Дали, Майлз Дэвис, Стинг, Билли Джоэл, Роберто Росселлини, Норман Мейлер және тағы да басқалар бар.

Ерте өмір және білім

1938 жылы 5 желтоқсанда Индокитайда (қазіргі Вьетнам) Далат қаласында туған Жиль Ларран 16 жасқа дейін Чили, Аргентина, Канада, Франция және АҚШ-қа көшіп, ерекше өмір жолын бастады. Оның әкесі, Эрнан Ларран, Чилидің Вьетнамдағы консулы және суретші болған. Анасы Шарлотта Майер Бланши – француз-вьетнамдық пианист және суретші. Ол Сайгонның тұңғыш мэрі (1895–1901 жылдары) және Вьетнамдағы алғашқы бұрыш өндірушісі Пол Бланшидің шөбересі. Сонымен қатар, ол Талка (Чили) кардиналы Рафаэль Ларранның туысы. Ларран екі жыл сайын бірнеше тілді үйреніп, әлемдік тәжірибесі арқылы жеке көзқарастарын қалыптастырды. Оның білімі Нью-Йорк француз лицейінде дәстүрлі бағытқа бұрылды (1954–1957 жылдары). Ол алғашқы әйелі Анн Мари Малускимен танысты, оның әкесі Мишлен шиналарын АҚШ-қа әкелген. Бірнеше жылдан кейін олар ажырасып, Анн Мари «Анн Мари Шапутон» деген атпен балаларға арналған кітаптар жаза бастады. Lycée Français-те француз бакалавриатын алғаннан кейін ол MIT және Нью-Йорк университетінде қысқа ғана уақыт оқыды, соңында Париждегі Ecole Nationale des Beaux Arts-та архитектураны оқып, қала құрылысы саласында жұмыс істеді (1960–1965 жылдары). Ол сурет салуды да жалғастырды. 1960 жылдары Ларран кинетикалық өнерде жаңашыл болды, ауа, түтін, жарық, үрлейтін конструкциялар, су және неон түтікшелерін көркемдік өрнек құралы ретінде пайдаланды. 1963 жылы Ларран Оахакаға Монте-Альбан мен Митлаға оқуға барып, сурет салудың барлық ақпаратты түсіруге жеткіліксіз екенін түсінді. Фотография дұрыс сұрақтар қою және дұрыс жауаптар алу үшін қажетті құралға айналды. Осы жерде Ларран эмоцияларды күшейтетін суреттер жасау үшін камераны пайдалануды үйренді. Сол сәттен бастап ол бейнелеудің сәулетшісі болуға шешім қабылдады. Ларран 1965 жылы Мари Кристин Бонмен екінші рет үйленді және 1968 жылы олардың Оливия есімді қызы дүниеге келді. Оның үшінші некесі 1989 жылы Изабелла Коко Каммингспен болды, олар 1991 жылы Ласко есімді ұлдарына ие болды. Қазіргі уақытта ол 2006 жылы үйленген, тоқыма және сәндік дизайнер Лудамен бірге өмір сүруде.

Born in Dalat, Indochina (now Vietnam) on December 5, 1938, Gilles Larrain began an atypical life moving to Chile, Argentina, Canada, France, and the United States, all before the age of 16. His father, Hernán Larrain, was a diplomat with the Chilean consul in Vietnam and a painter. His mother, Charlotte Mayer Blanchy, was a French Vietnamese pianist and painter. He is the great, great grandson of Paul Blanchy, the first mayor of Saigon (1895 1901) and the first pepper producer of Vietnam. He is the grandnephew of Rafael Larrain, the cardinal of Talca (Chile). Larrain quickly learned multiple languages every two years and cultivated personal insights throughout his global experiences. His education took on a more traditional slant, beginning with the Lycee Francais de New York (1954 1957). He met his first wife, Anne Marie Maluski, whose father brought Michelin tires to the US. The couple divorced a few years later and Anne Marie became a published children's author under the name, Anne Marie Chapouton. Shortly after he received a French baccalaureate at Lycée Français, he spent brief periods of time at M. I. T. and New York University, and eventually at Ecole Nationale des Beaux Arts in Paris where he studied architecture and worked in city planning (1960 1965). He also continued drawing and painting. Throughout the 1960s, Larrain was a pioneer in kinetic art, using air, smoke, light, inflatable structures, water and neon tubes as means of artistic expression. In 1963, Larrain traveled to Oaxaca to study in Monte Alban and Mitla, where he realized drawing was insufficient to capture everything needed for information — photography became the essential medium to ask the right questions and get the right answers. Here, Larrain learned to use the camera to create pictures that magnified emotions. From this point, he decided to become an architect of the image. Larrain's second marriage was to Marie Christine Bon in 1965 and they had a daughter, Olivia, in 1968. His third marriage was to Isabella Coco Cummings in 1989 and together they had a son, Lasco, in 1991. He is currently married to textile and couture designer, known by her first name, Louda, whom he married in 2006.

Жұмыс

Ларреннің алғашқы жеке сурет көрмесі 1966 жылы Нью-Йоркте, 72-ші көшедегі Саутгемптон шығыс галереясында өтті. Фотографиядан өзге, Ларран қосымша бейнелеу өнерін де қолдана бастады. Оның суреттері пішіндер, түстер және материалдар кеңістігін зерттейді; ал кинетикалық өнері неон және икемді конструкциялар арқылы жарық пен көлем кеңістігін зерттеді, оны ол бесінші Париж биенналесінде «Тұрақты қозғалыстағы динамикалық кеңістіктер» көрмесінде көрсетті және 1969 жылы алтыншы биенналде Франсуа Даллегретпен бірлескен «Тюбалер» жұмысы үшін Лес Левин жүлдесін жеңіп алды. 1968 жылы «The New York Post Daily Magazine» журналында Нора Эфронның Ларрен туралы мақаласы жарияланды. Ол сондай-ақ, виолончельші және перформанс-өнерші Шарлотта Мурман мен корей-американдық суретші Нам Джун Пайк құрған Нью-Йорктің авангард фестивалінде де өнер көрсетті. 1969 жылы Ларран толық уақыт фотосуретке түсуге кірісті, оның ішінде Club Med, GTE, Lavazza, Knoll International, Joel Name Eyewear, American Ballet Theatre, Renault сияқты клиенттерге арналған коммерциялық жұмыстар да болды, сондай-ақ «Esquire», «Vogue», «Oui», «Rolling Stone», «Time», «New York» және тағы да басқа журналдармен де жұмыс істеді. 1973 жылы Ларран өте сәтті және даулы «Идолдар» кітабын жариялады, онда Нью-Йорктің ең талантты, эксцентрикті, жарқын трансвеститтері мен көбінесе гей тұлғаларының портреттері ұсынылды, олар оның аңызға айналған Сохо студиясында суретке түскен. «Идолдар» 1970-ші жылдардағы Уорхол дәуірінің Нью-Йорк стилі мен көзқарасының шынайы жинағы, оған Холли Вудлон, Сан-Францискодағы психоделикалық драг-квин тобы «Кокетс» мүшелері, Тейлор Мид және Джон Нобл кірді. 1980-ші жылдар мен одан кейін Ларранның портрет стилі Майлз Дэвис, Стинг, Билли Джоэл, Джон Леннон, Йоко Оно, Джерри Рубин, Гленн Клоуз, Норман Мейлер, Михаил Барышников, баспагер Морис Жиродиас, Джо Кокер, Иран шахының қайтыс болған әйелі, Иранның бұрынғы патшайымы Фарах Диба Пахлави және Сальвадор Дали сияқты бай клиенттердің арасында үнемі сұранысқа ие болды. Ол музыканттар үшін альбом обложкаларын жасау үшін де өз шеберлігін пайдаланды. Оның туындылары бишілер мен музыканттардан бастап, суретшілер мен атақтыларға, достарға және тіпті кісі өлтіруші Майкл Алигке дейін әртүрлі адамдарды қамтыды. Ларран фотосуретке түсіру процесін камерада кадр түсіруден бастап, қараңғы бөлмеде аяқтауға дейін толық меңгерді, сондықтан модельдермен олардың табиғи ортасында кездеспей, суретке түсу үшін Ларранның студиясына келді. Ларран жарықтан өзге, эмоционалдық фонды да түсіруге тырысты, қалағанын алуға ұмтылды. 1982 жылы Ларран Роберт Мапплторп, Дебора Турбивилл және Рой Волкманмен бірге «Exquisite Creatures» кітабын жасады, ол 1985 жылы William Morrow & Company, Inc. баспасынан шықты, онда әйелдердің сұлулығы бірқатар жалаңаш портреттер арқылы көрсетілді. 1983 жылы Ларран GEO журналы үшін фламенконы суретке түсіру үшін Испанияға бірнеше аптаға баруды жоспарлады. Ол Севильядағы фламенко сарайы Ла Карбонерияның шатырында, иесі Пако Лираның қонағы ретінде екі айдан астам уақыт бойы қалды, ол фламенко әлемінде құда ретінде танымал болды. Фламенко эстетикасына қызыққан Ларран камерасын фламенконың жанын суретке түсіру үшін пайдаланды, бұл техникалық білім мен тәжірибенің ең айтуға қиын эмоциялармен үйлесетін сирек кездесетін көркемдік сәйкестік болды. Ларран 1960 жылдан бері фламенко гитарасында ойнайды, көбінесе әртүрлі шараларда өнер көрсетеді, соның ішінде ол қазіргі әйелі Лудамен бірге жұмыс істейтін Соходағы жұмыс кеңістігінде тұрақты түрде өткізетін өнер салондық кештерінде де ойнайды. Олардың ортақ студиясы 7 метр биіктікте, үш аралық қабаттан тұрды, сыртқы әлемді көрсететін терезелері болмады және барлық жерде көркем өнер жұмыстары қойылған. Бұл шаралар жаңа және танымал суретшілердің кездесіп, шығармашылық ынтымақтастықтарын бөлісуіне мүмкіндік берді. 1996-2005 жылдары Ларран Халықаралық фотосурет орталығында (ICP) «Интимді портрет» курсын өзінің студиясында оқытты. Ларран қазір Гавайидің Кауаи аралында Лудамен бірге тұрады. Олар бірлесіп «Қара періште» атты фотосурет жобасын әзірлеп жатыр. Ол «Естеліктер жасаушының әңгімелері» атты өзінің жұмыстарының кітабын жариялауға дайындық жасап жатыр және шығармашылықпен айналысуын жалғастыруда. Оның көптеген туындыларын Behance сайтында көруге болады.

Larrain's first one man painting show was held in New York City at the Southampton East Gallery on 72nd Street in 1966. In addition to photography, Larrain began to add additional visual art forms. His paintings explored the space of shapes, colours, and materials; his kinetic art explored the space of light and volumes through neons and inflatable structure, which he showcased at the fifth Biennale de Paris "Espaces dynamiques en constant mouvement" and won the Les Levine prize with Francois Dallegret for their common work, Tubalair, at the sixth Biennale in 1969. In 1968, The New York Post Daily Magazine featured an article about Larrain written by Nora Ephron. He also appeared at the Annual Avant Garde Festival of New York established by cellist and performance artist, Charlotte Moorman, and Korean American artist, Nam June Paik. Larrain began photographing full time in 1969, which included commercial work for clients, such as Club Med, GTE, Lavazza, Knoll International, Joel Name Eyewear, American Ballet Theatre, Renault, as well as magazines, such as Esquire, Vogue, Oui, Rolling Stone, Time, New York and more. In 1973, Larrain published the highly successful and controversial book, Idols, which presented portraits of New York's most talented, outrageous, glamorous transvestites, and mostly gay personalities, who posed in his legendary SoHo studio. Idols is an authentic compendium of 1970s Warhol era New York style and attitude, featuring Holly Woodlawn, members of the San Francisco based psychedelic drag queen performance troupe, the Cockettes, Taylor Meade, and John Noble. Throughout the 1980s and later, Larrain's portraiture style was constantly sought after by wealthy clients including Miles Davis, Sting, Billy Joel, John Lennon, Yoko Ono, Jerry Rubin, Glenn Close, Norman Mailer, Mikhail Baryshnikov, publisher Maurice Girodias, Joe Cocker, wife of the late Shah of Iran, former Queen of Iran Farah Diba Pahlavi and Salvador Dalí. His skills were also used to create album covers for musicians. His subjects have ranged from dancers and musicians to artists and celebrities to friends and even a murderer, Michael Alig. Larrain insisted on mastering the entire photography process from taking shots on the camera all the way through the darkroom, so rather than meeting models in their own environment, subjects came to Larrain's studio to be photographed. Larrain aimed to capture the emotional background in addition to light, extracting what he wanted to extract. In 1982, Larrain worked with Robert Mapplethorpe, Deborah Turbeville, and Roy Volkmann on the book, Exquisite Creatures, which was published in 1985 by William Morrow & Company, Inc., focusing on the ineffable beauty of woman through a series of nude portraits. In 1983, Larrain planned to visit Spain for a couple of weeks to photograph flamenco for GEO magazine. He ended up staying more than two months in the attic of La Carboneria, a flamenco venue in Seville, as a guest to the owner, Paco Lira, recognized as a godfather in the flamenco world. Captivated by the flamenco aesthetic, Larrain used his camera to capture the soul of flamenco in one of those rare artistic conjunctions where technical wisdom and experience become melded with the most difficult to express emotions. Larrain has also been playing flamenco guitar since 1960, often playing at various events, including the Art Salon Parties he would regularly host at the SoHo live work space shared with his current wife, Louda. Their shared studio was 7 metres high with three intermediate floors, no windows showing anything of the outside world, and art displayed everywhere. These events were opportunities for new and established artists to meet and share creative collaborations. From 1996 2005, Larrain taught "The Intimate Portrait" course for International Center for Photography (ICP) at his studio. Larrain now lives on Kauai, Hawaii with Louda. Together, they are developing a photography project, Dark Angel. He is in the process of publishing a book of his works, Stories by a Memory Maker, and continues to create. Much of his work is available for viewing on Behance.